Yuuji

Na het eten kwam er een meisje met halflang bruin haar met een oranje lint erin naar me toe komen. "Mochizuki." zei ze zakelijk. "Ik heb gehoord dat je ook zingt?" Ik knikte langzaam. "Hoezo?" Het meisje stak haar hand uit. "Suzumiya Haruhi. Ik ben de leider van de band." Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Band?" Suzumiya knikte kortaf. "Het zit hier vol met muzikale mensen, dus we hebben een soort hele grote band opgericht. Als je wil kun je er bij. Er komt wel een live aan, dus of je daar aan mee kan doen weet ik niet. Dat hangt ervanaf hoe goed je bent." Ik knikte. "Oké, lijkt me leuk. Ik doe mee!" Suzumiya grijnsde triomfantelijk. "Vanmiddag om half 3 repetitie. Dan mag je laten zien wat je in huis hebt." Ik stak mijn duim op en Suzumiya liep verder om de andere muzikanten aan de repetitie herinneren. Ik zag haar onder andere een groot deel van de zwemmers van vanmorgen langs gaan. Miyako en de tweeling, Ritsu, Mio, Azusa, en ook Shin, die naast Hikari zat. Ik grijnsde onnozel. Dat moest een behoorlijk grote band zijn.

Hikari

Ik ging naast Miyako op de achterbank zitten en schoof door zodat Tsubasa er nog bij paste. Kuze gooide de deur dicht en ging voorin zitten, naast Mizuki. Miyako tuurde afwezig uit het raam. Tsubasa boog zich over me heen en gaf haar een por in haar zij. "Tijd voor uitleg!" zei ze half-serieus. Kuze-san zuchtte. "Laat haar toch even!" zijn stem klonk geirriteerd, maar Miyako schudde zwakjes glimlachend haar hoofd. "Het geeft niet, ik ben jullie wel een uitleg verschuldigd." Mizuki keek verwachtingsvol achterom en Miyako begon te vertellen. Het was een ongelofelijk verhaal, ze vertelde over haar ouders, haar jeugd en haar verleden met Takuto. Mijn mond viel open. Ik had geen idee dat Miyako zulke dingen had meegemaakt. Ergens kreeg ik een gevoel van schaamte, dat ik zo weinig van mijn vriendin afwist. Hoe had ik al die jaren niets kunnen merken? Miyako's verhaal duurde de hele weg, tegen de tijd dat we bij de villa aankwamen begon het al licht te worden. "Het spijt me dat ik dit al die tijd voor jullie verborgen heb gehouden." besloot Miyako haar verhaal. Mizuki glimlachte. "Je bent vergeven! We hadden je waarschijnlijk toch niet geloofd als je op een dag tijdens het ontbijt had gezegd: 'Trouwens jongens, wisten jullie dat ik een mermaid was?' Dit is waarschijnlijk de beste manier om erachter te komen." Kuze-san schoot in de lach. "In ieder geval weten we nu dat je niet van die klif sprong om zelfmoord te plegen!" Iedereen lachte mee, maar ineens schoot me iets te binnen. "Takuto!" Ik sloeg mijn hand voor mijn gezicht. "Die denkt nog steeds dat je verdronken bent! Iedereen waarschijnlijk!" Miyako slikte hoorbaar. Kuze-san wierp een blik op de villa. "Dat komt morgen wel, iedereen zal nu wel slapen." Hij duwde de deur open en liet ons naar binnengaan. Toen we de hal inliepen zagen we dat de deur van de woonkamer openstond. Miku, die in de deuropening stond keek met grote ogen naar Miyako. "Ze zijn terug!" piepte ze met haar hoge stemmetje. "Miyako leeft nog!" Meteen steeg er een enorme herrie op uit de woonkamer. Iedereen schreeuwde door elkaar. Ik wierp een blik op Miyako, die bleek wegtrok. "MIYAKOOO JE LEEFT NOOOOOG!" Rosette kwam de woonkamer uitgestormd en vloog Miyako om de hals, waardoor ze even wankelde. Al snel volgden Miku, Juliet, Chizuru, Yuuki, Yui, en Haruhi haar voorbeeld. Ik schoot in de lach bij het zien van die enorme kluwe meisjes. Miyako snakte naar adem. Vanuit een andere gang kwam een jongen aangelopen met warrig halflang blond haar. Hij droeg een barkeepers-outfit, en ondanks het feit dat het nacht was, een zonnebril met blauwige glazen. Hij keek naar het groepje knuffelende meisjes en trok een wenkbrauw op. "Vanwaar al die drukte?"

Hikari

-Ehm... Mitsuki? Horen Miku en Tsumugi niet in de repetitie te zitten? (A)-

De repetitie vloog voorbij. Ik was net voor de zoveelste keer de mist in gegaan toen Haruhi weer in haar handen klapte. Nana-san veegde haar haar uit haar gezicht en ging op een stoel zitten. "Gomen ne, Nana-san." prevelde op. Nana-san keek geirriteerd voor zich uit. Met hangende schouders liep ik naar Shin en Takuto toe, die hun gitaren aan het opbergen waren. "Trek het je maar niet aan." zei Shin, terwijl hij zijn zwarte gitaartas dichtritste. "Op de live zelf hoef je toch niet met haar te zingen." Ik knikte braaf. "Maar ik hoop wel dat Mitsuki de volgende keer wel kan." Shin dacht even na. "Dat is pas over twee dagen toch?" Ik knikte opnieuw. Shin legde zijn hand op mijn hoofd. "Daijoubu." zei hij grijnzend.

Yamiko

Nog steeds twijfelend volgde ik Kaito de muziekruimte in. "Het is je gelukt! Sasu ga Kaito!" kraaide Haruhi. Ze gebaarde naar een stoel, achter in de zaal waar Ikuto achterovergezakt in hing. Zijn donkerhouten viool lag werkloos in zijn schoot en een klein blauw katmensje zweefde boven zijn schouder. "Ikuto! Het is Yamiko!" kirde Yoru, terwijl hij met zijn kattenpootjes zwaaide. Ikuto keek verveeld op. "Dat werd tijd." zei hij alleen maar. Ik trok een gezicht. "Ga jíj de vioolpartij doen?" Ikuto knikte. "Als het je niet bevalt moet je bij Haruhi gaan klagen, maar ik schat je kansen erg klein in. Hij kwam overeind en zette zijn viool onder zijn kin. Ik zuchtte geirriteerd. "Begin nou maar gewoon." Ikuto sloot zijn ogen en begon te spelen. Ongeduldig wachtte ik tot ik moest invallen, ondertussen begon Kaito al met zingen. Af en toe keek hij me even aan, alsof de woorden aan mij gericht waren.

Hikari

Nobu-san, Nana-san en Tamaki bogen alledrie tegelijk hun hoofd. "Yoroshiku onegaishimasu." zeiden ze in koor. Haruhi knikte tevreden. "Yosh! Laten we beginnen! Tamaki, jij kan piano spelen voor de Magnet-meiden!" Ze wierp een blik op mij en zocht de rest van de zaal door met haar ogen. "Ara? Mitsuki-pyon wa?" Mio stak haar hand op. "Ano, Mitsuki-chan moet werken vandaag." "Sou ka..." mompelde Haruhi afwezig. "En Takuto?" niemand antwoorde. Haruhi haalde haar schouders op. "Zal wel te laat zijn. Dan moeten jullie maar vast beginnen. Nana-san, neem jij Mitsuki's vocalen voor nu even over?" Nana-san wees verbaasd op haar borstkas. "Atashi? Betsuni ii kedo..." "Mooi." zei Haruhi zonder naar Nana-san te luisteren. "En dan kan Nobu-san de gitaarlijn wel doen tot Takuto er is." Nobu-san knikte langzaam. Haruhi keek opnieuw de zaal rond. Haar blik bleef even hangen op Kaito, en toen op mij. "Yami-chan wa doko?" Ik keek ongemakkelijk de zaal rond, alsof ik dacht dat ze er wel was, ookal zag Haruhi haar niet. "Shiranai." zei ik zachtjes. "Mooh! Ano ko..." riep Haruhi geirriteerd. "Jij!" ze wees dreigend op Kaito. "Ga jij haar eens even ophalen!" Kaito keek verbaasd op. "Ore? Doushite?" "Omdat jij met haar moet zingen natuurlijk!" riep Haruhi alsof het gesneden koek was. Kaito stond op en liep vertwijfeld de deur uit. Ik keek hem bezorgd na. Had onee-chan haar rol in de live nou geaccepteerd of niet?

Hikari

Met mijn mond nog vol brood haastte ik me naar de muziekruimte, op de voet gevolgd door Kuze-san en Mizuki. Haruhi stond ons al op te wachten en klakte afkeurend met tong. "Hosoi yo, antatachi!" Ik keek haar verontschuldigend aan en boog mijn hoofd. "Gomennasai." Haruhi's strenge blik veranderde in een ongewonden grijns. "Ga nou maar snel naar binnen!" Opgelucht liepen we de zaal in en gingen op één van de houten banken zitten. Haruhi ging voorin de zaal staan als een leraar voor de klas. Niemand wist precies hoe en waarom, maar toen deze groep ontstaan was had Haruhi zichzelf meteen tot voorzitter gebombardeerd, en niemand had haar tegengesproken, dus was ze nu nog steeds de voorzitter. Haruhi klapte in haar handen. "Vandaag,"
begon ze opgewonden. "Mogen we drie nieuwe leden verwelkomen!" Ik sloeg mezelf tegen mijn voorhoofd. "Da's waar ook!" fluisterde ik. Haruhi gebaarde sierlijk naar de deur, die openzwaaide, alsof ze er een toverspreuk over uit had gesproken. Door de openstaande deur liepen drie figuren naar binnen, Nana-san, Nobu-san en Tamaki.

Hikari

Haruhi klapte in haar handen. "Dat was het voor vandaag, otsukaresama desu ka!" riep ze voldaan en ze gooide de deaur open. Ik rekte me uit en keek hoe Shin zijn bas in zijn gitaarcover deed en Ikuto zijn viool opbergde. Mitsuki wierp nog steeds regelmatig ongemakkelijke blikken op de deur. "Takuto heeft het meeste gemist." mompelde ze beteutert. "Hij blijft wel lang weg." stemde ik in. Op dat moment vloog de deur open. Mitsuki veerde overeind. "Takuto?" Ze ging teleurgesteld weer zitten. In de deuropening stond onee-chan, vergezeld door een knappe, blonde jongen. Onee-chan keek de kamer rond, tot haar blik op mij bleef rusten. Ze liep recht op me af met de jongen op haar hielen. "Hikari." zei ze toonloos. "Woont hier een Hitachiin Hakaru?" "Eh... ja. Hikaru-kun. Nande?" De blonde jongen zakte door zijn knieën, pakte mijn hand en kuste hem. Waarna hij me vol bewondering aankeek en zei. "Imouto-sama, je bent al net zo mooi als je zus. Mag ik vragen met welke naam je gezegend bent?" Ik wierp een verbijsterde blik op onee-chan, die onverschillig haar schouders ophaalde. "Eh... Hikari desu." stamelde ik, de blonde jongen kwam overeind. "Hikari. Een perfecte naam voor een prinses, oogverblindend als het licht. Mijn naam is Souh Tamaki, en ik kom voor Hikaru. Mag ik de eer door Hikari-sama naar zijn vertrekken te worden begeleid?" Ik voelde mijn wangen gloeiden. Verward keek ik om me heen. Haruhi stond vermaakt naar ons te kijken, en Ikuto keek staarde Tamaki met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Ano... Betsu ni ii kedo..." mompelde ik onzeker. Vanuit mijn ooghoek zag ik Haruhi seinen dat ik met hem mee moest gaan. "Oké dan, we zijn hier toch net klaar. Eh... volg mij maar."

Yamiko

Ik had het gevoel dat iedereen me aankeek. Beschaamd keek ik naar de vloer. Mayu stak plagend haar tong uit. Ik kreeg het ineens ontzettend warm. Haruhi bleef me maar triomfantelijk aankijken. Smekend wierp ik een blik op Hikari, die met een verwarde grijns haar schouders ophaalde. "Ik moet even eh..." stamelde ik, en ik draaide me om en rende de zaal uit. Wat nu? Ik moest Cantarella zingen met Kaito, dat stond nu vast. Mayu vloog achter me aan. "Yami-chan, waarom ren je weg?" Mijn ogen gloeide. "Hurusai!" riep ik fel. "Dit is allemaal jouw schuld!" "Chigau." zei Mayu toonloos. "Shugo Chara's zijn geen leugenaars Yami-chan. We kunnen je geen dingen laten zeggen die niet waar zijn." "Wat bedoel je daar nou weer mee?" Ik voelde een brok in mijn keel opkomen. "Ik denk dat je dat wel weet." zei Mayu met een lief stemmetje. "Je wilt die live doen, Yami-chan. Wees eerlijk tegen jezelf." Ik schudde driftig mijn hoofd. "Chigau yo! Chigau! Chigau!" Doordat ik naar de grond keek zag ik de naderende gedaante niet aankomen en knalde er in volle vaart tegenop. Voordat ik iets kon doen lag ik languit op het koude marmer. "Niet weer!" jammerde ik, terwijl ik over mijn achterhoofd wreef. Toen ik mijn open ogen deed keek ik in het knappe gezicht van een blonde jongen met een ietwat onnozele grijns. Elegant laat hij zich door zijn kniën zakken en steekt zijn hand uit. "Daijoubu, ohime-sama?"

Mitsuki

Ik had de hele tijd geluisterd naar Yamiko en Haruhi en kijk nu verbaast naar Yamiko. Ze veranderde gewoon helemaal. Ik haal mijn schouders op en kijk door de zaal heen.

-Sorry, maar ik ga misschien toch nog een extra karakter aanmaken.. want ik heb nogal weinig te typen xD En vind jij het eigenlijk fijner om in tegenwoordige- of verleden tijd te typen?

Yamiko

Ik grijp Hikari bij haar pols en begin te rennen in de richting van de muziekruimte. "Onee-chan, matte!" roept ze struikelend, maar ik blijf doorrennen. Cantarella met Kaito. Hoe verzint Haruhi het. Kaito... Die sukkel die vanmorgen tegen me opknalde. Moet ik daar mee gaan zingen? Weet hij überhaupt hoe je een microfoon vasthoudt? We rennen het bordes over de hal in. Onze voetstappen galmen op de marmere vloer. Woedend gooi ik de deuren van de muziekruimte open en storm naar binnen. Hikari leunt hijgend tegen de muur. Ik loop recht op Haruhi af en zet mijn handen op mijn heupen. "Wat bezielt jou?" Haruhi draait zich af. "Ara? Yami-chan arimasen ka!" Ik snuif. "Dit is niet het moment om grapjes te maken." bijt ik Haruhi toe. "Nee-chan..." mompelt Hikari angstig. Haruhi grijnst uitdagend. "Is er een probleem?" Mijn ogen worden groot. "Ja. Jíj bent het probleem. Ik heb je toch gezegd dat ik niet bij de band wil." Haruhi doet een stapje achteruit. "Datte..." stamelt ze met een onschuldig lachje. Ik werp een snelle blik in de zaal. Iedereen staart me geschokt aan. Er gaat nooit iemand tegen Haruhi in. "Wijzig je plannen, Haruhi." zeg ik schamper. "Ik ga niet op dat podium staan." Haruhi kijkt me fel aan en haalt haar schouders op. "Baka mitai. Je zou me dankbaar moeten zijn." "WAT?!" roep ik buiten zinnen. Ik voel dat ik steeds kwader wordt. Mijn gezicht gloeit, net als ik mijn mond open trek om iets te zeggen springt Mayu uit haar tas. Haar hoge stemmetje galmt door de zaal. "Kyara-changi!" Shit. Ik voel mijn mondhoeken omkrullen in een vreselijke grijs, en hoor mijn stem zeggen. "Gomen ne, je hebt gelijk Haruhi-chan. Ik zou heel graag met Kaito-kun zingen!" Tot mijn afgrijnzen steek ik mijn hand op en zwaai met een glimlach naar Kaito. Kaito trekt verbaasd zijn wenkbrauwen op. "Yataa!" roept Haruhi triomfantelijk. Ik voel een ader in mijn slaap kloppen. Nu kan ik niet meer terug. Als ik Mayu te pakken krijg...

*Omataseshimashita. ^^

Hikari

"Ik wil ook viool spelen." zegt Kotomi zachtjes. Ze loop naar voren en pakt Teto's handen. "Dan mag jij zingen." "Yataaaa!" roept Teto enthousiast. Er gaat een huivering door de groep. We weten allemaal wat er gebeurt als Kotomi viool speelt. "Ara?" Haruhi trekt een wenkbrauw op. "Sinds wanneer zit jij bij de band?" Kotomi schrikt en verstopt zich achter Teto. "Are you a bully?" vraagt ze angstig. Op dat moment vliegt de deur van de ruimte open en stormt Kyou naar binnen. "Oy, Kotomi!" Ze grijpt Kotomi bij haar hand en sleurt haar de zaal uit. Met een klap valt de deur weer dicht. Even staart iedereen sprakeloos naar de deur. Dan verbreekt Miku de stilte. "Live! Live! Live! Yataaa!" roept ze zangerig terwijl ze door de ruimte springt. "Ik wil ook zingen!" Ze kijkt Teto aan en gebaart met haar hoofd naar Len. Teto knikt en begint richting Len te sluipen. Miku doet hetzelfde. Haruhi krabt op haar hoofd. "Ara? Wat doen jullie?" Miku en Teto, die inmiddels bij Len zijn aangekomen grijpen allebei één van zijn armen en slepen hem naar voren. "Eh? Eh? Hanashite!" roept Len angstig. Hij probeert tevergeefs zich los te maken. Miku en Teto gaan met Len tussen zich in voor Haruhi staan. "Wij doen met z'n drieën World is Mine." piepen ze in koor. "Eh... Oké!" roept Haruhi. "Dat is dan beslist!"

Hikari

"Yosh!" Haruhi draait zich om en kijkt ons aan met een angstaanjagende grijns op haar gezicht. We gaan een live-optreden doen! Een golf van verbazing gaat door de studioruimte. Verschillende vragen stijgen op. "Een live? Wanneer?" klinkt Rin's hoge stem. "Over drie weken!" antwoordt Haruhi opgewonden. "In de Diamond Hall in Tokyo." "WAT?!" gilt Len verbaasd. "Wij allemaal?" Haruhi knikt. "Maar we zijn een chaos." Roept Mio. “We zijn niet eens echt een band. Meer een zooitje bij elkaar geraapte muzikanten. We kunnen nooit met z’n allen tegelijk een liedje spelen.” “Daijoubu, daijoubu!" kraait Haruhi. "Ik heb overal aan gedacht. We gaan ook niet met z'n allen tegelijk op dat podium staan, we verdelen de groep in kleinere bandjes per liedje. We doen een aantal nummers, en ieder nummer wordt gespeeld door een normaal aantal bandleden." Mizuki wrijft over haar kin. "Dat zou kunnen werken..." "Deshou?!" roept Haruhi glunderend. "Ik heb al van een aantal nummers bedacht wie het gaan spelen!" gaat ze verder. Ze haalt een opgevouwen vel papier uit haar zak en kijkt samenzweerderig de groep rond. "Mizuki-chan doet The Courage To Live met Kuze-san op de viool." "Uiteraard." mompelt Mizuki. Ze werpt een blik op Kuze-san, die haar een knipoog geeft. "Voor Fuwa Fuwa Time dacht ik aan Rin en Luka." zegt Haruhi twijfelachtig. "Is dat oké, Mio-chan?" Mio knikt. "Moet ik de baslijn dan doen?" "Ja," roept Haruhi. "En de gitaar laten we over aan Yuki, dan doet Mugi-chan de toetsen. Kun je Ricchan dan vragen om te drummen?" ze kijkt Tsumugi vragend aan. "We hebben geen drummers namelijk. Ik heb al aan Shin-chan gevraagd of hij Yasu-san vraagt, maar het is handiger als we twee drummers hebben." "Komt goed!" roept Tsumugi met een glimlach. "Mooi." zegt Haruhi. Haar ogen glijden door de zaal. "Waar is Yami-chan?" Ik zucht. "Onee-chan zit niet bij de band, Haruhi." Haruhi schudt haar hoofd. "Dame. Ze heeft een geweldige stem, net als haar zusje. Ik kan niet anders dan haar ook inplannen." "Demo..." begin ik, maar ik geef het op. Haruhi's bruine ogen staan vastbesloten."Goed dan." zegt ze, alsof ik ermee ingestemd heb. "Geef jij dan maar aan haar door dat ze Cantarella met Kaito doet. Ikuto-kun doet de viool." Kaito's gezicht betrekt. Ik sla mijn ogen ten hemel. Arme Kaito, onee-chan is bijna net zo koppig als Haruhi. "Dan voor Magnet..." Ik schrik op uit mijn gedachten. Het wordt ineens stiller. Mizuki grinnikt. Iedereen weet dat Magnet altijd een duet is, meestal tussen twee mensen van hetzelfde geslacht. "De baslijn doet Shin-chan, de gitaar doet Takuto-kun, en de zang..." Haruhi laat haar wijsvinger over het lijstje glijden. Iedereen wacht in stilte af. "Hikari-chan en Mitsuki-pyon!" roept ze, alsof ze de winnaars van een missverkiezing bekend maakt. Het duurt even voor het tot me door dringt. Ik moet Magnet doen. Met Mitsuki. Ik staar naar Haruhi's stalen gezicht. Ze is altijd serieus. "EEEEH?!"

Hikari

"Onee-chan, hayaku!" roep ik, terwijl ik onee-chan bij haar pols pak en haar mee naar buiten sleep. "Jaja." mompelt onee-chan, half struikelend over haar teenslipper. Buiten adem hollen we de eetzaal in. "Gomen." hijg ik. "We hadden ons verslapen." De tafel zit al behoorlijk vol. "Geeft niks." zegt Mugi-chan met een glimlach. Nog steeds een beetje hijgend loop ik naar de eettafel en ga naast Kyou zitten. "Ohayo." zeg ik vrolijk. Kyou kijkt op van haar bord. "Ohayo!" roept ze, en ze gaat haar broodje weer te lijf. Giechelend kijk ik hoe onee-chan naast Tsubasa neerploft. Als Tsubasa me ziet kijken steekt hij zijn hand op. Ik zwaai terug en pak een onigiri van de schaal. "Lekker geslapen?" vraagt Mizuki, die aan de andere kant naast me zit. "Ja hoor." antwoord ik. "Maar dat valt niet te zeggen van onee-chan..." Mizuki trekt haar wenkbrauwen op. "Yami-chan? Waarom niet?" Ik haal mijn schouders op. "Wakaranai, maar het leek erop dat ze een nachtmerrie had. Ik werd wat eerder wakker dan zij, en ze praatte zachtjes in haar slaap, en toen ineens huilde ze." Mizuki keek peinzend voor zich uit. "Arme Yamiko." zei Kyou, die had meegeluisterd. Ik knikte. "Ik maak me zorgen om onee-chan. Volgens mij heeft ze die nachtmerrie vaker, maar als ik ernaar vraag ontkent ze het." Ik neem zwijgend een hap van mijn onigiri. Sinds een paar dagen nadat onee-chan haar Shugo Chara kreeg zie ik haar steeds vaker woelen in haar slaap. Ik slaap heel licht, dus ik wordt vaak wakker van haar gebrabbel in haar slaap. Vaak klinkt ze dan zo angstig... "Kari-chan." Mijn gedachtenstroom wordt onderbroken door Haruhi (S) die voor mijn neus staat. "Ne, Kari-chan... We gaan zo na het ontbijt nog even oefenen met de band." zegt ze opgewekt. "Jullie doen mee." "Natuurlijk!" roepen Mizuki en ik in koor. We schieten in de lach. Bandrepetities zijn altijd zo leuk! "Wie komen er allemaal?" vraag ik opgewonden. Haruhi kijkt de zaal rond. "Ano... Utau-chan zou nog even nadenken of ze er zin in had, Kaito-kun komt in ieder geval, en Teto-tan, Kuze-san moet naar het ziekenhuis, maar Ikuto-kun komt wel." Ik werp een snelle blik op Mizuki. "Het is maar een onderzoek." zegt ze sussend. "Yuki en Shin-chan komen ook." ging Haruhi verder. "En Mio zou Miki-nyan en Mugi-chan vragen." Mizuki en ik kijken elkaar aan en trekken een grijns. "Tot straks dan!" zegt ze en ze staat op en pakt haar bord. "Tot straks." zegt Haruhi, en ze draait zich om en huppelt verder. Dan stop ik het laatste stukje onigiri in mijn mond en volg Mizuki met mijn bord.