Jiro

Oké, ik gaf het toe. Dat van net was een hele stomme actie geweest. Ik kon me weer eens niet inhouden. Mijn blik gleed naar Miyako die tegen Mio praatte. Ritsu liep naast me. Zij keek ook naar Mio en Miyako. Uiteindelijk liepen we allemaal naar onze eigen kamers om ons om te kleden.

Ik zat als eerste in de eetzaal. Wat was het hier groot. De eerst volgende die binnenkwam was Himeno. Ik nam haar eens goed op. Ze droeg schoenen met hoge zolen, haar zwarte panty zat vol gaten en ladders en haar spijkerrokje was korter dan het gemiddelde meisje zou durven dragen. Ook droeg ze een kort roze met zwart gestreept shirtje waardoor zowat haar hele, dunne, buik te zien was. Om haar hals hing een ketting waaraan een hand hing die zijn middelvinger opstak. Ik grinnikte. Wat een vreemde vertoning. Himeno ging niet bij me in de buurt zitten. Ondertussen stroomde de zaal steeds voller. Mijn blik werd weer naar de deur getrokken toen ik haar stem hoorde. Miyako kwam binnen. Ze liep arm in arm met een jongen met een staartje. Achter haar liepen Hikari en Yamiko. Ze gingen in mijn buurt zitten en ik hoorde dingen als "Fijn dat het opgelost is" "Weer beste vrienden" Ikzelf zat tussen best wat schattige meisjes. Ze hadden zich al voorgesteld. Misuzu, Amu, Yuuki en Miku. Ik was benieuwd wat we te eten kregen.

Sorry.. Kort stukje. -w- Maar we kunnen zo weer vooruit, right?

Miyako

Ik rolde om in mijn slaap en werd wakker omdat ik werd tegengehouden. Slaperig wreef ik door mijn ogen en ging ik overeind zitten. Ik gaapte en keek naar rechts. Takuto sliep. Ik had hem nog nooit zien slapen en grijnsde. Wat onvast stapte ik uit bed en slingerde ik naar de badkamer. Na een snelle douche trok ik een zomers jurkje aan en ging ik met mijn hand door mijn haar zodat het wat meer krulde. Ik hoorde wat gerommel in mijn kamer en ging de badkamer weer uit. Takuto was opgestaan en hij stond recht tegenover me. "Ohayo" zei hij met een lage, schorre slaapstem. "Ohayo" zei ik, nogal vrolijk. Vandaag was ik in een goede bui. "Kan ik even je badkamer lenen, ik zie het niet zo zitten om in mijn pyjama over de gang te slenteren" "Ga je gang, ik ga alvast naar de eetzaal" zei ik terwijl ik naar mijn kast was gelopen en er een paar teenslippers eruit pakte. Ik hoorde de deur van de badkamer dichtgaan en de douchekraan ging aan. Ik voelde hoe mijn gezicht rood werd en liep snel mijn kamer uit. Niet veel later hoorde ik glasgerinkel vanuit mijn kamer. Suiseiseki. Snel ging ik terug, trok ik haar mijn kamer uit en liep ik verder naar de eetzaal. Niet luisterend naar haar geklaag en scheldwoorden vanwege de schrik. De eetzaal was richting vol aan het gaan, al was het merendeel mannelijk van wat er zat. Met een opgewekt gezicht plantte ik me tussen Shizuo en Ikuto. Tegeover me was een lege stoel en Jun. "Ohayo gozaimasu!" zei ik erg vrolijk. Wat deprimerende lage stemmen klonken terug. Tsubasa en Yuuki kwamen binnenlopen en gingen in de buurt zitten. "Ne, Miyako-chan, er komt geluid uit je kamer.." zei Tsubasa met een vreemde blik in haar ogen. "Oh, dat is Takuto" zei ik simpel. Tsubasa trok haar wenkbrauwen op. "Maaah, ik heb honger" zei ik terwijl ik me nog een keer uitrekte zodat mijn moe-heid weg was. Het was stil. Een voor een dropen er wat mensen binnen. Ik raakte in gesprek met Shizuo-tachi. Ik merkte nieteens dat Takuto binnenkwam en op de stoel naast Jun ging zitten. Ikuto vertelde iets waardoor ik helemaal dubbel lag. Jun grinnikte. Takuto keek met een jaloerse blik, dat ergerde me best wel.

Tsubasa

Miyako keek met grote ogen naar Yamiko. Yamiko sprong hoog de lucht in. "KISSU OFU DAAHKUNESSU!" In haar hand verscheen een katana met vleermuisvleugels en groene strikjes. "RABUURI KURASHINGU!" (Lovely Crushing -Gomen)Ze schoot naar beneden en stak de katana door de man heen. De man viel neer maar was niet gewond. Inplaats daarvan viel hij in slaap.

In het huis was een gigantische chaos. "Jij blijft hier!" zei ik fel tegen Takuto en ik ging de gang op. Iedereen was zijn of haar kamer uitgekomen wegens de gigantische herrie van verderop. Ik liep naar het dichtsbijzijnde groepje. Dat bestond uit Juliet, Siva, Zero en Mai M. Ze stonden zenuwachtig in hun pyjama met elkaar te praten. "Morikawa-san, wat is er aan de hand!" piepte Mai met haar hoge stem. "Ik heb geen flauw idee" bracht ik uit. "Waar is Lys?" vroeg Siva. Ik wees naar de zitkamer en hij liep erheen. Ik vond Siva ook al zo'n vreemde gast. Hij keek altijd naar Lys alsof hij honger had. Ik schudde die gedachte van me af. Yuuki kwam aanrennen, ze was buitengeweest. "Het zit vol met zwartgeklede mensen in het bos" zei ze geschrokken. "Wat?" Het werd ineens doodstil in de gang. Het was griezelig stil. "Ik ga ze helpen!" zei Yuuki toen. "Ze? Wie zijn ze?" hoorde ik Tomo vragen. "Hikari-tachi" Goh, nou wisten we wie het waren. Ik zuchtte. Yuuki pakte Artemis en rende naar buiten. Zero ging snel achter haar aan. Niet veel seconde later rende Mai M en Saki samen naar buiten. Ze grepen elkaar hand vast en riepen "DUARRU SPIRITIARU POWHURR!" (Duel Spiritual Power) Ze kregen van die verschrikkelijk schattige jurkjes aan en sprongen weg. Ik keek om. Er ontstond wat geroezemoes. "Wat moeten we doen?" "Helpen natuurlijk" Ik zag vier kleine poppen aankomen. Het waren Shinku, Hina Ichigo, Suiseiseki en Kanaria. Ze werden gevolgd door kleine lichtbolletjes, hun spirits. Ook hun gingen naar buiten. Niet veel later kwam ook Rena met een gigantisch slagermes langs. Wat was er allemaal aan de hand. Ik ging voor de deur staan. "Wacht even voor je gaat! We weten niet wat er aan de hand is!" Ik keek achterom. De knallen en schreeuwen werden luider. Een ijselijke gil overheerste alles. Ik herkende de stem, het was Amu. Nu werd ik erg ongerust. "Oké, iedereen die wilt gaan gaat hier staan, de rest gaat naar de zitkamer!" Snel splitste iedereen zich op. Voor me stond een redelijk grote groep. "Dus jullie zijn bereid te helpen. Mooi, dan gaan we nu!" ik draaide me om en rende de deur uit. Aan de horde voetstappen achter me merkte ik dat iedereen zonder twijfelen volgde. We rende het bos in en kwamen na een poosje aan op de open plek.

Hikari

Ik ging naast Miyako op de achterbank zitten en schoof door zodat Tsubasa er nog bij paste. Kuze gooide de deur dicht en ging voorin zitten, naast Mizuki. Miyako tuurde afwezig uit het raam. Tsubasa boog zich over me heen en gaf haar een por in haar zij. "Tijd voor uitleg!" zei ze half-serieus. Kuze-san zuchtte. "Laat haar toch even!" zijn stem klonk geirriteerd, maar Miyako schudde zwakjes glimlachend haar hoofd. "Het geeft niet, ik ben jullie wel een uitleg verschuldigd." Mizuki keek verwachtingsvol achterom en Miyako begon te vertellen. Het was een ongelofelijk verhaal, ze vertelde over haar ouders, haar jeugd en haar verleden met Takuto. Mijn mond viel open. Ik had geen idee dat Miyako zulke dingen had meegemaakt. Ergens kreeg ik een gevoel van schaamte, dat ik zo weinig van mijn vriendin afwist. Hoe had ik al die jaren niets kunnen merken? Miyako's verhaal duurde de hele weg, tegen de tijd dat we bij de villa aankwamen begon het al licht te worden. "Het spijt me dat ik dit al die tijd voor jullie verborgen heb gehouden." besloot Miyako haar verhaal. Mizuki glimlachte. "Je bent vergeven! We hadden je waarschijnlijk toch niet geloofd als je op een dag tijdens het ontbijt had gezegd: 'Trouwens jongens, wisten jullie dat ik een mermaid was?' Dit is waarschijnlijk de beste manier om erachter te komen." Kuze-san schoot in de lach. "In ieder geval weten we nu dat je niet van die klif sprong om zelfmoord te plegen!" Iedereen lachte mee, maar ineens schoot me iets te binnen. "Takuto!" Ik sloeg mijn hand voor mijn gezicht. "Die denkt nog steeds dat je verdronken bent! Iedereen waarschijnlijk!" Miyako slikte hoorbaar. Kuze-san wierp een blik op de villa. "Dat komt morgen wel, iedereen zal nu wel slapen." Hij duwde de deur open en liet ons naar binnengaan. Toen we de hal inliepen zagen we dat de deur van de woonkamer openstond. Miku, die in de deuropening stond keek met grote ogen naar Miyako. "Ze zijn terug!" piepte ze met haar hoge stemmetje. "Miyako leeft nog!" Meteen steeg er een enorme herrie op uit de woonkamer. Iedereen schreeuwde door elkaar. Ik wierp een blik op Miyako, die bleek wegtrok. "MIYAKOOO JE LEEFT NOOOOOG!" Rosette kwam de woonkamer uitgestormd en vloog Miyako om de hals, waardoor ze even wankelde. Al snel volgden Miku, Juliet, Chizuru, Yuuki, Yui, en Haruhi haar voorbeeld. Ik schoot in de lach bij het zien van die enorme kluwe meisjes. Miyako snakte naar adem. Vanuit een andere gang kwam een jongen aangelopen met warrig halflang blond haar. Hij droeg een barkeepers-outfit, en ondanks het feit dat het nacht was, een zonnebril met blauwige glazen. Hij keek naar het groepje knuffelende meisjes en trok een wenkbrauw op. "Vanwaar al die drukte?"

Tsubasa

We waren klaar met het spelletje en uiteraard had ik weer gewonnen. Zero was chagrijnig en liep de kamer uit. Yuuki ging snel achter hem aan. Ik glimlachte naar Tsumugi en liep ook weg. In de verte zag ik iemand met lang paars haar lopen. Hem kende ik geloof ik nog niet. Zonder dat ik het zelf doorhad liep ik achter hem aan. De jongen neuriede een liedje dat ik niet kende. Terwijl ik mij afvroeg wie het was ging er een kamerdeur open die bijna tegen mijn gezicht aanknalde. Ik kneep mijn ogen dicht uit vanuit mijn instinct liet ik de deur ontploffen. Tybalt stapte geschrokken naar achter en keek naar het zielige stukje verbrand hout. Ik opende één oog en keek naar Tybalt. "Ara?" Ik keek naar de schade die ik had aangericht. "Aah! Sumimasen desu ka!" riep ik met een rood hoofd. "Zou je mijn kamerdeur voortaan heel willen laten?" vroeg Tybalt droog. Ik knikte. "Honto ni gomennasai" zei ik nog en ik rende weg. Dat was een blunder.

Tsubasa

Ik deelde de kaarten uit en Tsumugi deed vrolijk met het spel mee. Ik hoorde autodeuren dichtklappen en twee opgewekte stemmen van Lys en Rosette. Ik keek uit het raam en zag dat Chrno er ook nog bij was met een Mitsuki K die nogal down leek. Wat zou er zijn gebeurd? "Tsubasa, jij bent aan de beurt" zei Yuuki die me aanstootte. "Oh!" Ik draaide mijn hoofd van het raam weg en speelde verder.

-Yay.. Weer inspiratieloosheid-

Tsubasa

Lys klemde zich goed vast in de auto want Rosette scheurde er weer eens als een maniac vandoor. Mitsuki K hield zichzelf ook goed vast. Chrno was er nogsteeds niet aan gewend. Lys was blij toen ze de oprijlaan opreden.
Ik was aan het kaarten met Yuuki en Zero. Tot nu toe had ik alles gewonnen, wat Zero totaal niet beviel. Yuuki leek het niet veel te schelen. Ik keek even naar de klok. Het ging ondertussen weer richting etenstijd. Vandaag was het mijn beurt, samen met Mitsuki en Misuzu. Ik hoorde een auto aankomen. Tsumugi kwam de kamer waar wij zaten binnenlopen met een schaal met taartjes en thee. Ze zette het voor ons neer en ging zitten. "Wil je meedoen?" vroeg Yuuki. Tsumugi knikte met een lieve glimlach.

Tsubasa

"Hikari, Chrno en Lys, jullie gaan mee!" besloot Rosette. Ze sloeg haar armen over elkaar. "Hoe weet je dan waar ze zijn?" vroeg Lys die Rosette uitdagend aankeek. Rosette was even sprakeloos en Chrno grinnikte. "We vinden ze wel! Pak allemaal jullie fiets!" zei Rosette. Ik zocht in verschillende kamers en zag Yuuki toen met Zero zitten. "Konnichiwa" zei ik vrolijk tegen de twee. 'Tsubasa-chan" zei Yuuki vrolijk. Zero zei niets. Ik zag dat ze aan het kaarten waren. Dat had ik ze nog nooit zien doen. "Doe je mee?" vroeg Yuuki. Ik haalde mijn schouders op. Yuuki klopte op de stoel naast haar en ik ging er zitten. "We maken even dit potje af en dan mag jij ook meedoen" zei ze aardig. Ik glimlachte en knikte.

Tsubasa

Ik keek om toen ik Mitsuki weer binnenzag komen. Ze ging op haar plek tegenover Takuto zitten en wilde iets zeggen toen Rosette het woord nam. "Dus, Kouyama-san, ik neem aan dat je nog een kamer zoekt. De kamer naast Mitsuki is nog vrij" zei ze. Ik zag de gezichten van beide Mitsuki's omslaan naar een norse uitdrukking. Mitsuki K zette snel een glimlach op. "Oké, ik zal er zo mijn spullen neerzetten" zei ze. De andere Mitsuki zuchtte. Ik nam nog een slok van mijn waterig rood drankje. Zero keek afkeurend naar zijn glas en Kaname was met Yuuki aan het praten.

Mitsuki

Ik keek Hikari strak aan. "Dat is er niet, hij beschouwt me als een goede vriendin" zei ik met een kleine teleurstelling in mijn stem.
Tsubasa keek de tafel rond. Yuuki praatte met Zero. Mitsuki legde haar hand op Takuto's schouder en wilde heel erg graag weten wat er aan de hand was. Takuto zei niets en at door.

Mitsuki

Ik sleepte Hikari mee de gang in en was nogal opgelaten. Ik haalde even diep adem om rustig te worden. "Het is weer goed" zei ik toen blij. "Waarom hadden jullie ruzie dan?" vroeg Hikari gretig. Ik werd wat stiller. "Toen ik na de repetitie de hal inliep stond hij te zoenen met Mitsuki Kouyama" zei ik zacht. Ik sloeg mijn ogen neer en hoopte dat Hikari al lang wist dat ik Takuto als meer dan een beste vriend beschouwde.
Tsubasa nam een slok van haar bloederige water en keek afkeurend. Yuuki keek haar aan met een glimlach. "Daar zul je het toch mee moeten doen" zei ze. Tsubasa zuchtte. Takuto begon met eten en zei niets. Mitsuki Kouyama keek hem vragend aan maar hij negeerde het.

Mitsuki

Ik sperde mijn ogen open toen ik Takuto zag. Shit! Wat moest ik nou doen. Ik baalde toen hij tegenover ons kwam zitten. Hij probeerde oogcontact te zoeken maar ik ontweek het door expres de andere kant op te kijken. Tot mijn ongenoegen kwam Mitsuki Kouyama ook nog eens binnenlopen. Ik voelde me vanbinnen samenknijpen. Whaa, ik haatte liefde vanaf dit moment. Ik besefte dat ik Hikari's pols nog vast had en liet die snel los. Sawako staarde naar Takuto die raar terug keek. Tsubasa ging met Kaname, Yuuki en Zero ergens anders zitten. 'Wie heeft er vandaag gekookt?' hoorde ik Yuuki vragen. 'Tsumugi met Sakura en Nanaka' antwoorde Teto die bij hun in de buurt zat. Tsubasa gooide een pilletje in haar glas water en dat kleurde rood. Suiseiseki keek er nogal vies naar en Tsubasa moest daar om lachen. Ik merkte dat Juliet een paar keer in mijn richting keek en ik probeerde naar haar te glimlachen, maar dat lukte niet echt.

Hikari

Langzaam maar zeker liep de eetzaal vol met mensen. Iedere dag verbaasde ik me weer over het enorme aantal mensen dat hier woonde. Ik stak mijn hand op naar Tsubasa-chan, die samen met Yuuki en Kaname aan kwam lopen, en doorzocht de massa naar onee-chan. Ik had haar sinds de repetitie niet meer gezien. "Kari-chan." Sawako wees naar een drietal lege stoelen naast Chrno en Rosette. "Zullen we daar gaan zitten?" Ik knikte en ging op de buitenste stoel zitten. Mitsuki en Sawako namen de andere twee stoelen. Een klein meisje met lang blauw haar kroop op de stoel aan de andere kant naast me. "Konbanwa nano desu~" zei het hoge stemmetje. "Konbanwa, Rika-chan." zei ik vriendelijk, en ik keek weer naar de deur. Net op dat moment kwam onee-chan binnen. Tot mijn grote verbazing liep ze arm-in-arm met Shin'ichi-kun. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Zou het een kyara-changie zijn? Ik speurde haar haren af opzoek naar een wit bloemetje, maar die was er niet. Dan was ze het dus zelf! Ik werd uit mijn overpeinzingen gerut door Mitsuki die mijn pols greep en naar adem hapte. Ik zag ook waarom, Shin'ichi-kun en onee-chan werden gevolgd door niemand minder dan Takuto.

Tsubasa

"Kuran-sama! Wacht even" ik trok snel mijn linkerschoen aan en rende naar Kaname toe. Yuuki en Zero liepen al wat verder voorop. ''Wil je alsjeblieft stoppen met dat Kuran-sama. We wonen in één huis. Zeg maar gewoon Kaname. Dan zal ik gewoon Tsubasa zeggen'' zei Kaname met zijn kalme stem. Mijn wangen werden rood en ik knikte. Ik bracht mijn hand naar de zak in de rok van de jurk en omklemde het doosje met mijn speciale pillen. ''Oi! Tsubasa-chan, kwijl Onii-sama niet onder, ne" riep Yuuki plagend. Ik stak mijn tong naar haar uit. Kaname lachte. Ik zag Mitsuki, Hikari en Sawako lopen.

Mitsuki

Ik luisterde goed naar Hikari en deed op de juiste momenten de harmonieën en mijn stukjes. Ik hield echt van dit liedje, het gaf me een warm gevoel van binnen, een prettig gevoel. Tijdens het zingen sloot ik mijn ogen.

Yuuki liep met Takuto naar de deur. 'Ik laat jullie wel even alleen' zei ze en ze rende weg. Nieuwsgierig liep Takuto naar de deuropening toe. 'Takuto!' riep iemand vrolijk. 'M-mitsuki!' zei Takuto verbaasd. Voor zijn neus stond Kouyama Mitsuki, het meisje waar hij eigenlijk de ziel van had moeten ophalen. Ze had haar leven zo veranderd dat het niet meer nodig was. Ze was ook duidelijk ouder geworden. 'Hoe wist je dat ik hier was' vroeg Takuto nogsteeds verbaasd.

Mitsuki

Ik keek naar mijn horloge en tikte even ongeduldig met mijn vingers op een tafel. Ik wilde iets gaan doen. Mijn blik gleed over naar Hikari en ik wachtte weer. Takuto keek naar Haruhi en Hikari. 'Oi!' Yuuki kwam met een brede glimlach de zaal binnen lopen. 'Takuto-kun, er is iemand voor je aan de deur!' zei ze vrolijk. Ik keek met opgetrokken wenkbrauwen naar Takuto. Hij keek verbaasd terug en haalde zijn schouders op. Hij stond op en liep naar Yuuki.

Mitsuki

Zodra ik mijn slippers aan heb getrokken, huppel ik vrolijk de kamer uit. Met een klap knalde ik tegen iemand aan. 'Kun je niet uitkijken' bromt Zero die een ochtendhumeur heeft. Mijn humeur is al een tijdje over. 'Ohayo, Zero-kun' zeg ik über vrolijk. Zero bromt nog wat en loopt dan langs mij heen. Ik hoor denderende voetstappen richting mijn kant komen en stap nog net op tijd aan de kant. Yuuki schiet langs mij heen en haakt haar arm door die van Zero heen. 'Ohayo, heb je Kaname-sama al gezien?' vraagt ze vrolijk. Ik kan aan Zero's houding zien dat hij die vraag niet leuk vindt. Ik grinnik en loop achter de twee aan. Met een plof ga ik aan tafel zitten, naast Mio-chan. Mio ziet er nogal bleek en bibberig uit. 'Nanni?' vraag ik. Mio schrikt en kijkt me met betraande ogen aan. 'I-ik kwam Sawako tegen' zegt ze bang. Ik denk na. Zou ze haar lerares bedoelen of Sawako-chan? Ik besluit dat het Sawako-chan is, die ziet er nogal spookachtig uit in de ochtend. Ik glimlach naar Mio en kijk dan de tafel rond. Het is nogal leegjes. 'Miku miku miku!' Teto komt super enthousiast achter Miku aanrennen en gaat aan tafel zitten. 'Ne, Teto-chan-san-pyon... heb je Takuto-kun al gezien?' vraag ik nieuwsgierig. Teto knikt. 'Hij riep net nog boos naar me dat ik op moest schieten op de badkamer' zegt ze met haar hoge stem.