Hikari

Nobu-san, Nana-san en Tamaki bogen alledrie tegelijk hun hoofd. "Yoroshiku onegaishimasu." zeiden ze in koor. Haruhi knikte tevreden. "Yosh! Laten we beginnen! Tamaki, jij kan piano spelen voor de Magnet-meiden!" Ze wierp een blik op mij en zocht de rest van de zaal door met haar ogen. "Ara? Mitsuki-pyon wa?" Mio stak haar hand op. "Ano, Mitsuki-chan moet werken vandaag." "Sou ka..." mompelde Haruhi afwezig. "En Takuto?" niemand antwoorde. Haruhi haalde haar schouders op. "Zal wel te laat zijn. Dan moeten jullie maar vast beginnen. Nana-san, neem jij Mitsuki's vocalen voor nu even over?" Nana-san wees verbaasd op haar borstkas. "Atashi? Betsuni ii kedo..." "Mooi." zei Haruhi zonder naar Nana-san te luisteren. "En dan kan Nobu-san de gitaarlijn wel doen tot Takuto er is." Nobu-san knikte langzaam. Haruhi keek opnieuw de zaal rond. Haar blik bleef even hangen op Kaito, en toen op mij. "Yami-chan wa doko?" Ik keek ongemakkelijk de zaal rond, alsof ik dacht dat ze er wel was, ookal zag Haruhi haar niet. "Shiranai." zei ik zachtjes. "Mooh! Ano ko..." riep Haruhi geirriteerd. "Jij!" ze wees dreigend op Kaito. "Ga jij haar eens even ophalen!" Kaito keek verbaasd op. "Ore? Doushite?" "Omdat jij met haar moet zingen natuurlijk!" riep Haruhi alsof het gesneden koek was. Kaito stond op en liep vertwijfeld de deur uit. Ik keek hem bezorgd na. Had onee-chan haar rol in de live nou geaccepteerd of niet?

Hikari

Met mijn mond nog vol brood haastte ik me naar de muziekruimte, op de voet gevolgd door Kuze-san en Mizuki. Haruhi stond ons al op te wachten en klakte afkeurend met tong. "Hosoi yo, antatachi!" Ik keek haar verontschuldigend aan en boog mijn hoofd. "Gomennasai." Haruhi's strenge blik veranderde in een ongewonden grijns. "Ga nou maar snel naar binnen!" Opgelucht liepen we de zaal in en gingen op één van de houten banken zitten. Haruhi ging voorin de zaal staan als een leraar voor de klas. Niemand wist precies hoe en waarom, maar toen deze groep ontstaan was had Haruhi zichzelf meteen tot voorzitter gebombardeerd, en niemand had haar tegengesproken, dus was ze nu nog steeds de voorzitter. Haruhi klapte in haar handen. "Vandaag,"
begon ze opgewonden. "Mogen we drie nieuwe leden verwelkomen!" Ik sloeg mezelf tegen mijn voorhoofd. "Da's waar ook!" fluisterde ik. Haruhi gebaarde sierlijk naar de deur, die openzwaaide, alsof ze er een toverspreuk over uit had gesproken. Door de openstaande deur liepen drie figuren naar binnen, Nana-san, Nobu-san en Tamaki.

Hikari

Bij de zoveelste donkerhouten deur was mijn vertrouwen in de kennis van de villa bijna weg. "Misschien is het deze." mompelde ik tegen Tamaki, die ondanks de talloze kamers waarbij we al hadden aangeklopt, die verkeerd bleken te zijn, geen spoor van irritatie had getoond. "Er wonen hier echt teveel mensen." zei ik, meer tegen mezelf dan tegen hem. "Dat vind ik niet." zei Tamaki met een lach. "Het lijkt me juist gezellig." Ik shoot in de lach. "Is het ook wel hoor." Ik haalde diep adem en klopt op de deur. Na een paar seconden ging de deur open, en tot mijn opluchting stond ik tegenover een lange jongen met rood haar en een ondeugende grijns. "Ah, Kari-chan!" zei hij opgewekt. "Wat brengt jou naar mijn kamer?" Hij trok een wenkbrauw op en liet zijn oogleden iets zakken. "Wil je soms binnenkomen?" "Hikaru-kun!" riep ik opgelaten. "Er is iemand voor je." Ik zette blozend een stap opzei, zodat Hikaru en Tamaki elkaar konden zien. Hikaru's gezicht klaarde op. "Tono!" riep hij enthousiast. Hij zette en stap naar voren en sloeg Tamaki op zijn schouder. "Kom je voor mij?" Hikaru wees op zijn borstkas. "Jazeker." zei Tamaki, weinig overtuigend. "Waar is Haruhi?" Hikaru trok een grimas. "Yapari." Ik begon me ongemakkelijk te voelen. "Ano... Red je het verder, Souh-kun?" Tamaki draaide zich om. "Maar natuurlijk, Hikari-sama." zei hij met een oogverblindende glimlach. "Bedankt dat je me hierheen hebt geloodsd." Ik glimlachte terug en draaide me om. Steeds sneller begon ik richting mijn kamer te lopen.

Hikari

Koortsachtig probeerde ik me te herinneren waar Hikaru's kamer was. Tamaki liep onnozel grijnzend achter me aan. Onze voetstappen galmden door de marmeren gangen. Vertwijfeld bleef ik staan voor een donkere eikenhouten deur. "Ik dacht dat het hier was..." mompelde ik, meer tegen mezelf dan tegen Tamaki. Aarzelend legde ik mijn hand op de deurknop. Ineens hoorde ik gesnik, gevolgd door Juliet's stem die iets fluisterde. Voorzichtig bewoog ik mijn hoofd richting de deur. De snikkende stem begon te praten. Een koud gevoel ging door me heen. Mitsuki! Aarzelend wierp ik een blik op Tamaki. Ik kon niet horen wat ze zeiden, maar Mitsuki was duidelijk overstuur. Ik wilde haar troosten, maar ik wist dat het genant zou zijn om Tamaki haar te laten zien huilen. Vertwijfeld beet ik op mijn lip. Tamaki keek me vragend aan. Juliet is bij haar, zei ik tegen mezelf. Het is oké. "Yapari, het is toch niet deze kamer." zei ik lachend tegen Tamaki, en haastte me bij de deur vandaan. Tamaki bleef lachen, en volgde me de gang door. Weg van die kamer. Weg van Mitsuki en haar verdriet. "Gomen ne, Mitsuki-chan." mompelde ik zachtjes, zodat Tamaki het niet hoorde.

Hikari

Haruhi klapte in haar handen. "Dat was het voor vandaag, otsukaresama desu ka!" riep ze voldaan en ze gooide de deaur open. Ik rekte me uit en keek hoe Shin zijn bas in zijn gitaarcover deed en Ikuto zijn viool opbergde. Mitsuki wierp nog steeds regelmatig ongemakkelijke blikken op de deur. "Takuto heeft het meeste gemist." mompelde ze beteutert. "Hij blijft wel lang weg." stemde ik in. Op dat moment vloog de deur open. Mitsuki veerde overeind. "Takuto?" Ze ging teleurgesteld weer zitten. In de deuropening stond onee-chan, vergezeld door een knappe, blonde jongen. Onee-chan keek de kamer rond, tot haar blik op mij bleef rusten. Ze liep recht op me af met de jongen op haar hielen. "Hikari." zei ze toonloos. "Woont hier een Hitachiin Hakaru?" "Eh... ja. Hikaru-kun. Nande?" De blonde jongen zakte door zijn knieën, pakte mijn hand en kuste hem. Waarna hij me vol bewondering aankeek en zei. "Imouto-sama, je bent al net zo mooi als je zus. Mag ik vragen met welke naam je gezegend bent?" Ik wierp een verbijsterde blik op onee-chan, die onverschillig haar schouders ophaalde. "Eh... Hikari desu." stamelde ik, de blonde jongen kwam overeind. "Hikari. Een perfecte naam voor een prinses, oogverblindend als het licht. Mijn naam is Souh Tamaki, en ik kom voor Hikaru. Mag ik de eer door Hikari-sama naar zijn vertrekken te worden begeleid?" Ik voelde mijn wangen gloeiden. Verward keek ik om me heen. Haruhi stond vermaakt naar ons te kijken, en Ikuto keek staarde Tamaki met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Ano... Betsu ni ii kedo..." mompelde ik onzeker. Vanuit mijn ooghoek zag ik Haruhi seinen dat ik met hem mee moest gaan. "Oké dan, we zijn hier toch net klaar. Eh... volg mij maar."

Yamiko

Verbaasd deinsde ik achteruit. "Ehm... Ja hoor, heiki!" De blonde jongen knikte langzaam. "Suoh Tamaki is de naam." Hij stak vol gratie zijn hand uit. "Eh... Tamura Yamiko" Zodra ik hem mijn hand gaf drukte hij zijn lippen op de rug van mijn hand. Daarna keek hij me onderdanig aan. "Hajimemashite, Yamiko-sama." Haastig trok ik mijn hand terug en wendde mijn blik af. Wat was dit voor weirdo? "Wat eh... Brengt je hier, Suoh-san?" vroeg ik stotterend. Tamaki kwam overeind en lachte zijn hagelwitte tanden bloot. "Ik ben hier om mijn trouwe onderdaan Hitachiin Hikaru een bezoekje te brengen." Ik trok een gezicht. 'trouwe onderdaan'? "En zeg maar Tamaki hoor." voegde hij er kruiperig aan toe." Ik dacht even na. Hitachiin... "Ehm... Dat zou ik even aan mijn zusje moeten vragen." Tamaki's ogen lichtten op. "Imouto? Dus je deelt je schoonheid met een jongere zus!" Ik rolde met mijn ogen. Alsjeblieft zeg, wat een slijmbal. "Ehm... Ze zit nu middenin een repetitie, maar ik kijk wel of ze even tijd heeft. Tamaki knikte en volgde me als een puppy.

Yamiko

Ik had het gevoel dat iedereen me aankeek. Beschaamd keek ik naar de vloer. Mayu stak plagend haar tong uit. Ik kreeg het ineens ontzettend warm. Haruhi bleef me maar triomfantelijk aankijken. Smekend wierp ik een blik op Hikari, die met een verwarde grijns haar schouders ophaalde. "Ik moet even eh..." stamelde ik, en ik draaide me om en rende de zaal uit. Wat nu? Ik moest Cantarella zingen met Kaito, dat stond nu vast. Mayu vloog achter me aan. "Yami-chan, waarom ren je weg?" Mijn ogen gloeide. "Hurusai!" riep ik fel. "Dit is allemaal jouw schuld!" "Chigau." zei Mayu toonloos. "Shugo Chara's zijn geen leugenaars Yami-chan. We kunnen je geen dingen laten zeggen die niet waar zijn." "Wat bedoel je daar nou weer mee?" Ik voelde een brok in mijn keel opkomen. "Ik denk dat je dat wel weet." zei Mayu met een lief stemmetje. "Je wilt die live doen, Yami-chan. Wees eerlijk tegen jezelf." Ik schudde driftig mijn hoofd. "Chigau yo! Chigau! Chigau!" Doordat ik naar de grond keek zag ik de naderende gedaante niet aankomen en knalde er in volle vaart tegenop. Voordat ik iets kon doen lag ik languit op het koude marmer. "Niet weer!" jammerde ik, terwijl ik over mijn achterhoofd wreef. Toen ik mijn open ogen deed keek ik in het knappe gezicht van een blonde jongen met een ietwat onnozele grijns. Elegant laat hij zich door zijn kniën zakken en steekt zijn hand uit. "Daijoubu, ohime-sama?"