Hikari

Kaito liep de kamer binnen en plofte naast me op het bed neer. "Er was niemand meer." zei hij terwijl hij mijn mobiel in mijn handen drukte. "Nu ga je me vertellen wat er gebeurd is." Ik knikte en begon in mijn mobiel te zoeken. Naar het berichtje met de foto van onee-chan. Kaito sloeg ontzet zijn handen voor zijn mond toen hij de foto zag. "Yamiko..." mompelde hij geschokt. Zijn blauwe ogen begonnen waterig te glinsteren. Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Zijn jij en onee-chan... eh... vrienden?" Kaito haalde zijn schouders op. "Zo zou je het waarschijnlijk niet noemen." Hij sloeg zijn ogen neer. "Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven. Het is gewoon..." Geïntrigeerd bestudeerde ik zijn gezicht. Ik wist helemaal niet dat hij en onee-chan zo close waren. "Ze is zo moeilijk te benaderen." zei hij toen. "Jij bent veel toegankelijker. Je straalt zoveel warmte uit, vrijwel iedereen zou zich meteen op zijn gemak voelen bij jou. Jouw aanwezigheid verlicht altijd de sfeer, het is alsof de kamer altijd een beetje lichter en warmer wordt wanneer jij binnenkomt." Mijn ogen werden groot. Om de één of andere manier voelde het meer alsof hij het over onee-chan had dan over mij. Zijn blik was niet op mij gericht, maar op een willekeurig punt op het tapijt. Abrupt stond hij op. "Ik moest maar eens gaan." mompelde hij, en zonder me aan te kijken liep hij naar de deur. "Misschien..." mompelde ik. Kaito deed de deur open en deed geschrokken een stap achteruit. Achter de deur stond de smalle gedaante van Shin. Zijn gezicht stond geschrokken, en zijn hand was opgeheven, alsof hij net aan wilde kloppen. Kaito schudde verward zijn hoofd en stapte toen langs Shin heen de kamer uit. Shin bleef twijfelend in de deuropening staan en ontweek mijn blik. "Eto... Gomen ne. Ik wilde niet..." Hij kneep gespannen zijn ogen dicht. "Afluisteren." voegde hij er nog aan toe. Ik keek hem verrast aan. Zo had ik hem nog nooit meegemaakt. "Wat heb je gehoord?" vroeg ik nieuwsgierig. Shin zuchtte diep. "Alles vanaf 'Veel toegankelijker'." Ik slik moeizaam. Shin keek gepijnigd naar de muur achter me. "Ik moet maar ehm..." begon hij, maar hij maakte zijn zin niet af. Langzaam draaide hij zich om. "Wacht!" riep ik zonder erbij na te denken. Ineens voelde ik heel sterk dat ik niet wilde dat hij wegging. "Waar kwam je voor?" was het enige wat ik kon bedenken. Shin schudde zijn hoofd. "Het is niet belangrijk." Hij haalde diep adem en stapte over de drempel. Een enorm gevoel van wanhoop rees in me op. "Shin, wacht!" riep ik angstig. Shin keek over zijn schouder. "Wat?" Ik voelde mijn ogen weer prikken, maar keek hem recht aan. Ik kon geen geloofwaardig excuus meer bedenken. Ik kon niet langer aan mijn façade van onschuld en puurheid voldoen. Ik kon alleen nog maar eerlijk zijn. Shin keek me verwachtingsvol aan terwijl ik daar zat, op mijn bed, voorover geleund, één hand hulpeloos uitgestrekt. "Ik..." Koortsachtig probeerde ik na te denken over wat ik ging zeggen. Shin leek ineens geïnteresseerd en draaide zijn lichaan iets bij, zodat hij met zijn zij naar me toe stond. "Ik wil... Ik wil niet meer alleen zijn." Shin slikte zichtbaar, en leunde met zijn rug tegen de deuropening. Hij wierp een blik in de richting waar Kaito zojuist was verdwenen. "Moet ik hem terugroepen?" "Nee!" Mijn antwoord kwam er feller uit dan ik had verwacht, en blijkbaar ook feller dan Shin had verwacht. Ik liet mijn hand zakken en sloot mijn ogen. Onee-chan's stem galmde door mijn hoofd. 'Je mag best wel eens gewoon zeggen wat je wilt Hikari.' Haar voorzichtige glimlach stond op mijn netvries gebrand. 'Je mag best een keertje gewoon egoïstisch zijn.' En met die woorden in mijn hoofd opende ik mijn mond. "Ik... Ik wil niet dat je weggaat." mijn stem klonk verrassend helder. Mijn ogen hield ik nog steeds gesloten, bang voor zijn reactie. "Ik wil gewoon dat je bij me blijft." Een zachte snik klonk door in mijn laatste zin, en terwijl ik mijn gezicht in mijn handen begroef hoorde ik de deur in het slot vallen, en even dacht ik dat Shin weg was gegaan. Maar net toen ik harder begon te huilen hoorde ik zijn voetstappen naderen. Voorzichtig keek ik op, en zag hoe hij zich naast me op mijn bed liet zakken. "Oké." zei hij zachtjes, terwijl hij zijn arm voorzichtig om mijn schouders legde. "Ik blijf bij je. Zo lang als je maar wilt." Na die woorden was alle weerstand weg, en begon ik onbeheersd te huilen. Ik draaide me half om en kroop in Shin's uitgestrekte armen. Terwijl ik maar bleef huilen streek hij ritmisch over mijn rug. Zo zaten we daar, tot ik geen tranen meer had, en uitgeput van alles in slaap viel in Shin's veilige omhelzing.

Hikari

"Lukt het zo?" vroeg Kaito. Hij kneep zachtjes in mijn hand. Mijn arm hing over zijn schouders, en half hinkend liepen we door de gang. Bij de val had ik mijn enkel verstuikt, en Kaito stond erop dat hij me ondersteunde. "Ik breng je naar je kamer, en dan haal ik wat ijs voor je, goed? Of wil je nog terug naar het kampvuur?" Ik schudde mijn hoofd. Ik wilde de anderen niet onder ogen komen. "Mijn mobiel ligt er nog." zei ik beteuterd. "Die haal ik wel op." zei Kaito met een glimlach. "Dan licht ik de anderen meteen in over-""
"Nee!" onderbrak ik hem fel. "Ik wil niet dat je hun verteld over wat er net gebeurd is." Kaito fronsde. "Maar..." "Alsjeblieft?" Ik keek hem smekend aan. Kaito knikte. "Oké dan. Op voorwaarde dat je me verteld wat er bij het kampvuur is gebeurd.

Hikari

Kaito keek me vragend aan. "Hikari-chan, wat is er aan de hand?" Ik keek snelde andere kant op. "Niks, hoezo?" Kaito zuchtte. "Ik zag heus wel dat die tranen niet van de rook waren." Ik zweeg. Ik had geen zin om erover te praten. Kaito sloeg zijn ogen neer. "Heeft het iets met Yamiko te maken?" Ik haalde mijn schouders op. Ik wilde weg, maar Kaito stond voor de deur, ik durfde niet naar hem toe te lopen. Ik wierp een blik op het struikgewas achter me en zag een pad tussen het groen. Het was bijna overwoekerd met takken, maar het was het proberen waard. Met een snelle blik op Kaito zette ik het op een lopen en sprong behendig over de takken heen. "Hikari-chan, wacht nu even!" riep Kaito, aan de brekende takken achter me hoorde ik dat hij me volgde. Ik slikte moeizaam en versnelde mijn pas, maar het pad werd steeds smaller en dichtbegroeider. "Hikari-chan!" riep Kaito weer. Ik keek over mijn schouder. "Abunai!" Ik zag een uitstekende boomwortel te laat en bleef er met mijn voet achter haken. Met een doffe dreun kwam ik op het mos terecht. Ik snakte naar adem. "Hikari-chan!" riep Kaito. "Daijoubu?" Ik wilde weer overeind komen om verder te rennen, maar ineens stapten er twee in zwarte leren laarzen gehulde voeten voor mijn neus. "Je maakt het me wel erg makkelijk." zei een zware mannenstam. Langzaam ging mijn blik naar boven, een ruwe hand greep mijn arm. Ik gilde. "Hikari-chan!" De man vloekte zachtjes. "Opstaan!" riep hij kwaad. Ik probeerde me los te maken uit de greep van de man en hoorde Kaito's voetstappen naderen. "Kaito-kun! Help!" gilde ik. De man droeg een masker, ik kon zijn gezicht niet zien. Hij pakte me bij de rand van mijn shirt en bracht mijn gezicht dichtbij het zijne. Hij rook naar vuur en zweet. "Wil je je zusje nog levend terugzien?" siste hij in mijn oor. Mijn ogen werden groot. Net op dat moment kwam Kaito struikelend aangerend. "Laat Hikari-chan met rust!" schreeuwde hij, en hij stompte de man met volle kracht in zijn gezicht. Het masker viel op de grond en de man draaide zich snel om. "Kuso." mompelde hij. "Je hoort nog van me!" schreeuwde hij me nog na voordat hij weer verdween in het struikgewas. Voorzichtig strekte ik mijn vingers naar het masker op de grond. Het was zo'n mooi Venetiaans masker, zo eentje die bijna het hele gezicht bedekte. Afwezig streelde ik over de zwarte veren waarmee het bedekt was. Kaito stak zijn hand uit en hielp me overeind. "Daijoubu?"

Hikari

Hijgend kwam ik tot stilstand in één van de vele marmeren gangen. Ik had geen idee waar ik heen was gerend. De muren waren bezaaid met deuren van de vele slaapkamers, en aan het einde van de gang bevond zich een hoge eikenhouten deur, precies zo één als die naar de binnenplaats leidde. Aarzelend liep ik richting de grote deur terwijl één van de andere deuren openging. Kaito lkwam haastig naar buiten gelopen maar stond even stil toen ie mij zag staan. "Ah, Hikari-chan! Is het kampvuur al begonnen?" Ik knikte, verrast door de plotselinge ontmoeting. Kaito fronste en nam me bezorgd op. "Gaat het wel?" vroeg hij toen. Ik knikte weer, toen ik me realiseerde dat er nog tranen op mijn wangen zaten. Snel veegde ik met mijn mouw over mijn gezicht. "Komt van de rook." mompelde ik gesmoord, en voor hij me nog iets kon vragen sprintte ik naar de grote deur en duwde hem open. Hier was ik nog nooit geweest. De deur kwam uit op een klein, met natuursteen betegeld pleintje, omringd door steeds hoger wordend struikgewas. Onder een paar bomen stond een oude houten schommelbank. De stenen waren bedekt met mos en de begroeiing was uit de hand gelopen, zo te zien kwam hier niet vaak iemand. Achter me ging de deur opnieuw open. Ik draaide me met een ruk om. Kaito was me gevolgd.

Mitsuki

Ik nam een hap van mijn Omurice en keek naar Kaito, Shin en Hikari. "Ik ga vanavond een kampvuurtje maken" zei Chrno plots. Rosette keek hem grijnzend aan. "Oké! Klinkt gaaf!" zei ze vrolijk. Lys knikte instemmend. Ik keek nu naar Chrno, Rosette en Lys. "Wij komen ook!" besloot ik voor Takuto en mij. Ik hield dan niet van vuur, maar een kampvuurtje is altijd gezellig. "Gaan we dan ook marshmallows roosteren?" vroeg Lys die haar lippen aflikte. Rosette en ik knikte meteen. "Hiki-pi-chan-san, kom je ook naar het kampvuur straks?" vroeg ik aan Hikari. Ik vond dat ze even moest worden afgeleid en wat leuks moest doen. "En jij? Shin-kun"

Hikari

Toen ik zag dat Mitsuki me wenkte slenterde ik naar haar plekje aan de eettafel. Ze keek me bezorgd aan. "Al nieuws?" vroeg ze onzeker. Ik schudde vermoeid mijn hoofd. "Niks." Mitsuki knikte teleurgesteld. Op dat moment kwam Kaito naar me toe gelopen. "Hikari-chan," zei hij vrolijk. "Waar is Yamiko?" Ik slikte moeizaam. Nog lang niet iedereen wist wat er gebeurd was. "Onee-chan is..." Mijn ogen begonnen weer te prikken. "Onee-chan is..." Ik zoch naar woorden. Hoe kon ik dit het beste zeggen? "Yamiko is ontvoerd." zei een kalme stem. Ik draaide me om. Shin was me gevolgd vanaf de deuropening. "Wat?" Kaito keek Shin aan alsof hij een andere taal sprak. "Yamiko is vanmiddag naar het bos gegaan en niet meer terug gekomen. Ikuto's shugo chara heeft gezien hoe een man haar meenam." Kaito trok lijkbleek weg. "Honto?" Shin knikte ernstig. Kaito keek ontzet voor zich uit. "Hebben jullie al bericht van de ontvoerders?" Shin schudde zijn hoofd, daarna wendde hij zich tot mij. "Kom Hikari." zei hij zachtjes. "Je moet iets eten." Ik knikte afwezig terwijl hij een arm om mijn schouder legde, me naar de eettafel loodsde en een bord eten voor me volschepte.

Yamiko

Buiten adem liet ik me op een stoel zitten. Kaito keek me tevreden aan. "Je bent echt goed." zei hij met een glinmlach. "Hurusai." mompelde ik. Kaito haalde zijn schouders op en kwam naast me zitten. Ikuto ging op de andere stoel naast me zetten en legde zijn viool neer. "Nog een keer?" vroeg hij verveeld. "Ja, zo." hijgde ik. "Even uitrusten." Kaito lachte en gaf me een flesje water aan. "Het kost je wel veel energie hè?" Even keek ik naar het flesje alsof het vergif was, vervolgens haalde ik mijn schouders op en pakte met tegenzin het flesje aan. "Valt wel mee." zei ik quasi-onverschillig. Kaito schudde grijnzend zijn hoofd terwijl ik het flesje aan mijn lippen zette.

Yamiko

Nog steeds twijfelend volgde ik Kaito de muziekruimte in. "Het is je gelukt! Sasu ga Kaito!" kraaide Haruhi. Ze gebaarde naar een stoel, achter in de zaal waar Ikuto achterovergezakt in hing. Zijn donkerhouten viool lag werkloos in zijn schoot en een klein blauw katmensje zweefde boven zijn schouder. "Ikuto! Het is Yamiko!" kirde Yoru, terwijl hij met zijn kattenpootjes zwaaide. Ikuto keek verveeld op. "Dat werd tijd." zei hij alleen maar. Ik trok een gezicht. "Ga jíj de vioolpartij doen?" Ikuto knikte. "Als het je niet bevalt moet je bij Haruhi gaan klagen, maar ik schat je kansen erg klein in. Hij kwam overeind en zette zijn viool onder zijn kin. Ik zuchtte geirriteerd. "Begin nou maar gewoon." Ikuto sloot zijn ogen en begon te spelen. Ongeduldig wachtte ik tot ik moest invallen, ondertussen begon Kaito al met zingen. Af en toe keek hij me even aan, alsof de woorden aan mij gericht waren.

Yamiko

Ik liet me op het zachte gras vallen en leunde achterover. Het was weer mooi weer vandaag. De zon scheen op mijn gezicht, ik sloot mijn ogen. "Yamiko!" riep ineens een stem. Ik deed één oog open. Kaito kwam op me afgelopen. "Nani?" vraag ik onverschillig. Kaito liet zich door zijn knieën zakken en ploft naast me neer. "Haruhi is kwaad omdat je er niet bent." deelde hij mee. Ik haalde mijn schouders op. "Dus?" Kaito keek me aan en hield zijn hoofd schuin. "Heb je nagedacht over mijn aanbod?" Ik dacht even na. "Aanbod? Om met je te zingen?" Ik lachte schamper. "Volgens mij was dat Haruhi's idee." Kaito schudde zijn hoofd. "Het aanbod om Haruhi over te halen." Ik kwam half overeind en keek Kaito van opzij vragend aan. "Wat wil je nou?" vroeg ik uitdagend. Kaito staarde recht voor zich uit. "Dat wilde ik jou vragen." Ik trok een gezicht en liet me weer achterover vallen. "Je zult toch echt wat duidelijker moeten zijn." Kaito knikte. "Je hebt gelijk." Hij draaide zich om en zette zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd in het gras. Hij leunde over me heen en keek me recht in mijn ogen. Zijn schaduw bedekte mijn hele gezicht. "Wil je met mij zingen op de live?" zijn blik was bloedserieus. Zijn blauwe haar viel langs zijn gezicht naar beneden en zijn ogen priemden in de mijne. Ik deed mijn mond open om te antwoorden, maar toen flitsten zijn woorden van de vorige dag door mijn hoofd. "Wees eerlijk tegen jezelf. Er ging een rilling door mijn lichaam, gevolgd door het gevoel alsof mijn hele lichaam langzaam bevroor. Kaito knipperde met zijn ogen. "Wil je dat?" vroeg hij nogmaals. Ik kon het niet. Ik kon niet meer liegen. "Hai." antwoorde ik ademloos. Kaito glimlachte, en kwam overeind. "Dewa, ikuso!" Binnen een tel stond hij overeind. Ik lag nog steeds op mijn rug en staarde verbijsterd naar boven. Naar Kaito. Het was weer de vrolijke, klunzige Kaito, die zojuist helemaal verdwenen was. Deze onnozel grijnzende Kaito stak zijn hand uit en hielp me overreind.

Hikari

Nobu-san, Nana-san en Tamaki bogen alledrie tegelijk hun hoofd. "Yoroshiku onegaishimasu." zeiden ze in koor. Haruhi knikte tevreden. "Yosh! Laten we beginnen! Tamaki, jij kan piano spelen voor de Magnet-meiden!" Ze wierp een blik op mij en zocht de rest van de zaal door met haar ogen. "Ara? Mitsuki-pyon wa?" Mio stak haar hand op. "Ano, Mitsuki-chan moet werken vandaag." "Sou ka..." mompelde Haruhi afwezig. "En Takuto?" niemand antwoorde. Haruhi haalde haar schouders op. "Zal wel te laat zijn. Dan moeten jullie maar vast beginnen. Nana-san, neem jij Mitsuki's vocalen voor nu even over?" Nana-san wees verbaasd op haar borstkas. "Atashi? Betsuni ii kedo..." "Mooi." zei Haruhi zonder naar Nana-san te luisteren. "En dan kan Nobu-san de gitaarlijn wel doen tot Takuto er is." Nobu-san knikte langzaam. Haruhi keek opnieuw de zaal rond. Haar blik bleef even hangen op Kaito, en toen op mij. "Yami-chan wa doko?" Ik keek ongemakkelijk de zaal rond, alsof ik dacht dat ze er wel was, ookal zag Haruhi haar niet. "Shiranai." zei ik zachtjes. "Mooh! Ano ko..." riep Haruhi geirriteerd. "Jij!" ze wees dreigend op Kaito. "Ga jij haar eens even ophalen!" Kaito keek verbaasd op. "Ore? Doushite?" "Omdat jij met haar moet zingen natuurlijk!" riep Haruhi alsof het gesneden koek was. Kaito stond op en liep vertwijfeld de deur uit. Ik keek hem bezorgd na. Had onee-chan haar rol in de live nou geaccepteerd of niet?

Yamiko

-AAAAAH KAWAII! >.< -

Wat een drukte aan tafel. Ik keek om me heen en haalde mijn schouders op. Mijn maag begon te knorren. Shin schoot in de lach. "Is dat jouw bijdrage aan de bandrepetitie van vandaag? Beetje laat hè!" zei hij plagerig. "Hurusai." zei ik en ik legde mijn hoofd op tafel. "Ik heb gewoon honger." Alsof ze het gehoord hadden kwamen Tsumugi, Nanaka en Sakura net binnen met dampende pannen en schalen. Hikari keek bezorgd naar de deur. "Komt wel goed." zei ik geruststellend. Hikari knikte, weinig overtuigend. Ineens kreeg ik het rare gevoel aangekeken te worden. Ik keek de tafel rond en zag Kaito naar me kijken. Ik ving zijn blik en stak vragend mijn handen op. Kaito lachte en ging weer verder met het gesprek dat hij met Luka voerde. Verbaasd keek ik naar Luka's achterhoofd. Waarom keek hij naar me? Wat is dat sowieso met hem? Eerst knalde ie tegen me op in de gang, toen dat gedoe na de repetitie, dat ie zomaar naar m'n kamer kwam... Terwijl ik in gedachten verzonken was was mijn blik afgedwaald naar Ikuto, die nu vragend zijn handen opstak, precies zoals ik dat een paar seconden eerder naar Kaito had gedaan. Ik schudde mijn hoofd en trok mijn blik terug. Shin keek me veelbetekenend aan. "Ne, Yami-chan. Heb je soms een zwak voor blauwharige jongens?

Yamiko

Kaito schuifelde naar binnen en plofte neer op Hikari's bureaustoel. "Verwachtte je je zusje?" vroeg hij nerveus. Ik schudde mijn hoofd en liet mijn hoofd weer in mijn kussen vallen. "Betsu ni." Even viel er een stilte. Zwijgend staarde ik naar het plafond. Toen zei Kaito aarzelend. "Ik hoorde je zingen..." Ik sloot even mijn ogen. "Ik was aan het oefenen." Zonder overeind te komen wierp ik een blik op Kaito. Zijn blauwe haar hing voor zijn gezicht. "Vind je het echt niet erg om het met mij te doen. "Jawel." zei ik kil. Kaito hapte naar adem. "Maar dat ligt niet aan jou." ging ik verder. "Ik hou gewoon niet van zingen." Kaito tilde zijn hoofd op en keek me gepijnigd aan. "Waarom lieg je tegen jezelf?" Het was alsof hij me een klap in mijn gezicht had gegeven. Geirriteerd kwam ik overeind. "Wat?!" vroeg ik uitdagend. Kaito bleef me aankijken. "Hoe je net zong... De warmte in je stem..." "Je weet niet waar je het over hebt." onderbrak ik hem fel. "Het woord warmte wordt niet met mij geassocieerd. Alleen met mijn zusje. Ik ben de donkere, kille, lege zus." Kaito schudt zijn hoofd. "Waarom ben je zo negatief over jezelf?" Kaito's woorden tergden me als het gezoem van een mug wanneer je probeert te slapen. Ik kon het niet eens opbrengen zijn vraag te beantwoorden. "Wat doe je hier eigenlijk?" vroeg ik dus maar. Kaito leek even van zijn stuk gebracht door deze verandering van onderwerp, maar ging er niet op door. "Ik liep toevallig langs." "Dus?" vroeg ik verder. Ik stond op en liep naar de spiegel. Kaito's spiegelbeeld keek me doordringend aan. "Ik hoorde je zingen, en... Ik weet niet. Op de repetitie leek je zo... teleurgesteld dat je moest zingen... met mij. En toen stemde je er ineens mee in. Dus ik wilde zien waardoor je zo was omgeslagen." Ik verstijfde. Ik was omgeslagen omdat Mayu zich ermee had bemoeit, iets wat ik niet in de hand had, maar hoe legde ik dat aan Kaito uit. "Ik deed het voor Hikari." verzon ik snel. Kaito knikte langzaam. "Zij wil ook dat je zingt hè?" Ik zweeg even. "Ja, daar lijkt het wel op... Vraag me niet waarom..." "Omdat ze wil dat je gelukkig bent." zei Kaito zachtjes. Met een ruk draaide ik me om. "Dat slaat nergens op!" beet ik hem toe. "Wat weet jij nou? Wat geeft jou het recht om hier binnen te vallen en mij ineens de les te lezen?" Kaito keek teleurgesteld. "Misschien kan ik beter gaan." "Misshien wel ja." vuurde ik terug. Ik liep naar de deur en hield hem demonstratief open. Kaito stond op en volgde me. In de deuropening bleef hij even staan. "Als je echt niet met me wilt zingen op de live.... Kan ik Haruhi wel overhalen. Ik weet een manier..." Ik deed mijn mond open om iets te zeggen maar Kaito stak zijn hand op en gebaarde tot stilte. "Maar..." ging hij verder. "Alleen als je het echt niet wilt. En dat kun je nu nog niet weten. Daar moet je eerst goed over nadenken." Ik schonk hem opnieuw een geirriteerde blik en duwde de deur nog verder open. "Wees eerlijk tegen jezelf, Yamiko." hoorde ik hem nog zeggen voordat de deur in het slot viel.

Yamiko

Ik duwde de deur van mijn kamer binnen en liet me op mijn bed vallen. Hikari was er nog niet. Ik begroef mijn gezicht in mijn kussen en slikte moeizaam. De brok in mijn keel bleef hardnekkig zitten. Langzaam kwam ik overeind en ging voor de spiegel staan. Mijn bleke huid leek wel grijs, en mijn korte haar stond alle kanten uit. Onder mijn ogen zaten donkere kringen. Onwillekeurig moest ik lachen toen ik me Tamaki's woorder herinnerde. 'Schoonheid'...óf die kerel was blind, of hij zei maar wat. Abrupt stopte ik met lachen. Ik draaide me om en tilde mijn shirt op. Verbitterd keek ik over mijn shouder. De plekken op mijn onderrug waren inmiddeld groen-achtig grijs geworden, en deden minder pijn dan eerst, maar ze zaten er nog steeds. Ik zuchtte en ging weer op mijn bed zitten. Cantarella hè? Ik haalde diep adem en begon te zingen. De stem die nèt niet kon tippen aan die van Hikari vulde de kamer. Mijn stem, die rauwer was, minder verfijnd. De stem die, in tegenstelling tot die van Hikari, niet in staat was Otou-san trots te maken. Die stem, die minderwaardige, geleefde stem, stokte in mijn keel. Er werd op de deur geklopt. "Hikari?" vroeg ik vertwijfeld. Ik wilde haar even niet zien. "Nee..." zei de stem aan de andere kant van de deur onzeker. "Ik ben het... Kaito. Mag ik binnenkomen?"

Yamiko

Ik grijp Hikari bij haar pols en begin te rennen in de richting van de muziekruimte. "Onee-chan, matte!" roept ze struikelend, maar ik blijf doorrennen. Cantarella met Kaito. Hoe verzint Haruhi het. Kaito... Die sukkel die vanmorgen tegen me opknalde. Moet ik daar mee gaan zingen? Weet hij überhaupt hoe je een microfoon vasthoudt? We rennen het bordes over de hal in. Onze voetstappen galmen op de marmere vloer. Woedend gooi ik de deuren van de muziekruimte open en storm naar binnen. Hikari leunt hijgend tegen de muur. Ik loop recht op Haruhi af en zet mijn handen op mijn heupen. "Wat bezielt jou?" Haruhi draait zich af. "Ara? Yami-chan arimasen ka!" Ik snuif. "Dit is niet het moment om grapjes te maken." bijt ik Haruhi toe. "Nee-chan..." mompelt Hikari angstig. Haruhi grijnst uitdagend. "Is er een probleem?" Mijn ogen worden groot. "Ja. Jíj bent het probleem. Ik heb je toch gezegd dat ik niet bij de band wil." Haruhi doet een stapje achteruit. "Datte..." stamelt ze met een onschuldig lachje. Ik werp een snelle blik in de zaal. Iedereen staart me geschokt aan. Er gaat nooit iemand tegen Haruhi in. "Wijzig je plannen, Haruhi." zeg ik schamper. "Ik ga niet op dat podium staan." Haruhi kijkt me fel aan en haalt haar schouders op. "Baka mitai. Je zou me dankbaar moeten zijn." "WAT?!" roep ik buiten zinnen. Ik voel dat ik steeds kwader wordt. Mijn gezicht gloeit, net als ik mijn mond open trek om iets te zeggen springt Mayu uit haar tas. Haar hoge stemmetje galmt door de zaal. "Kyara-changi!" Shit. Ik voel mijn mondhoeken omkrullen in een vreselijke grijs, en hoor mijn stem zeggen. "Gomen ne, je hebt gelijk Haruhi-chan. Ik zou heel graag met Kaito-kun zingen!" Tot mijn afgrijnzen steek ik mijn hand op en zwaai met een glimlach naar Kaito. Kaito trekt verbaasd zijn wenkbrauwen op. "Yataa!" roept Haruhi triomfantelijk. Ik voel een ader in mijn slaap kloppen. Nu kan ik niet meer terug. Als ik Mayu te pakken krijg...

*Omataseshimashita. ^^

Hikari

"Yosh!" Haruhi draait zich om en kijkt ons aan met een angstaanjagende grijns op haar gezicht. We gaan een live-optreden doen! Een golf van verbazing gaat door de studioruimte. Verschillende vragen stijgen op. "Een live? Wanneer?" klinkt Rin's hoge stem. "Over drie weken!" antwoordt Haruhi opgewonden. "In de Diamond Hall in Tokyo." "WAT?!" gilt Len verbaasd. "Wij allemaal?" Haruhi knikt. "Maar we zijn een chaos." Roept Mio. “We zijn niet eens echt een band. Meer een zooitje bij elkaar geraapte muzikanten. We kunnen nooit met z’n allen tegelijk een liedje spelen.” “Daijoubu, daijoubu!" kraait Haruhi. "Ik heb overal aan gedacht. We gaan ook niet met z'n allen tegelijk op dat podium staan, we verdelen de groep in kleinere bandjes per liedje. We doen een aantal nummers, en ieder nummer wordt gespeeld door een normaal aantal bandleden." Mizuki wrijft over haar kin. "Dat zou kunnen werken..." "Deshou?!" roept Haruhi glunderend. "Ik heb al van een aantal nummers bedacht wie het gaan spelen!" gaat ze verder. Ze haalt een opgevouwen vel papier uit haar zak en kijkt samenzweerderig de groep rond. "Mizuki-chan doet The Courage To Live met Kuze-san op de viool." "Uiteraard." mompelt Mizuki. Ze werpt een blik op Kuze-san, die haar een knipoog geeft. "Voor Fuwa Fuwa Time dacht ik aan Rin en Luka." zegt Haruhi twijfelachtig. "Is dat oké, Mio-chan?" Mio knikt. "Moet ik de baslijn dan doen?" "Ja," roept Haruhi. "En de gitaar laten we over aan Yuki, dan doet Mugi-chan de toetsen. Kun je Ricchan dan vragen om te drummen?" ze kijkt Tsumugi vragend aan. "We hebben geen drummers namelijk. Ik heb al aan Shin-chan gevraagd of hij Yasu-san vraagt, maar het is handiger als we twee drummers hebben." "Komt goed!" roept Tsumugi met een glimlach. "Mooi." zegt Haruhi. Haar ogen glijden door de zaal. "Waar is Yami-chan?" Ik zucht. "Onee-chan zit niet bij de band, Haruhi." Haruhi schudt haar hoofd. "Dame. Ze heeft een geweldige stem, net als haar zusje. Ik kan niet anders dan haar ook inplannen." "Demo..." begin ik, maar ik geef het op. Haruhi's bruine ogen staan vastbesloten."Goed dan." zegt ze, alsof ik ermee ingestemd heb. "Geef jij dan maar aan haar door dat ze Cantarella met Kaito doet. Ikuto-kun doet de viool." Kaito's gezicht betrekt. Ik sla mijn ogen ten hemel. Arme Kaito, onee-chan is bijna net zo koppig als Haruhi. "Dan voor Magnet..." Ik schrik op uit mijn gedachten. Het wordt ineens stiller. Mizuki grinnikt. Iedereen weet dat Magnet altijd een duet is, meestal tussen twee mensen van hetzelfde geslacht. "De baslijn doet Shin-chan, de gitaar doet Takuto-kun, en de zang..." Haruhi laat haar wijsvinger over het lijstje glijden. Iedereen wacht in stilte af. "Hikari-chan en Mitsuki-pyon!" roept ze, alsof ze de winnaars van een missverkiezing bekend maakt. Het duurt even voor het tot me door dringt. Ik moet Magnet doen. Met Mitsuki. Ik staar naar Haruhi's stalen gezicht. Ze is altijd serieus. "EEEEH?!"

Yamiko

Met mijn handen in mijn zakken slenter ik door de gangen van de villa. Ik ken de weg nog niet eens in mijn eigen huis. Moeizaam duw ik de zwre eigenhouten deur open die uitkomt op de binnenplaats. Langzaam loop ik het bordes op. De zon schijnt op het gazon en de vijver glinstert. In gedachten verzonken loop ik het bordes af, maar ineens komt er een blauwe gedaante de hoek om rennen en knalt vol tegen me op. Ik verlies mijn evenwicht en val achterover. Met een doffe dreun knal ik met mijn achterhoofd op het harde leisteen. De blauwe gedaante komt overeind. "Gomenasai!" roept een vriendelijke stem. "Daijoubu?" Met moeite kom ik overeind. Met gesloten ogen wrijf ik over mijn achterhoofd. "Daijoubu ja nai!" roep ik fel. "Kijk eens uit waar je loopt man!" Ik open mijn ogen. Een lange jongen met blauw haar kijkt me bezorgd aan. "Hontoni gomen." zegt hij beschaamd, en hij steekt zijn hand uit. Aarzelend pak ik zijn hand, die verrassend warm aanvoelt. Hij trekt me overeind en laat mijn had los. Meteen zie ik zwarte vlekken voor mijn ogen. Ik wankel even. De jongen grijpt mijn pols. "Gaat het wel?" vraagt hij op dezelfde bezorgde toon. Om de één of andere reden irriteert het me. "Ja hoor." zeg ik nors. "Beetje duizelig." Ik trek mijn arm los en wil weer doorlopen. "Moet je niet even gaan liggen?" roept de jongen nog." "Nee!" roep ik fel. "Laat me met rust. Het gaat prima." De jongen slaat zijn ogen neer. "Kimi wa Kari-chan no onee-chan desshou?" Ik draai me om. "Ehm.. Ja. Dat klopt." "Ik ben Kaito! hajimemashite, Tamura-san!" Hij glimlacht. Even voel ik mijn wangen gloeien. Snel kijk ik de andere kant op. "Zeg maar Yamiko." Kaito knikt. "Ik moet ervandoor, bandrepetitie." zegt hij opgewekt. "Mata ne!" Hij draait zich om en rent naar de deur. Zwijgend kijk ik hem na. Mijn hoofd bonkt. Wat een sukkel. Als hij uit het zicht verdwenen is draai ik me om en loop het gazon op. Met een zucht laat ik me in het gras zakken. Ineens voel ik iets bewegen in mijn schoudertas. Ik doe de klep open en er komt een piepklein wezentje uit. "Dat was zenzen kawaii ja nai!" roept Mayu verontwaardigd.