Miyako

Tsubasa glimlachte door haar tranen heen. Ineens kreeg ze een hele sterke bloeddrang toen ze de hals van Hikari zag. "Willen jullie me loslaten" zei ze kil. Ze stond op, waardoor ze wel los moest worden gelaten. Ze had een glas water nodig. Nu. En haar pillen. Maar die lagen thuis. Verdomme. "Ik ben zo terug" in een flits was Tsubasa weggerend.
De lucht boven de zee werd donkerder. Grote grijze wolken schoven voor de maan. Het rommelde wat. Onderwater begon het paleis te trillen. Ik voelde handen in mijn rug en werd weggeduwd. Het paleis uit. "Vlucht! Snel!" riepen verschillende stemmen. Rina greep mijn pols en zwom als een gek naar buiten. We werden gevolgd door de rest. "Het is hem!" riep een meisje toen er het geluid van een panfluit klonk. "Hayaku, hime-sama!" Ik zwom sneller, steeds verder naar boven. Ik begreep dat dit ernstig was. Ineens werden we, Lucia, Hanon, Karen, Noëlle, Seira, Rina, Mina en ik, omhoog gezogen door regenbooggekleurde buizen. We vielen in een grote doorzichtige koepel. Ik zag het strand in de verte. En ik zag er verschillende gedaantes staan. Om me heen werden verschillende dingen roepen. Zonder dat ik erbij nadacht riep ik "Red Pearl Voice" ik werd opgetild door een warm, fijn, wit licht en transformeerde. (Ieuhw.. Mahou Shoujo ) Er begon een lied, ik had het nog nooit gehoord en toch kende ik het. Het was alsof het geluid uit mijn hart kwam. De mermaids begonnen te zingen. Verbaasd over mezelf zong ik mee. Ik keek naar wat ons had opgezogen. Het was een man, die nogal vrouwelijk leek, met lange groene haren. Hij had wat weg van een engel maar mijn hart zei dat hij een deel van het kwaad was. Ineens werd ons gezang onderbroken door een panfluit. Het deed pijn aan mijn oren en ik zakte door mijn knieën. Er schoten grote doorzichtige handen op ons af. De eerste kwam regelrecht op mij af. De vingers sloten zich om mijn ketting en trokken deze los. Ik sperde mijn ogen wagenwijd open. "NEE!" Op het moment dat de ketting losknapte verdween mijn transformatie. Ik droeg de kleren weer die ik tijdens het kampvuur aanhad en zakte door de koepel heen. Met een plons viel ik in het koude zeewater. Wild trappelde ik met mijn benen om boven te blijven. Er kwam een grote golf en ik ging kopje onder. Ik verloor mijn bewustzijn en werd richting het strand gespoeld.
Tsubasa was ondertussen weer terug gerend en had haar bloedpil ingenomen. Ze kwam aan bij het strand en zag in de verte de grote, lichte koepel. "Wow, wat is dat" zei ze. Ze zag ook iets in zee drijven. Haar ogen werden zo groot als eetlepels. "Miyako!"

Oeh, nu komt het 200ste bericht. De eer aan jou ^^

Mitsuki

Takuto keek geiriteerd om toen Rosette en Lys achter hem stonden. Rosette draaide zich met haar rug naar hem toe en deed weer alsof ze zichzelf intiem omhelse. "Oh Takuto" piepte ze. Lys kreeg de slappe lach. Takuto's gezicht werd rood. "Mooh! Jurusai kodomo-tachi" zei hij boos. "Beeh!" Rosette stak haar tong uit en trok aan haar linker-onder-oog-lid(is dat een woord?!) Met een plof liet ze zich op de stoel rechts van Takuto ploffen. Lys liep naar de overkant en ging daarzitten. "OI! CHRNO!" riep Rosette naar de andere kant van de kamer waar Chrno net naar binnen kwam. Chrno keek snel door de kamer en zag Rosette zitten. Hij liep er naartoe en ging tegenover haar zitten. Ik kwam achter Tsubasa aan de eetkamer binnen. Voorzichtig zette ik het eten op tafel, net als Misuzu en Tsubasa. Toen alles op tafel stond wat op tafel hoorde te staan deden we onze schorten af en hingen die op aan het speciale rekje wat we daarvoor hadden. Mijn ogen schoten de tafel langs opzoek naar een lege stoel. Misuzu huppelde naar Rin en Len en ging daar tussen zitten. Tsubasa ging met rode wangen naast Kaname zitten. Ik zag dat Rosette overdreven aan het wenken was en moest lachen. Snel liep ik naar de lege stoel naast Takuto en ging zitten. "Waar is Hikari-nyu?" vroeg ik. Lys wees naar de deuropening.

Mitsuki

Ik slik even en staar naar Takuto's hand. Dan pak ik hem gewoon vast en glimlach ik. 'We zitten samen' zeg ik vrolijk. 'Rii-chan! Shin-chan! Zullen we gaan oefenen? Oeh, Rii-chan, misschien is het leuk als we dan die super gave koptelefoons ook opzetten' zeg ik enthousiast. Takuto zegt niets en staat er gewoon bij. 'We zouden Lys kunnen vragen om te dansen.. Ik hoorde haar laatst nog klagen over het feit dat ze nooit mee optreedde' zegt Rin tegen Haruhi. Rin was sinds kort bevriend geraakt met Lys. Maar ze vond Siva nogsteeds een engerd. De manier waarop hij naar Lys kijkt is meer alsof ze een prooi is. Hij bewaakt haar goed. 'Oh, ik vind het zo geweldig dat wíj Magnet mogen doen' zeg ik vrolijk.

Hikari

"Yosh!" Haruhi draait zich om en kijkt ons aan met een angstaanjagende grijns op haar gezicht. We gaan een live-optreden doen! Een golf van verbazing gaat door de studioruimte. Verschillende vragen stijgen op. "Een live? Wanneer?" klinkt Rin's hoge stem. "Over drie weken!" antwoordt Haruhi opgewonden. "In de Diamond Hall in Tokyo." "WAT?!" gilt Len verbaasd. "Wij allemaal?" Haruhi knikt. "Maar we zijn een chaos." Roept Mio. “We zijn niet eens echt een band. Meer een zooitje bij elkaar geraapte muzikanten. We kunnen nooit met z’n allen tegelijk een liedje spelen.” “Daijoubu, daijoubu!" kraait Haruhi. "Ik heb overal aan gedacht. We gaan ook niet met z'n allen tegelijk op dat podium staan, we verdelen de groep in kleinere bandjes per liedje. We doen een aantal nummers, en ieder nummer wordt gespeeld door een normaal aantal bandleden." Mizuki wrijft over haar kin. "Dat zou kunnen werken..." "Deshou?!" roept Haruhi glunderend. "Ik heb al van een aantal nummers bedacht wie het gaan spelen!" gaat ze verder. Ze haalt een opgevouwen vel papier uit haar zak en kijkt samenzweerderig de groep rond. "Mizuki-chan doet The Courage To Live met Kuze-san op de viool." "Uiteraard." mompelt Mizuki. Ze werpt een blik op Kuze-san, die haar een knipoog geeft. "Voor Fuwa Fuwa Time dacht ik aan Rin en Luka." zegt Haruhi twijfelachtig. "Is dat oké, Mio-chan?" Mio knikt. "Moet ik de baslijn dan doen?" "Ja," roept Haruhi. "En de gitaar laten we over aan Yuki, dan doet Mugi-chan de toetsen. Kun je Ricchan dan vragen om te drummen?" ze kijkt Tsumugi vragend aan. "We hebben geen drummers namelijk. Ik heb al aan Shin-chan gevraagd of hij Yasu-san vraagt, maar het is handiger als we twee drummers hebben." "Komt goed!" roept Tsumugi met een glimlach. "Mooi." zegt Haruhi. Haar ogen glijden door de zaal. "Waar is Yami-chan?" Ik zucht. "Onee-chan zit niet bij de band, Haruhi." Haruhi schudt haar hoofd. "Dame. Ze heeft een geweldige stem, net als haar zusje. Ik kan niet anders dan haar ook inplannen." "Demo..." begin ik, maar ik geef het op. Haruhi's bruine ogen staan vastbesloten."Goed dan." zegt ze, alsof ik ermee ingestemd heb. "Geef jij dan maar aan haar door dat ze Cantarella met Kaito doet. Ikuto-kun doet de viool." Kaito's gezicht betrekt. Ik sla mijn ogen ten hemel. Arme Kaito, onee-chan is bijna net zo koppig als Haruhi. "Dan voor Magnet..." Ik schrik op uit mijn gedachten. Het wordt ineens stiller. Mizuki grinnikt. Iedereen weet dat Magnet altijd een duet is, meestal tussen twee mensen van hetzelfde geslacht. "De baslijn doet Shin-chan, de gitaar doet Takuto-kun, en de zang..." Haruhi laat haar wijsvinger over het lijstje glijden. Iedereen wacht in stilte af. "Hikari-chan en Mitsuki-pyon!" roept ze, alsof ze de winnaars van een missverkiezing bekend maakt. Het duurt even voor het tot me door dringt. Ik moet Magnet doen. Met Mitsuki. Ik staar naar Haruhi's stalen gezicht. Ze is altijd serieus. "EEEEH?!"