Jiro

Oké, ik gaf het toe. Dat van net was een hele stomme actie geweest. Ik kon me weer eens niet inhouden. Mijn blik gleed naar Miyako die tegen Mio praatte. Ritsu liep naast me. Zij keek ook naar Mio en Miyako. Uiteindelijk liepen we allemaal naar onze eigen kamers om ons om te kleden.

Ik zat als eerste in de eetzaal. Wat was het hier groot. De eerst volgende die binnenkwam was Himeno. Ik nam haar eens goed op. Ze droeg schoenen met hoge zolen, haar zwarte panty zat vol gaten en ladders en haar spijkerrokje was korter dan het gemiddelde meisje zou durven dragen. Ook droeg ze een kort roze met zwart gestreept shirtje waardoor zowat haar hele, dunne, buik te zien was. Om haar hals hing een ketting waaraan een hand hing die zijn middelvinger opstak. Ik grinnikte. Wat een vreemde vertoning. Himeno ging niet bij me in de buurt zitten. Ondertussen stroomde de zaal steeds voller. Mijn blik werd weer naar de deur getrokken toen ik haar stem hoorde. Miyako kwam binnen. Ze liep arm in arm met een jongen met een staartje. Achter haar liepen Hikari en Yamiko. Ze gingen in mijn buurt zitten en ik hoorde dingen als "Fijn dat het opgelost is" "Weer beste vrienden" Ikzelf zat tussen best wat schattige meisjes. Ze hadden zich al voorgesteld. Misuzu, Amu, Yuuki en Miku. Ik was benieuwd wat we te eten kregen.

Sorry.. Kort stukje. -w- Maar we kunnen zo weer vooruit, right?

Tsubasa

Ik keek hoe zowat iedereen naar Yamiko vloog en bezorgd deed. Ik rolde met mijn ogen, ik was niet zo van dat lovey-dovey-friendship. Oké, ik heb soms mijn emotionele momenten, maar daar heeft iedereen last van. Dat heeft ook een naam. Slaap te kort. Wat wil je ook in zo'n gigantische villa met veelste veel mensen. Samen met Shizuo en Jun richtte ik me tot de neergeknuppelde mannen. Ze waren niet allemaal neergeknuppeld, maar ik noemde het zo. In de verte was de politie al te horen. Ik zag dat iemand overeind probeerde te krabbelen en liet de grond naast hem ontploffen. Hij schrok en bleef stil. Ik knipperde de rode gloed uit mijn ogen weg en keek naar Shizuo die me grijnzend aankeek. "Zeg, als ik een vendingmachine gooi, kan jij die dan laten ontploffen?" vroeg hij droog. Ik moest lachen en knikte. Ik draaide een oranje pluk haar om mijn wijsvinger heen. Langzaam keek ik in de rondte. Hier en daar lagen wat mensen van onze kant op de grond. Ze zagen er nogal bewusteloos uit. Toshio, Otonashi, Shinra en Night kwamen aanrennen en bekommerde zich om de gewonden. Het geluid van stevige schoenen op de grond dreunde door het bos. Dat was vast de politie. En gelijk had ik. Binnen no-time waren de mannen in het zwart geboeid en werden ze afgevoerd. De ene man spuuwde op de grond en keek boos naar Hikari. "Ik krijg jou nog wel! En jou ook!" gromde hij er nog achteraan tegen Shin. Ik liep naar het dichtsbijzijnde persoon op de grond toe. Het was Amu. "Oi, Hinamori-san!" ik schudde haar voorzichtig door elkaar. (Kan dat voorzichtig?) Ze kreunde pijnlijk. "Wat is er gebeurd? Hinamori-san!" ik kon er niet goed tegen. De geur van bloed die hier overal hing. Bloed. Ik likte mijn lippen af en schudde toen mijn hoofd. Ik voelde een hand op mijn schouder en keek om. "K-kaname-sama" zei ik geschrokken. Ik ging staan en kreeg twee bloedpillen in mijn hand gedrukt. Ik voelde mijn wangen rood worden. Kaname glimlachte. "Binnen staan al glazen klaar. Zero had ook wat probleempjes" zei hij rustig. Ik knikte en bleef even twijfelend staan. "Ga maar" zenuwachtig en verlegen liep ik weg. Mijn hoofd was knalrood. Mooh, ik was toch over Kaname-sama heen? Niet?

Tsubasa

Miyako keek met grote ogen naar Yamiko. Yamiko sprong hoog de lucht in. "KISSU OFU DAAHKUNESSU!" In haar hand verscheen een katana met vleermuisvleugels en groene strikjes. "RABUURI KURASHINGU!" (Lovely Crushing -Gomen)Ze schoot naar beneden en stak de katana door de man heen. De man viel neer maar was niet gewond. Inplaats daarvan viel hij in slaap.

In het huis was een gigantische chaos. "Jij blijft hier!" zei ik fel tegen Takuto en ik ging de gang op. Iedereen was zijn of haar kamer uitgekomen wegens de gigantische herrie van verderop. Ik liep naar het dichtsbijzijnde groepje. Dat bestond uit Juliet, Siva, Zero en Mai M. Ze stonden zenuwachtig in hun pyjama met elkaar te praten. "Morikawa-san, wat is er aan de hand!" piepte Mai met haar hoge stem. "Ik heb geen flauw idee" bracht ik uit. "Waar is Lys?" vroeg Siva. Ik wees naar de zitkamer en hij liep erheen. Ik vond Siva ook al zo'n vreemde gast. Hij keek altijd naar Lys alsof hij honger had. Ik schudde die gedachte van me af. Yuuki kwam aanrennen, ze was buitengeweest. "Het zit vol met zwartgeklede mensen in het bos" zei ze geschrokken. "Wat?" Het werd ineens doodstil in de gang. Het was griezelig stil. "Ik ga ze helpen!" zei Yuuki toen. "Ze? Wie zijn ze?" hoorde ik Tomo vragen. "Hikari-tachi" Goh, nou wisten we wie het waren. Ik zuchtte. Yuuki pakte Artemis en rende naar buiten. Zero ging snel achter haar aan. Niet veel seconde later rende Mai M en Saki samen naar buiten. Ze grepen elkaar hand vast en riepen "DUARRU SPIRITIARU POWHURR!" (Duel Spiritual Power) Ze kregen van die verschrikkelijk schattige jurkjes aan en sprongen weg. Ik keek om. Er ontstond wat geroezemoes. "Wat moeten we doen?" "Helpen natuurlijk" Ik zag vier kleine poppen aankomen. Het waren Shinku, Hina Ichigo, Suiseiseki en Kanaria. Ze werden gevolgd door kleine lichtbolletjes, hun spirits. Ook hun gingen naar buiten. Niet veel later kwam ook Rena met een gigantisch slagermes langs. Wat was er allemaal aan de hand. Ik ging voor de deur staan. "Wacht even voor je gaat! We weten niet wat er aan de hand is!" Ik keek achterom. De knallen en schreeuwen werden luider. Een ijselijke gil overheerste alles. Ik herkende de stem, het was Amu. Nu werd ik erg ongerust. "Oké, iedereen die wilt gaan gaat hier staan, de rest gaat naar de zitkamer!" Snel splitste iedereen zich op. Voor me stond een redelijk grote groep. "Dus jullie zijn bereid te helpen. Mooi, dan gaan we nu!" ik draaide me om en rende de deur uit. Aan de horde voetstappen achter me merkte ik dat iedereen zonder twijfelen volgde. We rende het bos in en kwamen na een poosje aan op de open plek.

Miyako

Huh? Dit was niet in het plan vermeld geweest. Ik keek om me heen, opzoek naar meer mensen die onverwachts tevoorschijn konden komen. Toen schoot mijn blik weer naar de open plek. Er kwam een man aanlopen. Hij was helemaal gekleed in het zwart en droeg een wit gezichtsmasker. Ik kreeg er de rillingen van. Hij had een stevig, ruw touw vast. Aan het einde van dat touw liep Yamiko. Tranen sprongen in mijn ogen toen ik zag hoe ze erbij liep. Ze strompelde en zag erg bleek. Rondom haar enkels zaten diepe groeven en bloedkorsten. Op haar wang zat een snee en haar haren zagen er goor uit. Achter Yamiko verscheen een gigantische groep mannen, hetzelfde gekleed als de man waarvan ik meende dat het de ontvoerder was. Ik keek van Ryouko naar Kurosaki en liet mijn hoofd toen hangen. We waren met veel te weinig tegenover die groep. Ineens hoorde ik heel wat kreten. "Charanari! Amulet Heart!" "Charanari! Clown Drop!" "Charanari Seraphic Charm!" "Charanari! Sky Jack!" "Charanari! Black Lynx" verwonderd keek ik naar alle character transformations. De Shugo Chara groep viel een deel van de in zwart gekleede mannen aan. Langs me sprong Ryouko uit de bosjes en begon ze mannen neer te slaan. Ik keek naar Hikari. Ze stond zachtjes te huilen en keek naar de man en Yamiko. Ookal was zijn gezicht niet te zien, je kon merken dat hij geschokt was. Straks ging hij Yamiko wat aandoen. Ik zocht op de grond naar iets hards. Snel griste ik een steen van de grond en wierp ik die naar het hoofd van de man. Mis! Verdomme! Ik ging ook de bosjes uit. Ik wende me tot de man en wees met mijn vinger naar hem. Uhm, ja.. Wat ging ik nu zeggen? Even was ik stil. "Laat Yamiko los" zei ik toen dommetjes. Toen de man dat niet deed werd ik boos en voelde ik me tegelijkertijd erg kinderlijk. "Red Pearl Voice!" over vrolijk belandde ik in het vreselijk schattige rode jurkje op de grond. Ik knipoogde en er sprongen hartjes naar voren. Er starte een liedje met een way to lange intro. "Pichi Pichi Voice! Live Start!" Ik sloot mijn ogen en bracht de E-pitch richting mijn mond. "Otogibanashi saigo no peeji wa, kakikaerarete higeki ni kawari, tatta hitotsu shinjiteta hito no kokoro sae mo miushinau, ai mo yume mo maru de suna no oshiro mitai na no, hakanaku kowarete yuku no yo sore wo nozomanakutatte" zong ik. Ik zag vele mannen naar hun oren grijpen en neervallen van de hoofdpijn.

http://www.youtube.com/watch?v=YfoD-MxjohQ&feature=related ~ Oké, dit is niet de originele, maar deze is zo schattig =D

Yamiko

"Ne, Yami-chan," vroeg Nagihiko samensweerderig. "Wat gebeurt er als jij een chara-changi doet met Mayu?" Mayu vloog mijn tas uit. "Sore ga-" Ik greep haar voor ze iets kon zeggen en duwde haar ruw terug in mijn tas. "Niemand vroeg jou iets." snauwde ik, waarna ik me weer tot Nagihiko wendde. "Ano... Hazukashii desu!" mompelde ik, en ik voelde dat ik rood werd. "Ja, daar hebben we allemaal last van." zei Amu met een zucht. Nagihiko knikte instemmend. "Hazukashi? Nee hoor!" zei Kukai luchtig. Hij gebaarde naar Daiichi en ineens verdween er een gouden sterretje in zijn rode haar. Hij stond op en begon met onigiri te jongleren. Amu zuchtte nogmaals. "Ja hoor Kukai, wrijf het er nog maar even lekker in!" Suu keek afkeurend toe. "Spelen met je eten..." mompelde ze verontwaardigd.

Hikari

Ik keek de eetkamer rond. Op zoek naar een plekje. In de hoek van de kamer zag ik Mizuki en Kuze-san zitten. Mizuki ving mijn blik en klopje op de stoel naast zich. Ik haalde diep adem en liep naar hun tafeltje toe. "Ohayo gozaimasu!" zei ik tegen Mizuki. "Ohayo." zeiden Mitsuki en Kuze-san in koor. Kuze-san keek me geïntrigeerd aan. "Ik heb nogal wat gemist gisteren?" zei hij met een blik op Mizuki. "Bij bandrepetitie." voegde hij eraan toe. "Eh...ja." Ik groef in mijn geheugen. "Ik ga Magnet zingen met Mitsuki!" riep ik uitgelaten. Kuze-san floot bewonderend. "Toe maar, wij houden het bij The Courage To Live." Ik knikte. "Ik weet het. Ikuto neemt de viool op zich bij Cantarella, en Nanaka speelt Yume no Tsubomi met Utau, dus de andere vioolstukken zijn bezet, denk ik." Kuze-san grijnste. "Maakt niet uit. The Courage To Live is mijn favoriete stuk om te spelen." Hij werpt een liefdevolle blik op Mizuki. "Maar wat zei je nou?" zei Kuze-san geïnteresseerd. "Cantarella? Wie doen dat dan?" Ik wierp schichtig een blik op onee-chan, die met Amu-chan en haar vrienden aan het eten was. "Ano... Onee-chan met Kaito-kun. Dat wilde ze eigenlijk niet, maar Haruhi had het al besloten." Kuze-san lachte. "Dus we gaan Yamiko-chan horen zingen! Dat is zeldzaam!" Mizuki glimlachte. "Tanoshimi!"

Yamiko

Ondertussen liepen Kukai en ik vast richting de eetzaal voor het ontbijt terwijl hij me vertelde over de avonturen van de Guardians. Toen we de eetzaal inliepen werden we meteen tegemoet gerend door Amu en een mooi meisje met lang stijl blauw haar, nogal jongensachtig gekleed. "Ohayo, Yamiko!" zei Amu vrolijk. Ze gebaarde naar het meisje. "Jij kent Nagihiko nog niet hè?" Ik stak al automatisch mijn hand uit en realiseerde me ineens wat Amu zei. Nagihiko. Dit.... was een jongen? "Eh... Hajimamashite!" zei ik vlug. Nagihiko pakte mijn hand. "Yoroshiku!" zei hij opgewekt, en hij maakte een klein buiginkje. "Maak je geen zorgen, ik was net zo verbaasd." fluisterde Kukai.

Yamiko

Ik kijk naar de grond en voel mijn wangen gloeien. "Waarom negeer je me?" hoor ik mijn stem mompelen. De donkere gedaante voor me draait zich om. Het licht dat mijn zusje uitstraalt is oogverblindend. De gedaante kijkt me aan. Zijn schaduw valt over me heen. Zij gezicht straalt geen enkele emotie uit. "Ik heb maar één dochter." zegt hij kil. Ik voel mijn knieën bezwijken. De schaduw spreidt zich uit en alles wordt donker. Waarom? Waarom zie ik dit opnieuw? Waarom huil ik? In de verte hoor ik mijn naam. "Yamiko." de stem herken ik vaag. Ik draai mijn hoofd in de richting waar het geluid vandaan komt. Een oogverblindend licht schijnt me tegemoet. "Yamiko." klinkt het opnieuw. De stem klinkt nu helder en duidelijk. Ineens dringt het tot me door; Hikari. Het licht verdwijnt en nog één keer roept Hikari´s stem mijn naam. "Ya-mi-ko." Langzaam open ik mijn ogen. "Hikari..." brom ik vermoeid. "Sinds wanneer noem jij me bij mijn naam?" Hikari giechelt verlegen. "Nou, ik heb eerst een paarhonderd keer ´onee-chan´ geroepen, maar daar reageerde je niet op." Ik zucht en rek me uit. Ineens wordt er op de deur geklopt. "Hai hai." roept Hikari, terwijl ze haar in flanel gehulde benen tegen zich aantrekt. Met een piepend geluid gaat de deur open. Amu steekt haar roze-harige hoofd om de deur.
"Ohayo gozaimasu." roept ze vrolijk. "Ohayo." mompel ik schor. Amu trekt haar wenkbrauwen op. "Jullie zijn nog in pyjama!" "Eh...ja...?" Ik kijk haar vragend aan. "We gaan zo ontbijten hoor!" zegt Amu verontwaardigd. Hikari paskt het roze wekkertjes van haar nachtkastje. "Shimatta!" zegt ze zachtjes. Ze springt van haar bed af en trekt de klerenkast open. Als een wilde begint ze tussen de kleren te graaien. Ik rek me langzaam uit terwijl ik kijk hoe ze haastig door de kamer springt. Amu giechelt. "Nou ik zie jullie zo." zegt ze nog, en dan doet ze de deur weer dicht. "Nee-chan, hayaku!" roept Hikari. "Hai hai..." gaap ik, en langzaam ga ik overeind zitten. Na een tijdje voor me uitgestaart te hebben loop ik naar de kledingkast en haal er een zwart T-shirt en een versleten driekwartsbroek uit. "Het wordt warm vandaag hè?" vraag ik aan Hikari. "Ja." piept ze, terwijl ze zich in een schattig wit jurkje met veel ruches hijst.