Miyako

Ik had mijn kletsnatte kleren weer aan en het was koud, ookal zaten we midden in de zomer. Mijn knieën knikte en ik had kippenvel. De natte handdoek was opzich ook niet zo'n pretje, maar die voelde iets warmer aan dan de lucht om me heen. Rina kwam naar me toe. "Je moet terug naar je paleis" zei ze terwijl ze mjn linkerarm stevig vastgreep. Kuze-san keek naar Rina. "Nee, ze gaat mee terug naar de villa" Mina kwam ook aanlopen. Ze sloeg haar blonde haar over haar schouder. "Jij begrijpt onze wereld niet" zei ze met een wijzende vinger tegen hem. Ik keek de twee meiden aan met een blik van willen-jullie-alsjeblieft-ophouden-jullie-maken-het-alleen-maar-erger. Seira kwam er ook nog bij staan. Ze zag mijn blik. "Het is beter als je morgen zo snel mogelijk terug komt, ik zwem wel even langs je paleis" zei ze wijs. Ik knikte. Seira, Rina en Mina draaide zich om en gingen terug de zee in. "Mata ashita!" zei Seira nog met een lieve glimlach. Noëlle en Karen zwaaide nog. Met zijn zevenen doken ze weg. Ik voelde dat Kuze-san weer verder wilde lopen en ging mee. Toen bedacht ik me dat Shin mijn fietssleutel nodig had. Ik zag hem en vond hem in een kletsnatte zak in mijn rok. Samen met best wat water trok ik hem uit mijn broekzak. Tsubasa kwam aanzetten. Ze trok het vest uit wat ze aanhad en verwisselde dat met de natte handdoek om mijn schouders. "Je hebt echt wat uit te leggen" fluisterde ze in mijn oor. Ik knikte met een zwakke glimlach. Mijn benen voelde zwaar en trilde nogsteeds. Mijn kleding zat aan me vastgeplakt en mijn haar viel in natte slierten naast mijn hoofd neer. Een groot deel zat tegen mijn gezicht uit. Mizuki trok een stukje zeewier uit mijn haar. "Gatver" hoorde ik Tsubasa zachtjes zeggen. Kuze-san opende de deur van zijn auto.

Miyako

Wauw! Good job 8D Ik ga gewoon doen dat iedereen komt te weten dat Miyako Mermaid is en ik ga haar ont-mermaiden, of misschien toch niet. Is dat een woord? Vanaf nu wel =)

Ik wilde net beginnen aan een smoes waarom ik was gesprongen toen ik de drang kreeg om op te staan. Dat deed ik ook. Mijn benen trilde als een gek en ik viel bijna om. Ik stapte richting het water. "Miyako!" hoorde ik Hikari nog zeggen. Ik schudde mijn hoofd. Er was een knal achter en de lichtkoepel verdween. "Minna" zei ik zachtjes. Vlak boven me verscheen een groot, helder licht. Er verscheen een prachtige vrouwelijke gedaante in. Ik ging op mijn knieën. "Aqua Regina-sama" zei ik met mijn hoofd gebogen. Ik hoorde wat mensen achter me naar adem snakken. "Dit is van jou" ze kwam naar me toen en duwde voorzichtig iets in mijn hand. Mijn ogen werden waterig. Het was mijn parel + houder. "A-arigatou" zei ik. Meer kon ik niet uitbrengen. "Zing prinses, sta je vriendinnen bij. Het is nu of nooit" zei Aqua Regina-sama. Ik knikte en wreef door mijn ogen. Ik zag 7, witte lichtbollen mijn kant op komen. Ik herkende de gedaantes die erin stonden. Ze werden gevolgd door de groenharige man met vleugels. "Miyako! HENSHIN!" brulde Mina die boos was. "Red Pearl Voice!" weer transformeerde ik, maar het voelde krachtiger. Ik zag er nu ook iets anders uit dan de vorige keer. De andere werden door een hoepel van licht gehaald en zagen er nu ook anders uit. Onverwachts schoot mijn hand de lucht in, ik ving een roze, glitterend ding en stak het in mijn E-pitch. Wat gebeurde er? Er starte een nieuwe melodie. Het voelde warm en bekend. "Yosh! Ikewayo!" riep ik en ik voegde me bij de rest. "Pichi pichi voice, Live start!" riepen we met zijn achten. Met zijn alle begonnen we Kibou no Kaneoto te zingen. Het klonk prachtig en Mikeru werd erg verzwakt. Halverwege begon Aqua Regina-sama te zingen. Ik kreeg kippenvel. Haar stem was, krachtig en prachtig. (Hé, dat rijmt x3) "Love shower pitch! Encore wa ikaga?" riepen we op het eind. Er was een harde knal en Mikeru verdween. In zijn plek hingen nu 5 andere Mermaids. Een witte, een oranje, een violette, een zwarte en een donkerblauwe. "AURI!" riep Mina door het dolle heen. Ze vloog de oranje mermaid om de hals. Aqua Regina-sama hing voor ons. "Mameedo Purinsessu-tachi (Hoezo gebrekkig O.o) Goed gedaan. Jullie hebben de 14 (Ja, er zijn er vanaf nu 14 xD) zeeën verlost van het kwaad. Jullie parels hebben ervoor gezorgd dat ik weder kon keren. Mijn dank is groot" zei ze. "Ik heb teveel Anime gekeken" mompelde Tsubasa die het niet kon geloven. "Mizuki, knijp me" zei ze droog. Mizuki kneep hard in Tsubasa's wangen. "Au!" riep Tsubasa. Het was echt. Nee. Dat kon niet. "Miyako is een.. mermaid" zei ze zachtjes. Mizuki en Shin knikte. Tsubasa keek naar Hikari. Ze had haar handen tegen haar gezicht geslagen en keek met grote ogen naar wat zich in de lucht afspeelde. "Arigatou" waren Aqua Regina-sama's laatste woorden. Toen verdween ze weer in het licht. De mermaids en ik kwamen zachtjes in het water en kregen onze echte vorm terug, onze mermaid vorm. Ik keek naar het strand. Verdomme. Nu wisten ze het. Ik zwom met Rina en Seira naar het strand.

http://www.youtube.com/watch?v=4cjdWVbZEWE
Dit is hét liedje ^^

Miyako

"Ben je nou verdomme helemaal door de ratten besnuffeld!" riep Tsubasa ineens boos tegen Hikari. "Dat water is hartstikke koud, je kan ervan onderkoeld raken!" Er ontplofte een stuk hout dat op het strand was gespoeld. Tsubasa schrok erzelf van. "Sorry, dat was niet mijn bedoeling" zei ze. Dit was zo'n moment dat ze wenste haar zonnebril te hebben. Dan zou er niets ontploffen. "Het is alleen.. Ik had vroeger een broertje.. Hij kon niet zwemmen en het was winter.. Hij viel in het water.. Ik kon niets.. niets doen" zei Tsubasa tussen grote snikken en snelle inhaleringen door. Ze viel op haar knieën. "Yuuichi-kun, gomen ne" zei ze. Er stroomende grote tranen over haar wangen.
Met grote ogen keek ik naar alle mermaids in de zaal. Ik werd er verlegen van. Ayumi begon te praten. Ze vertelde en vertelde. Ik luisterde aandachtig. Er klonk applaus en Ayumi gaf een teken waardoor ik opstond. Ik kon er niets aan doen, ik moest grijnzen. "Hime-sama, blijft u vannacht hier?" vroeg een klein meisje met sproetjes. Ik schudde mijn hoofd. "I-ik kan niet.. Maar ik kom snel terug" zei ik met een onvaste stem. De andere mermaid princessen kwamen naast me staan. "Wij gaan met Miyako mee. Ze zal weer veilig wederkeren" zei Rina wijs. De rest knikte.

Miyako

Intussen waren we naar binnengeleid. Ik was door twee meisjes meegenomen naar een grote, lichte kamer. Dat vond ik nogal vreemd omdat we onderwater waren. Ik moest voor de spiegel staan en zag mezelf voor het eerst. Mijn mond viel open van verbazing. Was ik dit? Mijn ogen waren van blauw naar rood gegaan, mijn haren kwamen zowat tot de onderkant van mijn staart en krulde prachtig. Één van de meisje, Misa heette ze, kwam naar me toe en zette een mooie, zilvere kroon op mijn hoofd. Het andere meisje, Suzuna, was bezig om me een grote, mooie, rode jurk/rok iets aan te trekken. Het was rijkelijk versierd met lintjes, kralen en strikjes. Misa zwom naar de kast en pakte er armstukken uit. Soepel en snel bond ze die om mijn armen. Er werden nog wat bloemen in mijn haar gedaan en ik keek weer naar de spiegel. Ik was altijd al tevreden over mezelf geweest, maar dit overtrof alles. Het was prachtig, ik kon gewoon niet geloven dat ik het was. "We brengen u nu naar de troonzaal, hime-sama" zei Suzuna. Ik knikte wat verlegen en liet me naar de zaal begleiden. Het was hier wat donkerder dan in de vorige kamer. Misa bracht me naar de troon in het midden. Het was versierd met bloemen in allemaal rode tinten. Ik moest gaan zitten. "Uw volk komt zo" zei ze. Kak.. Moest ik ze nou toe gaan spreken? Wat moest ik zeggen? Vanuit een deur achter de troon kwam de ene vrouw weer binnen die ik net ook had gezien. Achter haar kwamen Seira, Rina en een blond meisje tevoorschijn. Uit de andere deur achter me kwam nog een reeks, verschillende kleuren mermaids tevoorschijn. De vrouw kwam voor me staan. "Ik ben Ayumi, ik ben tijdelijk je troonvervangster geweest" haar stem klonk helder en krachtig. Tegelijkertijd had het ook wat liefs en meisjesachtigs. "De Orange Mermaid Auri is gekidnapt" zei ze right to the point. Het blonde meisje verscheen voor me en keek boos. "Waar was je in godsnaam al die tijd!" zei ze boos. "Waarom was je er niet toen we je nodig hadden!" "Mooh, Mina-chan, ze kon er toch niets aandoen" zei Seira die haar bij haar arm pakte. Ik zag dat er tranen in Mina's ogen stonden. "Gomen nasai" zei ik zachtjes. Ayumi legde haar hand op mijn schouder. "Ik doe zometeen het woord" zei ze. Ik knikte en keek naar de mermaids die er waren. Ik herkende ze omdat ze wel eens op bezoek waren geweest. Van links naar rechts was het Lucia, Hanon, Coco, Noëlle en Karen. Rina en Seira stonden bij het meisje dat dus Mina heette en Misa en Suzuna waren alweer weg. "het volk zal zo komen" zei Ayumi. Ze kneep geruststellend in mijn schouder. Ik voelde me even schuldig tegenover Takuto. Wat zou hij nou wel niet denken? Noëlle kwam naar me toe. "Hij overleefd het wel" zei ze met een warme glimlach. Kon ze mijn gedachte lezen? Ik glimlachte naar haar. Haar Indigo kleur was prachtig en haar ogen fonkelde helder. Noëlle zwom terug naar de andere mermaids en ging in een rij staan/zweven?. De grote deuren voor me gingen open en de hele zaal stroomde vol met mermaids.

Miyako

Ik zwom naast Seira. Rina was achter ons. Het verbaasde hoe gemakkelijk, we zo snel gingen. Seira keek me aan. "Is dit een van je eerste keren dat je zwemt?" vroeg ze. Ik knikte. "Dat is te zien" zei ze met een lach. Mijn wangen werden rood. "Waar gaan we naartoe?" vroeg ik. "Naar jou paleis, daar weten ze vast neer, aangezien Orange bij je in de buurt woont" zei Rina van achtere. Ik keek om en knikte. Ik was nog nooit eerder bij mijn paleis geweest. Ik werd er zenuwachtig van. "Wist je dat je al volwassen bent?" zei Seira. Ik moest lachen. "Dat kan niet, ik ben pas 16" Seira schudde haar hoofd. "Mermaids zijn volwassen vanaf hun 14de" legde ze uit. Hoe verder we zwommen, hoe lichter het werd. Het was een beetje een rood/witte vloed. Ik zag torens in de verte. We naderde mijn paleis. Mijn hart begon sneller te slaan en ik begon sneller te zwemmen. Het paleis werd steeds groter. Het was rijkelijk versierd met schelpen in heel veel rode tinten. Er was een soort wiertuin en ik zag overal rode Mermaids. Van kleine meisjes, tot volwassen vrouwen. Ik stopte voor het grote, betegelde pad naar de grote deur. Seira gaf me een zacht duwtje. Ik zwom langzaam verder. Langs me heen stopte iedereen met wat ze deden. Ze bogen. "Okarinasai, Miyako-sama" zei een klein meisje met twee lange, rode vlechten. Ik werd rood. Ik werd nooit Miyako-sama genoemd en er bogen nooit mensen voor me. Er kwam een volwassen vrouw uit de deuropening. Ze had lang, golvend zwart haar, een rode staart die mooi versierd was en een wit/rood topje. Ze had mooie armstukken en in haar haren was een parelketting gedrappeerd. Ze zag eruit als een godin. Toen ze me zag zwom ze snel naar me toe. "Miyakohime-sama" zei ze met een sierlijke buiging. Ik was sprakeloos en stotterde wat random woordjes.
Takuto ging als een gek terug naar huis. Hij gooide de deur met een klap dicht en stampte door de gangen. Er ging een deur open. Tomo stond er in haar pyjama. "Nanni? Takuto, je maakt zoveel lawaai!" Takuto greep Tomo bij haar schouders en schudde haar door elkaar. "MIYAKO IS VAN DE CLIFF GESPRONGEN EN ZE KWAM NIET MEER BOVEN" schreeuwde hij woest. Tomo's gezicht werd lijkbleek. "WAT!" Er gingen nog twee andere deuren open. "Miyako deed wat?" Juliet wreef moe in haar ogen. Uit de andere kamer kwam Kanade. "Waarom heb je haar niet tegn gehouden, idioot!" gilde Tomo bijna. "Ik was verdomme te laat!" riep Takuto boos terug. "Mooh, hou op met die herrie nano desu" de kleine Rika kwam moe aansjokken.

Mitsuki

"Verdomme!" riep Takuto boos. Hij sloeg met zijn vuist hard tegen de muur. Waarom had Mitsuki tegen hem gelogen? Wat had hij fout gedaan. Hij liep de kamer uit en sloeg de deur met een harde klap dicht. Er ging een kamerdeur open. Meiko stak haar hoofd om de deur heen. "Mooh! Takuto! Baka! Ik probeer te slapen" zei ze geiriteerd. Takuto schrok. Meiko droeg een groen gezichtsmasker en had een rode badjas aan. Het zag er nogal angstaanjagend uit. Zonder zijn excuses aan te bieden liep hij verder. Hij ging Mitsuki, Rina en Seira achterna gaan. Met een poef werd hij Shinigami en vloog hij in onze richting.
Ondertussen waren Rina, Seira en ik bij de cliff aangekomen. We gooiden onze fietsen op de grond en liepen naar de rand. Ik keek iets over de rand en trok wit weg. "Dit is wel heel erg hoog he" zei ik zwak. Ik wilde om bevestiging vragen maar ik zag Rina en Seira al duiken. "Oi!" ik keek ze met open mond na. Ze doken haast synchroon het water in. Ze bleven een poos onder en kwamen toen net iets na elkaar boven. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond. Wat zagen ze er mooi uit. "Mitsuki! Hayaku!" riep Seira die met een boog weer onderwater dook. Ik rilde. Dit was onmenselijk! Wacht, ik was ook geen mens. Rina keek ongeduldig naar boven. "Het is niet eng" zei Seira. Nee, jij hebt makkelijk praten. Ik wreef over mijn armen. Dadelijk sloeg ik te pletter op die rotsen daar in de buurt. Kon ik eigenlijk wel recht duiken? Ik stapte wat dichter naar de rand en stak mijn armen in een duik houding. Op het moment dat ik sprong hoorde ik een bekende poef en riep iemand mijn naam. Shit! Takuto! Ik dook onderwater en voelde me vrij. Rina en Seira wenkte me en we zwommen weg. Takuto stond zo bleek als een geest aan de rand van de cliff. Hij liet zich op zijn knieën vallen en wachtte verwoed tot ik boven zou komen. Maar dat gebeurde niet.

Mitsuki

"Wat ging je zeggen?" Takuto wilde het nu ook weten. Ik vloekte binnenmonds. Shit! Waarom was ik hieraan begonnen. "Vergeet het maar! Het is niet belangrijk" zei ik. Takuto keek me ongelovig aan. Ik zette een fake smile op. "Ga maar, maak je geen zorgen" zei ik. Takuto stond op van het bed en liep naar de deur. "Oyasumi" zei hij en hij ging. Ik zat op mijn bed en staarde naar de deur. Een gevoel van eenzaamheid kroop over me heen. Waar had ik toch last van vandaag. "Mooh!" riep ik boos. De deur vloog meteen open. "Nanni?" vroeg Takuto die om de hoek keek. "Stond jij daar nogsteeds!" zei ik verbaasd. Takuto kreeg een blos. We keken elkaar aan en zeiden niets meer. Ik zag paarse haren langs komen en de stem van Nene zei "Mitsuki-chan, kijk niet zo boos, daar krijg je rimpels van". Ik lachte zachtjes. Takuto keek geschrokken om, hij wist niet dat er iemand voorbij was gekomen. Ik stond op uit het bed en viel om omdat ik mijn gevoel voor evenwicht kwijt was. Snel klampte ik me aan het nachtkastje vast en hees ik mezelf overeind. Ik waggelde naar Takuto. "Ga maar, ik red me wel" zei ik en ik duwde de deur dicht. Ik was van plan weg te gaan, een nachtje maar. Mijn reis zou naar de zee gaan. Met een klik deed ik de deur van mijn kamer opslot. "Mitsuki?" "Oyasumi" zei ik en ik schudde even met mijn hoofd. Ik voelde me al wat beter. Ik trok mijn jas aan en mijn slippers. Als ik voorzichtig naar de garage ging zou niemand me merken en was ik over 10 minuutjes bij de zee. Het was wel donker. Durfde ik dat? Ik slikte en knikte. 'Kom op Mitsuki, je bent geen watje' zei ik tegen mezelf. Ik liep naar het raam. Weer het raam. Ik moest glimlachen. Ik had de rare gewoonte via het raam uit mijn kamer te ontsnappen. Langzaam opende ik het raam en schoof de gordijnen aan de kant. Het werd even weer wat donkerder voor mijn ogen maar ik knipperde het weg en klom voorzichtig uit het raam. Ik sloop om de villa heen en ging de garage binnen. Ik zette het licht aan en er klonk een hoop gerommel en twee geschrokken stemmen. Twee paar ogen keken me verbaasd aan. "Eh! Rina! Seira! Wat doen jullie hier!" vroeg ik verbaasd. "Dat kunnen wij ook aan jou vragen" zei Seira. Mijn hoofd liep rood aan. Seira liep naar me toe en ging op haar tenen staan. Met haar vinger haalde ze mijn ketting uit mijn shirt. "Je gaat naar de zee, ne?" zei ze. Hoe wist ze dat! Seira viste eenzelfde ketting in het oranje uit haar rokzak. Rina haalde een groene onder haar shirt vandaan. "Zijn jullie...' Ik stond versteld. Dat ze dat zo goed verborgen hadden kunnen houden! Rina knikte. "Wij hebben ook gevoeld wat jij hebt gevoeld" zei Rina. "Het was een Mermaid van jou kant" zei Seira. Ze liep terug naar Rina en keek me goed aan. "Mitsuki, Akai Ningyo-Himme" zei ze wijs. Ik sloot mijn rechterhand om mijn ketting en knikte. Rina tikte ongeduldig met haar vingers op haar arm. "We gaan" bromde ze. "Gaan jullie ook naar de zee? Ik ga mee!" ik greep mijn fiets vast en was startklaar. Rina liep met haar fiets naar buiten en Seira zat al achterop. Ze glimlachte vrolijk. Samen fietste we weg. We hadden niet door dat Takuto via het raam naar buiten keek.