Miyako

Huh? Dit was niet in het plan vermeld geweest. Ik keek om me heen, opzoek naar meer mensen die onverwachts tevoorschijn konden komen. Toen schoot mijn blik weer naar de open plek. Er kwam een man aanlopen. Hij was helemaal gekleed in het zwart en droeg een wit gezichtsmasker. Ik kreeg er de rillingen van. Hij had een stevig, ruw touw vast. Aan het einde van dat touw liep Yamiko. Tranen sprongen in mijn ogen toen ik zag hoe ze erbij liep. Ze strompelde en zag erg bleek. Rondom haar enkels zaten diepe groeven en bloedkorsten. Op haar wang zat een snee en haar haren zagen er goor uit. Achter Yamiko verscheen een gigantische groep mannen, hetzelfde gekleed als de man waarvan ik meende dat het de ontvoerder was. Ik keek van Ryouko naar Kurosaki en liet mijn hoofd toen hangen. We waren met veel te weinig tegenover die groep. Ineens hoorde ik heel wat kreten. "Charanari! Amulet Heart!" "Charanari! Clown Drop!" "Charanari Seraphic Charm!" "Charanari! Sky Jack!" "Charanari! Black Lynx" verwonderd keek ik naar alle character transformations. De Shugo Chara groep viel een deel van de in zwart gekleede mannen aan. Langs me sprong Ryouko uit de bosjes en begon ze mannen neer te slaan. Ik keek naar Hikari. Ze stond zachtjes te huilen en keek naar de man en Yamiko. Ookal was zijn gezicht niet te zien, je kon merken dat hij geschokt was. Straks ging hij Yamiko wat aandoen. Ik zocht op de grond naar iets hards. Snel griste ik een steen van de grond en wierp ik die naar het hoofd van de man. Mis! Verdomme! Ik ging ook de bosjes uit. Ik wende me tot de man en wees met mijn vinger naar hem. Uhm, ja.. Wat ging ik nu zeggen? Even was ik stil. "Laat Yamiko los" zei ik toen dommetjes. Toen de man dat niet deed werd ik boos en voelde ik me tegelijkertijd erg kinderlijk. "Red Pearl Voice!" over vrolijk belandde ik in het vreselijk schattige rode jurkje op de grond. Ik knipoogde en er sprongen hartjes naar voren. Er starte een liedje met een way to lange intro. "Pichi Pichi Voice! Live Start!" Ik sloot mijn ogen en bracht de E-pitch richting mijn mond. "Otogibanashi saigo no peeji wa, kakikaerarete higeki ni kawari, tatta hitotsu shinjiteta hito no kokoro sae mo miushinau, ai mo yume mo maru de suna no oshiro mitai na no, hakanaku kowarete yuku no yo sore wo nozomanakutatte" zong ik. Ik zag vele mannen naar hun oren grijpen en neervallen van de hoofdpijn.

http://www.youtube.com/watch?v=YfoD-MxjohQ&feature=related ~ Oké, dit is niet de originele, maar deze is zo schattig =D

Hikari

Met z'n allen liepen we door het bos. Ik voorop, en Ryouko, Kurosaki en Miyako achter me. Ik haalde diep adem. Aan de ene kant was ik blij dat ze er waren, maar aan de andere kant was ik doodsbang. Wat als ze onee-chan iets aan zouden doen als ze erachter kwamen dat ik niet alleen was? We liepen door naar tot ik op de open plek stond met de omgevallen eik. Ik haalde diep adem. Hier ging het gebeuren. De anderen bleven stil in de bosjes zitten. Opeens hoorde ik geritsel in de bosjes. Mijn hart sprong op. "Onee-chan?" Geen reactie. In het ijle maanlicht zag ik donkere gedaantes tussen de bomen uitkomen. Het waren er een stuk of acht. Ik slikte. "Waar is onee-chan?!" De gedaantes gaven geen antwoord maar kwamen langzaam op me af.

Shin keek toe vanuit de bosjes. Hij vloekte zachtjes in zichzelf. Voorzichtig pakte hij zijn mobiel uit zijn zak. "Nu!" smste hij naar Izaya.

Op dat moment ging er een grote schijwerper aan. Ik snakte naar adem. Wat was dit? Miyako wilde uit de bosjes komen maar Kurosaki hield haar tegen. "Wacht!" fluisterde hij. Hij keek geamuseerd naar zijn mobiel. "Shin heeft actie ondernomen." Hij gebaarde naar de open plek. Een jongen met donker haar en een muts rolde behendig uit de bosjes en rende achter de verbaasde gedaantes af. Een golf van verward geschreeuw steeg op uit de groep in zwart geklede mannen. Tsubasa (Andou) grinnikte zelfvoldaan. "Lastig hè? Niet kunnen bewegen." zei hij terwijl hij met een stokje iets in het zand schreef, in de samenvallende schaduw van de mannen. Daarna stak hij zijn hand op en wenkte richting de bosjes. Yuki liep in een rustig tempo naar Tsubasa toe en sloot haar ogen. Het felle licht van de schijnwerper viel spookachtig op haar bleke gezicht. "Menselijk bewustzijn uitgeschakeld." prevelde ze zachtjes, waarna de mannen allemaal tegelijk op de grond vielen. Tsubasa rende naar me toe. "Hikari-chan! Daijuobu?"

Miyako

"Hé, wacht eens even. Ik moest alleen komen dus dan ga ik ook alleen" zei Hikari toen. Nou, daar dacht ik dus even anders over. "Denk je nou echt dat we jou alleen laten gaan. We gaan mee en nemen de weg door de bosjes, zo stil mogelijk. We zullen je niet voor de voeten lopen" zei ik toen. Ik zag dat Hikari nadacht. "Nou, jij gaat voor op" zei Kurosaki, hij gaf Hikari niet de kans wat te zeggen en duwde haar de deur uit. Wij volgde haar allemaal op een afstandje. Kurosaki floot onschuldig, ik huppelde dommetjes en Ryouko liep erg ontspannen met haar handen achter haar hoofd. "Ara, Ryouko-tachi, wat is het toch fijn om op deze avond gezellig rond te wandelen. We volgen uiteraard helemaal niemand, we zijn gewoon onschuldig aan het rondlopen" zei Kurosaki overdreven geacteerd. "Ja, inderdaad. Ik zou bijna denken dat er iemand voor ons loopt, maar volgens mij is er niemand" deed Ryouko er nog een schepje bovenop. Ik hield met moeite mijn lach in. We liepen de bossen in. Hikari liep op het pad terwijl wij de meest onmogelijke wegen tussen de bomen door namen, achter struikjes bleven hangen of over boomwortels heen struikelde. Ineens draaide Hikari zich om. Ze keek alsof ze net had gelachen. "Als jullie zo 'we-achtervolgen-niemand' doorgaan, worden jullie zo ontdekt!" zei ze. "Nihaha..." lachte ik onzeker. "Stiller vanaf nu" fluisterde Kurosaki. Ryouko en ik knikte. We liepen verder. Niemand van ons allemaal had in de gaten dat we werden gevolgd. Niemand wist dat we werden gevolgd door Shin.

Hikari

Zenuwachtig keek ik naar de klok. Tien over half negen. Tijd om te gaan. Ik haalde diep adem en verliet mijn kamer. Ik sloop door de gangen want als Shin me zou horen wilde hij zeker weten mee. Bij de deur haalde ik diep adem en legde mijn hand op de deurknop. "Waar ga je heen?" klonk een hoog stemmetje. Ik draaide me met een ruk om en keek in de grote lege ogen van Sunako. Ik slaakte een zucht van oluchting. "Sunako, ik schrok me dood." Sunako giechelde onschuldig. "Het wordt al donker hoor." Ik knikte. Ga maar terug naar binnen. De zon is nog op, als je naar buiten gaat heb je een probleem. Sunako knikte. "Wel voorzichtig hè?" Op dat moment kwamen er nog twee mensen de hoek om. Ik wierp een geïrriteerde blik op Sunako. "Kon je niet wat zachter doen?" Sunako haalde haar schouders op en huppelde de gang af. "Oh, Hikari-tan!" zei Miyako verrast. Ze werd op de voet gevolgd door Kurosaki. "Wat ga je doen?" vroeg Miyako streng. Ik sloeg mijn ogen neer. "Stukje lopen." Kurosaki schudde zijn hoofd. "Liegen heeft geen zin." Ik trok een wenkbrauw op en probeerde me groot te houden. "Hoezo?" vroeg ik op een toon die totaal niet bij me paste. Kurosaki haalde zijn mobiel uit zijn zak en hield hem veelbetekenend omhoog. "Uso..." mompelde ik geschokt. "Sorry." zei Kurosaki zachtjes. Ik wilde je mobiel niet hacken, maar Okazaki zei dat je op het punt stond iets gevaarlijks te doen. Ik voelde mijn gezicht gloeien. "Shin is gewoon overbezorgd." mompelde ik koppig. "Dat is ook niet zo raar, gezien de situatie." zei Miyako scherp. Ze nam een stap naar me toe en legde een hand op mijn schouder. "Je gaat Yami-chii ophalen toch?" Ik keek haar zwijgend aan. Haar blik verzachtte. "Wij willen haar ook terug weet je. En bovendien willen we jou niet kwijt." Ik slikte moeizaam. Miyako met haar mooie woorden. Ik keek snel de andere kant op. "Tonikaku, hij zei dat ik alleen moest komen." Miyako grijnsde en op dat moment kwam Ryouko de hoek om lopen. "Dan moeten we maar een beetje discreet zijn hè?" zei ze terwijl ze haar neko-nyan bokshandschoenen aantrok.