Yamiko

Toen ik bijkwam was ik omringd door de bezorgde gezichten van Ozaki, Hikari, Shin, Kurosaki, Tsubasa, Yuri en Chihiro. Verward knipperde ik met mijn ogen. "Hoe voel je je?" vroeg Ozaki. "Prima." mompelde ik, en ik wilde overeind komen maar mijn hoofd protesteerde. Ozaki lachte. "Blijf nog maar even liggen. Je bent nog zwak, maar je hebt alweer wat kleur in je gezicht. "Wil je wat eten?" Ik knikte en ging voorzichtig overeind zitten met mijn rug in het kussen. Kurosaki liet met een stalen gezicht een bento op mijn schoot. Ik haalde het lapje er vanaf en deed het doosje open. "Uwaah!" riep ik bij het zien van de inhoud. Het zag er heerlijk uit. Verwonderd keek ik naar Kurosaki. "Heb jij dat gemaakt?" Kurosaki trok een wenkbrauw op. "Ja. Ga nou maar eten." Ik knikte. "Itadakimasu." Ik vouwde mijn handen boog lichtjes voorover. Daarna pakte ik de stukjes en viel aan. "Umai!" riep ik na de eerste hap. Kurosaki keek de andere kant op. "Zo zwak was ze dus niet, kijk hoeveel energie ze alweer heeft!" Ozaki wierp hem een strenge blik toe en wilde naar de deur lopen toen er ineens beelden door mijn hoofd schoten van voordat ik mijn bewustzijn verloor. "Ah, Ozaki-sensei!" riep ik snel. "Zijn er nog... Zijn er nog anderen gewond geraakt?" Ozaki kneep zijn ogen dicht en ook Otonashi sloeg zijn ogen neer. "Er zijn de nodige gewonden gevallen ja." zei Ozaki schuldig. Yuri boog zich voorover. "Maar daar moet jij je niet druk over maken, zorg nou maar gewoon dat je beter wordt." Ik slikte moeizaam een hap rijst door. "Maar... dit komt door mij." Tsubasa schudde zijn hoofd. "We vochten voor jou ja. Maar dat wil niet zeggen dat het jouw schuld is. Jij hebt er toch ook niet om gevraagd om ontvoerd te worden?" Ik haalde mijn schouders op. "Dat is waar." "Als je je beter voelt gaan we wel even op de ziekenzaal kijken." zei Shin zachtjes. "Als er mensen gewond zijn geraakt ben ik ook verantwoordelijk." hij wierp een blik op Kurosaki. "Deze hele reddingsactie was mijn idee. Ik heb Kurosaki en Izaya om hulp gevraagd en iedereen erbij betrokken." Ik glimlachte en pakte Shin's hand. "Dankjewel." zei ik zwakjes. Shin glunderde. Ozaki wees op de bento op mijn schoot. "Opeten dat." commandeerde hij. "Bevel van de dokter." "Ja dokter." lachte ik. Ik kon het niet helpen. Ik was bezorgd om iedereen, maar ik was zo blij om weer thuis te zijn!

Hikari

Ademloos keek ik hoe Ozaki-sensei zich over het lichaam van Onee-chan boog. Hij legde zijn duim op haar pols en glimlachte zwakjes. "In ieder geval leeft ze nog." zei hij luchtig. Hij trok een oog open en scheen er met een lampje in. "Kan iemand een fles water halen?" Muroi-san, die met Ozaki-sensei was meegekomen knikte en liep richting de villa. "Ze is uitgedroogd." zei Ozaki gewichtig. "Uitgedroogd en ondervoed. Blijkbaar heeft de ontvoerder haar niet onderhouden. Ze is nu verzwakt door gebrek aan vocht, en in mindere mate, gebrek aan voedingsstoffen, maar als ze wat eet en drinkt zou ze in orde moeten zijn." Ik slaakte een zucht van opwinding. "Arigatou, sensei." prevelde ik. Ozaki-sensei knikte en boog zich over de striemen op onee-chan's enkels. "Dit moet ontsmet worden." zei hij streng. "Dat kan lelijk gaan ontsteken. Daar heb ik nu de spullen niet voor bij me, maar dat doen we zo als we weer in de villa zijn. Als het goed is zal ze zich al beter voelen na iets gedronken te hebben." Ik knikte. Shin pakte mijn hand en kneep er zachtjes in. "Yokatta ne?" Ik voelde dat ik bloosde en knikte. Shin sloeg zijn ogen neer. "Sorry dat ik je liet schrikken." Ik schudde mijn hoofd. "Je hebt onee-chan gered, hoe kan ik nou boos op je zijn?" "Dat is overdreven." lachte Shin. "Alleen was het me niet gelukt." Dat was waar. Ik keek om me heen. Alle mensen hier hadden met gevaar voor eigen leven gevochten voor onee-chan. Ik kreeg er een warm gevoel van. "Je zou nog eerder Kurosaki en Izaya moeten bedanken." zei Shin daarna. "Zij waren het grote brein achter alles." Kurosaki die in de buurt stond draaide zich om. "Maar het was jouw idee van de aansteker." zei hij serieus. Izaya lachte. "Ja, alleen een idioot als Shin zou daarop gekomen zijn." Shin glunderde. "Is dat een compliment of een belediging." Izaya gaf hem een knipoog. "Wat jij wil dat het is."

Tsubasa

Ik keek hoe zowat iedereen naar Yamiko vloog en bezorgd deed. Ik rolde met mijn ogen, ik was niet zo van dat lovey-dovey-friendship. Oké, ik heb soms mijn emotionele momenten, maar daar heeft iedereen last van. Dat heeft ook een naam. Slaap te kort. Wat wil je ook in zo'n gigantische villa met veelste veel mensen. Samen met Shizuo en Jun richtte ik me tot de neergeknuppelde mannen. Ze waren niet allemaal neergeknuppeld, maar ik noemde het zo. In de verte was de politie al te horen. Ik zag dat iemand overeind probeerde te krabbelen en liet de grond naast hem ontploffen. Hij schrok en bleef stil. Ik knipperde de rode gloed uit mijn ogen weg en keek naar Shizuo die me grijnzend aankeek. "Zeg, als ik een vendingmachine gooi, kan jij die dan laten ontploffen?" vroeg hij droog. Ik moest lachen en knikte. Ik draaide een oranje pluk haar om mijn wijsvinger heen. Langzaam keek ik in de rondte. Hier en daar lagen wat mensen van onze kant op de grond. Ze zagen er nogal bewusteloos uit. Toshio, Otonashi, Shinra en Night kwamen aanrennen en bekommerde zich om de gewonden. Het geluid van stevige schoenen op de grond dreunde door het bos. Dat was vast de politie. En gelijk had ik. Binnen no-time waren de mannen in het zwart geboeid en werden ze afgevoerd. De ene man spuuwde op de grond en keek boos naar Hikari. "Ik krijg jou nog wel! En jou ook!" gromde hij er nog achteraan tegen Shin. Ik liep naar het dichtsbijzijnde persoon op de grond toe. Het was Amu. "Oi, Hinamori-san!" ik schudde haar voorzichtig door elkaar. (Kan dat voorzichtig?) Ze kreunde pijnlijk. "Wat is er gebeurd? Hinamori-san!" ik kon er niet goed tegen. De geur van bloed die hier overal hing. Bloed. Ik likte mijn lippen af en schudde toen mijn hoofd. Ik voelde een hand op mijn schouder en keek om. "K-kaname-sama" zei ik geschrokken. Ik ging staan en kreeg twee bloedpillen in mijn hand gedrukt. Ik voelde mijn wangen rood worden. Kaname glimlachte. "Binnen staan al glazen klaar. Zero had ook wat probleempjes" zei hij rustig. Ik knikte en bleef even twijfelend staan. "Ga maar" zenuwachtig en verlegen liep ik weg. Mijn hoofd was knalrood. Mooh, ik was toch over Kaname-sama heen? Niet?