Mitsuki

Ik richtte me weer tot mijn bord eten. Ik mocht dan wel glimlachen en vrolijk doen, vanbinnen was ik één grote chaos. Stilletjes at ik verder. Takuto keek vanuit zijn ooghoeken naar mij maar zei niets. Ik prikte doelloos in mijn eten en staarde ondertussen naar het tafelkleed. Ik herinnerde me de kleine, zwartharige Mermaid weer. Wie zou het zijn geweest? Hoe kwam ik met haar in contact? Kon zij me meer vertellen over alle Mermaids. Ik wist dat er 7 parels waren. Je had een Rode, een Zwarte, een Witte, een Violet, een Donkerblauwe, een Gele en een Oranje. Wat ik niet wist was waar ze zijn, hoe ze heten en hoe ze eruitzien. Het irriteerde me. Van irritatie sloeg ik met mijn vuist op tafel. De trillingen zorgde ervoor dat mijn glas drinken omviel, over mijn rode rok en witte shirt heen. "Shimatta!" zei ik boos. Ik was weer eens uit mijn doen. Ik had geluk gehad dat het water mijn parelketting niet had geraakt, anders lag ik nu als Mermaid op de grond en ik wilde niet dat iedereen mijn geheim ontdekte. Sawako kwam snel aanlopen met een doekje en depte mijn kleren zo droog als het lukte. Mijn wangen waren vuurrood en Takuto keek me vaag aan. Hij vroeg zich af waar ik last van had. Sawako liep weg met het doekje en ik raapte het glas op. Er rolde nog een druppel water uit, maar verder was het leeg. "Mooh.. Watashi no baka" mompelde ik zachtjes. Lys en Rosette keken me met grote ogen aan. Ik keek boos terug en had geen zin meer in het eten. Mijn hele humeur was omgeslagen en ik wilde het liefst weg, maar dat deed ik niet want dan zou ik mezelf een gigantische aansteller vinden dus ik deed een poging tot glimlachen. "Gomen" zei ik nog snel tegen Lys en Rosette. Met tegenzin en een slecht gemaakte glimlach begon ik weer te eten. Takuto schudde zijn hoofd.

Mitsuki

Mijn hoofd werd knalrood. "Atashii.. etto.. eh.." Ik was sprakeloos. Het was niet de bedoeling geweest dat iemand me hoorde! Ik stond er een beetje zenuwachtig te doen. Yamiko stond ook nogal te stotteren en raar te doen. "Ik ga terug naar binnen" zei ik snel en ik liep langs haar heen. Ik ging gewoon via de achterdeur naar binnen. Ik hoorde vanuit de keuken Sawako en Mitsuki praten. Waar zou Takuto zijn? Ach ja, ik zag hem morgen ook weer. Ik liep terug naar mijn kamer, ging naar binnen en deed de deur dicht. Ik liep naar het raam en deed het dicht. Met een zucht ging ik op mijn bed liggen. "Hazukashii" zei ik zachtjes. Het was donker in mijn kamer, want er stond geen licht aan. Normaal hield ik niet van donker, maar nu maakte het me niets uit.

Mitsuki

Mitsuki en ik liepen de kamer uit. "Ne, ben je verliefd op Takuto?" vroeg ze ineens. "We zijn gewoon beste vrienden" mompelde ik. "Hi Hiki-pi" zei ik toonloos. ''Gewoon vrienden dus?" ik knikte en zag dat Hikari even naar me keek. "Yokata" hoorde ik Mitsuki zacht en opgelucht zeggen. "Ben jij wel op hem verliefd dan?" vroeg ik. Ik keek om en zag dat ze helemaal rood was geworden. Dat was overduidelijk ja dus. "Waar staan je koffers?" vroeg ik. "Bij de deur" mompelde Mitsuki wiens wangen nogsteeds rood waren. Ik liep naar de deur en pakte twee koffers op. Mitsuki pakte de rugzak waar een foto uitviel. Ik keek erop. Het was een foto van haar met een konijn met vleugels en een kat. Die kwam me bekend voor. Takuto! Ze keken alledrie heel erg vrolijk. Een steek van jaloezie zorgde ervoor dat ik wegkeek. Mitsuki raapte de foto snel op. "De kamer is hier heel dicht bij" zei ik. Ik liep de gang in, nam de eerste afslag rechts en pakte de 5de deur links. "Nou, hier is het" zei ik. Ik opende de deur, liep naar binnen en zette de koffers neer. Haar kamer was duidelijk groter dan mijne. Mitsuki liep naar het nachtkastje en zette de foto naast haar bed. "Moet ik verder nog helpen?" vroeg ik. Mitsuki schudde haar hoofd. "Ik pak straks wel uit, Sawako vroeg of ik wilde helpen met de afwas" zei ze. Hè, ik was toch aan de beurt, dacht ik. Nouja, ik vond het helemaal niet erg om niet af te hoeven wassen. Arigatou Sawako-pu. "Kun je de weg zelf terug vinden?" vroeg ik. Mitsuki knikte. Ik liep haar kamer uit en ging die van mezelf in. Geez.. Waarom vond ze hem nou leuk. Het leven is niet eerlijk. Met mijn vingers omklemde ik mijn parelhouder die aan mijn ketting hing. Ik keek door het raam naar buiten. Ik zag een heldere, donkerblauw gekleurde hemel. Handig klom ik uit mijn raam en liet ik me zachtjes op de grond vallen. Ik liep een redelijk stuk de tuin in en bleef staan. "Uwau" zei ik verwonderd. Ik sloeg mijn handen ineen, sloot mijn ogen en begon zachtjes te zingen. "Doushite doushite, suki nan darou? Konna ni, namida afuretaru..." Het begon zachtjes te waaien en ik voelde me goed. "Ano koro wa ushinamono ga o tsukite, nani mo utaenakatta. Sukoshi hanareta basho, soko ga watashi no ibasho data..."

Een snelle vertaling van het liedje, ik ontdek nu hoe toepasselijk het is xD Misschien ga ik het wel inzingen :D Ik zet het er in het Engels op want Nederlands is lelijk!
Why o why do I love you so much? My tears overflow this much...
Back in that time, there was so much to lose that I couldn't sing anything. A place just a little ways away, that was where I was...
Het liedje is Myself, van Fullmoon wo Sagashite ^^

Mitsuki

"Ik denk dat het beter is als ze je dat zelf verteld" zei ik. Takuto keek van mij naar Yamiko en haalde zijn schouders op. Ik gaapte. "Hoe laat is het?" "Kwart over 8" antwoorde Chrno. "Oh, arigatou" zei ik. Muh, ik was moe, ik wilde het liefst naar bed, maar om kwart over 8 al te gaan slapen was me te vroeg. "Oké, dan is dat bij deze besloten" hoorde ik Rosette ineens hard zeggen. "Maar ik.. Takuto kan ook..Geez" Mitsuki K kon niet tegen Rosette in en zuchtte. "Mitsuki-tan, jij gaat Mitsuki helpen met haar koffers uitladen" 'EEHHH?!" Shit, had ik weer. Sawako glimlachte bemoedigend naar me. Takuto grinnikte. "Lach niet, baka" riepen Mitsuki en ik in koor. We keken elkaar boos aan en sloegen onze armen over elkaar. "Kijk eens hoe goed ze op elkaar zijn afgestemd" zei Rosette. "Mooh!" Ik kon haar wel schieten. "Nou, loop dan maar mee, dan zal ik je helpen" zei ik beheersd. "Graag" zei Mitsuki terug.

Mitsuki

"Ben je daarom zo van slag?" vroeg ik. "Ik weet niet of ze het is, maar het is toch alleen maar leuk als ze verliefd op iemand is en als ze daar vrolijk van wordt is het alleen maar beter" zei ik. "Op wie denk je dan dat ze verliefd is?" ik begon na te denken.
"Kom, zullen we gaan" zei Mitsuki. "Ha-" Sawako gaf Takuto en trap onder de tafel. Hij keek haar beledigent aan. "Wat doe je!" "Ik.. etto.. niets.. Anno.. Mitsuki-san, wil je alsjeblieft helpen met de afwas. Ze hebben mij per ongeluk alleen ingeroosterd" zei Sawako. Ze loog en het voelde slecht. Eigenlijk moest de andere Mitsuki afwassen, maar ze wilde niet dat Mitsuki weer zo van slag zou raken als ze Takuto met die andere Mitsuki zag. Haar hoofd duizelde van haar eigen redenering. "Maar Mitsuki was" weer een trap, maar nu van Rosette. "Oké, laat maar" bromde Takuto chagrijnig. Hij leunde met zijn hoofd op zijn rechterhand. Rosette lachte zacht. Sawako glimlachte onbeholpen en hoopte dat ze een goede keuze had gemaakt.

Yamiko

Na mijn eten naar binnen gepropt te hebben keek ik langs de tafel; Takuto zat nonchalant zijn eten naar binnen te werken, Mitsuki en Mistuki deden een wedstrijdje vuile blikken uitwisselen, Sawako sloeg het stel vol bewondering gade, en Hikari keek, nog altijd blozend, naar haar bord. "Ik heb geen honger." mompelde ze ten slotte, terwijl ze haar bord voor zich uitschoof. Ik wierp haar een bezorgde blik toe. "Daijoubu?" "Hai!" Hikari zette haar nepgrijns op. "Ik heb alleen geen honger." Ze stond op en pakte haar bord. "Zal ik jouw bord ook vast meenemen?" Ze stak haar arm uit en ik gaf haar mijn bord. Voor ik nog iets kon zeggen liep ze naar de voorste tafel, waar altijd het gebruikte servies werd verzameld, en verdween door de deur van de eetzaal.

Hikari

Ik sloeg geschrokken mijn handen voor mijn mond. Wat had ik nou weer gezegd? Mitsuki keek teleurgesteld. "G-gomen..." stotterde ik. Mitsuki keek op. "Maakt niet uit hoor, zullen we teruggaan?" Ik knikte en pakte Mistuki's hand. Zo liepen we terug de eetzaal in. Shin'ichi-kun viel meteen aan; "Ze lopen hand in hand!" kraaide hij enthousiast. Hij deed of hij geschokt was stoote onee-chan aan. "Ne, Yami-chan, ik wist niet dat jouw zusje er zo één was!" Ik liet meteen Mitsuki's hand los. "Chigau yo!" riep ik blozend. Onee-chan schoot in de lach. Sawako's mond viel open. Ze keek geschokt van mijn naar Mitsuki en weer terug. "Sou~ka." zei ze toen. Ik voelde mijn gezicht steeds erger gloeien. Ik zwaaide paniekerig met mijn handen. "Chigau you, Sawako-chan! Sonna koto nai de!" Takuto keek nors over zijn schouder naar Mitsuki, maar toen hij haar zag veranderde zijn grimas in een ongemakkelijke glimlach. Ik dacht weer aan het gesprekje van net. Arme Mitsuki. Ik vroeg me af of ze gelijk had, als ik Takuto zo naar haar zag lachen...

Yamiko

Hikari bleef maar naar de deur kijken zonder iets te eten. Ze slaakte dan ook een zucht van opluchting toen Takuto en Mitsuki uiteindelijk samen de eetzaal in kwamen lopen. Sawako deed bewonderend "Oooooh." En Shin neuriede het 'Daar-komt-de-bruid'-deuntje. Hikari keek ze ademloos aan. "Hikari," zei ik toonloos. "Je mond hangt open." Hikari deed snel haar mond dicht en keek met wijd open ogen hoe Mitsuki naast haar kwam zitten. Ik slaakte een diepe zucht. Hikari zou geen hap naar binnen krijgen voor ze wist hoe het gegaan was. Shin had het ook gezien. "Ne, Kari-chan." zei hij kruiperig. "Moet je ook zo nodig naar de WC?" Hikari werd vuurrood. "Eeeeeeh?!" riep ze verbaasd uit. "Mitsuki ook al!" voegde ik er heftig knikkend aan toe. Hikari keek verward naar Mitsuki, maar die leek het wel te snappen. Ze pakte Hikari bij haar onderarm en sleepte haar mee de eetzaal uit. Ik zwaaide afwezig. Shin gaf Hikari opnieuw een knipoog. "Wat zit je nou met mijn kleine zusje te flirten?' zei ik tegen Shin toen Hikari uit zicht was. Shin haalde zijn schouders op. "Wat moet ik dan? Op de oudere zus werken mijn charmes niet."

Hikari

Iedereen begon al te eten, maar Mitsuki en Takuto waren nog niet terug. "Denk je dat het een goed teken is dat ze zo lang wegblijven?" vroeg ik aan onee-chan. "Vast wel." zei ze zorgeloos, terwijl ze dankbaar haar tanden zette in een stuk aardappel. "Jij weet ook niet veel van de liefde hè? Kari-chan." zei Shin'ichi kun. Ik keek naar de grond. "Niet echt..." Shin'ichi kun trok een wijs gezicht en keek me recht aan. "Neem nou maar van mij aan dat er chemie is tussen die twee." Sawako verslikte zich in een hap rijst. "Eh? Ze waren toch vrienden?" Shin'ichi-kun schoot in de lach. "Dat is wat ze wíllen wat je gelooft." Sawako was verbijsterd. "Eeeeeh?! Honto?" Onee-chan schudde afkeurend haar hoofd. Shin'ichi-kun had er de grootste lol in. Ik keek naar onee-chan. Ik had haar in tijden niet zo vrolijk gezien. Kwam het door Shin'ichi-kun, of? Ik schrok van mijn eigen gedachten. Zou onee-chan verliefd zijn?

Mitsuki

De gang splitste in twee. Zou ik links of rechts nemen? Ik nam links en gelukkig had ik goed gekozen. Iets verderop zag ik Takuto snel lopen. Ik versnelde mijn pas, struikelde half over mijn voeten heen maar bleef overeind. Nog een klein stukje. Takuto liep de tuin in, ik ga er achteraan en rende het trapje af. Ik sloeg mijn armen om Takuto's middel en we stopte allebei abrubt met lopen. Daardoor kwam ik met mijn hoofd tegen zijn rug. Ik negeerde de pijn en zei niets. Takuto legde zijn handen op mijn armen en zei ook niets.
Mitsuki Kouyama zat er wat verslagen bij. Was het nou allemaal haar schuld? Ze snapte er niets van en keek vragend rond. Ze keek Sawako aan en die haalde haar schouders op.

Mitsuki

Ik sperde mijn ogen open toen ik Takuto zag. Shit! Wat moest ik nou doen. Ik baalde toen hij tegenover ons kwam zitten. Hij probeerde oogcontact te zoeken maar ik ontweek het door expres de andere kant op te kijken. Tot mijn ongenoegen kwam Mitsuki Kouyama ook nog eens binnenlopen. Ik voelde me vanbinnen samenknijpen. Whaa, ik haatte liefde vanaf dit moment. Ik besefte dat ik Hikari's pols nog vast had en liet die snel los. Sawako staarde naar Takuto die raar terug keek. Tsubasa ging met Kaname, Yuuki en Zero ergens anders zitten. 'Wie heeft er vandaag gekookt?' hoorde ik Yuuki vragen. 'Tsumugi met Sakura en Nanaka' antwoorde Teto die bij hun in de buurt zat. Tsubasa gooide een pilletje in haar glas water en dat kleurde rood. Suiseiseki keek er nogal vies naar en Tsubasa moest daar om lachen. Ik merkte dat Juliet een paar keer in mijn richting keek en ik probeerde naar haar te glimlachen, maar dat lukte niet echt.

Hikari

Langzaam maar zeker liep de eetzaal vol met mensen. Iedere dag verbaasde ik me weer over het enorme aantal mensen dat hier woonde. Ik stak mijn hand op naar Tsubasa-chan, die samen met Yuuki en Kaname aan kwam lopen, en doorzocht de massa naar onee-chan. Ik had haar sinds de repetitie niet meer gezien. "Kari-chan." Sawako wees naar een drietal lege stoelen naast Chrno en Rosette. "Zullen we daar gaan zitten?" Ik knikte en ging op de buitenste stoel zitten. Mitsuki en Sawako namen de andere twee stoelen. Een klein meisje met lang blauw haar kroop op de stoel aan de andere kant naast me. "Konbanwa nano desu~" zei het hoge stemmetje. "Konbanwa, Rika-chan." zei ik vriendelijk, en ik keek weer naar de deur. Net op dat moment kwam onee-chan binnen. Tot mijn grote verbazing liep ze arm-in-arm met Shin'ichi-kun. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Zou het een kyara-changie zijn? Ik speurde haar haren af opzoek naar een wit bloemetje, maar die was er niet. Dan was ze het dus zelf! Ik werd uit mijn overpeinzingen gerut door Mitsuki die mijn pols greep en naar adem hapte. Ik zag ook waarom, Shin'ichi-kun en onee-chan werden gevolgd door niemand minder dan Takuto.

Tsubasa

"Kuran-sama! Wacht even" ik trok snel mijn linkerschoen aan en rende naar Kaname toe. Yuuki en Zero liepen al wat verder voorop. ''Wil je alsjeblieft stoppen met dat Kuran-sama. We wonen in één huis. Zeg maar gewoon Kaname. Dan zal ik gewoon Tsubasa zeggen'' zei Kaname met zijn kalme stem. Mijn wangen werden rood en ik knikte. Ik bracht mijn hand naar de zak in de rok van de jurk en omklemde het doosje met mijn speciale pillen. ''Oi! Tsubasa-chan, kwijl Onii-sama niet onder, ne" riep Yuuki plagend. Ik stak mijn tong naar haar uit. Kaname lachte. Ik zag Mitsuki, Hikari en Sawako lopen.

Mitsuki

Ik keek naar de klok. Kwart voor zeven! Ik verslikte me in mijn water. "Verdorie, ik had al twee uur op mijn werk moeten zijn" zei ik. ''Ik bel je wel even af. Ook al is het nu wat laat' zei Shouta. Hij stond op en liep weg om te gaan bellen. Ik was teleurgesteld. Vandaag had ik mijn nieuwe cosplay aanwillen trekken. Mijn maag rommelde. 'Zullen we maar alvast naar de eetkamer lopen?" stelde Hikari voor. Sawako en ik knikte. Sawako hielp me overeind en we liepen met zijn drieën weg.
Takuto keek naar Yamiko. "Ik verdwaald. Nee! Ik keek alleen maar wat rond" zei Takuto snel. Hij ging dus mooi niet toegeven dat hij verdwaald was.

Mitsuki

"Maakt niet uit" zei ik zachtjes. Met een redelijk trieste blik in mijn ogen keek ik naar de deuropening waar Takuto net uit weg was gelopen. Shouta duwde me een glas water in mijn handen en Nene liep ook de kamer uit. Ik vond Nene altijd maar een apart geval. Ze zei niet superveel, droeg over het algemeen altijd haar miko jurk en was heel zorgzaam. Ik nam een slok van het water. "Gelukkig, je hebt weer wat kleur op je wangen" zei Shouta met een glimlach. Ik glimlachte terug. Sawako wreef over haar hoofd. ''Hikari, je hoofd is hard" zei ze met een scheve grijns. Takuto liep geërgerd door de gangen. Hij was de weg kwijt en kon het maar niet hebben dat Mitsuki ineens zo raar deed. "Nyaa! Waar moet ik heen" riep hij boos uit. ''Konnichiwa" zei Francisco droog toen hij langs kwam lopen. Hij was al weer verdwenen tegen de tijd dat Takuto wilde vragen welke kant hij op moest.

Hikari

Ademloos keek ik hoe Mitsuki bij positieven kwam. Verward keek ze om zich heen. "MISTUKI!" riepen Sawako en ik in koor. Ik liet me over de rugleuning van de bank vallen om Mitsuki te omhelzen, waardoor ik half bovenop haar terecht kwam. Sawako besprong haar vanaf de zijkant, en haar hoofd raakte met een pijnlijke klap het mijne. Hikkend van het lachen rolde ik van Mitsuki af, en kwam met een doffe klap op het zachte witte tepijt terecht. Sawako lachte door haar tranen heen. Ook Mitsuki schoot nu in de lach. "Oi!" riep Takuto geïrriteerd. Hij leek de lol er niet van in te zien en duwde mij en Sawako aan de kant. "Geef haar wat ruimte, zometeen gaat ze weer out omdat jullie haar verstikken. Met een licht schuldgevoel wreef ik over de pijnlijke plek op mijn voorhoofd. In Takuto's quasi-geërgerde stem klonk bezorgdheid door. Mitsuki bloosde en glimlachte toen. "Daijoubu." mompelde ze. Takuto stond op. "Daijoubu janai! Wat zit je nou stom te grijnzen! Heb je enig idee hoe erg ik ben geschrokken?" Hij draaide zich om en beende de kamer uit. Ik slikte moeizaam en wisselde een ongemakkelijke blik uit met Sawako. "Gomen ne, Mitsuki-chan..." mompelde ik beschaamd. "Misschien waren we iets te enthousiast."

Mitsuki

Prachtig! -Ligt helemaal dubbel-
Dat is nou de kunst van het RPG'en. Ik lig zó vaak dubbel om die acties.

"Eehhh?!" Takuto keek ongelovig naar Kazeyhaya. Sawako knikte bevestigend. "Mooh.. Wat nu weer" mompelde Takuto zacht. Zijn ogen gingen weer richting mij. Ik merkte niets en zat vast in mijn eigen gedachtes. "Is het niet gevaarlijk als iemand zo lang buiten westen blijft?" begon Sawako. Kazehaya knikte. Sawako raakte nog meer in paniek en kneep hard in mijn hand. "Shimatte" zei Takuto. Ik hoorde stemmen om me heen, ze klonken bekend, maar ik kon ze niet thuis brengen en ik kon ze niet verstaan. Mijn hoofd bonkte. Ik had het gevoel dat ik elk moment over moest geven. Boem, ik was onderwater. Ik had geen staart en spartelde wild met mijn benen. Het lukte me niet om boven water te komen. Mijn longen verkrampte. Mijn ademhaling werd zwaarder. Nene kwam langslopen en keek verbaasd de kamer in. "Ara ara, nande?" vroeg ze rustig. Sawako stond op en pakte met waterige oogjes Nene's handen vast. "Mitsuki gaat dood" zei ze. Nene's gezicht vertrok. "Dat is niet waar" zei Takuto. "Oi, Mitsuki" Hij zwaaide voor mijn gezicht. Nene liep naar de bank toe en ging op haar knieën zitten. Sawako stond achter haar te kijken. "Hikari-chan, haal eens een glas water" zei Nene nogsteeds rustig. Hikari knikte en liep weg. Ik hoorde nogsteeds de stemmen en begon harder te zwemmen. Proestend kwam ik boven. Boem, ik stond ineens in een paleis onderwater. Nu had ik wel mijn eigen staart. Dit paleis herkende ik niet. Het had zwarte tinten. Ik zwom naar een grote schelp waarin een kleine mermaid lag. Haar haren waren gitzwart en ze droeg een zilver kroontje. Haar ogen waren ook zwart en ze schenen vrolijk. Haar kleine zwarte staart en grijze schelpentopje leken wat licht uit te stralen. Het meisje opende haar ogen. "Mitsuki, je kunt het" zei het meisje. Hoe kende ze mijn naam? Wie was ze? Met een schok kwam ik bij en opende ik mijn ogen. Ik schrok van de gezichten boven me.

Hikari

Als verdoofd keek ik toe hoe Kazehaya-kun Mitsuki op de bank legde en Sawako er op een stoel bij ging zitten en haar hand pakte. "Mitsuki-chan, shikari!" riep ze paniekerig. Voorzichtig zette ik een paar stappen naar voren. Mistuki lag roerloos op de bank. Haar roodbruine haren in een wilde krans om haar hoofd, en haar ogen gesloten. Ze zag lijkbleek, nog bleker dan normaal en haar hand hing slap over de leuning. Ik schrok op van een harde beuk tegen mijn zij. Takuto duwde me ruw aan de kant en rende naar de bank. Hij liet zich op zijn knieën vallen en legde zijn hand op Mitsuki's voorhoofd. "Wat is er gebeurd?!" vroeg hij fel. Ik schudde verstomd mijn hoofd. Takuto wierp een blik op Kazehaya-kun. "Geen idee." mompelde hij. "Kuronuma en ik kwamen net aanfietsen, en toen viel ze ineens..." Zijn nadenkende gezicht vertstarde. "Ze zei nog iets!" besloot hij toen. Hij keek Takuto iets wat verwijtend aan. "Wat dan?" vroeg Takuto ongeduldig. Kazehaya-kun keek naar de grond terwijl hij Mitsuki citeerde; "Takuto no baka."

Mitsuki

Ik lag dus voor pampus op de grond. 'Kuronuma-chan, maak de deur eens voor me open' Kazehaya tilde me op en liep met haastige passen richting de deur. Sawako rende voor hem uit en hield de deur open. 'Hikari-chan, ze viel zomaar weg' zei Sawako verbaasd tegen Hikari. Takuto kwam op ze aflopen vanwege de herrie. 'Wat is er gebe..' 'Aan de kant' Kazehaya liep langs hem heen en sloeg af. Hij kende dit huis helemaal uit zijn hoofd en hij liep zo door naar de woonkamer. Sawako pakte Hikari's hand en liep snel achter Kazehaya aan. Takuto bleef nogal verbaasd achter.

Hikari

Twijfelend ging ik met mijn vinger langs de talloze deuren in de gang. Waarom zag alles hier hetzelfde uit. Met een zucht bleef ik stilstaan. Alweer verdwaald. Ik nam me voor een herkenningsteken aan mijn deur te bevestigen als ik mijn kamer had gevonden. Maar dan moest ik hem wel eerst vinden. Ineens kreeg ik een idee! Ik kon de kamer van de buitenkant wel herkennen! Aan de gordijnen! En dan hoefde ik alleen maar te tellen welke kamer het was, of handiger nog, als onee-chan al in de kamer was, zou ze de buitendeur open kunnen doen. "Yosh." mompelde ik tegen mezelf, en ik huppelde naar de buitendeur. Toen ik eenmaal op de met grind bedekte afrit stond zag ik Sawako-chan en Kazehaya-kun staan op het tegelpad. Ik wilde naar ze zwaaien toen ik zag dat Kazehaya-kun op zijn knieën op de grond zat, ergens overheen gebogen, terwijl Sawako, met haar handen geschokt voor haar mond geslagen, aarzelend dichterbij kwam. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes om het beter te kunnen zien en hapte naar adem. Op de grond, aan Kazehaya-kun's voeten lag een fragiele gedaante. Mijn ogen werden groot. Met een schok van herkenning keek ik naar de dikke bos krullen: Mitsuki!