Miyako

Ik keek met een grijns naar Hikari die zowat stond de smelten. Toen ik iemand aan mijn haar voelde keek ik om. Het was Ikuto. Hij had kattenoren en keek me vrolijk aan. "Wat doe je?!" zei ik verbaasd. "Je haar.. Het is zo krullig!" Ik keek hem raar aan. Dat was ik totaal niet van Ikuto gewend. Zijn oren poefte weg en hij keek me even aan. "Gomen" zei hij toen, als zijn gebruikelijke zelf. Er kuchte iemand en ik keek weer om. Takuto. He gatver, daar had ik nu even echt geen zin in. Takuto keek met een onwijs jaloerse blik naar Ikuto. Ik kreeg er kriebels van, op een negatieve manier. "Mooh, Takuto-kun, doe eens normaal. Je doet net alsof ik een voorwerp ben dat jij beheerst en niemand anders aan mag raken!" zei ik, weer terug vallend in mijn boze humeur. Ik vond het best genant dit te zeggen waar Hikari, Shin en Yamiko bij waren, dus pakte ik Takuto bij zijn arm en sleepte ik hem mee naar buiten. Het was even stil. "Denk je dat ik het leuk vindt om je steeds met andere jongens te zien" "Wat?! Ik mag toch wel met andere mensen praten!" Takuto keek met pissed aan. "Het was veel leuker toen we niet iets hadden ofzo. Toen we gewoon vrienden waren en ik denk dat het beter is als we dat weer worden. Laten we de afgelopen dagen maar gewoon vergeten. Het moet weer terug naar het oude. Ga maar uit met Mitsuki, doe met haar wat je wilt, hou haar maar flink in je dwang, ik zal er niet tussen zitten!" zei ik toen fel. "Meen je dat?" vroeg Takuto die er zo te zien best van was geschrokken. Ik besefte wat ik zojuist had gezegt maar knikte. Ik had bereikt wat ik nu al die jaren al wilde en liet het zo varen. Er sprongen tranen in mijn ogen. "Gomen ne, maar het is beter zo" piepte ik met onvaste stem. Toen de tranen over mijn wangen heen gleden liep Takuto naar me toe en legde hij zijn armen om me heen. "Ik denk dat je daar gelijk in hebt" zei hij zachtjes. Ik knikte en liet mijn tranen even goed lopen.

Miyako

Ik rolde om in mijn slaap en werd wakker omdat ik werd tegengehouden. Slaperig wreef ik door mijn ogen en ging ik overeind zitten. Ik gaapte en keek naar rechts. Takuto sliep. Ik had hem nog nooit zien slapen en grijnsde. Wat onvast stapte ik uit bed en slingerde ik naar de badkamer. Na een snelle douche trok ik een zomers jurkje aan en ging ik met mijn hand door mijn haar zodat het wat meer krulde. Ik hoorde wat gerommel in mijn kamer en ging de badkamer weer uit. Takuto was opgestaan en hij stond recht tegenover me. "Ohayo" zei hij met een lage, schorre slaapstem. "Ohayo" zei ik, nogal vrolijk. Vandaag was ik in een goede bui. "Kan ik even je badkamer lenen, ik zie het niet zo zitten om in mijn pyjama over de gang te slenteren" "Ga je gang, ik ga alvast naar de eetzaal" zei ik terwijl ik naar mijn kast was gelopen en er een paar teenslippers eruit pakte. Ik hoorde de deur van de badkamer dichtgaan en de douchekraan ging aan. Ik voelde hoe mijn gezicht rood werd en liep snel mijn kamer uit. Niet veel later hoorde ik glasgerinkel vanuit mijn kamer. Suiseiseki. Snel ging ik terug, trok ik haar mijn kamer uit en liep ik verder naar de eetzaal. Niet luisterend naar haar geklaag en scheldwoorden vanwege de schrik. De eetzaal was richting vol aan het gaan, al was het merendeel mannelijk van wat er zat. Met een opgewekt gezicht plantte ik me tussen Shizuo en Ikuto. Tegeover me was een lege stoel en Jun. "Ohayo gozaimasu!" zei ik erg vrolijk. Wat deprimerende lage stemmen klonken terug. Tsubasa en Yuuki kwamen binnenlopen en gingen in de buurt zitten. "Ne, Miyako-chan, er komt geluid uit je kamer.." zei Tsubasa met een vreemde blik in haar ogen. "Oh, dat is Takuto" zei ik simpel. Tsubasa trok haar wenkbrauwen op. "Maaah, ik heb honger" zei ik terwijl ik me nog een keer uitrekte zodat mijn moe-heid weg was. Het was stil. Een voor een dropen er wat mensen binnen. Ik raakte in gesprek met Shizuo-tachi. Ik merkte nieteens dat Takuto binnenkwam en op de stoel naast Jun ging zitten. Ikuto vertelde iets waardoor ik helemaal dubbel lag. Jun grinnikte. Takuto keek met een jaloerse blik, dat ergerde me best wel.

Yamiko

Verbaasd keek ik naar het in fel rood geklede meisje dat zojuist uit de lucht was gekomen. "Was dat Miyako?" Ik schudde mijn hoofd. Ik zal wel dingen zien doordat ik zo lang niks gegeten had ofzo. Ineens werd ik van achter vastgepakt door één van de handlangers van mijn ontvoerder. Ik snakte naar adem toen ik een mes op mijn keel voelde. "EN NU IS HET AFGELOPEN!" riep de man die me vasthad. "Nog één aanval en ze gaat eraan." Het meisje dat op Miyako leek stopte met zingen en de Shugo Chara groep staakte hun gevecht. Langzaam maar zeker werd iedereen vastgepakt door één van de handlangers. Een enorm gevoel van angst kwam over me heen toen één van de handlangers Hikari bij haar haren pakte en ook een mes tegen haar keel drukte. "HIKARI!" gilde ik schel. Maar toen zag ik ineens achter haar een roodharige gedaante opduiken. Toen ik beter keek zag ik dat het Inami-chan was, en achter haar stond Takanashi-kun. Terwijl hij met zijn ene hand Inami's ogen bedekte legde hij zijn andere hand tegen zijn lippen en gebaarde dat ik stil moest zijn. Op dat moment hoord ik achter me de stem van Jun. "NU!" Gevolgd door een harde metaalachtige klap. Ineens ging alles in een stroomversnelling. Takanashi-kun haalde vliegensvlug zijn hand weg met als direct gevolg dat Inami-chan de man die Hikari vasthield met één klas neersloeg onder luid gegil. Toen ik me omdraaide zag ik Jun staan met een koekenpan. Hij raapte het mes op dat de man die hij net had neergeslagen had laten vallen. Mijn blijdschap werd abrupt verstoord door een harde ruk aan het touw om mijn hals. Ik hapte naar adem en werd een beetje duizelig. "Onee-chan!" gilde Hikari, die stevig omhelsd werd door een doodsbange Inami-chan. Jun vloekte luid. Met in de ene hand de koekenpan en in de andere hand het mes draaide hij zich naar de bosjes en riep: "Oi! Todoroki-tachi!" Meteen daarna kwam Yachiyo de bosjes uitgerend, gevolgd door Saeko, Mai en Shiina, allemaal gewapend met houten katana's. Ook veel anderen hadden zich losgewurmd uit de greep van de ontvoerders. Ik keek om me heen. Er was een krankzinnig gevecht ontstaan waar nu al meer mensen aan meededen dan ik had meegekregen. Kanade flitste tussen de vijanden door met haar Sonic Hand, en ook Raven en Kelpie vochten mee. Ik schudde ongelovig mijn hoofd. Was dit echt noodzakelijk? Hier en daar lagen lichamen roerloos tussen de blaadjes, en het was te donker en te chaotisch om te zien of ze bij ons hoorden of bij de vijand. Ik sloot mijn ogen en wenste vurig dat iedereen ongedeerd was. En toen ineens hoorde ik een bekende stem in mijn oor. "Het spijt me van alles Yami-chan. Deze puinhoop is mijn schuld. Verbaasd opende ik mijn ogen. Voor mijn neus zweefde Mayu's minuscule lichaampje. Ze knipoogde naar me, en ineens hoorde ik mijn eigen stem. "Atashi no kokoro; unlock." Ikuto, die zag wat er gebeurde, haalde uit met zijn metalen klauw (hoe heette die aanval ook alweer? xD) en sneed het touw door. (Waarom is nog niemand op dat idee gekomen? xD) Vervolgens werd alles wit en verdween Mayu in haar ei. Wat gebeurde er? Mijn kleren verdwenen. Angstig bedekte ik mijn lichaam met mijn armen en hoopte dan niemand me kon zien. Gelukkig werden mijn kleren snel vervangen, maar met wat! Ineens was ik gekleed in een walgelijk zeegroen jurkje met veel strikjes, ruches en pailletjes. Mijn verminkte benen werden bedekt door blauw-wit gestreepte thigh-highs en in mijn korte haar zat een veel te grote strik. Mayu's stem echode in mijn hoofd: "Charanari; Adoraba Leberu! (Adorable Rebel)"

Miyako

Huh? Dit was niet in het plan vermeld geweest. Ik keek om me heen, opzoek naar meer mensen die onverwachts tevoorschijn konden komen. Toen schoot mijn blik weer naar de open plek. Er kwam een man aanlopen. Hij was helemaal gekleed in het zwart en droeg een wit gezichtsmasker. Ik kreeg er de rillingen van. Hij had een stevig, ruw touw vast. Aan het einde van dat touw liep Yamiko. Tranen sprongen in mijn ogen toen ik zag hoe ze erbij liep. Ze strompelde en zag erg bleek. Rondom haar enkels zaten diepe groeven en bloedkorsten. Op haar wang zat een snee en haar haren zagen er goor uit. Achter Yamiko verscheen een gigantische groep mannen, hetzelfde gekleed als de man waarvan ik meende dat het de ontvoerder was. Ik keek van Ryouko naar Kurosaki en liet mijn hoofd toen hangen. We waren met veel te weinig tegenover die groep. Ineens hoorde ik heel wat kreten. "Charanari! Amulet Heart!" "Charanari! Clown Drop!" "Charanari Seraphic Charm!" "Charanari! Sky Jack!" "Charanari! Black Lynx" verwonderd keek ik naar alle character transformations. De Shugo Chara groep viel een deel van de in zwart gekleede mannen aan. Langs me sprong Ryouko uit de bosjes en begon ze mannen neer te slaan. Ik keek naar Hikari. Ze stond zachtjes te huilen en keek naar de man en Yamiko. Ookal was zijn gezicht niet te zien, je kon merken dat hij geschokt was. Straks ging hij Yamiko wat aandoen. Ik zocht op de grond naar iets hards. Snel griste ik een steen van de grond en wierp ik die naar het hoofd van de man. Mis! Verdomme! Ik ging ook de bosjes uit. Ik wende me tot de man en wees met mijn vinger naar hem. Uhm, ja.. Wat ging ik nu zeggen? Even was ik stil. "Laat Yamiko los" zei ik toen dommetjes. Toen de man dat niet deed werd ik boos en voelde ik me tegelijkertijd erg kinderlijk. "Red Pearl Voice!" over vrolijk belandde ik in het vreselijk schattige rode jurkje op de grond. Ik knipoogde en er sprongen hartjes naar voren. Er starte een liedje met een way to lange intro. "Pichi Pichi Voice! Live Start!" Ik sloot mijn ogen en bracht de E-pitch richting mijn mond. "Otogibanashi saigo no peeji wa, kakikaerarete higeki ni kawari, tatta hitotsu shinjiteta hito no kokoro sae mo miushinau, ai mo yume mo maru de suna no oshiro mitai na no, hakanaku kowarete yuku no yo sore wo nozomanakutatte" zong ik. Ik zag vele mannen naar hun oren grijpen en neervallen van de hoofdpijn.

http://www.youtube.com/watch?v=YfoD-MxjohQ&feature=related ~ Oké, dit is niet de originele, maar deze is zo schattig =D

Hikari

Ik keek vol ongeloof van Kukai naar Ikuto. "Sonna... Hoe bedoel je? Onee-chan wa..." Ikuto wierp me een gepijnigde blik toe. "Yoru had haar naar het bos gebracht om Mayu te zoeken, maar hij kwam zonder haar terug." Ik sloeg verschrikt mijn handen voor mijn mond. Dat kon niet waar zijn. Ik schudde heftig mijn hoofd. "Daijoubu." mompelde ik. "Ze is vast gewoon een stukje lopen! Dat doet ze wel vaker. Niks aan de hand." Ik hoorde dat ik niet bepaald overtuigend klonk. Ikuto schudde zijn hoofd. "Chigau yo. Yoru heeft gezien dat ze werd meegenomen door een man met een bivakmuts." Ik voelde mijn ogen prikken. "Waarom heeft hij hem dan niet tegengehouden?!" riep ik fel. Ikuto stak zijn hand op en hield zijn duim en wijsvinger een stuk van elkaar. "Yoru is ongeveer zo groot. Wat zou hij moeten beginnen tegen een volwassen man?" Ik schudde opnieuw mijn hoofd. "Uso. USO DA! Onee-chan is sterk! Onee-chan is degene die mij altijd beschermt! Ze kan niet ontvoerd zijn! Dat kan gewoon niet!" Met mijn handen voor mijn gezicht stormde ik langs Ikuto heen de kamer uit. Blindelings rende ik door de gang, zonder te weten waar ik heen ga. Het duizelde me. Onee-chan was ontvoerd. Waarom? Waarom zou iemand haar willen ontvoeren? Abrupt stond ik stil en keek voor me uit. Ik probeerde te bedenken wie onee-chan ontvoerd kon hebben. Misschien was het een grap. Misschien was het wel Shin ofzo. Dat hij met haar uitging en haar voor de grap verraste met een bivakmuts op. Ik knikte. Dat zou kunnen. Dat was wel iets voor Shin. Ik voelde mijn kniëen bezwijken. Langzaam zakte ik in elkaar. Ik bleef roerloos op de grond zitten tot ik voetstappen achter me hoorde. Even dacht ik dat Ikuto of Kukai me gevolgd was, totdat ik een bekende stem hoorde. "Ara? Hikari-chan? Wat is er?" De voetstappen stopten even. Ik drukte kramachtig mijn handen tegen mijn mond, maar kon niet vermijden dat er een gesmoorde snik ontsnapte. De voetstappen versnelden. "Hikari-chan?!" Ik schudde mijn hoofd. Ik wilde deze stem niet horen. Niet hier. Niet nu. De tranen begonnen over mijn wangen te stromen toen Shin voor mijn neus kwam staan

Hikari

Ik lag op mijn bed een manga te lezen toen er ineens hard op de deur werd gebonkt. "Hikari, ben je daar?" klonk een lage stem. Ik veerde overeind. Ikuto-kun? Doushite? "Hikari?" deze keer was het Kukai. "Ano... Douzo." stotterde ik. Ik legde mijn manga neer en de deur vloog open. Kukai stormde naar binnen, en Ikuto bleef in de deuropening staan. "Yamiko is..." hijgde Kukai. Yamiko is ontvoerd."

Hikari

Ik sprong van de bagagedrager af en keek hoe Takuto zijn fiets op slot zette. Zwijgend liepen we het grindpad op. Takuto had de hele weg niets gezegd. Takuto duwde de deur open en liep achter mij aan naar binnen. "Ik eh... Ik ga naar mijn kamer." mompelde ik. Takuto knikte maar zei niks. Ik liep haastte me naar mijn kamer, ik wilde heel graag even met onee-chan praten over wat er gebeurd was, maar onee-chan was niet op onze kamer. Teleurgesteld liet ik me op het bed vallen. Ze lag vast op het grasveld ofzo.

Kukai en Ikuto zaten op een bankje te wachten tot Yamiko met Yoru terug zou komen. Kukai vroeg zich net af waar ze bleven toen Yoru aan kwam vliegen, gevolgd door Mayu. "Ikuto, tai hen!" riep Yoru paniekerig. "Yamiko is gekidnapt!"

Yamiko

Hijgend kwam ik voor Ikuto's voeten tot stilstand. Ik zette mijn handen op mijn knieën en probeerde te praten, wat nog niet ging omdat ik buiten adem was. Ikuto keek met één opgetrokken wenkbrauw op me neer. "Waar..... is ze?" wist ik eruit te krijgen. Ikuto keek me niet-begrijpend aan. "Ma...yu." hijgde ik. "Waar is.... Mayu?" Ikuto vertrok geen spier. "Waarom zou ik weten waar jouw Shugo Chara is?" Hij boog spottend voorover. Ik voelde mijn handen en gezicht gloeien. Gevolgd door een golf van wanhoop. Uitgeput zakte ik in elkaar op het koude marmer. "Waar is ze?" mompelde ik, nog steeds buiten adem. "Alsjeblieft... Waar... is Mayu?"

Yamiko

Ik liep achter Ikuto aan de zaal uit en liep richting mijn kamer. Ikuto moest blijkbaar dezelfde kant uit. Ik liep achter hem aan en keek opzij, door de hoge ramen in de muur van de gang. De zon scheen fel naar binnen. Ineens stond Ikuto stil. Het was zo onverwachts dat ik bijna tegen hem aanknalde. Yoru vloog naar me toe en bleef voor mijn gezicht hangen. "Waar is Mayu-chan?" piepte Yoru plagerig. Ikuto draaide zich langzaam om. Ik trok een rimpel in mijn voorhoofd. "Op mijn kamer." zei ik langzaam. "Ik was alleen buiten toen Kaito me kwam halen." Ikuto keek me doordringend aan. "Moet je haar niet wat meer naar buiten laten?" vroeg Yoru. Ikuto bleef me maar aanstaren, maar zei niks. "Ehm... Nee... Weet ik niet. Wat gaat dat jou nou meer aan." Ik zei het meer tegen Ikuto dan tegen Yoru. Ikuto draaide zich weer om en liep weg. Yoru vloog achter hem aan. Ik bleef verbaasd in de gang achter.

Yamiko

Buiten adem liet ik me op een stoel zitten. Kaito keek me tevreden aan. "Je bent echt goed." zei hij met een glinmlach. "Hurusai." mompelde ik. Kaito haalde zijn schouders op en kwam naast me zitten. Ikuto ging op de andere stoel naast me zetten en legde zijn viool neer. "Nog een keer?" vroeg hij verveeld. "Ja, zo." hijgde ik. "Even uitrusten." Kaito lachte en gaf me een flesje water aan. "Het kost je wel veel energie hè?" Even keek ik naar het flesje alsof het vergif was, vervolgens haalde ik mijn schouders op en pakte met tegenzin het flesje aan. "Valt wel mee." zei ik quasi-onverschillig. Kaito schudde grijnzend zijn hoofd terwijl ik het flesje aan mijn lippen zette.

Yamiko

Nog steeds twijfelend volgde ik Kaito de muziekruimte in. "Het is je gelukt! Sasu ga Kaito!" kraaide Haruhi. Ze gebaarde naar een stoel, achter in de zaal waar Ikuto achterovergezakt in hing. Zijn donkerhouten viool lag werkloos in zijn schoot en een klein blauw katmensje zweefde boven zijn schouder. "Ikuto! Het is Yamiko!" kirde Yoru, terwijl hij met zijn kattenpootjes zwaaide. Ikuto keek verveeld op. "Dat werd tijd." zei hij alleen maar. Ik trok een gezicht. "Ga jíj de vioolpartij doen?" Ikuto knikte. "Als het je niet bevalt moet je bij Haruhi gaan klagen, maar ik schat je kansen erg klein in. Hij kwam overeind en zette zijn viool onder zijn kin. Ik zuchtte geirriteerd. "Begin nou maar gewoon." Ikuto sloot zijn ogen en begon te spelen. Ongeduldig wachtte ik tot ik moest invallen, ondertussen begon Kaito al met zingen. Af en toe keek hij me even aan, alsof de woorden aan mij gericht waren.

Yamiko

-AAAAAH KAWAII! >.< -

Wat een drukte aan tafel. Ik keek om me heen en haalde mijn schouders op. Mijn maag begon te knorren. Shin schoot in de lach. "Is dat jouw bijdrage aan de bandrepetitie van vandaag? Beetje laat hè!" zei hij plagerig. "Hurusai." zei ik en ik legde mijn hoofd op tafel. "Ik heb gewoon honger." Alsof ze het gehoord hadden kwamen Tsumugi, Nanaka en Sakura net binnen met dampende pannen en schalen. Hikari keek bezorgd naar de deur. "Komt wel goed." zei ik geruststellend. Hikari knikte, weinig overtuigend. Ineens kreeg ik het rare gevoel aangekeken te worden. Ik keek de tafel rond en zag Kaito naar me kijken. Ik ving zijn blik en stak vragend mijn handen op. Kaito lachte en ging weer verder met het gesprek dat hij met Luka voerde. Verbaasd keek ik naar Luka's achterhoofd. Waarom keek hij naar me? Wat is dat sowieso met hem? Eerst knalde ie tegen me op in de gang, toen dat gedoe na de repetitie, dat ie zomaar naar m'n kamer kwam... Terwijl ik in gedachten verzonken was was mijn blik afgedwaald naar Ikuto, die nu vragend zijn handen opstak, precies zoals ik dat een paar seconden eerder naar Kaito had gedaan. Ik schudde mijn hoofd en trok mijn blik terug. Shin keek me veelbetekenend aan. "Ne, Yami-chan. Heb je soms een zwak voor blauwharige jongens?

Hikari

Haruhi klapte in haar handen. "Dat was het voor vandaag, otsukaresama desu ka!" riep ze voldaan en ze gooide de deaur open. Ik rekte me uit en keek hoe Shin zijn bas in zijn gitaarcover deed en Ikuto zijn viool opbergde. Mitsuki wierp nog steeds regelmatig ongemakkelijke blikken op de deur. "Takuto heeft het meeste gemist." mompelde ze beteutert. "Hij blijft wel lang weg." stemde ik in. Op dat moment vloog de deur open. Mitsuki veerde overeind. "Takuto?" Ze ging teleurgesteld weer zitten. In de deuropening stond onee-chan, vergezeld door een knappe, blonde jongen. Onee-chan keek de kamer rond, tot haar blik op mij bleef rusten. Ze liep recht op me af met de jongen op haar hielen. "Hikari." zei ze toonloos. "Woont hier een Hitachiin Hakaru?" "Eh... ja. Hikaru-kun. Nande?" De blonde jongen zakte door zijn knieën, pakte mijn hand en kuste hem. Waarna hij me vol bewondering aankeek en zei. "Imouto-sama, je bent al net zo mooi als je zus. Mag ik vragen met welke naam je gezegend bent?" Ik wierp een verbijsterde blik op onee-chan, die onverschillig haar schouders ophaalde. "Eh... Hikari desu." stamelde ik, de blonde jongen kwam overeind. "Hikari. Een perfecte naam voor een prinses, oogverblindend als het licht. Mijn naam is Souh Tamaki, en ik kom voor Hikaru. Mag ik de eer door Hikari-sama naar zijn vertrekken te worden begeleid?" Ik voelde mijn wangen gloeiden. Verward keek ik om me heen. Haruhi stond vermaakt naar ons te kijken, en Ikuto keek staarde Tamaki met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Ano... Betsu ni ii kedo..." mompelde ik onzeker. Vanuit mijn ooghoek zag ik Haruhi seinen dat ik met hem mee moest gaan. "Oké dan, we zijn hier toch net klaar. Eh... volg mij maar."