Miyako

Ik werd omhelst door een berg meisjes. Het gewicht van iedereen zorgde ervoor dat ik haast omviel. Ik hoorde een bekende stem en wurmde met wat losser uit de grouphug. "Heiwajima-kun" zei ik zachtjes. Shizuo keek naar me en zijn gezicht betrok. Zonder wat te zeggen liep hij weer verder. "Je stinkt naar zeerommel" zei Yui. "Goh, hoe zou dat nou komen" zei Tsubasa scherp. Ik werd losser gelaten. "Ik denk dat het verstandig is als Miyako nu gaat slapen, morgen wordt het wel uitgelegd" zei Kuze-san. Ik knikte. "Doe dat vest maar eerst even in de was voor je het teruggeeft" zei Tsubasa. Weer knikte ik. Hikari pakte mijn arm vast en haalde me voorzichtig tussen de menigte uit. "Oyasumi" zei ik zwakjes. Chizuru glimlachte warm en begon toen de overige meiden terug naar hun kamers te leiden. Hikari en ik liepen naar mijn kamer. Ik zag er flink op tegen Takuto straks onder ogen te komen. "Hikari-chii.. ik kan het Takuto niet vertellen" zei ik en ik stopte met lopen. "Waarom niet?" vroeg Hikari. "Dan verander ik in bubbels" Hikari keek me even vreemd aan. Ze begon zenuwachtig te lachen. Ik balde mijn vuisten. "D-dan.. Tja.. Uhm" Hikari dacht na. "Hij moet het zelf ontdekken.. Of iemand van jullie moet het vertellen" zei ik. We liepen stil weer verder. Uiteindelijk kwamen we dan bij mijn kamer. "Oyasumi" zei ik twijfelachtig. "Oyasumi nasai" zei Hikari. Ik liep mijn kamer binnen en Hikari liep ook weg. Zo snel als het ging trok ik mijn pyjama aan, morgen zou ik wel even in bad gaan, ik had er nu geen puf meer voor. Ik stapte in bed en viel meteen in slaap.

Hikari

Ik ging naast Miyako op de achterbank zitten en schoof door zodat Tsubasa er nog bij paste. Kuze gooide de deur dicht en ging voorin zitten, naast Mizuki. Miyako tuurde afwezig uit het raam. Tsubasa boog zich over me heen en gaf haar een por in haar zij. "Tijd voor uitleg!" zei ze half-serieus. Kuze-san zuchtte. "Laat haar toch even!" zijn stem klonk geirriteerd, maar Miyako schudde zwakjes glimlachend haar hoofd. "Het geeft niet, ik ben jullie wel een uitleg verschuldigd." Mizuki keek verwachtingsvol achterom en Miyako begon te vertellen. Het was een ongelofelijk verhaal, ze vertelde over haar ouders, haar jeugd en haar verleden met Takuto. Mijn mond viel open. Ik had geen idee dat Miyako zulke dingen had meegemaakt. Ergens kreeg ik een gevoel van schaamte, dat ik zo weinig van mijn vriendin afwist. Hoe had ik al die jaren niets kunnen merken? Miyako's verhaal duurde de hele weg, tegen de tijd dat we bij de villa aankwamen begon het al licht te worden. "Het spijt me dat ik dit al die tijd voor jullie verborgen heb gehouden." besloot Miyako haar verhaal. Mizuki glimlachte. "Je bent vergeven! We hadden je waarschijnlijk toch niet geloofd als je op een dag tijdens het ontbijt had gezegd: 'Trouwens jongens, wisten jullie dat ik een mermaid was?' Dit is waarschijnlijk de beste manier om erachter te komen." Kuze-san schoot in de lach. "In ieder geval weten we nu dat je niet van die klif sprong om zelfmoord te plegen!" Iedereen lachte mee, maar ineens schoot me iets te binnen. "Takuto!" Ik sloeg mijn hand voor mijn gezicht. "Die denkt nog steeds dat je verdronken bent! Iedereen waarschijnlijk!" Miyako slikte hoorbaar. Kuze-san wierp een blik op de villa. "Dat komt morgen wel, iedereen zal nu wel slapen." Hij duwde de deur open en liet ons naar binnengaan. Toen we de hal inliepen zagen we dat de deur van de woonkamer openstond. Miku, die in de deuropening stond keek met grote ogen naar Miyako. "Ze zijn terug!" piepte ze met haar hoge stemmetje. "Miyako leeft nog!" Meteen steeg er een enorme herrie op uit de woonkamer. Iedereen schreeuwde door elkaar. Ik wierp een blik op Miyako, die bleek wegtrok. "MIYAKOOO JE LEEFT NOOOOOG!" Rosette kwam de woonkamer uitgestormd en vloog Miyako om de hals, waardoor ze even wankelde. Al snel volgden Miku, Juliet, Chizuru, Yuuki, Yui, en Haruhi haar voorbeeld. Ik schoot in de lach bij het zien van die enorme kluwe meisjes. Miyako snakte naar adem. Vanuit een andere gang kwam een jongen aangelopen met warrig halflang blond haar. Hij droeg een barkeepers-outfit, en ondanks het feit dat het nacht was, een zonnebril met blauwige glazen. Hij keek naar het groepje knuffelende meisjes en trok een wenkbrauw op. "Vanwaar al die drukte?"

Miyako

Ik had mijn kletsnatte kleren weer aan en het was koud, ookal zaten we midden in de zomer. Mijn knieën knikte en ik had kippenvel. De natte handdoek was opzich ook niet zo'n pretje, maar die voelde iets warmer aan dan de lucht om me heen. Rina kwam naar me toe. "Je moet terug naar je paleis" zei ze terwijl ze mjn linkerarm stevig vastgreep. Kuze-san keek naar Rina. "Nee, ze gaat mee terug naar de villa" Mina kwam ook aanlopen. Ze sloeg haar blonde haar over haar schouder. "Jij begrijpt onze wereld niet" zei ze met een wijzende vinger tegen hem. Ik keek de twee meiden aan met een blik van willen-jullie-alsjeblieft-ophouden-jullie-maken-het-alleen-maar-erger. Seira kwam er ook nog bij staan. Ze zag mijn blik. "Het is beter als je morgen zo snel mogelijk terug komt, ik zwem wel even langs je paleis" zei ze wijs. Ik knikte. Seira, Rina en Mina draaide zich om en gingen terug de zee in. "Mata ashita!" zei Seira nog met een lieve glimlach. Noëlle en Karen zwaaide nog. Met zijn zevenen doken ze weg. Ik voelde dat Kuze-san weer verder wilde lopen en ging mee. Toen bedacht ik me dat Shin mijn fietssleutel nodig had. Ik zag hem en vond hem in een kletsnatte zak in mijn rok. Samen met best wat water trok ik hem uit mijn broekzak. Tsubasa kwam aanzetten. Ze trok het vest uit wat ze aanhad en verwisselde dat met de natte handdoek om mijn schouders. "Je hebt echt wat uit te leggen" fluisterde ze in mijn oor. Ik knikte met een zwakke glimlach. Mijn benen voelde zwaar en trilde nogsteeds. Mijn kleding zat aan me vastgeplakt en mijn haar viel in natte slierten naast mijn hoofd neer. Een groot deel zat tegen mijn gezicht uit. Mizuki trok een stukje zeewier uit mijn haar. "Gatver" hoorde ik Tsubasa zachtjes zeggen. Kuze-san opende de deur van zijn auto.

Hikari

Vol verbazing keek ik hoe Miyako en de andere meisjes het strand op kropen. Miyako keek langzaam op en glimlachte ongemakkelijk. "Jij hebt heel wat uit te leggen." zei Mizuki met grote ogen. Miyako zuchtte. "Maar dat kan wel even wachten." voegde Kuze-san er met een strenge blik op Mizuki aan toe. Hij hielp Miyako overeind en legde de inmiddels al natte handoek om haar shouders. "Laten we nu gewoon naar huis gaan, jullie kunnen wel wat slaap gebruiken." Hij gebaarde met zijn hoofd naar de auto. Miyako schudde haar hoofd. "Ik ben op de fiets." Ze wierp een blik op de meisjes achter haar. Kuze-san krabte op zijn achterhoofd. "Ze passen niet allemaal in mijn auto, maar je bent pas net bij, het lijkt me beter als jij in ieder geval meerijdt." Shin zette een stapje naar voren. "Ik zorg wel dat je fiets thuiskomt." Kuze-san glimlachte. "Dat scheelt weer ruimte in mijn auto."

Hikari (POST #200!!!)

Met een ruk draaide ik me om. Een serie lichtflitsen boven de zee volgden elkaar in hoog tempo op. Tsubasa riep iets, maar ik kon het niet verstaan. Na een laatste lichtflits viel er een gedaante met hoge snelheid in het water. Ik sperde mijn ogen open toen ik haar voeten onder water zag verdwijnen. Was dat...? "Miyako!" gilde Tsubasa, mijn gedachten verwoordend. Ik hapte naar adem. Een mengeling van blijdschap en angst trok door me heen. "Ze leeft nog..." mompelde ik zachtjes. "Shit!" hoorde ik iemand roepen. Ik draaide me om. Het was Kuze-san. Zonder enige aarzeling trok hij de knopen van zijn bloes kapot, gooide hem van zich af en rende de zee in. "Shuichi!" riep Mizuki. "Wacht!" Kuze-san keek over zijn schouder en glimlachte even. Mizuki slikte toen Kuze-san's zwartharige achterhoofd in de golven verdween. "Moeten we hem gaan helpen?" vroeg Shin aarzelend. Mizuki schudde zijn hoofd. "Hij kan goed zwemmen." Ik haalde diep adem. Het liefst was ik ook de zee ingerend, maar ik wilde niet iedereen weer bezorgd maken. Ik wist ook wel dat Kuze-san dit beter kon doen dan ik. Een klein glimlachje kroop over mijn gezicht. Het maakte ook niet uit. Miyako gilde toen ze in het water viel, dat betekende dat ze nog leefde. Ongeduldig wachtten we af. Het leek een eeuwigheid totat Kuze-san weer zichtbaar werd. Hij zwom langzaam en zwaaide met zijn arm toen hij ons zag. Met zijn linkerarm hield hij een bruinharige gedaante boven water. Mijn hart sloeg een slag over en mijn ogen schoten vol. "Ik ga helpen!" riep Shin, en hij trok zijn shirt over zijn hoofd en rende naar het water. Even later kwamen met z'n drieën het strand weer op. Miyako's kleine, tengere lichaam lag roerloos in Kuze-san's armen. Voorzichtig legde hij haar op het strand. Ik knipperde met mijn ogen, maar de tranen gingen niet weg. Haastig rende ik naar Miyako toe en liet me op mijn knieën vallen in het natte zand. "Is ze..." piepte ik. Kuze-san fronste en legde twee vingers in haar hals. "Ze leeft nog." zei hij zakelijk. "Maar ze is ijskoud." Hij boog zich over Miyako's gezicht en kneep haar neus dicht. Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht. Mizuki ging naast me in het zand zitten en pakte mijn schouders. Tsubasa stond aan de andere kant met haar voeten half in het water en keek wezenloos toe hoe Kuze-san afwisselend zijn lippen op die van Miyako drukte en met zijn handen druk uitoefende op haar borstkas.

Na wat een eeuwigheid leek kwam er eindelijk beweging in het kleine bleke lichaam. Miyako's gesloten ogen knepen samen, en ze begon krampachtig te hoesten. Ineens kwam ze half overeind en spuugde een mond vol zeewater op de grond. Toen opende ze haar ogen en keek ons verward aan. "Ara? Wat is er..."

"Miyako!" zonder haar uit te laten praten vloog ik haar om de hals. Mizuki en Tsubasa volgden mijn voorbeeld. Miyako giechelde zachtjes. "Mooh, jongens..." Ik barstte in lachen uit maar tegelijkertijd stroomden de tranen over mijn wangen. Miyako's huid voelde angstaanjagend koud, en haar lichaam trilde nog. Toen ze weer begon te hoesten liet ik haar abrupt los. "Geef haar wat ruimte." zei Kuze-san snel. "Daijoubu?" vroeg Tsubasa bezorgd. Miyako knikte en liet haar blik over de groep glijden. "Ik dacht dat je dood was, baka!" gooide ik eruit. Miyako's ogen werden groot. "Hoe kwam je daar nou weer bij!" Ik haalde mijn neus op en veegde verwoed over mijn natte wangen. "Je sprong van de cliff af! Waarom deed je dat in Godsnaam?" Miyako keek me verward aan. "Eh? Hoe weet jij...?" Ik stopte abrupt met mijn gezicht droog maken. "Dus het is waar? Je bent echt gesprongen?" Ik kreeg het gevoel alsof mijn keel werd dichtgeknepen. Miyako gaf nog steeds geen antwoord. "Takuto vertelde het ons." zei Mizuki zachtjes. "Hij heeft je gezien." Ik schudde ongelovig mijn hoofd. "Waarom? Waarom heb je het gedaan?" Miyako zweeg en wendde haar blik af. "Wilde je... Wilde je je leven beëindigen?" voegde ik er voorzichtig aan toe. "Natuurlijk niet!" riep Miyako fel. "Ik hou van mijn leven met jullie! Dat zou ik nooit doen!" "Maar waarom deed je het dan wel?" vroeg ik zachtjes. Mijn stem trilde. "Het had je dood kunnen zijn..."

(Zo dat is wel climax genoeg voor een 200ste post toch? En ik heb je in een pinch geschreven. >8D Zie je hier maar eens uit te krijgen mwuhahahaa. x'D)

Edit: Zie ik nu ineens; het is niet alleen de 200ste post, maar ook nog eens Hikari's 100ste appearance! =D

Hikari

Sprakeloos keek ik hoe Tsubasa snikkend op haar knieën zakte. "Gomen ne, Tsubasa-chan." mompelde ik zachtjes terwijl ik me door mijn hurken liet zakken en een arm om haar heensloeg. Shin ging aan de andere kant van haar zitten en aaide zachtjes over haar hoofd. Mizuki ging achter haar zitten en sloeg haar armen stevig om Tsubasa heen. Tsubasa schoot in de lach. Shin stak een arm uit naar Kuze-san. "Kom erbij Kuze-san!" riep hij speels. "Group hug!" Kuze-san trok een gezicht en schudde zijn hoofd. "Ik kijk wel uit, straks is het nog besmettelijk!" Mizuki stak haar tong naar hem uit en wreef haar hoofd tegen Tsubasa's schouder, alsof ze een kat was. Kuze-san sloeg zijn ogen ten hemel.

Hikari

Zodra we bij het strand aan kwamen gooide ik de deur van Kuze-san's auto open. Vanuit mijn ooghoeken zag ik Tsubasa al bij de cliff staan. Struikelend in het mulle zand rende ik het strand op, tot ik bij de rand van het water stond. "Miyako..." mompelde ik zachtjes. Wat kwam ik hier eigenlijk doen? Wat was ik van plan? Miyako gaan zoeken? Hoe lang zou ik het volhouden in het koude water, zonder duikpak, met mijn dunne nachtjurkje die om mijn benen wapperde in de koude zeewind. "Hikari, wacht!" riep Miyako, die een jas over haar armen had geslagen. "Zo vat je kou!" Ik schudde mijn hoofd. Zonder erbij na te denken rende ik het ijskoude water in. "Miyakoooo!" gilde ik met al mijn kracht. Het was alsof het water mijn blote benen van alle kanten doorboorde, maar ik bleef rennen, tot ik tot aan mijn middel in het water stond. "MIYAKOOO!!" Ik schreeuwde zo hard dat mijn keel pijn deed. Opnieuw stroomden er tranen over mijn wangen, die langs mijn kin drupten en mengden met het zoute zeewater. Een hoge golf kwam tot net boven mijn borst, zodat mijn hele jurkje doorweekt was. Ik rilde. De koude zeewind striemde langs mijn natte gezicht. Plotseling voelde ik een warme arm die van achteren om mijn middel werd geslagen en me krachtig achteruit trok. "Waar ben je in Godsnaam mee bezig?!" klonk de stem van Kuze-san in mijn oor. Ik keek achterom. Mizuki en Tsubasa stonden nog op het strand en keken verbaasd deze kant op. Shin stond tot zijn knieën in het water en waadde moeizaam deze kant op. Kuze-san stak zijn arm vrije arm onderwater en haakte hem in mijn knieholte, waarna hij me lenig optilde. Ik stribbelde tegen. "Laat me los!" riep ik fel. Ik spartelde met mijn armen en benen, en wurmde me uit Kuze-san's greep, waardoor ik met een plons in het ijskoude water viel. Ik hoorde Shin nog net schreeuwen voor ik kopje onder ging. Het duurde een eeuwigheid voordat ik de bodem raakte, terwijl ik zo diep toch niet was. Misschien duurde alles langer onderwater. Opnieuw voelde ik hoe twee armen me uit het water tilden. Die van Shin deze keer. Ik protesteerde niet meer. Proestend spuugde ik een slok zout water uit en liet me door Shin het strand op dragen. Mizuki kwam inmiddels met een handdoek aangelopen en drapeerde die om mijn schouders. "Waarom heb je een handdoek bij je?" vroeg ik, nog steeds hoestend. Mizuki bloosde een beetje. "Nou, ik dacht... als we Miyako vinden..." Ik sloeg mijn ogen neer. "Gomen ne." mompelde ik. Shin trok me naar zich toe en begon met de handdoek ruw over mijn schouders te wrijven. Ik voelde mijn schouders langzaam weer warm worden. "Wat was je van plan?" mompelde Shin gesmoord. "Miyako persoonlijk opduiken uit de zee?" Ik lachte een beetje. "Het viel te proberen." Shin stopte even met wrijven en keek me verbaasd aan. Ik glimlachte voorzichtig. "Mooh." zei Shin blozend. "Je moet me niet zo bezorgd maken."

-Als je ècht niet weet hoe het verder moet.... Schrijf je maar gewoon random drama en romantiek. x'D-

Hikari

Shin en ik renden door de gangen op weg naar de buitendeur. Toen we de afrit van de villa opliepen stond Kuze-san tegen een zwarte, glanzende auto geleund, zwaaiend met zijn sleutels. "Lift nodig?" vroeg hij nonchalant. Mizuki leunde uit het raampje van de bijrijdersstoel en gaf me een knipoog. "Bedankt." stamelde ik terwijl Kuze-san de deur voor ons open hield. Shin en ik kropen op de achterbank en Kuze-san plofte neer op de bestuurdersstoel. "Naar het strand?" vroeg Kuze-san. Ik knikte bevestigend terwijl ik stilletjes hoopte dat hij beter reed dat Rosette.

Hikari

Met mijn mond nog vol brood haastte ik me naar de muziekruimte, op de voet gevolgd door Kuze-san en Mizuki. Haruhi stond ons al op te wachten en klakte afkeurend met tong. "Hosoi yo, antatachi!" Ik keek haar verontschuldigend aan en boog mijn hoofd. "Gomennasai." Haruhi's strenge blik veranderde in een ongewonden grijns. "Ga nou maar snel naar binnen!" Opgelucht liepen we de zaal in en gingen op één van de houten banken zitten. Haruhi ging voorin de zaal staan als een leraar voor de klas. Niemand wist precies hoe en waarom, maar toen deze groep ontstaan was had Haruhi zichzelf meteen tot voorzitter gebombardeerd, en niemand had haar tegengesproken, dus was ze nu nog steeds de voorzitter. Haruhi klapte in haar handen. "Vandaag,"
begon ze opgewonden. "Mogen we drie nieuwe leden verwelkomen!" Ik sloeg mezelf tegen mijn voorhoofd. "Da's waar ook!" fluisterde ik. Haruhi gebaarde sierlijk naar de deur, die openzwaaide, alsof ze er een toverspreuk over uit had gesproken. Door de openstaande deur liepen drie figuren naar binnen, Nana-san, Nobu-san en Tamaki.

Hikari

Ik keek de eetkamer rond. Op zoek naar een plekje. In de hoek van de kamer zag ik Mizuki en Kuze-san zitten. Mizuki ving mijn blik en klopje op de stoel naast zich. Ik haalde diep adem en liep naar hun tafeltje toe. "Ohayo gozaimasu!" zei ik tegen Mizuki. "Ohayo." zeiden Mitsuki en Kuze-san in koor. Kuze-san keek me geïntrigeerd aan. "Ik heb nogal wat gemist gisteren?" zei hij met een blik op Mizuki. "Bij bandrepetitie." voegde hij eraan toe. "Eh...ja." Ik groef in mijn geheugen. "Ik ga Magnet zingen met Mitsuki!" riep ik uitgelaten. Kuze-san floot bewonderend. "Toe maar, wij houden het bij The Courage To Live." Ik knikte. "Ik weet het. Ikuto neemt de viool op zich bij Cantarella, en Nanaka speelt Yume no Tsubomi met Utau, dus de andere vioolstukken zijn bezet, denk ik." Kuze-san grijnste. "Maakt niet uit. The Courage To Live is mijn favoriete stuk om te spelen." Hij werpt een liefdevolle blik op Mizuki. "Maar wat zei je nou?" zei Kuze-san geïnteresseerd. "Cantarella? Wie doen dat dan?" Ik wierp schichtig een blik op onee-chan, die met Amu-chan en haar vrienden aan het eten was. "Ano... Onee-chan met Kaito-kun. Dat wilde ze eigenlijk niet, maar Haruhi had het al besloten." Kuze-san lachte. "Dus we gaan Yamiko-chan horen zingen! Dat is zeldzaam!" Mizuki glimlachte. "Tanoshimi!"

Hikari

"Yosh!" Haruhi draait zich om en kijkt ons aan met een angstaanjagende grijns op haar gezicht. We gaan een live-optreden doen! Een golf van verbazing gaat door de studioruimte. Verschillende vragen stijgen op. "Een live? Wanneer?" klinkt Rin's hoge stem. "Over drie weken!" antwoordt Haruhi opgewonden. "In de Diamond Hall in Tokyo." "WAT?!" gilt Len verbaasd. "Wij allemaal?" Haruhi knikt. "Maar we zijn een chaos." Roept Mio. “We zijn niet eens echt een band. Meer een zooitje bij elkaar geraapte muzikanten. We kunnen nooit met z’n allen tegelijk een liedje spelen.” “Daijoubu, daijoubu!" kraait Haruhi. "Ik heb overal aan gedacht. We gaan ook niet met z'n allen tegelijk op dat podium staan, we verdelen de groep in kleinere bandjes per liedje. We doen een aantal nummers, en ieder nummer wordt gespeeld door een normaal aantal bandleden." Mizuki wrijft over haar kin. "Dat zou kunnen werken..." "Deshou?!" roept Haruhi glunderend. "Ik heb al van een aantal nummers bedacht wie het gaan spelen!" gaat ze verder. Ze haalt een opgevouwen vel papier uit haar zak en kijkt samenzweerderig de groep rond. "Mizuki-chan doet The Courage To Live met Kuze-san op de viool." "Uiteraard." mompelt Mizuki. Ze werpt een blik op Kuze-san, die haar een knipoog geeft. "Voor Fuwa Fuwa Time dacht ik aan Rin en Luka." zegt Haruhi twijfelachtig. "Is dat oké, Mio-chan?" Mio knikt. "Moet ik de baslijn dan doen?" "Ja," roept Haruhi. "En de gitaar laten we over aan Yuki, dan doet Mugi-chan de toetsen. Kun je Ricchan dan vragen om te drummen?" ze kijkt Tsumugi vragend aan. "We hebben geen drummers namelijk. Ik heb al aan Shin-chan gevraagd of hij Yasu-san vraagt, maar het is handiger als we twee drummers hebben." "Komt goed!" roept Tsumugi met een glimlach. "Mooi." zegt Haruhi. Haar ogen glijden door de zaal. "Waar is Yami-chan?" Ik zucht. "Onee-chan zit niet bij de band, Haruhi." Haruhi schudt haar hoofd. "Dame. Ze heeft een geweldige stem, net als haar zusje. Ik kan niet anders dan haar ook inplannen." "Demo..." begin ik, maar ik geef het op. Haruhi's bruine ogen staan vastbesloten."Goed dan." zegt ze, alsof ik ermee ingestemd heb. "Geef jij dan maar aan haar door dat ze Cantarella met Kaito doet. Ikuto-kun doet de viool." Kaito's gezicht betrekt. Ik sla mijn ogen ten hemel. Arme Kaito, onee-chan is bijna net zo koppig als Haruhi. "Dan voor Magnet..." Ik schrik op uit mijn gedachten. Het wordt ineens stiller. Mizuki grinnikt. Iedereen weet dat Magnet altijd een duet is, meestal tussen twee mensen van hetzelfde geslacht. "De baslijn doet Shin-chan, de gitaar doet Takuto-kun, en de zang..." Haruhi laat haar wijsvinger over het lijstje glijden. Iedereen wacht in stilte af. "Hikari-chan en Mitsuki-pyon!" roept ze, alsof ze de winnaars van een missverkiezing bekend maakt. Het duurt even voor het tot me door dringt. Ik moet Magnet doen. Met Mitsuki. Ik staar naar Haruhi's stalen gezicht. Ze is altijd serieus. "EEEEH?!"