Tsubasa

Het was redelijk donker in het huis. Ik liep door de gangen en kwam Sunako tegen. Haar grote kille ogen keken me aan en ze liep verder. Hmpf, ik was niet zo weg van Sunako. Ze deed altijd kil tegen me. Ik liep ook verder en hoorde geroezemoes vanuit de zitkamer. Ik opende de schuifdeuren en grijnsde. Op de bank zaten hutemutje, Chrno, Lys en Rosette. Takuto lag languit op de sofa. Op de twee stoelen zaten Azusa en Mio. Ze waren abrupt stil toen ik binnenkwam. Takuto keek me aan. "Jij weet het vast.. Waar is Miyako?" vroeg hij. Geez wat kon ik me aan die gast ergeren. Hij was zo hebberig. Ik haalde mijn schouders op. "Is ze niet in haar kamer?" vroeg ik terwijl ik op de sofa ging zitten waar Takuto van was opgestaan. Ik volgde Takuto met mijn ogen. Hij liep nu te ijsberen door de kamer. "Ze heeft alweer niets gezegd en ze is niet in haar kamer" zei hij. "Ze is vast in orde" zei ik. "Hikari-chan is ook weg" zei Lys. Rosette en Azusa knikte. "Yamiko!" zei ik toen. Alle ogen flitste naar mij. Ineens leek iedereen het door te hebben. "Ze zijn haar vast halen!" Ik zag de onrust in Takuto's ogen. "Jij blijft hier anders verpest je alles" bromde ik tegen hem. "Nyaaa! Waarom bepaald iedereen hier toch altijd wat ik moet doen" hij sloeg met zijn vuist tegen de muur. Er kwamen hier en daar wat scheuren. "Omdat jij nogal moeite hebt met het beheersen van jezelf en je anders alles verpest" zei ik droog. Mio en Rosette lachte zachtjes. Ik zag dat Takuto me wel kon schieten.

Hikari

Zenuwachtig keek ik naar de klok. Tien over half negen. Tijd om te gaan. Ik haalde diep adem en verliet mijn kamer. Ik sloop door de gangen want als Shin me zou horen wilde hij zeker weten mee. Bij de deur haalde ik diep adem en legde mijn hand op de deurknop. "Waar ga je heen?" klonk een hoog stemmetje. Ik draaide me met een ruk om en keek in de grote lege ogen van Sunako. Ik slaakte een zucht van oluchting. "Sunako, ik schrok me dood." Sunako giechelde onschuldig. "Het wordt al donker hoor." Ik knikte. Ga maar terug naar binnen. De zon is nog op, als je naar buiten gaat heb je een probleem. Sunako knikte. "Wel voorzichtig hè?" Op dat moment kwamen er nog twee mensen de hoek om. Ik wierp een geïrriteerde blik op Sunako. "Kon je niet wat zachter doen?" Sunako haalde haar schouders op en huppelde de gang af. "Oh, Hikari-tan!" zei Miyako verrast. Ze werd op de voet gevolgd door Kurosaki. "Wat ga je doen?" vroeg Miyako streng. Ik sloeg mijn ogen neer. "Stukje lopen." Kurosaki schudde zijn hoofd. "Liegen heeft geen zin." Ik trok een wenkbrauw op en probeerde me groot te houden. "Hoezo?" vroeg ik op een toon die totaal niet bij me paste. Kurosaki haalde zijn mobiel uit zijn zak en hield hem veelbetekenend omhoog. "Uso..." mompelde ik geschokt. "Sorry." zei Kurosaki zachtjes. Ik wilde je mobiel niet hacken, maar Okazaki zei dat je op het punt stond iets gevaarlijks te doen. Ik voelde mijn gezicht gloeien. "Shin is gewoon overbezorgd." mompelde ik koppig. "Dat is ook niet zo raar, gezien de situatie." zei Miyako scherp. Ze nam een stap naar me toe en legde een hand op mijn schouder. "Je gaat Yami-chii ophalen toch?" Ik keek haar zwijgend aan. Haar blik verzachtte. "Wij willen haar ook terug weet je. En bovendien willen we jou niet kwijt." Ik slikte moeizaam. Miyako met haar mooie woorden. Ik keek snel de andere kant op. "Tonikaku, hij zei dat ik alleen moest komen." Miyako grijnsde en op dat moment kwam Ryouko de hoek om lopen. "Dan moeten we maar een beetje discreet zijn hè?" zei ze terwijl ze haar neko-nyan bokshandschoenen aantrok.