Tsubasa

Het was redelijk donker in het huis. Ik liep door de gangen en kwam Sunako tegen. Haar grote kille ogen keken me aan en ze liep verder. Hmpf, ik was niet zo weg van Sunako. Ze deed altijd kil tegen me. Ik liep ook verder en hoorde geroezemoes vanuit de zitkamer. Ik opende de schuifdeuren en grijnsde. Op de bank zaten hutemutje, Chrno, Lys en Rosette. Takuto lag languit op de sofa. Op de twee stoelen zaten Azusa en Mio. Ze waren abrupt stil toen ik binnenkwam. Takuto keek me aan. "Jij weet het vast.. Waar is Miyako?" vroeg hij. Geez wat kon ik me aan die gast ergeren. Hij was zo hebberig. Ik haalde mijn schouders op. "Is ze niet in haar kamer?" vroeg ik terwijl ik op de sofa ging zitten waar Takuto van was opgestaan. Ik volgde Takuto met mijn ogen. Hij liep nu te ijsberen door de kamer. "Ze heeft alweer niets gezegd en ze is niet in haar kamer" zei hij. "Ze is vast in orde" zei ik. "Hikari-chan is ook weg" zei Lys. Rosette en Azusa knikte. "Yamiko!" zei ik toen. Alle ogen flitste naar mij. Ineens leek iedereen het door te hebben. "Ze zijn haar vast halen!" Ik zag de onrust in Takuto's ogen. "Jij blijft hier anders verpest je alles" bromde ik tegen hem. "Nyaaa! Waarom bepaald iedereen hier toch altijd wat ik moet doen" hij sloeg met zijn vuist tegen de muur. Er kwamen hier en daar wat scheuren. "Omdat jij nogal moeite hebt met het beheersen van jezelf en je anders alles verpest" zei ik droog. Mio en Rosette lachte zachtjes. Ik zag dat Takuto me wel kon schieten.

Hikari

Shin wreef ritmisch over mijn shouders terwijl ik probeerde mijn ademhaling weer onder controle te krijgen. Ik zat op mijn knieën op mijn bed en veegde langzaam over mijn wangen terwijl ik wezenloos naar mijn mobiel staarde. "Het komt goed." zei Shin. "We gaan haar redden. Dit is onze kans." Ik keek Shin verbaasd aan. "We? Maar je hoorde toch wat ze-" Mijn stem werd ruw onderbroken door een openslaande deur, verderop in de gang, gevolgd door geschreeuw van een mannenstem en een aantal vrouwenstemmen. Shin en ik keken elkaar verbaasd aan en sprongen van het bed om te kijken wat er aan de hand was. Er stond inmiddels een heel groepje mensen om Takuto en Tomo heen. De meesten keken geschokt of verward, sommigen bedekten hun gezicht met hun handen. Ik wurmde me tussen de mensen door en zag Takuto op zijn knieën op de grond zitten. Tomo stond over hem heen gebogen met haar hand op zijn schouder. "Het spijt me." zei ze. "Het is niet jouw schuld." Takuto schudde zijn hoofd, en bleef naar de grond kijken. "Demo, doushite? Waarom zou ze zoiets doen?" Verward keek ik naar het tafereel en probeerde het te begrijpen. Naast me zag ik Chihiro staan. Ze keek met grote, waterige ogen naar Takuto. "Chihiro-chan..." zei ik zachtjes. "Weet jij wat er aan de hand is?" Chihiro schrikt even als ik mijn hand op haar schouder leg. Dan bedekt ze haar mond met haar handen. "Het is Miyako-san!" piept ze tussen haar vingers door. "Volgens Takuto-san is ze van een cliff gesprongen, en kwam ze niet meer boven." "Wat?" Ik voelde al het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. Een rilling trok vanaf mijn kruin door mijn hele lichaam. Ik pakte Chihiro bij haar schouders en shudde haar ruw door elkaar. "Wàt heeft Miyako gedaan?!" "Het is waar." zei Takuto, die mijn geschreeuw had gehoord. "Ik weet niet waarom ze het gedaan heeft." Ik schudde ongelovig mijn hoofd. "Dat kan niet." fluisterde ik, meer tegen mezelf dan tegen de rest. "Dat kan niet! Dat zou ze nooit doen!" mijn stem sloeg over. "Nee! Waarom?! Ze was toch gelukkig hier?" "Dat dacht ik ook." zei Takuto langzaam. "Hoewel ze soms wat down leek, de laatste tijd leek het beter met haar te gaan... Alleen..." Mijn ademhaling begon weer te schokken. Dit mocht niet gebeuren. Dit mocht niet waar zijn. "Alleen wat?" Takuto sloeg zijn ogen neer. "Bij het kampvuur..." Ik wachtte even tot hij verder ging, wat hij niet deed. "WAT?!" gilde ik. Chrno kwam uit de menigte gestapt. "Rustig, Hikari-chan." "NEE!" riep ik schel. "Wat gebeurde er bij het kampvuur?" Chrno haalde diep adem. "Ze was even in slaap gevallen... en ze schreeuwde in haar slaap." "Nou en?" zei ik met trillende stem. "Dat is toch geen reden om zelfmoord te plegen?" Mijn gezicht voelde gloeiend heet, maar ik kon niet eens huilen. Ik had al zoveel gehuild de laatste dagen. Ik had waarschijnlijk niet eens tranen meer over. "Nee..." zei Chrno voorzichtig. "Maar ze had het over een parel... En dat iemand die terug moest geven." Ik snakte naar adem. "Bedoel je dat..." Ik maakte mijn zin niet af. Chrno knikte. Misschien is ze niet gesprongen om zelfmoord te plegen, maar om die parel te zoeken, of waar ze het ook over gehad zal hebben." Ik knikte langzaam. Dat klonk logisch. Ik haalde diep adem en probeerde te kalmeren. "Oké." zei ik zachtjes. "Dan ga ik nu naar die cliff toe." Ik draaide me om en begon richting de uitgang te lopen. "Ik ga mee." riep Shin meteen. Takuto wilde me ook volgen, maar Chrno pakte zijn arm. "Misschien is het beter als jij nu even hierblijft."

Mitsuki

Rosette stond op en ging snel naar mij toe. Takuto schudde me nogal door elkaar. "Mitsuki! Mitsuki" riep hij nogal in paniek. Lys was lijkbleek. Wat was het toch een rotdag vandaag. Chrno liep naar Lys toe om haar wat te kalmeren. Rosette ging met haar hand richting mijn ketting maar Takuto sloeg haar hand weg. "Raak het niet aan" blafte hij naar haar. "Waarom niet! Het doet raar!" gilde Rosette zowat. Takuto haalde diep adem en kalmeerde zichzelf. "In die twee jaar dat ik met Mitsuki om ga, heeft ze die ketting nog nooit afgedaan of opengemaakt. Ik mocht het niet aanraken. Waarom zou jij dat verdomme dan wel mogen!" zei hij. "I-ik.." Rosette was sprakeloos. "Wat ga je nu doen?" vroeg Rosette. Takuto haalde zijn schouders op en dacht even na. "Ik breng haar naar haar bed, dan komt het vast wel weer goed" zei hij. Chrno knikte. Takuto tilde me voorzichtig op en liep terug naar binnen. "Ik vind het jammer dat de avond ze gelopen is" mompelde Lys beteuterd. Rosette pakte een emmer water en gooide het vuur uit. Chrno rolde de matjes op. "Wij kunnen beter ook naar binnengaan. De rest zal het ondertussen ook wel zijn" zei hij. Lys knikte. Met zijn drieën liepen ze naar binnen. Ondertussen liep Takuto door de gang opzoek naar mijn kamer. Na wat zoeken had hij het gevonden en ging hij naar binnen. Hij legde me op bed neer en deed de gordijnen dicht. Daarna ging hij op het bed zitten. Ik kwam langzaam terug bij zinnen en draaide me om. Mijn hoofd bonkte en ik opende mijn ogen. Ik schrok van Takuto toen ik hem zag zitten. Voorzichtig ging ik zitten. Ik rilde en trok de dekens over me heen. "Wat gebeurde er net?" vroeg Takuto. Ik was stil. "Als je het niet wilt zeggen is het ook goed" mompelde hij. "Takuto-kun.. Ik moet je wat vertellen.." begon ik met tranen in mijn ogen. "Ik ben een.. Ik ben een" ik kwam niet uit mijn woorden. "Laat maar, vergeet alles maar" zei ik toen.

Mitsuki

Ik wilde Hikari eigenlijk achterna gaan maar mijn gevoel zei dat ik dat niet moest doen, dus ik bleef zitten en keek naar waar Hikari naartoe was gegaan. Lys stond naast het kampvuur met een kleverige, druipende, roze marshmallow in haar hand. Haar gezicht stond nogal geschokt. Chrno en Rosette wisten niets te zeggen. Net als ik. Ik keek de kring rond. Wat nu? Hadden we een groot probleem?

Hikari

Verbaasd keek ik naar Mitsuki, die net ineens wakker was geschrokken. Ze keek wat paniekerig om zich heen. Ik wilde net naar haar toe buigen om te kijken of alles goed was toen ik mijn mobiel in mijn broekzak voelde trillen. Even ging er een rilling over mijn rug, maar toen viste ik het toestel uit mijn zak en opende het bericht. Terwijl ik naar de inhoud staarde voelde al het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. Een gezicht identiek aan het mijne keek angstig in de camera, haar korte haren warrig en sprieterig, haar donkere make-up uitgelopen. Boven haar linkerwenkbrauw zat een diepe snee, en langs haar oog liep een spoor van opgedroogd bloed tot aan haar jukbeen. Tegen haar slaap rustte de glanzende zwarte loop van een pistool. Ik sloeg mijn vrije hand voor mijn mond en langzaam gleed het mobieltje uit mijn vingers. Mitsuki en Takuto keken me bezorgd aan. "Wat is er?" vroeg Lys verbaasd. Ik schudde mijn hoofd. Shin en Chrno, die nog bij het vuur stonden kwamen ook aanlopen. "Wat is er gebeurd?" vroeg Chrno. Lys wees naar mijn mobieltje, die met het beeldscherm naar beneden op het kleed lag. Shin liet zich op zijn knieën zakken en legde zijn hand op het toestel. "Mag ik?" hij keek me vragend aan. Ik knikte en keek hoe hij het mobieltje oppakte en omdraaide alsof het ieder moment kon ontploffen. Toen hij de foto zag vertrok zijn gezicht. Één voor één ging het mobieltje de groep rond. "Je moet de politie bellen." zei Chrno ernstig. Shin en ik schudde ons hoofd. "Daar hebben ze al over gedreigd." zei Shin. "Yami-chii..." mompelde Mitsuki geschokt. Ik voelde me misselijk worden. "Ik moet even..." zonder mijn zin af te maken stond ik op en begon ik richting het bordes te lopen. "Hikari, wacht!" Shin stond ook op, maar ik schudde mijn hoofd en begon te rennen. Ik wilde even alleen zijn.

Mitsuki

Ik twijfelde. Ik kon het niet vertellen. Dan werd ik schuim! "Er is niets" zei ik snel. Ik zag dat Hikari me nie geloofde. "Ik dacht alleen aan vroeger" dat was waar. Ik was net nog aan mijn vroegere vrienden aan het denken. Inori, Misa en haar tweelingzus Rima, Sven en Minako. Ze was dan wel mijn zus, ik beschouwde haar als een vriendin, al deed zij dat overduidelijk niet. Het vuur ging aan en ik schoof wat naar achtere. Ik hield niet van vuur. "Jullie gaan gewoon weg zonder mij!" zei Lys met een rode blos op haar wangen. Ze had een grote zak met marshmallows vast. "Gomen ne, Lys-chan!" zei Chrno die in het vuur pookte. Ik trok mijn knieën op en sloeg mijn armen eromheen. Ik hoopte dat het niet ging regenen. Kort sloot ik mijn ogen. Morgen, na het werk, zou ik naar de zee gaan! Ik zou gaan zoeken naar de plek waar ik vandaag kom. Naar de plek waar ik nog nooit ben geweest en toch zal ik de weg weten. Omdat die in mijn hart geschreven staat. Ik opende mijn ogen en keek nu nogal vastberaden. "Mitsuki, je lijkt net een Manga-karakter" zei Takuto droog. Ik kwam weer uit mijn gedachtes en werd knalrood.

Hikari

Na het toetje liepen Shin, Chrno, Mitsuki, Takuto en ik vast naar de binnenplaats om het vuurtje aan te maken Rosette en Kaito moesten afwassen. We praatten vrolijk over van alles en nog wat, maar niemand scheen die vrolijkheid ook echt te voelen. Af en toe viel er een ongemakkelijke stilte waarbij ik weer aan onee-chan dacht, Mitsuki melancholish voor zich uit staarde, Takuto bezord een blik op Mitsuki wierp, en Shin en Chrno zo opgewekt mogelijk probeerde de situatie te redden. Op de binnenplaats rolden Mitsuki en ik onze kleedjes uit terwijl de jongens hout uit de schuur haalden. Mitsuki keek pijnzend naar de nog lege vuurplaats en speelde in gedachten verzonken met een paar grassprietjes. "Wat is er?" vroeg ik zachtjes, zodat de jongens het niet zouden horen. Mitsuki schrok op uit haar gedachten. "Eh? Hoezo?" Ik haalde mijn schouders op. "Je doet zo afwezig..." Mitsuki sloeg haar ogen neer. "Yami-chii..." begon ze. Ik schudde mijn hoofd. "Dat is niet het enige."

Hikari

Ik keek Chrno verward aan. Hoe kon hij nu denken aan plezier maken? Ik schudde mijn hoofd. "Sorry Mitsuki. Ik ben niet zo'n zin." Ik zag de teleurstelling op zijn gezicht. "Je kunt wel wat afleiding gebruiken Hiki-pi..." mompelde ze voorzichtig. Ik schudde heftig mijn hoofd. "Hoe kan ik nou lol maken bij een kampvuurtje terwijl onee-chan...Terwijl onee-chan..." Ik kon mijn zin niet afmaken. "Mitsuki-chan heeft gelijk, Hikari." Shin keek me ernstig aan. "We kunnen nu toch niets doen. Yami-chan heeft er niks aan als we hier allemaal een beetje depressief zitten te zijn. Nou neem een hap." Hij gebaarde naar mijn bord. Ik keek eigenwijs uit het raam. "Ik heb geen honger." Shin wierp een blik op Mitsuki, die beteuterd naar haar bord keek. "Ik ook niet." zei hij toen. "Maar Mitsuki-chan, Tsubasa en Misuzu hebben hier erg hun best op gedaan. Het zou zonde zijn als je het koud liet worden." Shin pakte mijn stokjes en hield me een stuk omurice voor. "Kom op, neem een hap. Yami-chan vermoordt me als ze terug komt en jij bent ineens broodmager." Onwillekeurig verscheen er een glimlachje op mijn gezicht. Gehoorzam hapte ik naar de stokjes. "Goedzo. Grote meid." Shin klopte zachtjes op mijn hoofd. Ik schoot in de lach en verslikte me bijna in de omurice. Mitsuki keek me vol verwachting aan. "Oiichii." mompelde ik met volle mond. Mitsuki's gezicht klaarde op. "Ga je straks mee naar het kampvuur, Hikari-chan?" Shin keek me grijnzend aan. Tegen zo'n warme glimlach kon ik geen nee zeggen, dus gaf ik hem een klein knikje. "Braaf." Shin lachte en pakte nog een stuk omurice. "Mondje open." zei hij plagerig. "ik denk dat ik nu zelf wel kan eten hoor." zei ik blozend. Shin schudde zijn hoofd. "Niks ervan. Mondje open."

Mitsuki

Ik nam een hap van mijn Omurice en keek naar Kaito, Shin en Hikari. "Ik ga vanavond een kampvuurtje maken" zei Chrno plots. Rosette keek hem grijnzend aan. "Oké! Klinkt gaaf!" zei ze vrolijk. Lys knikte instemmend. Ik keek nu naar Chrno, Rosette en Lys. "Wij komen ook!" besloot ik voor Takuto en mij. Ik hield dan niet van vuur, maar een kampvuurtje is altijd gezellig. "Gaan we dan ook marshmallows roosteren?" vroeg Lys die haar lippen aflikte. Rosette en ik knikte meteen. "Hiki-pi-chan-san, kom je ook naar het kampvuur straks?" vroeg ik aan Hikari. Ik vond dat ze even moest worden afgeleid en wat leuks moest doen. "En jij? Shin-kun"

Mitsuki

Ik zat stilletjes naast Takuto en staarde naar mijn bord. Wat moest ik zeggen? "Mitsuki, je bord wordt er heus niet voller van als je er alleen maar naar staart" zei Lys die met haar hand voor mijn ogen zwaaide Ik schrok een beetje en keek haar aan. "Geez. Je hoeft niet zo te schrikken" zei Lys zachtjes. Ik zette een glimlach op en pakte wat te eten. Mijn honger-gevoel was weg. Waar had ik last van? Rosette was druk in gesprek met Chrno over wat er die middag wel niet was gebeurd. Takuto luisterde en gaf commentaar als hem iets niet beviel. Chrno schudde lachend zijn hoofd. Toen keek ik weer naar de deuropening en ik wenkte Hikari.

Mitsuki

Takuto keek geiriteerd om toen Rosette en Lys achter hem stonden. Rosette draaide zich met haar rug naar hem toe en deed weer alsof ze zichzelf intiem omhelse. "Oh Takuto" piepte ze. Lys kreeg de slappe lach. Takuto's gezicht werd rood. "Mooh! Jurusai kodomo-tachi" zei hij boos. "Beeh!" Rosette stak haar tong uit en trok aan haar linker-onder-oog-lid(is dat een woord?!) Met een plof liet ze zich op de stoel rechts van Takuto ploffen. Lys liep naar de overkant en ging daarzitten. "OI! CHRNO!" riep Rosette naar de andere kant van de kamer waar Chrno net naar binnen kwam. Chrno keek snel door de kamer en zag Rosette zitten. Hij liep er naartoe en ging tegenover haar zitten. Ik kwam achter Tsubasa aan de eetkamer binnen. Voorzichtig zette ik het eten op tafel, net als Misuzu en Tsubasa. Toen alles op tafel stond wat op tafel hoorde te staan deden we onze schorten af en hingen die op aan het speciale rekje wat we daarvoor hadden. Mijn ogen schoten de tafel langs opzoek naar een lege stoel. Misuzu huppelde naar Rin en Len en ging daar tussen zitten. Tsubasa ging met rode wangen naast Kaname zitten. Ik zag dat Rosette overdreven aan het wenken was en moest lachen. Snel liep ik naar de lege stoel naast Takuto en ging zitten. "Waar is Hikari-nyu?" vroeg ik. Lys wees naar de deuropening.

Tsubasa

Ik deelde de kaarten uit en Tsumugi deed vrolijk met het spel mee. Ik hoorde autodeuren dichtklappen en twee opgewekte stemmen van Lys en Rosette. Ik keek uit het raam en zag dat Chrno er ook nog bij was met een Mitsuki K die nogal down leek. Wat zou er zijn gebeurd? "Tsubasa, jij bent aan de beurt" zei Yuuki die me aanstootte. "Oh!" Ik draaide mijn hoofd van het raam weg en speelde verder.

-Yay.. Weer inspiratieloosheid-

Tsubasa

Lys klemde zich goed vast in de auto want Rosette scheurde er weer eens als een maniac vandoor. Mitsuki K hield zichzelf ook goed vast. Chrno was er nogsteeds niet aan gewend. Lys was blij toen ze de oprijlaan opreden.
Ik was aan het kaarten met Yuuki en Zero. Tot nu toe had ik alles gewonnen, wat Zero totaal niet beviel. Yuuki leek het niet veel te schelen. Ik keek even naar de klok. Het ging ondertussen weer richting etenstijd. Vandaag was het mijn beurt, samen met Mitsuki en Misuzu. Ik hoorde een auto aankomen. Tsumugi kwam de kamer waar wij zaten binnenlopen met een schaal met taartjes en thee. Ze zette het voor ons neer en ging zitten. "Wil je meedoen?" vroeg Yuuki. Tsumugi knikte met een lieve glimlach.

Mitsuki

Lys ging naast Mitsuki in de auto zitten en hield haar steeds in de gaten. Wat had ze medelijde. Ze wilde iets zeggen, iets troostends, maar ze wist niets. Chrno stapte voorin en Rosette sloeg haar deur dicht. Lys maakte snel haar gordel vast.
Toen Takuto weg was liep ik naar binnen. Karen was net achter. "Wat zie jij eruit!" zei ze. Ze trok me voor de spiegel. Mijn blouse was zwart/groenig van de muur, mijn ogen waren rooddoorlopen van het huilen en de make-up die ik droeg voor het cosplayen was helemaal uitgelopen. Op de skinny zaten ook vlekken en mijn haar stak alle kanten op. "EH!?" Karen schudde haar hoofd. "Die kleren kun je wegdoen, die gaan niet meer schoon. Ga je gezicht maar wassen, tem dat kapsel van je en weer aan het werk" zei ze. "Honto ni gomennasai!" zei ik en ik ging doen wat Karen tegen me gezegt had. Toen ik mijn haren aan het kammen was kwam Makoto binnen. "Is die jongen van daarnet je vriendje?" vroeg hij geintereseerd. Ik haalde mijn schouders op. We hadden gezoend, betekende dat dat hij mijn vriendje was? Mijn wangen werden rood. Makoto grinnikte en ging weer weg. Ik deed snel mijn strik in en trok de zoet, roze jurk weer aan.

Hikari

Na een tijdje kwam Takuto in zijn eentje weer de hoek om lopen. Hij had een grijns van oor tot oor. "Ik dacht dat Hikari gezegd had dat je niet in je eentje terug moest komen!" riep Rosette plagerig. Takuto bloosde. "Ik kan er niks aan doen dat ze terug naar haar werk moest..." Het klonk alsof hij dat heel jammer vond. "Ik heb haar wel gebracht." zei hij tegen de grond. Rosette vond het prachtig en liep breed grijnzend op hem af. "Ara, Takuto, je bent zo rood als een aardbei." zei ze zangerig. Ze boog zich naar hem toe. Takuto's gezicht werd steeds roder. Rosette draaide zich om, zodat ze met haar rug naar Takuto stond. Daarna sloeg ze haar ormen om zich heen en deed alsof ze zichzelf intiem omhelsde. "Oh, Mitsuki...." bromde ze met een imitatie van Takuto's stem. "Oh Takuto!" piepte ze op een toon die waarschijnlijk Mitsuki's stem moest voorstellen. Takuto balde zijn vuisten maar zei niks. Hij wendde zich tot Mitsuki K die ineen kromp, en pakte haar pols zonder haar aan te kijken. "Mo... Kaeru?" vroeg hij niet heel overtuigend. Mitsukim keek ongelovig naar de zijkant van zijn hoofd. "Dus het is waar?" prevelde ze wanhopig. Takuto haalde zijn schouders op. Ineens kreeg ik medelijden met haar. "Ano..." mompelde ik vlug. "Ik ehm... Ik ben nog een beetje wagenziek van Rosette's autorijkunsten, dus mag ik bij jou achterop Takuto, dan kan Mitsuki wel mee in de auto!" Takuto keek een beetje verbaasd. "Betsu ni ii kedo..." "Eh?" Rosette trok haar mond open, maar deed hem na een strenge blik van Chrno snel weer dicht. "Mooi, dat is dan geregeld!" zei ik zenuwachtig. "Jya mata!" Ik stak mijn hand op naar Rosette en de anderen en trok Takuto mee naar waar zijn fiets stond. Chrno zwaaide breed grijnzend. Hij leek mijn plannetje goed te keuren. Takuto was te verward om op te merken dat ik wist waar zijn fiets stond.

Hikari

Rosette, Lys en Chrno keken me vragend aan. Mitsuki keek verontwaardigd naar de grond. Ik zucht opgelucht. Die zien we voorlopig niet terug als het goed is. Rosette's bezorde blik veranderde langzaam in een stralende glimlach toen ze mijn woorden tot zich door liet dringen. "Hikàri!" riep ze blij ze rende naar me toe en omhelsde me. Lys kwam er ook bij en sprong tegen Rosette op. Rosette stak haar hand uit naar Chrno. "Kom op Chrno, GROUP HUG!" Chrno schudde glimlachend zijn hoofd en sloeg zijn armen om ons heen. Mistuki keek wat verloren toe. "Doushite?" mompelde ze ongeloving. "Waarom gunnen jullie mij Takuto niet?" Rosette maakte zich los uit de wirwar van armen. "Simpel." zei ze. "Takuto en Mitsuki zijn al jaren de beste vrienden. Mitsuki heeft het zich blijkbaar recentelijk pas grealiseerd, maar het is al sinds de dag dat we in de villa gingen wonen voor iedereen obvious dat Takuto meer voor haar voelt dan alleen vriendschap." Ik voelde mijn wangen gloeien. Ik wist het ook pas een dag... Mitsuki keek Rosette ontzet aan. "Weet je dat zeker?" vroeg ze smekend. "Honderd procent." zeiden Lys en Rosette in koor.

Mitsuki

Ik had me net snel even omgekleed en droeg een oude skinny van Karen met een witte blouse die me eigenlijk een beetje te groot was. Ik keek van Mitsuki naar Takuto naar de rest. Wat had dit te betekenen? "M-mag ik.." mijn stem bleef hangen en ik kreeg een brok in mijn keel. Ik had al door wat er aan de hand was. Mitsuki had haar armen helemaal omdat Takuto's rechterarm geklemt, Takuto was rood en de rest was woedend. Dit kon maar één ding betekenen. Mijn ogen schoten vol. Ik kon het beste maar opgeven. Takuto vond haar dus toch leuker. Lys keek over Chrno's schouder heen en zag er zelf ook triest uit. Ze vormde de woorden 'Gomen nasai' met haar mond. Met moeite hield ik mijn tranen in en draaide ik me om. Koelletjes liep ik weg. "Mitsuki.." begon Hikari. Ik wilde niet weer de dramaqueen zijn dus ik begon sneller te lopen. Zodra ik de hoek om was begon ik te rennen. Ik sloeg af en ging een steegje in. Ik liet mezelf op de grond vallen en ging tegen de muur zitten. Ik trok mijn benen op en sloeg mijn armen erom heen. Zachtjes begon ik te huilen. Lys stapte achter Chrno weg. Er rolde een traan over haar wang. Ze hadden alles nu goed verpest. Ze keek naar Hikari.

Hikari

Takuto stak verward zijn handen in de lucht. "Waarom zijn jullie hier zo opgefokt over?" vroeg hij geërgerd. Rosette rolde theatraal met haar ogen. "Omdat we om haar geven, dúh! Zou jíj ook moeten doen!" "Ik geef ook om Mitsuki!" riep Takuto fel. "Daar merkt ik anders weinig van!" kaatste Rosette terug. "Hoe kun je zoiets dan voor haar verzwijgen?!" "Ik verzwijg het voor haar omdàt ik om haar geef!" schreeuwde Takuto. Zijn stem sloeg over en zijn hoofd werd steeds roder. "Denk je nou ècht dat je haar daarmee helpt?!" gilde Rosette. "Denk eens na man! Je maakt dat meisje kapot met die hersenloze acties van je!" Chrno legde zijn hand op Rosette's arm. "Rosette, mo ii." Rosette trok haar arm weg en wilde tegen hem ingaan, maar bleef abrupt in haar beweging hangen. Haar ogen werden groot. Ik volgde haar blik. Takuto hapte naar adem en Lys dook weg achter Chrno. "Mag ik weten wat hier aan de hand is?" Mistuki's stem galmde over de straat alsof ze door een microfoon sprak. Haar ogen glinsterden en haar handen vormden krampachtige vuisten. Op haar wangen stond een vurig rode blos.

Hikari

Takuto keek Rosette dreigend aan. Ik wierp een blik op Lys, die Rosette boos aankeek, met haar armen over elkaar. Mitsuki hing geïrriteerd aan Takuto's arm. "Ne, Takuto, zullen we terug naar binnen gaan?" vroeg ze kruiperig. Ik zag Rosette huiveren. Takuto trok zijn arm los en negeerde Mitsuki. Takuto trok ongeduldig een wenkbrauw op. "Ik vroeg om uitleg." zei hij kil. Rosette zweeg en keek koppig de andere kant op. Chrno keek naar de grond. "Ano... Rosette..." begon ik voorzichtig. "Oh ja!" riep Takuto nu tegen mij. Hij zette een stap in mijn richting. Ik deinsde angstig achteruit, maar hij kwam dichterbij tot ik met mijn rug tegen de muur stond. "Ik dacht dat jij je mond zou houden?" Ik kreeg het koud. Instinctief schermde ik mijn gezicht af met mijn handen. Ineens hoorde ik Chrno's stem. "Takuto, mou ii." zei hij zachtjes. Takuto keek hem aan alsof hij hem ieder moment naar de keel kon vliegen. "Waar bemoei jij je mee!?" brulde hij. Chrno vertrok geen spier. "Hikari heeft het niet opzettelijk doorverteld." zei hij kalm. "Ze legde de situatie hypothetisch aan mij uit, maar Rosette raadde het." Takuto liet zijn schouder iets zakken en richtte zijn aandacht weer op mij. Ik knikte vlug. "Mitsuki is een vriendin van haar, Takuto." zei Chrno streng. "Het was sowieso niet eerlijk om Hikari te vragen zoiets voor haar verborgen te houden." Takuto sloeg zijn ogen neer. "Datte..." mompelde hij. Ineens klonk hij meer als een kind dat zijn zin niet kreeg, dan als een kwade man. "Als Mitsuki hoort dat ik met Mitsuki uitga gaat ze door het lint." "Ja!" riep Rosette fel. Het was de eerste keer dat ze haar mond weer opentrok. "En hoe zou dàt nou komen?"

Mitsuki

Lys sprong boos overeind. "MOOH! BAKA!" gilde ze boos tegen Rosette. "Je hebt het verpest doos!" "Geez, relax man!" bromde Rosette tegen Lys die totaal uit haar slof was geschoten. Toen merkte Lys dat ze werd aangestaard door een verwarde Mitsuki en een woedende Takuto. Lys greep Chrno en Hikari bij hun polsen en trok hun mee het café uit. Rosette stak haar tong nog uit naar Takuto en Mitsuki en ging er toen achterna. Lys stopte met lopen en draaide zich om naar Rosette. Ze probeerde zichzelf ondertussen rustig te krijgen. "Ik ga NOOIT meer met jou mee met zoiets!" zei ze. "Je hebt het helemaal verpest voor ons én voor Mitsuki. Ik wil dat je je excuses aan gaat bieden" zei ze streng. "Je bent mijn moeder niet" zei Rosette beledigt. Takuto en Mitsuki kwamen ook het café uit lopen. "Nyaaa! Mag ik vragen waar dát in hemelsnaam op sloeg" zei hij met een wijzende vinger naar Rosette. Ik deed mijn werk :)