Miyako

Ik zat op de rand van de stoep en leunde op mijn handen. Mio stond tegen de muur die om de villa heen stond, Yamiko stond op de stoep met haar handen in haar zij en Ringo zat naast me. We waren nu best al een poos aan het wachten. Het geluid van een auto naderde. "Wow!" zei ik terwijl ik snel achteruit krabbelde. Een gigantische, gitzwarte limo kwam aanrijden. Ik keek naar Mio die ook onder de indruk was. De chauffeur stapte uit en hield de deur voor ons open. We kropen met zijn vieren de auto in en verspreiden ons over de veelste grote achterbank. Het was nog best licht in de auto voor het feit dat de ramen heel erg donker waren. Yamiko zat aan de kant van de deur, daarnaast zat Ringo, dan kwam er een bocht in de bank en daar zaten Mio en ik. Mio's been kwam tegen het mijne. "Waar gaan we eten?" vroeg Mio. "Wat dacht je van het Cosplay Café?" "Oh, is dat waar je werkt desu no?" "Ja, het is daar best goedkoop en lekker" zei ik. "Mij best" zei Yamiko. Na een poosje stopte de limo voor het café. Nieuwsgierig stopte mensen met lopen om te kijken. We stapten met zijn vieren uit en de mensen keken teleurgesteld. Ik ging voorop en liep het café in. "Ohayo!" riep ik vrolijk. Bekende gezichten keken om. "Yo! Miyako-chan!" riep Makoto vrolijk. Hij had een nieuwe Cosplay. "Wat vind je van mijn Lelouchcosplay?" vroeg hij terwijl hij aankwam lopen. "Sugee!" zei ik terwijl ik met mijn handen klapte. Karen kwam ook aanlopen in nog altijd haar Hatsune Miku cosplay. "Mi-Ya-Ko! Wat leuk dat je zo spontaan langs komt!" zei ze hyperactief terwijl ze me om de hals vloog. Haar bril viel bijna af. "Zijn dat je vrienden?" vroeg ze toen ze me los liet. Ik knikte. "Dit is Tamura Yamiko, dat is Akai Ringo en dat is Akiyama Mio!" stelde ik ze voor. Sernia en Lydia kwamen ook aanzetten, het was namelijk niet druk. Ook zij hadden een nieuwe cosplay. Ze waren als Rin en Len. "Cool!" zei ik. Sernia lachte hooghartig. "Lydia-nee zit er nogal mee dat ze Len moest doen, maarja, mijn boobies zijn nu eenmaal te groot" (Hoezo Kaichou wa Maid-sama gekeken) weer lachte ze hooghartig. "Mooh! Onee-chan!" riep Lydia uit met een rood hoofd. Ik moest lachen en bekeek Lydia. Ik zou zo geloven dat ze een jongen was. "Ara ara Onee-chan! Flatchested zijn is niet zo'n ramp! Ohohohohohohohohohoho" Makoto lachte onhandig. "Laat ik jullie maar naar een tafel brengen. Jullie komen uiteraard toch om te eten?" zei hij. Ik knikte. "Ne, Miyako.. Is die tweeling altijd zo?" vroeg Yamiko. "Ja, het is om gek van te worden. Al zijn ze wel erg aardig" zei ik.

Hikari

Toen ik de eetzaal inliep klopje Shin meteen op de plek naast hem. Verlegen ging ik zitten. "Gaat het een beetje met Miyako?" vroeg hij bezorgd. Ik knikte. "Ze is verdrietig, maar opgelucht." Shin keek afwezig voor zich uit. Gefascineerd staarde ik naar zijn profiel. Zijn lange wimpers staken sierlijk vooruit en het kettinkje aan zijn piercing glinsterde in het licht van de TL-verlichting. (HOE ROMANTISCH! 8D) Ineens keek hij ma aan. Ik schrok en sloeg snel mijn ogen neer. "Ik ben blij dat Yami-chan terug is." zei hij opgewekt. "Hai! Atashi mo!" zij ik snel. Shin glimlachte. Ik kreeg het er warm van. Op dat moment kwam Rika naast me zitten. "Ohayo nano desu." zei ze vrolijk. Ik lachte naar haar. "Ohayo, Rika-chan." Rika pakte een broodje uit de schaal en zette haar tanden erin. "Is Yamiko-san oké?" vroeg ze toen ze de hap brood had doorgeslikt. Ik knikte. "Gelukkig wel." zei ik met een blik op Shin.

Miyako

Nu ik lekker had uitgehuild tegen twee verschillende personen voelde ik me al stukken beter. Met een waterige glimlach veegde ik mijn wangen droog. "Ne Yami-chii" ik snoof even diep. "Gaan we nog uit eten?" vroeg ik. "Mij best, gaan er nog meer mensen mee?" vroeg ze. Ik haalde mijn schouders. "Gaan jullie uit eten desu no?" Ringo en Mio kwamen aanlopen. Ik knikte. "Mogen wij mee na no?" Ik keek naar Yamiko die wat afwezig haar schouders ophaalde. "Ja hoor, gezellig" zei ik. Vanuit mijn ogen zag ik Takuto binnenkomen. Hij zei niets en liep meteen door naar de eetzaal. Shin liep met hem mee en begon vrolijk tegen hem te praten. "Heel eventjes wachten!" zei Mio en ze rende weg. Niet veel later kwam ze terug en had ze een tasje bij. Dat herinnerde me er aan dat ik mijn geld even moest pakken. "Oh! Ik ben wat vergeten!" mijn kamer lag in deze gang dus ik was er zo. Ik griste mijn portomonnee en wat andere rommel van mijn nachtkastje en gooide ze in mijn tasje. Toen ik terug kwam waren Yamiko en Ringo weg. "Ne, Hikari, ga je ook mee?" vroeg ik. Hikari schudde haar hoofd. "Ik ga gewoon hier ontbijten. Tot straks!" zei ze en ze rende naar de eetzaal. "Nou, laten we dan maar gaan" zei Yamiko die met Ringo weer terug kwam. "Uhu!" "Dus.. Gaan we lopend?" vroeg Mio. "Ik bel wel even met de huistaxi" Ja, de familie Kotobuki had echt alles, dus ook een huistaxi. Na een kort belletje liepen we met zijn vieren naar buiten om te wachten op de taxi.

Yamiko

Ik slaakte een diepe zucht toen Miyako en Takuto een poosje wegbleven. "Dat dus toch binnen eten." zei ik ietwat teleurgesteld, en ik bereidde me voor op de vragen waarmee ik overspoeld zou worden als ik naar binnen zou gaan. "Eh? Hoezo?" vroeg Hikari. Ik lachte vreugdeloos. "Die twee zijn het nu natuurlijk aan het goed maken. Dan heeft Miyako geen reden meer om met me mee te gaan. Tsumanai..." Shin kneep één oog dicht. "Daar zou ik niet zo zeker van zijn." Ik keek hem sarcastisch aan. "Sinds wanneer heb jij verstand van relaties?" Shin zette een geheimzinnige grijns op. "Je moest eens weten." Op dat moment ging de deur van de binnenplaats open en kwam Miyako in tranen naar binnen gerend. "Eh? Wat is er gebeurd?" Hikari opende geschrokken haar armen en drukte Miyako tegen zich aan. Shin gaf me een 'Ik-zei-het-toch'-blik. "Als jij nou eens naar binnen gaat." zei ik scherp. Shin haalde zij schouders op en liep de eetzaal binnen. "Eh? Je hebt het uitgemaakt?!" vroeg Hikari verbaasd. "Uitgemaakt?" gooide ik er wat onhandig uit. "Ik wist niet eens dat het aan was!" "Hij verstikte me gewoon." snikte Miyako, mijn domme opmerking negerend. "Weet je zeker dat dat oké is?" vroeg Hikari bezorgd terwijl ze Miyako's haar streelde. "Je hebt hier zo lang van gedroomd!" Miyako knikte. "We zijn gewoon beter af als vrienden."

Miyako

Ik keek met een grijns naar Hikari die zowat stond de smelten. Toen ik iemand aan mijn haar voelde keek ik om. Het was Ikuto. Hij had kattenoren en keek me vrolijk aan. "Wat doe je?!" zei ik verbaasd. "Je haar.. Het is zo krullig!" Ik keek hem raar aan. Dat was ik totaal niet van Ikuto gewend. Zijn oren poefte weg en hij keek me even aan. "Gomen" zei hij toen, als zijn gebruikelijke zelf. Er kuchte iemand en ik keek weer om. Takuto. He gatver, daar had ik nu even echt geen zin in. Takuto keek met een onwijs jaloerse blik naar Ikuto. Ik kreeg er kriebels van, op een negatieve manier. "Mooh, Takuto-kun, doe eens normaal. Je doet net alsof ik een voorwerp ben dat jij beheerst en niemand anders aan mag raken!" zei ik, weer terug vallend in mijn boze humeur. Ik vond het best genant dit te zeggen waar Hikari, Shin en Yamiko bij waren, dus pakte ik Takuto bij zijn arm en sleepte ik hem mee naar buiten. Het was even stil. "Denk je dat ik het leuk vindt om je steeds met andere jongens te zien" "Wat?! Ik mag toch wel met andere mensen praten!" Takuto keek met pissed aan. "Het was veel leuker toen we niet iets hadden ofzo. Toen we gewoon vrienden waren en ik denk dat het beter is als we dat weer worden. Laten we de afgelopen dagen maar gewoon vergeten. Het moet weer terug naar het oude. Ga maar uit met Mitsuki, doe met haar wat je wilt, hou haar maar flink in je dwang, ik zal er niet tussen zitten!" zei ik toen fel. "Meen je dat?" vroeg Takuto die er zo te zien best van was geschrokken. Ik besefte wat ik zojuist had gezegt maar knikte. Ik had bereikt wat ik nu al die jaren al wilde en liet het zo varen. Er sprongen tranen in mijn ogen. "Gomen ne, maar het is beter zo" piepte ik met onvaste stem. Toen de tranen over mijn wangen heen gleden liep Takuto naar me toe en legde hij zijn armen om me heen. "Ik denk dat je daar gelijk in hebt" zei hij zachtjes. Ik knikte en liet mijn tranen even goed lopen.

Yamiko

Miyako keek chagrijnig voor zich uit. "Takuto haalt het bloed onder mijn nagels vandaan!" riep ze geïrriteerd. Hikari keek haar verbaasd aan. "Takuto-kun?" riep ze geschokt. Miyako knikte. "Hij doet zo jaloers..." Ik trok plagerig een wenkbrauw op. "Dat is toch juist een goed teken?" Miyako schudde wild haar hoofd. "Ik wil nog wel met andere jongens kunnen praten!" Ik knikte begrijpend. Hikari wees met haar duim op de deur. "Wil je nog terug naar binnen?" Miyako schudde haar hoofd. Ik glimlachte. Ik had zelf ook weinig zin om naar binnen te gaan en van iedereen bezorgde blikken en vragen over de ontvoering te krijgen. "Zullen we uit eten gaan!" stelde ik voor. Miyako's ogen lichtten op. "Uit eten? Als ontbijt?" Ik haalde mijn schouders op. "Waarom niet? Gaan we gewoon ergens pannekoeken eten ofzo. Er zitten genoeg van dat soort restaurantjes in de stad. Miyako dacht even na. "Dat is eigenlijk best een goed idee... Met z'n drieën?" "Eto..." piepte Hikari. "Ik denk dat ik maar gewoon hier eet..." Miyako keek haar verrast aan. "Waarom?" Ineens herinnerde ik me waar we het over hadden voordat we Miyako tegenkwamen. "Laat haar maar." zei ik onverschillig. "Ze wil nog even douchen met Shin als ik weg ben." Hikari werd knalrood. "WAT?!" riep Miyako geschokt. "Kari-chan... Dat had ik nooit achter jouw gezocht!" Hikari zwaaide paniekerig met haar handen voor haar gezicht. "Eto... Sono... Sono koto nai yo!" Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. "Ik vermoord hem. Die vieze smerige perverse..." "Vies, smerig en pervers? Over wie zou dat nou gaan?" klonk een opgewekte stem. Ik draaide me met een ruk om. "Ohayo gozaimasu, Shinichi-kun!" zei Hikari poeslief. "Ohayo." zei Shin, en hij legde zijn hand op Hikari's hoofd. Hikari bloosde. Ik stootte Miyako aan. "Zie jij het ook?" fluisterde ik achter mijn hand. "Oooh ja." zei Miyako ernstig. "Heeel duidelijk."

Tsubasa

Ik nam een slok van mijn bloedpillen water. Ondertussen probeerde ik Takuto en Miyako te negeren die een discussie hadden die uit leek te gaan op een ruzie. Sinds ze gister nog closer waren geworden ging het steeds slechter. "Waarom doe je nu ineens zo hebberig. Ik kan best met andere jongens praten!" zei Miyako pissed. Ze stond nu, haar handen op tafel en een boze blik in haar ogen. Takuto had zijn armen over elkaar. Hij zei niets, wat Miyako nog bozer maakte. "Hmpf, baaaaka" redelijk arrogant stak ze haar neus in de lucht en liep ze weg. Ik lachte. Vreemd kind was ze.

Ghehe, ik ga de regels breken die niet bestaan 8D

Miyako liep boos door de gangen. Waarom was Takuto zo jaloers. Waarom vond ze hem ineens minder leuk. Had ze vriendschap verward voor liefde? Het was altijd leuker geweest toen ze nog vrienden waren. Ze hoorde bekende stemmen. Haar humeur sloeg om. "Kari-chan! Yami-chii!" riep ze vrolijk en ze omhelsde de tweeling. "Waarom ben je niet in de eetzaal?" vroeg Hikari.

Hikari

Toen ik wakker werd was het bed van Onee-chan leeg. Paniekerig vloog ik overeind. Was het een droom geweest dat ze terug was gekomen? Ik snakte naar adem. Op dat moment klonk er een bekende stem uit de badkamer. "Oi Hikari! Heb jij mijn shampoo gebruikt?" Ik slaakte een zucht van opluchting. Het was echt, onee-chan was terug. Meteen schoot ik in de lach. "Nee, dat was Shin!" riep ik onschuldig. Even viel er een stilte. "Shin?" herhaalde onee-chan verbaasd. "Lang verhaal." mompelde ik snel, terwijl ik naar de kast liep om me aan te kleden. Even later kwam onee-chan in een handdoekje de badkamer uit. (fanservice, anyone? 8D) "Mooh, Hikari, ga je me nog uitleggen wat Shin in onze badkamer deed?" Ik giechelde nerveus. Wat zou onee-chan nu denken? Eigenlijk was het best grappig. Ik besloot mee te spelen en sloeg mijn ogen neer. Ik slikte even bij het zien van onee-chan's enkels. Toen keek ik haar aan met een lief lachje. "Er is niks gebeurd hoor!" zei ik schijnheilig, terwijl ik een lichtgroen rokje uit de kast trok. "Hoe bedoel je er is niks gebeurd?" vroeg onee-chan verhit. Ik haalde mijn schouders op. "Nou gewoon. Er is niks gebeurd." Ik pakte er een wik hemdje bij en legde het op mijn bed. "Nani sore?" vroeg onee-chan. "Hij heeft toch niet in mijn bed geslapen hè?" "Nee hoor." prevelde ik terwijl ik de knoopjes van mijn pyjama losmaakte. "In het mijne." "WAT?!" gilde onee-chan. "En je zegt dat er niks gebeurd is?!" "Is er ook niet." zei ik terwijl ik mijn hemdje over mijn hoofd trok. "Usotsuki!" riep onee-chan. "Die Shin... Ik vermoord hem." Ik schoot in de lach. "Dat hoeft nou ook weer niet gelijk." Onee-chan liet zich wanhopig op haar bed zakken. "Mijn kleine zusje... Mijn onschuldige lieve kleine zusje. Hoe durft hij?" "Ne, onee-chan." zei ik met een hoog stemmetje. "Het is bijna tijd voor ontbijt. Zou je je niet eens aankleden?" Onee-chan keek me even onnozel aan en keek toen van de klok naar het handoekje dat ze om zich heen had. "Eh? Ah! Shimatta!" Lachend keek ik hoe ze overeind vloog en haar kledingkast in dook. "Onee-chan," zei ik zo zachtjes dat ze me waarschijnlijk niet kon horen. "Ik ben blij dat je terug bent."

Miyako

Ik rolde om in mijn slaap en werd wakker omdat ik werd tegengehouden. Slaperig wreef ik door mijn ogen en ging ik overeind zitten. Ik gaapte en keek naar rechts. Takuto sliep. Ik had hem nog nooit zien slapen en grijnsde. Wat onvast stapte ik uit bed en slingerde ik naar de badkamer. Na een snelle douche trok ik een zomers jurkje aan en ging ik met mijn hand door mijn haar zodat het wat meer krulde. Ik hoorde wat gerommel in mijn kamer en ging de badkamer weer uit. Takuto was opgestaan en hij stond recht tegenover me. "Ohayo" zei hij met een lage, schorre slaapstem. "Ohayo" zei ik, nogal vrolijk. Vandaag was ik in een goede bui. "Kan ik even je badkamer lenen, ik zie het niet zo zitten om in mijn pyjama over de gang te slenteren" "Ga je gang, ik ga alvast naar de eetzaal" zei ik terwijl ik naar mijn kast was gelopen en er een paar teenslippers eruit pakte. Ik hoorde de deur van de badkamer dichtgaan en de douchekraan ging aan. Ik voelde hoe mijn gezicht rood werd en liep snel mijn kamer uit. Niet veel later hoorde ik glasgerinkel vanuit mijn kamer. Suiseiseki. Snel ging ik terug, trok ik haar mijn kamer uit en liep ik verder naar de eetzaal. Niet luisterend naar haar geklaag en scheldwoorden vanwege de schrik. De eetzaal was richting vol aan het gaan, al was het merendeel mannelijk van wat er zat. Met een opgewekt gezicht plantte ik me tussen Shizuo en Ikuto. Tegeover me was een lege stoel en Jun. "Ohayo gozaimasu!" zei ik erg vrolijk. Wat deprimerende lage stemmen klonken terug. Tsubasa en Yuuki kwamen binnenlopen en gingen in de buurt zitten. "Ne, Miyako-chan, er komt geluid uit je kamer.." zei Tsubasa met een vreemde blik in haar ogen. "Oh, dat is Takuto" zei ik simpel. Tsubasa trok haar wenkbrauwen op. "Maaah, ik heb honger" zei ik terwijl ik me nog een keer uitrekte zodat mijn moe-heid weg was. Het was stil. Een voor een dropen er wat mensen binnen. Ik raakte in gesprek met Shizuo-tachi. Ik merkte nieteens dat Takuto binnenkwam en op de stoel naast Jun ging zitten. Ikuto vertelde iets waardoor ik helemaal dubbel lag. Jun grinnikte. Takuto keek met een jaloerse blik, dat ergerde me best wel.

Yamiko

Ik werd wakker in mijn eigen bed, in mijn eigen kamer. Opgelucht keek ik om me heen. In het bed naast me lag mijn tweelingzusje. Vertederd keek ik naar haar slapende gezicht. Haar linkerduim zat in haar mond, terwijl haar andere hand met gekrulde vingers naast haar hoofd op het kussen lag, alsof ze iets vastpakte. Ik glimlachte. Ze zag er zo schattig uit. Ik rekte me uit en keek op het klokje naast mijn bed. Half negen, nog anderhalf uur voor het ontbijt. Zachtjes schoof ik de dekens van me af en stapte uit bed. Vol afkeer keek ik naar mijn enkels. Ozaki-sensei had gisteren de wonden ontsmet, maar verder was er nog niks mee gedaan, ik was nadat iedereen weg was gegaan als een blok in slaap gevallen en had niet meer gedoucht. Mijn benen zaten vol rode vegen en de striemen rond mijn enkels waren ruw en gezwollen. Ik moest Ozaki-sensei maar even opzoeken tijdens het ontbijt. Maar nu eerst douchen. Ik pakte mijn badjas van het haakje, pakte een set schoon ondergoed en verdween de badkamer in.

Miyako

Ik schoof een beetje op in mijn bed zodat Takuto kon gaan zitten. Hij ging met zijn hand door mijn haar. "Juliet.. Er was zoveel bloed. Er liggen zoveel mensen.." zei ik zachtjes. "Het komt wel goed" zei Takuto sussend. Ik wilde vannacht niet alleen zijn, maar ik vond het zo genant te vragen. Terwijl ik het vroeger wel altijd had gedurfd. "Ne.. Takuto-kun." Begon ik. Tegelijkertijd zei Takuto "Oké, ik blijf vannacht hier" ik zette een zwakke glimlach op. "Dan ben ik zo terug" zei Takuto die weg ging. Ik knikte en trok mijn dekens wat hoger op. Niet veel later kwam Takuto terug in zijn pyjama broek. Mijn bed was gigantisch, ik schoof nog een stuk op en Takuto ging aan de rechterzijde liggen. Ik staarde naar het plafond. Er was een griezelige enge stilte. Ik draaide op mijn zij zodat ik Takuto aan kon kijken. Hij glimlachte. Ik trok de dekens nog iets verder omhoog. Ze kwamen nu tot aan mijn neus. Voorzichtig schoof ik iets dichter naar Takuto toe en sloot ik mijn ogen.

Tsubasa sloeg 4 glazen met bloedpillen achterover. Ze voelde zich nu al stukken beter. Ze ruimde de glazen op en rende toen meteen terug naar het bos. Het zag er minder erg uit dan net. De geur was aan het verdwijnen. Bijna iedereen was weer overeind en werd ondersteund.

Gomen, klein stuk.. Inspiloos

Yamiko

Toen ik bijkwam was ik omringd door de bezorgde gezichten van Ozaki, Hikari, Shin, Kurosaki, Tsubasa, Yuri en Chihiro. Verward knipperde ik met mijn ogen. "Hoe voel je je?" vroeg Ozaki. "Prima." mompelde ik, en ik wilde overeind komen maar mijn hoofd protesteerde. Ozaki lachte. "Blijf nog maar even liggen. Je bent nog zwak, maar je hebt alweer wat kleur in je gezicht. "Wil je wat eten?" Ik knikte en ging voorzichtig overeind zitten met mijn rug in het kussen. Kurosaki liet met een stalen gezicht een bento op mijn schoot. Ik haalde het lapje er vanaf en deed het doosje open. "Uwaah!" riep ik bij het zien van de inhoud. Het zag er heerlijk uit. Verwonderd keek ik naar Kurosaki. "Heb jij dat gemaakt?" Kurosaki trok een wenkbrauw op. "Ja. Ga nou maar eten." Ik knikte. "Itadakimasu." Ik vouwde mijn handen boog lichtjes voorover. Daarna pakte ik de stukjes en viel aan. "Umai!" riep ik na de eerste hap. Kurosaki keek de andere kant op. "Zo zwak was ze dus niet, kijk hoeveel energie ze alweer heeft!" Ozaki wierp hem een strenge blik toe en wilde naar de deur lopen toen er ineens beelden door mijn hoofd schoten van voordat ik mijn bewustzijn verloor. "Ah, Ozaki-sensei!" riep ik snel. "Zijn er nog... Zijn er nog anderen gewond geraakt?" Ozaki kneep zijn ogen dicht en ook Otonashi sloeg zijn ogen neer. "Er zijn de nodige gewonden gevallen ja." zei Ozaki schuldig. Yuri boog zich voorover. "Maar daar moet jij je niet druk over maken, zorg nou maar gewoon dat je beter wordt." Ik slikte moeizaam een hap rijst door. "Maar... dit komt door mij." Tsubasa schudde zijn hoofd. "We vochten voor jou ja. Maar dat wil niet zeggen dat het jouw schuld is. Jij hebt er toch ook niet om gevraagd om ontvoerd te worden?" Ik haalde mijn schouders op. "Dat is waar." "Als je je beter voelt gaan we wel even op de ziekenzaal kijken." zei Shin zachtjes. "Als er mensen gewond zijn geraakt ben ik ook verantwoordelijk." hij wierp een blik op Kurosaki. "Deze hele reddingsactie was mijn idee. Ik heb Kurosaki en Izaya om hulp gevraagd en iedereen erbij betrokken." Ik glimlachte en pakte Shin's hand. "Dankjewel." zei ik zwakjes. Shin glunderde. Ozaki wees op de bento op mijn schoot. "Opeten dat." commandeerde hij. "Bevel van de dokter." "Ja dokter." lachte ik. Ik kon het niet helpen. Ik was bezorgd om iedereen, maar ik was zo blij om weer thuis te zijn!

Miyako

Toen ik zag dat Yamiko er weer bovenop zou komen was ik rustig weggelopen en keek ik rond naar wie er allemaal op de grond lag. Helemaal in de verte zag ik een hand achter een struikje uitsteken. Snel rende ik er naartoe. Een gevoel van angst kroop over me heen toen ik Juliet, bleek in een plas bloed op de grond zag liggen. Ik liet me naast haar op mijn knieën vallen en voelde haar pols. Het was niet veel, maar ik voelde iets. "Otonashi-kun!" gilde ik in paniek. Yuzuru keek om en rende meteen naar me toe. Ik had ondertussen geprobeerde Juliet bij te krijgen. Mijn handen zaten vol met bloed. Haar bloed. Ik voelde dat ik misselijk werd van de geur die hier hing. Ik viel achterover op mijn kont en keek eng naar mijn handen. Er druppelde bloed op de grond. Mijn ogen werden groot. "M-miyako" achter me stond Mio die me langzaam overeind hielp. Mijn gezicht was lijkbleek. Yuzuru was heftig bezig met het helpen van Juliet. "Kom, je moet terug naar de villa" Mio ondersteunde me en zorgde ervoor dat ik het bos uitging. De frissere lucht deed me al beter. Maar Juliet. Ze was er echt niet goed aantoe. Ik hoorde Mio's ademhaling en probeerde me daar op te concentreren maar dit ging niet door het bloed aan mijn handen. We liepen terug de villa in. "Miyako!" Takuto kwam de zitkamer uit en keek naar mijn handen. "Wat is.. Wat heb je.." zijn zin bleef hangen en hij keek me aan alsof ik iemand had vermoord. "Juliet, het gaat niet goed met haar" brabbelde ik stomweg. Mio begon dingen uit te leggen aan Takuto maar ik hoorde het amper. Uiteindelijk nam ze me verder mee, we liepen naar de gezamelijke badkamer. Ze opende de kraan en hield mijn handen eronder. In de spiegel zag ik dat Takuto achter me stond en woorden zei die ik niet verstond. Het was alsof mijn hoofd vol zat met watten, ik wilde niets liever dan ergens gaan liggen en mijn ogen dichtdoen. Mio kloptte op mijn schouder en liep weg. Toen mijn handen schoon waren bracht Takuto me naar mijn kamer toe. Hij had sinds Mio weg was gegaan niets meer gezegd. Toen ik uiteindelijk mijn pyjama aanhad en in bed lag was ik niet meer moe. Mijn hoofd voelde weer licht. Takuto gaf me een kus op mijn voorhoofd en wilde weggaan. Ik greep zijn hand vast. "Niet gaan" zei ik.

Hikari

Ademloos keek ik hoe Ozaki-sensei zich over het lichaam van Onee-chan boog. Hij legde zijn duim op haar pols en glimlachte zwakjes. "In ieder geval leeft ze nog." zei hij luchtig. Hij trok een oog open en scheen er met een lampje in. "Kan iemand een fles water halen?" Muroi-san, die met Ozaki-sensei was meegekomen knikte en liep richting de villa. "Ze is uitgedroogd." zei Ozaki gewichtig. "Uitgedroogd en ondervoed. Blijkbaar heeft de ontvoerder haar niet onderhouden. Ze is nu verzwakt door gebrek aan vocht, en in mindere mate, gebrek aan voedingsstoffen, maar als ze wat eet en drinkt zou ze in orde moeten zijn." Ik slaakte een zucht van opwinding. "Arigatou, sensei." prevelde ik. Ozaki-sensei knikte en boog zich over de striemen op onee-chan's enkels. "Dit moet ontsmet worden." zei hij streng. "Dat kan lelijk gaan ontsteken. Daar heb ik nu de spullen niet voor bij me, maar dat doen we zo als we weer in de villa zijn. Als het goed is zal ze zich al beter voelen na iets gedronken te hebben." Ik knikte. Shin pakte mijn hand en kneep er zachtjes in. "Yokatta ne?" Ik voelde dat ik bloosde en knikte. Shin sloeg zijn ogen neer. "Sorry dat ik je liet schrikken." Ik schudde mijn hoofd. "Je hebt onee-chan gered, hoe kan ik nou boos op je zijn?" "Dat is overdreven." lachte Shin. "Alleen was het me niet gelukt." Dat was waar. Ik keek om me heen. Alle mensen hier hadden met gevaar voor eigen leven gevochten voor onee-chan. Ik kreeg er een warm gevoel van. "Je zou nog eerder Kurosaki en Izaya moeten bedanken." zei Shin daarna. "Zij waren het grote brein achter alles." Kurosaki die in de buurt stond draaide zich om. "Maar het was jouw idee van de aansteker." zei hij serieus. Izaya lachte. "Ja, alleen een idioot als Shin zou daarop gekomen zijn." Shin glunderde. "Is dat een compliment of een belediging." Izaya gaf hem een knipoog. "Wat jij wil dat het is."

Tsubasa

Ik keek hoe zowat iedereen naar Yamiko vloog en bezorgd deed. Ik rolde met mijn ogen, ik was niet zo van dat lovey-dovey-friendship. Oké, ik heb soms mijn emotionele momenten, maar daar heeft iedereen last van. Dat heeft ook een naam. Slaap te kort. Wat wil je ook in zo'n gigantische villa met veelste veel mensen. Samen met Shizuo en Jun richtte ik me tot de neergeknuppelde mannen. Ze waren niet allemaal neergeknuppeld, maar ik noemde het zo. In de verte was de politie al te horen. Ik zag dat iemand overeind probeerde te krabbelen en liet de grond naast hem ontploffen. Hij schrok en bleef stil. Ik knipperde de rode gloed uit mijn ogen weg en keek naar Shizuo die me grijnzend aankeek. "Zeg, als ik een vendingmachine gooi, kan jij die dan laten ontploffen?" vroeg hij droog. Ik moest lachen en knikte. Ik draaide een oranje pluk haar om mijn wijsvinger heen. Langzaam keek ik in de rondte. Hier en daar lagen wat mensen van onze kant op de grond. Ze zagen er nogal bewusteloos uit. Toshio, Otonashi, Shinra en Night kwamen aanrennen en bekommerde zich om de gewonden. Het geluid van stevige schoenen op de grond dreunde door het bos. Dat was vast de politie. En gelijk had ik. Binnen no-time waren de mannen in het zwart geboeid en werden ze afgevoerd. De ene man spuuwde op de grond en keek boos naar Hikari. "Ik krijg jou nog wel! En jou ook!" gromde hij er nog achteraan tegen Shin. Ik liep naar het dichtsbijzijnde persoon op de grond toe. Het was Amu. "Oi, Hinamori-san!" ik schudde haar voorzichtig door elkaar. (Kan dat voorzichtig?) Ze kreunde pijnlijk. "Wat is er gebeurd? Hinamori-san!" ik kon er niet goed tegen. De geur van bloed die hier overal hing. Bloed. Ik likte mijn lippen af en schudde toen mijn hoofd. Ik voelde een hand op mijn schouder en keek om. "K-kaname-sama" zei ik geschrokken. Ik ging staan en kreeg twee bloedpillen in mijn hand gedrukt. Ik voelde mijn wangen rood worden. Kaname glimlachte. "Binnen staan al glazen klaar. Zero had ook wat probleempjes" zei hij rustig. Ik knikte en bleef even twijfelend staan. "Ga maar" zenuwachtig en verlegen liep ik weg. Mijn hoofd was knalrood. Mooh, ik was toch over Kaname-sama heen? Niet?

Yamiko

Verbaasd keek ik hoe de man die me het afgelopen etmaal voortdurend onderdrukt had in elkaar zakken. Mijn opzichtige pakje verdween en ineens had ik mijn eigen kleren weer aan. Had ik hem vermoord? Nu ik terug getransformeerd was voelde ik weer hoe zwak ik me voelde. Trillend viel ik op mijn knieën. Ik voelde me licht in mijn hoofd. Al het geluid leek gedempt te worden en de wereld om me heen leek wel in slow motion te bewegen. Het aantal mensen van onze villa bleef maar vermeerderen. Tsubasa was er nu ook en liet dingen in de buurt van de vreemde mannen ontploffen, en het aantal Mahou-shoujo figuren leek haast te zijn verdubbeld. Hoe lang zou dit nog duren? Hoeveel mensen zouden er al uitgeschakeld zijn? Er lagen ook mensen die bij ons hoorden op de grond. Zouden ze ernstig gewond zijn? Zouden ze..... Zou deze strijd ook levens gaan kosten? Ineens galmde de stem van de ontvoerder door mijn hoofd. "Genoeg geprutst, vergeet niet waarvoor we gekomen zijn!" Terwijl ik me afvroeg waar hij het over had werd het steeds donkerder. Paniekerige stemmen overlapten elkaar en de vochtige bosgrond leek steeds dichterbij te komen.

Shin keek verbeten toe hoe drie van de mannen op Hikari af sprongen en haar handen boeiden. Hij wist dat dit zou gebeuren. Het liefst wilde hij meteen tevoorschijn komen om ze naar de keel te vliegen, hij had zich al veel te lang passief opgesteld. Hij dacht aan Kurosaki's woorden toen ze Yamiko's redding plande. "Als je impulsief handelt zul je er spijt van krijgen, Okazaki. Één ondoordachte actie kan alles verpesten. Dan raak je zowel Hikari als Yamiko kwijt." Hij klemde zijn kaken op elkaar. Hij moest op Izaya's teken wachten. Inmiddels werd Hikari overgeleverd aan de leider van het stel. Shin knikte. Nu stond hij er alleen voor. Hij zette zich schrap en keek naar de lucht. Een zee van rode vonken verlichten de licht. Shin's hart sloeg over, dit was het teken, hij sprong uit de bosjes en wenste vurig dat zijn plan ging werken.

Vanaf de grond keek ik wat er gebeurde. Ik kon me niet bewegen, maar kreeg ineens alles weer haarscherp mee. Shin greep in de binnenzak van zijn jas en haalde iets zwarts tevoorschijn en richtte het op mijn ontvoerder. Er ging een heftige schok door me heen. Was dat een pistool?

Hikari hapte naar adem toen ze het voorwerp in Shin's trillende handen zag. "SHIN!" gilde ze schel terwijl de tranen over haar wangen stroomden (het zal ook eens niet. >.>) Shin haalde diep adem en probeerde zijn handen recht te houden. Zijn ogen schoten vuur. "Laat haar los." zei hij zacht, maar kil. De ontvoerder keek even naar Shin's jonge gezicht en barstte toen in honend gelach uit. "Dacht je nu echt mij bang te maken met een speelgoedpistooltje?" Shin beet op zijn lip. "Je trilt anders wel." De man snoof sarcastisch. "Kijk naar jezelf man. Je kan dat pistool amper normaal vasthouden." Hij nam een stap richting Shin. Het wapen was nu op zijn voorhoofd gericht. "Kom nou." zei hij spottend. "Je komt net uit de luiers rollen. Iemand als jij kan geen mens ombrengen." Shin kneep zijn ogen tot spleetjes. "Onderschat nooit een tiener, oude man." In een strakke beweging zwiepte hij het pistool opzij. Hikari gilde. Er klonk een harde knal en een stukje verderop zakte een man in elkaar. Tsubasa (A) die in de buurt stond, deed verschrikt een stap opzij. Iedereen was inmiddels gestopt met vechten. Alle ogen waren op Shin gericht, die het pistool weer op de ontvoerder's voorhoofd richtte. In zijn armen zag hij Hikari hem met grote lege ogen aankijken. Ze zei niks meer, huilde zelfs niet meer (OMG IT'S A MIRACLE! *O*), ze keek alleen maar. Shin slikte even. "Sorry Hikari." fluisterde hij onhoorbaar. Daarna richtte hij zich weer op de man die hij onder schot hield. "Geloof je me nu?" Ineens leek de man een stuk minder zeker van zijn zaak. "Laat. Hikari. Los." zei Shin dreigend. "Laat haar los of ik schiet je overhoop." De man was duidelijk kwaad. Kwaad en verbaasd. Shin glimlachte terwijl de man langzaam zijn handen omhoog deed. Shin opende zijn arm en wenkte Hikari, maar ze schudde haar hoofd en rende in plaats daarvan naar Miyako toe. Shin zuchtte. Dat viel te verwachten. Ondertussen hield hij de man nog steeds onder schot. "Mooi." zei hij zachtjes. "Dan mag je nu op de grond gaan liggen met je handen op je hoofd, en je slaafjes mogen hetzelfde doen. De man vloekte luid, maar liet zich toen door zijn kniëen zakken. Zijn handlangers volgden zijn voorbeeld. "Soubi!" riep Shin. "Kom!" Meteen verscheen Soubi vanuit de bosjes met een grote rol touw. De andere jongens liepen naar hem toe en pakte allemaal stukken touw. Met z'n allen begonnen ze de handen en voeten van de mannen vast te binden, tot alleen de leider nog over was. Shin hurkte bij zijn hoofd en zette de loop van het pistool tegen zijn voorhoofd aan. Onderstussen gebaarde hij dat Soubi ook hem vast moest binden. "Ik zou je alsnog kunnen doden." zei Shin kalm. Zijn houding was volledig veranderd. Van de aanvankelijke zenuwen was niks meer te bekennen. "Maar gelukkig ben ik geen moordenaar." vervolgde hij toen, met een blik op Hikari.

Toen hij zeker wist dat iedereen goed vastzat, en niemand nog iets zou kunnen doen pakte hij totaal onverwacht een pakje sigaretten uit zijn broekzak. Hij viste er een sigaret uit en zette die tussen zijn tanden. "Ook één?" vroeg hij nonchalant aan de ontvoerder. Deze spuugde alleen op de grond. Shin lachte plagerig. "Oh das waar ook. Je kunt je handen niet gebruiken." Hij haalde zijn schouders op en bracht de loop van zijn pistool naar zijn eigen gezicht. Hikari's ogen werden groot toen ze zag wat hij van plan was. "NIET DOEN!" gilde ze hysterisch, maar Shin lachte alleen maar, en haalde de trekker over.

Hikari kneep doodsbang haar ogen dicht en verwachtte een schot te horen maar... Die kwam niet. Voorzichtig opende ze haar ogen weer. Shin nam met een stalen gezicht een trekje van zijn sigaret. Hikari's mond viel open. "Maar hoe...? Je schoot toch?" Shin lachte gespeeld. "Oh dit?" Hij richtte het pistool naar boven en haalde op nieuw de trekker over. Een klein vlammetje kwam boven de loop uit, maar verder gebeurde er niks. "Dit is een aansteker." zei hij droog. De ontvoerder begon verbeten te vloeken. Hikari was met stomheid geslagen. "Maar die man eerder... Die handlanger!" Shin glimlachte onschuldig. "Hikari. Je denkt toch niet echt dat ik iemand zou vermoorden?" Hij gebaarde naar Tsubasa. Tsubasa knikte en deed een stap opzij. Meteen begon de man die aan zijn voeten lag vastgebonden te bewegen. "Hij was niet echt dood." zei Tsubasa luchtig. "Hij kon alleen niet bewegen doordat ik zijn schaduw had vergrendeld." Hikari schudde verward haar hoofd. "En het schotgeluid dan?" Op het moment dat ze het zei klonk hetzelfde geluid opnieuw. Een grijnzende Izaya dook uit de bosjes met een draagbare radio waar aan alle kanten snoeren uit hingen. "Klinkt best echt hè?" Hij gebaarde naar de struik waar Kurosaki achter vandaan kwam. "Kurosaki heeft vanmiddag een hele geluidsinstallatie opgebouwd." "Kusooo!" riep de ontvoerder vanaf de grond. "Het was maar een aansteker." Shin klikte met zijn tong. "Ho ho, dit is niet zómaar een aansteker. Het is toevallig wel een Limited Edition Item uit de nieuwste collectie van Vivienne Westwood." "Niet te geloven." lachte Kurosaki. "Dus dit was je grote plan?" Shin grinnikte geamuseerd. "Ja, Izaya kwam met wilde plannen over pistolen, maar waar haal ik in godsnaam een echt pistool vandaan. Bovendien zou dat ook een beetje te ver gaan." Izaya haalde zijn schouders op. "Het doel heiligt de middelen, toch?" Shin schudde zijn hoofd en keek Hikari recht aan. "Niet altijd." Izaya grijnsde bij het zien van Hikari's rode gezicht. "Te iu ka, het belangrijkste is dat Yami-chan gered is en de politie is onderweg." Shin draaide zich met een ruk om. "Nu je het zegt... Waar is ze eigenlijk?" Hikari keek paniekerig om zich heen en zag me roerloos op de grond liggen. (Oh ja, ik schreef vanuit Yamiko's perspectief. xD) "O-onee-chan?" piepte ze zachtjes. Er kwam geen reactie.

Tsubasa

Miyako keek met grote ogen naar Yamiko. Yamiko sprong hoog de lucht in. "KISSU OFU DAAHKUNESSU!" In haar hand verscheen een katana met vleermuisvleugels en groene strikjes. "RABUURI KURASHINGU!" (Lovely Crushing -Gomen)Ze schoot naar beneden en stak de katana door de man heen. De man viel neer maar was niet gewond. Inplaats daarvan viel hij in slaap.

In het huis was een gigantische chaos. "Jij blijft hier!" zei ik fel tegen Takuto en ik ging de gang op. Iedereen was zijn of haar kamer uitgekomen wegens de gigantische herrie van verderop. Ik liep naar het dichtsbijzijnde groepje. Dat bestond uit Juliet, Siva, Zero en Mai M. Ze stonden zenuwachtig in hun pyjama met elkaar te praten. "Morikawa-san, wat is er aan de hand!" piepte Mai met haar hoge stem. "Ik heb geen flauw idee" bracht ik uit. "Waar is Lys?" vroeg Siva. Ik wees naar de zitkamer en hij liep erheen. Ik vond Siva ook al zo'n vreemde gast. Hij keek altijd naar Lys alsof hij honger had. Ik schudde die gedachte van me af. Yuuki kwam aanrennen, ze was buitengeweest. "Het zit vol met zwartgeklede mensen in het bos" zei ze geschrokken. "Wat?" Het werd ineens doodstil in de gang. Het was griezelig stil. "Ik ga ze helpen!" zei Yuuki toen. "Ze? Wie zijn ze?" hoorde ik Tomo vragen. "Hikari-tachi" Goh, nou wisten we wie het waren. Ik zuchtte. Yuuki pakte Artemis en rende naar buiten. Zero ging snel achter haar aan. Niet veel seconde later rende Mai M en Saki samen naar buiten. Ze grepen elkaar hand vast en riepen "DUARRU SPIRITIARU POWHURR!" (Duel Spiritual Power) Ze kregen van die verschrikkelijk schattige jurkjes aan en sprongen weg. Ik keek om. Er ontstond wat geroezemoes. "Wat moeten we doen?" "Helpen natuurlijk" Ik zag vier kleine poppen aankomen. Het waren Shinku, Hina Ichigo, Suiseiseki en Kanaria. Ze werden gevolgd door kleine lichtbolletjes, hun spirits. Ook hun gingen naar buiten. Niet veel later kwam ook Rena met een gigantisch slagermes langs. Wat was er allemaal aan de hand. Ik ging voor de deur staan. "Wacht even voor je gaat! We weten niet wat er aan de hand is!" Ik keek achterom. De knallen en schreeuwen werden luider. Een ijselijke gil overheerste alles. Ik herkende de stem, het was Amu. Nu werd ik erg ongerust. "Oké, iedereen die wilt gaan gaat hier staan, de rest gaat naar de zitkamer!" Snel splitste iedereen zich op. Voor me stond een redelijk grote groep. "Dus jullie zijn bereid te helpen. Mooi, dan gaan we nu!" ik draaide me om en rende de deur uit. Aan de horde voetstappen achter me merkte ik dat iedereen zonder twijfelen volgde. We rende het bos in en kwamen na een poosje aan op de open plek.

Yamiko

Verbaasd keek ik naar het in fel rood geklede meisje dat zojuist uit de lucht was gekomen. "Was dat Miyako?" Ik schudde mijn hoofd. Ik zal wel dingen zien doordat ik zo lang niks gegeten had ofzo. Ineens werd ik van achter vastgepakt door één van de handlangers van mijn ontvoerder. Ik snakte naar adem toen ik een mes op mijn keel voelde. "EN NU IS HET AFGELOPEN!" riep de man die me vasthad. "Nog één aanval en ze gaat eraan." Het meisje dat op Miyako leek stopte met zingen en de Shugo Chara groep staakte hun gevecht. Langzaam maar zeker werd iedereen vastgepakt door één van de handlangers. Een enorm gevoel van angst kwam over me heen toen één van de handlangers Hikari bij haar haren pakte en ook een mes tegen haar keel drukte. "HIKARI!" gilde ik schel. Maar toen zag ik ineens achter haar een roodharige gedaante opduiken. Toen ik beter keek zag ik dat het Inami-chan was, en achter haar stond Takanashi-kun. Terwijl hij met zijn ene hand Inami's ogen bedekte legde hij zijn andere hand tegen zijn lippen en gebaarde dat ik stil moest zijn. Op dat moment hoord ik achter me de stem van Jun. "NU!" Gevolgd door een harde metaalachtige klap. Ineens ging alles in een stroomversnelling. Takanashi-kun haalde vliegensvlug zijn hand weg met als direct gevolg dat Inami-chan de man die Hikari vasthield met één klas neersloeg onder luid gegil. Toen ik me omdraaide zag ik Jun staan met een koekenpan. Hij raapte het mes op dat de man die hij net had neergeslagen had laten vallen. Mijn blijdschap werd abrupt verstoord door een harde ruk aan het touw om mijn hals. Ik hapte naar adem en werd een beetje duizelig. "Onee-chan!" gilde Hikari, die stevig omhelsd werd door een doodsbange Inami-chan. Jun vloekte luid. Met in de ene hand de koekenpan en in de andere hand het mes draaide hij zich naar de bosjes en riep: "Oi! Todoroki-tachi!" Meteen daarna kwam Yachiyo de bosjes uitgerend, gevolgd door Saeko, Mai en Shiina, allemaal gewapend met houten katana's. Ook veel anderen hadden zich losgewurmd uit de greep van de ontvoerders. Ik keek om me heen. Er was een krankzinnig gevecht ontstaan waar nu al meer mensen aan meededen dan ik had meegekregen. Kanade flitste tussen de vijanden door met haar Sonic Hand, en ook Raven en Kelpie vochten mee. Ik schudde ongelovig mijn hoofd. Was dit echt noodzakelijk? Hier en daar lagen lichamen roerloos tussen de blaadjes, en het was te donker en te chaotisch om te zien of ze bij ons hoorden of bij de vijand. Ik sloot mijn ogen en wenste vurig dat iedereen ongedeerd was. En toen ineens hoorde ik een bekende stem in mijn oor. "Het spijt me van alles Yami-chan. Deze puinhoop is mijn schuld. Verbaasd opende ik mijn ogen. Voor mijn neus zweefde Mayu's minuscule lichaampje. Ze knipoogde naar me, en ineens hoorde ik mijn eigen stem. "Atashi no kokoro; unlock." Ikuto, die zag wat er gebeurde, haalde uit met zijn metalen klauw (hoe heette die aanval ook alweer? xD) en sneed het touw door. (Waarom is nog niemand op dat idee gekomen? xD) Vervolgens werd alles wit en verdween Mayu in haar ei. Wat gebeurde er? Mijn kleren verdwenen. Angstig bedekte ik mijn lichaam met mijn armen en hoopte dan niemand me kon zien. Gelukkig werden mijn kleren snel vervangen, maar met wat! Ineens was ik gekleed in een walgelijk zeegroen jurkje met veel strikjes, ruches en pailletjes. Mijn verminkte benen werden bedekt door blauw-wit gestreepte thigh-highs en in mijn korte haar zat een veel te grote strik. Mayu's stem echode in mijn hoofd: "Charanari; Adoraba Leberu! (Adorable Rebel)"

Miyako

Huh? Dit was niet in het plan vermeld geweest. Ik keek om me heen, opzoek naar meer mensen die onverwachts tevoorschijn konden komen. Toen schoot mijn blik weer naar de open plek. Er kwam een man aanlopen. Hij was helemaal gekleed in het zwart en droeg een wit gezichtsmasker. Ik kreeg er de rillingen van. Hij had een stevig, ruw touw vast. Aan het einde van dat touw liep Yamiko. Tranen sprongen in mijn ogen toen ik zag hoe ze erbij liep. Ze strompelde en zag erg bleek. Rondom haar enkels zaten diepe groeven en bloedkorsten. Op haar wang zat een snee en haar haren zagen er goor uit. Achter Yamiko verscheen een gigantische groep mannen, hetzelfde gekleed als de man waarvan ik meende dat het de ontvoerder was. Ik keek van Ryouko naar Kurosaki en liet mijn hoofd toen hangen. We waren met veel te weinig tegenover die groep. Ineens hoorde ik heel wat kreten. "Charanari! Amulet Heart!" "Charanari! Clown Drop!" "Charanari Seraphic Charm!" "Charanari! Sky Jack!" "Charanari! Black Lynx" verwonderd keek ik naar alle character transformations. De Shugo Chara groep viel een deel van de in zwart gekleede mannen aan. Langs me sprong Ryouko uit de bosjes en begon ze mannen neer te slaan. Ik keek naar Hikari. Ze stond zachtjes te huilen en keek naar de man en Yamiko. Ookal was zijn gezicht niet te zien, je kon merken dat hij geschokt was. Straks ging hij Yamiko wat aandoen. Ik zocht op de grond naar iets hards. Snel griste ik een steen van de grond en wierp ik die naar het hoofd van de man. Mis! Verdomme! Ik ging ook de bosjes uit. Ik wende me tot de man en wees met mijn vinger naar hem. Uhm, ja.. Wat ging ik nu zeggen? Even was ik stil. "Laat Yamiko los" zei ik toen dommetjes. Toen de man dat niet deed werd ik boos en voelde ik me tegelijkertijd erg kinderlijk. "Red Pearl Voice!" over vrolijk belandde ik in het vreselijk schattige rode jurkje op de grond. Ik knipoogde en er sprongen hartjes naar voren. Er starte een liedje met een way to lange intro. "Pichi Pichi Voice! Live Start!" Ik sloot mijn ogen en bracht de E-pitch richting mijn mond. "Otogibanashi saigo no peeji wa, kakikaerarete higeki ni kawari, tatta hitotsu shinjiteta hito no kokoro sae mo miushinau, ai mo yume mo maru de suna no oshiro mitai na no, hakanaku kowarete yuku no yo sore wo nozomanakutatte" zong ik. Ik zag vele mannen naar hun oren grijpen en neervallen van de hoofdpijn.

http://www.youtube.com/watch?v=YfoD-MxjohQ&feature=related ~ Oké, dit is niet de originele, maar deze is zo schattig =D

Hikari

Met z'n allen liepen we door het bos. Ik voorop, en Ryouko, Kurosaki en Miyako achter me. Ik haalde diep adem. Aan de ene kant was ik blij dat ze er waren, maar aan de andere kant was ik doodsbang. Wat als ze onee-chan iets aan zouden doen als ze erachter kwamen dat ik niet alleen was? We liepen door naar tot ik op de open plek stond met de omgevallen eik. Ik haalde diep adem. Hier ging het gebeuren. De anderen bleven stil in de bosjes zitten. Opeens hoorde ik geritsel in de bosjes. Mijn hart sprong op. "Onee-chan?" Geen reactie. In het ijle maanlicht zag ik donkere gedaantes tussen de bomen uitkomen. Het waren er een stuk of acht. Ik slikte. "Waar is onee-chan?!" De gedaantes gaven geen antwoord maar kwamen langzaam op me af.

Shin keek toe vanuit de bosjes. Hij vloekte zachtjes in zichzelf. Voorzichtig pakte hij zijn mobiel uit zijn zak. "Nu!" smste hij naar Izaya.

Op dat moment ging er een grote schijwerper aan. Ik snakte naar adem. Wat was dit? Miyako wilde uit de bosjes komen maar Kurosaki hield haar tegen. "Wacht!" fluisterde hij. Hij keek geamuseerd naar zijn mobiel. "Shin heeft actie ondernomen." Hij gebaarde naar de open plek. Een jongen met donker haar en een muts rolde behendig uit de bosjes en rende achter de verbaasde gedaantes af. Een golf van verward geschreeuw steeg op uit de groep in zwart geklede mannen. Tsubasa (Andou) grinnikte zelfvoldaan. "Lastig hè? Niet kunnen bewegen." zei hij terwijl hij met een stokje iets in het zand schreef, in de samenvallende schaduw van de mannen. Daarna stak hij zijn hand op en wenkte richting de bosjes. Yuki liep in een rustig tempo naar Tsubasa toe en sloot haar ogen. Het felle licht van de schijnwerper viel spookachtig op haar bleke gezicht. "Menselijk bewustzijn uitgeschakeld." prevelde ze zachtjes, waarna de mannen allemaal tegelijk op de grond vielen. Tsubasa rende naar me toe. "Hikari-chan! Daijuobu?"