Yamiko

Verbaasd keek ik naar het in fel rood geklede meisje dat zojuist uit de lucht was gekomen. "Was dat Miyako?" Ik schudde mijn hoofd. Ik zal wel dingen zien doordat ik zo lang niks gegeten had ofzo. Ineens werd ik van achter vastgepakt door één van de handlangers van mijn ontvoerder. Ik snakte naar adem toen ik een mes op mijn keel voelde. "EN NU IS HET AFGELOPEN!" riep de man die me vasthad. "Nog één aanval en ze gaat eraan." Het meisje dat op Miyako leek stopte met zingen en de Shugo Chara groep staakte hun gevecht. Langzaam maar zeker werd iedereen vastgepakt door één van de handlangers. Een enorm gevoel van angst kwam over me heen toen één van de handlangers Hikari bij haar haren pakte en ook een mes tegen haar keel drukte. "HIKARI!" gilde ik schel. Maar toen zag ik ineens achter haar een roodharige gedaante opduiken. Toen ik beter keek zag ik dat het Inami-chan was, en achter haar stond Takanashi-kun. Terwijl hij met zijn ene hand Inami's ogen bedekte legde hij zijn andere hand tegen zijn lippen en gebaarde dat ik stil moest zijn. Op dat moment hoord ik achter me de stem van Jun. "NU!" Gevolgd door een harde metaalachtige klap. Ineens ging alles in een stroomversnelling. Takanashi-kun haalde vliegensvlug zijn hand weg met als direct gevolg dat Inami-chan de man die Hikari vasthield met één klas neersloeg onder luid gegil. Toen ik me omdraaide zag ik Jun staan met een koekenpan. Hij raapte het mes op dat de man die hij net had neergeslagen had laten vallen. Mijn blijdschap werd abrupt verstoord door een harde ruk aan het touw om mijn hals. Ik hapte naar adem en werd een beetje duizelig. "Onee-chan!" gilde Hikari, die stevig omhelsd werd door een doodsbange Inami-chan. Jun vloekte luid. Met in de ene hand de koekenpan en in de andere hand het mes draaide hij zich naar de bosjes en riep: "Oi! Todoroki-tachi!" Meteen daarna kwam Yachiyo de bosjes uitgerend, gevolgd door Saeko, Mai en Shiina, allemaal gewapend met houten katana's. Ook veel anderen hadden zich losgewurmd uit de greep van de ontvoerders. Ik keek om me heen. Er was een krankzinnig gevecht ontstaan waar nu al meer mensen aan meededen dan ik had meegekregen. Kanade flitste tussen de vijanden door met haar Sonic Hand, en ook Raven en Kelpie vochten mee. Ik schudde ongelovig mijn hoofd. Was dit echt noodzakelijk? Hier en daar lagen lichamen roerloos tussen de blaadjes, en het was te donker en te chaotisch om te zien of ze bij ons hoorden of bij de vijand. Ik sloot mijn ogen en wenste vurig dat iedereen ongedeerd was. En toen ineens hoorde ik een bekende stem in mijn oor. "Het spijt me van alles Yami-chan. Deze puinhoop is mijn schuld. Verbaasd opende ik mijn ogen. Voor mijn neus zweefde Mayu's minuscule lichaampje. Ze knipoogde naar me, en ineens hoorde ik mijn eigen stem. "Atashi no kokoro; unlock." Ikuto, die zag wat er gebeurde, haalde uit met zijn metalen klauw (hoe heette die aanval ook alweer? xD) en sneed het touw door. (Waarom is nog niemand op dat idee gekomen? xD) Vervolgens werd alles wit en verdween Mayu in haar ei. Wat gebeurde er? Mijn kleren verdwenen. Angstig bedekte ik mijn lichaam met mijn armen en hoopte dan niemand me kon zien. Gelukkig werden mijn kleren snel vervangen, maar met wat! Ineens was ik gekleed in een walgelijk zeegroen jurkje met veel strikjes, ruches en pailletjes. Mijn verminkte benen werden bedekt door blauw-wit gestreepte thigh-highs en in mijn korte haar zat een veel te grote strik. Mayu's stem echode in mijn hoofd: "Charanari; Adoraba Leberu! (Adorable Rebel)"

Hikari

Ik sprong van de bagagedrager af en keek hoe Takuto zijn fiets op slot zette. Zwijgend liepen we het grindpad op. Takuto had de hele weg niets gezegd. Takuto duwde de deur open en liep achter mij aan naar binnen. "Ik eh... Ik ga naar mijn kamer." mompelde ik. Takuto knikte maar zei niks. Ik liep haastte me naar mijn kamer, ik wilde heel graag even met onee-chan praten over wat er gebeurd was, maar onee-chan was niet op onze kamer. Teleurgesteld liet ik me op het bed vallen. Ze lag vast op het grasveld ofzo.

Kukai en Ikuto zaten op een bankje te wachten tot Yamiko met Yoru terug zou komen. Kukai vroeg zich net af waar ze bleven toen Yoru aan kwam vliegen, gevolgd door Mayu. "Ikuto, tai hen!" riep Yoru paniekerig. "Yamiko is gekidnapt!"

Yamiko

Ik volgde Yoru het bordes op, het gazon over, via het grindpas naar de oprit, en van het terrein af. Ergens in het bos dat aan de villa grensde bleef hij in de lucht hangen en wees naar een bos takken op de grond. "Daar is Mayu-chan." zei hij beslist. Ik tilde een paar takken op. Mayu zat op de grond van het bos met haar armpjes over elkaar. "Hier ben je." zuchtte ik opgelucht. Mayu zei niks. "Wat doe je hier in Godsnaam?" "Ik woon hier." zei Mayu kil. "Eh? Hoe bedoel je?" ik keek Mayu verward aan. Mayu zweefde omhoog. "Omdat jij me nooit naar buiten laat!" piepte ze, en ze priemde een beschuldigende vinger in mijn richting. "Altijd als ik met je chara-change om je te helpen wordt je boos en schreeuw je tegen me. En anders zit ik maar in je tas, of op je tafel! Ik ben het zat! Denk maar niet dat ik nog terugkom!" Ik schudde geirriteerd mijn hoofd. "Dan niet." mompelde ik, en ik draaide me om en liep verder het bos in. Yoru bleef even bij Mayu zweefde en volgde me toen. "Nee, Yami-chan..." zei Yoru voorzichtig. "Misschien moet je wat liever voor Mayu-chan zijn." Ik stak mijn neus in de lucht. "Waarom?" vroeg ik hooghartig. "Ik heb toch niks aan haar. Ze zet me alleen maar voor schut!" Ineens hoorde ik geritsel achter me in de bosjes. Het ging heel snel. Yoru gilde "Abunai!" en vervolgens werd er een opgevouwen doekje voor mijn mond geslagen. Ik hoorde iemand grinniken, en Yoru schreeuwde van steeds verder weg terwijl het bos begon te draaien. Ik probeerde tegen te stribbelen maar mijn ledematen werden slap, en langzaam werd alles zwart.

Yamiko

"Ne, Yami-chan," vroeg Nagihiko samensweerderig. "Wat gebeurt er als jij een chara-changi doet met Mayu?" Mayu vloog mijn tas uit. "Sore ga-" Ik greep haar voor ze iets kon zeggen en duwde haar ruw terug in mijn tas. "Niemand vroeg jou iets." snauwde ik, waarna ik me weer tot Nagihiko wendde. "Ano... Hazukashii desu!" mompelde ik, en ik voelde dat ik rood werd. "Ja, daar hebben we allemaal last van." zei Amu met een zucht. Nagihiko knikte instemmend. "Hazukashi? Nee hoor!" zei Kukai luchtig. Hij gebaarde naar Daiichi en ineens verdween er een gouden sterretje in zijn rode haar. Hij stond op en begon met onigiri te jongleren. Amu zuchtte nogmaals. "Ja hoor Kukai, wrijf het er nog maar even lekker in!" Suu keek afkeurend toe. "Spelen met je eten..." mompelde ze verontwaardigd.

Yamiko

Ik liep afwezig door de tuin. Mayu zweefde boven mijn schouder. "Yami-chan." zei Mayu verveeld. "Waarom mag ik nooit met je chara-changen?" Ik zuchtte. "Datte... Hazukashii desu." Mayu draaide rondjes in de lucht. "Pff... Ik vind je normale gedrag genanter." "Oi!" Ik greep in de lucht, maar Mayu ontweek me. "Heb jij ook een Shugo Chara?" riep ineens een enthousiaste stem. Ik keek op en zag een jongen die iets jonger was dan ik. Hij had rood warrig rood haar en groene ogen, en naast zijn hoofd zweefde een piepklein jongetje in een sportoutfit. "Daiichi!" kraaide Mayu. Ze vloog op de Shugo Chara af en probeerde hem te omhelzen, maar hij ontweek haar behendig. "Mooh, Mayu-chan..." mompelde Daiichi geërgerd. "Kennen jullie elkaar?" vroeg ik verbaasd. De roodharige jongen staarde naar Mayu, die zich afklopte alsof ze door Daiichi's actie de grond had geraakt. "Mayu-chan..." mompelde hij. "Dan ben jij Tamura!" hij stak zijn hand uit met een zorgeloze glimlach. "Souma Kukai desu! En dit is Daiichi."

Yamiko

Ik had het gevoel dat iedereen me aankeek. Beschaamd keek ik naar de vloer. Mayu stak plagend haar tong uit. Ik kreeg het ineens ontzettend warm. Haruhi bleef me maar triomfantelijk aankijken. Smekend wierp ik een blik op Hikari, die met een verwarde grijns haar schouders ophaalde. "Ik moet even eh..." stamelde ik, en ik draaide me om en rende de zaal uit. Wat nu? Ik moest Cantarella zingen met Kaito, dat stond nu vast. Mayu vloog achter me aan. "Yami-chan, waarom ren je weg?" Mijn ogen gloeide. "Hurusai!" riep ik fel. "Dit is allemaal jouw schuld!" "Chigau." zei Mayu toonloos. "Shugo Chara's zijn geen leugenaars Yami-chan. We kunnen je geen dingen laten zeggen die niet waar zijn." "Wat bedoel je daar nou weer mee?" Ik voelde een brok in mijn keel opkomen. "Ik denk dat je dat wel weet." zei Mayu met een lief stemmetje. "Je wilt die live doen, Yami-chan. Wees eerlijk tegen jezelf." Ik schudde driftig mijn hoofd. "Chigau yo! Chigau! Chigau!" Doordat ik naar de grond keek zag ik de naderende gedaante niet aankomen en knalde er in volle vaart tegenop. Voordat ik iets kon doen lag ik languit op het koude marmer. "Niet weer!" jammerde ik, terwijl ik over mijn achterhoofd wreef. Toen ik mijn open ogen deed keek ik in het knappe gezicht van een blonde jongen met een ietwat onnozele grijns. Elegant laat hij zich door zijn kniën zakken en steekt zijn hand uit. "Daijoubu, ohime-sama?"

Yamiko

Ik grijp Hikari bij haar pols en begin te rennen in de richting van de muziekruimte. "Onee-chan, matte!" roept ze struikelend, maar ik blijf doorrennen. Cantarella met Kaito. Hoe verzint Haruhi het. Kaito... Die sukkel die vanmorgen tegen me opknalde. Moet ik daar mee gaan zingen? Weet hij überhaupt hoe je een microfoon vasthoudt? We rennen het bordes over de hal in. Onze voetstappen galmen op de marmere vloer. Woedend gooi ik de deuren van de muziekruimte open en storm naar binnen. Hikari leunt hijgend tegen de muur. Ik loop recht op Haruhi af en zet mijn handen op mijn heupen. "Wat bezielt jou?" Haruhi draait zich af. "Ara? Yami-chan arimasen ka!" Ik snuif. "Dit is niet het moment om grapjes te maken." bijt ik Haruhi toe. "Nee-chan..." mompelt Hikari angstig. Haruhi grijnst uitdagend. "Is er een probleem?" Mijn ogen worden groot. "Ja. Jíj bent het probleem. Ik heb je toch gezegd dat ik niet bij de band wil." Haruhi doet een stapje achteruit. "Datte..." stamelt ze met een onschuldig lachje. Ik werp een snelle blik in de zaal. Iedereen staart me geschokt aan. Er gaat nooit iemand tegen Haruhi in. "Wijzig je plannen, Haruhi." zeg ik schamper. "Ik ga niet op dat podium staan." Haruhi kijkt me fel aan en haalt haar schouders op. "Baka mitai. Je zou me dankbaar moeten zijn." "WAT?!" roep ik buiten zinnen. Ik voel dat ik steeds kwader wordt. Mijn gezicht gloeit, net als ik mijn mond open trek om iets te zeggen springt Mayu uit haar tas. Haar hoge stemmetje galmt door de zaal. "Kyara-changi!" Shit. Ik voel mijn mondhoeken omkrullen in een vreselijke grijs, en hoor mijn stem zeggen. "Gomen ne, je hebt gelijk Haruhi-chan. Ik zou heel graag met Kaito-kun zingen!" Tot mijn afgrijnzen steek ik mijn hand op en zwaai met een glimlach naar Kaito. Kaito trekt verbaasd zijn wenkbrauwen op. "Yataa!" roept Haruhi triomfantelijk. Ik voel een ader in mijn slaap kloppen. Nu kan ik niet meer terug. Als ik Mayu te pakken krijg...

*Omataseshimashita. ^^

Yamiko

Zwaar ademend kom ik overeind en wrijf in mijn ogen. Gedesorienteerd kijk ik om me heen. Ik zit gewoon op het grasveld op de binnenplaats van de villa. Ik zucht. het was die droom. Alweer. Ik laat me weer achterover vallen in het droge gras. Ze zon schijnt op mijn gezicht. Ineens klinken er gehaaste voetstappen over het bordes. Ik doe één oog open. Het is Hikari. "Oy." zeg ik droog. Hikari staat stil en kijkt mijn kant op. "Onee-chan!" roept ze enthousiast. Behendig hijst ze zich over het muurtje dat het bordes van de binnenplaats scheidt en loopt het zonlicht in. Ik sta op en loop naar haar toe. "Ben je niet bij de repetitie?" vraag ik verrast. Hikari's gezicht klaart op. "Jawel!" zegt ze opgewekt. "Ik ga alleen even mijn Magnet-headphones van mijn kamer halen." Ik trek een wenkbrauw op. "Waarom?" Hikari trekt een brede grijns. "We gaan een live doen!" piept ze opgewonden. "En ik mag Magnet zingen met Miki-chan, en dan doen we de headphones op, net als Miku-chan en Luka, maar Miku-chan doet nu World Is Mine met Teto en Len-kun, en Luka doet met Rin-chan Fuwa Fuwa Time en-" "Chotto!" onderbreek ik haar. Het duizelt me. "Een live? Waar dan? En hoezo die groepjes?" Hikari haal diep adem. "In de Tokyo Diamond Hall!" "WAT?!" mijn mond valt open. "Hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen?" "Heeft Haruhi geregeld!" zegt Hikari blij, en ze begint uit te leggen waarom de groep in kleine bandjes is opgedeeld. Ondertussen steekt Mayu haar hoofd uit mijn tas. Ze vliegt omhoog en blijft in de lucht hangen bij mijn hoofd. Ze snuft theatraal. "Ik ruik jaloezie." fluistert ze in mijn oor. "Hurusai!" roep ik geirriteerd en ik prop Mayu terug in mijn tas. "Ara?" Hikari onderbreekt haar monoloog. "Had je het tegen mij?" "Nee hoor." giechel ik ongemakkelijk, terwijl ik Mayu's tegenstribbelende lichaampje krampachtig omlaag duw. Ik dwing mezelf te glimlachen. "Ik ben blij voor je." zeg ik op mijn liefste toon. Hikari kijkt ontroerd, maar dan betrekt haar gezicht ineens, alsof ze zich ineens iets herinnert. "Oh, das waar ook!" roept ze tegen zichzelf, dan wendt ze zich met een angstig gezicht tot mij. "Ano ne, Haruhi heeft... Ehm... Ik heb haar nog gezegd... Maar je kent Haruhi..." Ik krijg een onheilspellend voorgevoel. "Hikari." "Eh?" Hikari kijkt me onschuldig aan met haat grote, lichtblauwe ogen. "Wat is er?" vraag ik streng. Hikari slaat haar ogen neer. "Haruhi heeft je ingedeeld voor de live." Een mengeling van woede, angst en opwinding trekt door mijn hoofd. "Wat? Maar ik zit niet eens in de band." "Weet ik." zegt Hikari. Haar gezicht is knalrood, ze knijpt haar ogen krampachtig dicht. "Ik heb het haar gezegd, maar ze wilde niet luisteren. Ze had al besloten, je weet hoe Haruhi is, ze laat zich niet-" "Hikari." opnieuw onderbreek ik mijn zusje. Ik kijk haar recht aan en haal diep adem. "Wat wil ze me laten zingen en met wie?"

Yamiko

Met mijn handen in mijn zakken slenter ik door de gangen van de villa. Ik ken de weg nog niet eens in mijn eigen huis. Moeizaam duw ik de zwre eigenhouten deur open die uitkomt op de binnenplaats. Langzaam loop ik het bordes op. De zon schijnt op het gazon en de vijver glinstert. In gedachten verzonken loop ik het bordes af, maar ineens komt er een blauwe gedaante de hoek om rennen en knalt vol tegen me op. Ik verlies mijn evenwicht en val achterover. Met een doffe dreun knal ik met mijn achterhoofd op het harde leisteen. De blauwe gedaante komt overeind. "Gomenasai!" roept een vriendelijke stem. "Daijoubu?" Met moeite kom ik overeind. Met gesloten ogen wrijf ik over mijn achterhoofd. "Daijoubu ja nai!" roep ik fel. "Kijk eens uit waar je loopt man!" Ik open mijn ogen. Een lange jongen met blauw haar kijkt me bezorgd aan. "Hontoni gomen." zegt hij beschaamd, en hij steekt zijn hand uit. Aarzelend pak ik zijn hand, die verrassend warm aanvoelt. Hij trekt me overeind en laat mijn had los. Meteen zie ik zwarte vlekken voor mijn ogen. Ik wankel even. De jongen grijpt mijn pols. "Gaat het wel?" vraagt hij op dezelfde bezorgde toon. Om de één of andere reden irriteert het me. "Ja hoor." zeg ik nors. "Beetje duizelig." Ik trek mijn arm los en wil weer doorlopen. "Moet je niet even gaan liggen?" roept de jongen nog." "Nee!" roep ik fel. "Laat me met rust. Het gaat prima." De jongen slaat zijn ogen neer. "Kimi wa Kari-chan no onee-chan desshou?" Ik draai me om. "Ehm.. Ja. Dat klopt." "Ik ben Kaito! hajimemashite, Tamura-san!" Hij glimlacht. Even voel ik mijn wangen gloeien. Snel kijk ik de andere kant op. "Zeg maar Yamiko." Kaito knikt. "Ik moet ervandoor, bandrepetitie." zegt hij opgewekt. "Mata ne!" Hij draait zich om en rent naar de deur. Zwijgend kijk ik hem na. Mijn hoofd bonkt. Wat een sukkel. Als hij uit het zicht verdwenen is draai ik me om en loop het gazon op. Met een zucht laat ik me in het gras zakken. Ineens voel ik iets bewegen in mijn schoudertas. Ik doe de klep open en er komt een piepklein wezentje uit. "Dat was zenzen kawaii ja nai!" roept Mayu verontwaardigd.