Tsubasa

Het was redelijk donker in het huis. Ik liep door de gangen en kwam Sunako tegen. Haar grote kille ogen keken me aan en ze liep verder. Hmpf, ik was niet zo weg van Sunako. Ze deed altijd kil tegen me. Ik liep ook verder en hoorde geroezemoes vanuit de zitkamer. Ik opende de schuifdeuren en grijnsde. Op de bank zaten hutemutje, Chrno, Lys en Rosette. Takuto lag languit op de sofa. Op de twee stoelen zaten Azusa en Mio. Ze waren abrupt stil toen ik binnenkwam. Takuto keek me aan. "Jij weet het vast.. Waar is Miyako?" vroeg hij. Geez wat kon ik me aan die gast ergeren. Hij was zo hebberig. Ik haalde mijn schouders op. "Is ze niet in haar kamer?" vroeg ik terwijl ik op de sofa ging zitten waar Takuto van was opgestaan. Ik volgde Takuto met mijn ogen. Hij liep nu te ijsberen door de kamer. "Ze heeft alweer niets gezegd en ze is niet in haar kamer" zei hij. "Ze is vast in orde" zei ik. "Hikari-chan is ook weg" zei Lys. Rosette en Azusa knikte. "Yamiko!" zei ik toen. Alle ogen flitste naar mij. Ineens leek iedereen het door te hebben. "Ze zijn haar vast halen!" Ik zag de onrust in Takuto's ogen. "Jij blijft hier anders verpest je alles" bromde ik tegen hem. "Nyaaa! Waarom bepaald iedereen hier toch altijd wat ik moet doen" hij sloeg met zijn vuist tegen de muur. Er kwamen hier en daar wat scheuren. "Omdat jij nogal moeite hebt met het beheersen van jezelf en je anders alles verpest" zei ik droog. Mio en Rosette lachte zachtjes. Ik zag dat Takuto me wel kon schieten.

Miyako

Azusa, die naast Jun zat, klopte hem wat onbeholpen op zijn rug omdat hij erg aan het hoestten was. Ik voelde dat mijn wangen rood werden. Ik keek weer naar Lys. "Je bent een wat?! Waarom heb je dat niet eerder gezegd!" vroeg ze dommetjes. Ik haalde mijn schouders op. "Hoe lang ben je het al" "Al der hele leven sufferd!" snauwde Rosette. Geez, die had last van een ochtenhumeur ofzo. Lys liet mijn handen los en dacht even na. "Het verklaard half waarom je nooit in het zwembad zat.." zei ze. Ik glimlachte schuldig. "Dat doe ik soms. Als jullie slapen" mompelde ik zachtjes. "Wat voor een kleur heb je!" Lys bleef maar doorvragen. "Rood" "Ken je meerdere Mermaids?" ik knikte. "Gaaf" "Mag ik het zien?" Ik keek haar vreemd aan. "Nu even niet" "Wat is er vannacht allemaal gebeurd" "Dat legt ze allemaal uit als het niet meer zo chaotisch hier is" hoorde ik de kille stem van Tsubasa zeggen. Lys en ik keken allebei naar de deuropening, waar Tsubasa stond. "Maar.." "Nee, later" Tsubasa liep naar een stoel bij ons in de buurt en ging zitten. "Weet Takuto het?" vroeg Azusa. Ik wilde net aan mijn antwoord beginnen toen ik een bekende stem hoorde. Ik kreeg kippenvel en keek naar mijn bord. "Weet ik wat?" Voetstappen naderde, ik voelde een koude hand op mijn schouder, aangezien Shinigami's nou eenmaal koud zijn en geen temperatuur voelen. "Oeps" hoorde ik Azusa zachtjes zeggen. "Wat weet ik niet wat jullie blijkbaar wel weten" Ik hoorde hoe zijn stem ongeduldiger werd. Ritsu nam het over. "Ohayo Takuto! Waarom ga je niet gewoon even zitten! Je komt het vanzelf wel te weten" zei ze met een grote grijns. "Baka" zei Mio tegen haar. Takuto liet mijn schouder los en ging naast Shizuo zitten.

Miyako

Ik haalde diep adem en liep de gang op. "Miyakooo~" hoorde ik achter me. Ik keek om en stapte geschrokken achteruit. Ritsu's gezicht was recht voor me. Ze grinnikte. Mio kwam om de hoek. "Mooh, Ritsu!" zei ze boos en ze gaf haar een dreun op haar hoofd. "Hitai" jammerde Ritsu. Met zijn drieën liepen we verder naar de eetzaal. Het was nog best leeg. Waren we te laat? Ik zag een blad hangen. Er zaten schattige stickers van Yui op en Tsumugi's nette handschrift meldde dat het ontbijt later was. "Ohayo" zeide Ritsu, Mio en ik in koor. "Ohayo" zeiden de mensen die er zaten. Het waren er echt niet veel. Ik zag Azusa, Yui (Haar roze haar en duivelstuff was onmisbaar), Ringo, Ryouko, Jun, Shizuo en alle Vocaloids. Ik hoorde ook geluiden op de gang. De rest kwam er ook al aan. We liepen naar ongeveer het midden van de lange tafel. Ik ging naast Jun zitten, naast me was een lege stoel. Tegenover me zaten Ringo, Mio en Shizuo. Wanneer zou Takuto komen? Zou hij merken dat ik zijn speldjes inhad? Ik moest glimlachen en voelde een blos op mijn wangen. Het werd drukker aan tafel en het geroezemoes werd steeds harder. Rosette kwam aanlopen en ze was best stil. Ze ging naast Shizuo zitten. Ze werd gevolgd door Lys en Chrno. "Ohayo" zei ik nogsteeds schor. Lys keek me met grote ogen aan en ging snel naast me zitten. Ze pakte mijn handen vast. "Ik wil dat je me alles verteld" zei ze ernstig.

Hikari

Ik ging naast Miyako op de achterbank zitten en schoof door zodat Tsubasa er nog bij paste. Kuze gooide de deur dicht en ging voorin zitten, naast Mizuki. Miyako tuurde afwezig uit het raam. Tsubasa boog zich over me heen en gaf haar een por in haar zij. "Tijd voor uitleg!" zei ze half-serieus. Kuze-san zuchtte. "Laat haar toch even!" zijn stem klonk geirriteerd, maar Miyako schudde zwakjes glimlachend haar hoofd. "Het geeft niet, ik ben jullie wel een uitleg verschuldigd." Mizuki keek verwachtingsvol achterom en Miyako begon te vertellen. Het was een ongelofelijk verhaal, ze vertelde over haar ouders, haar jeugd en haar verleden met Takuto. Mijn mond viel open. Ik had geen idee dat Miyako zulke dingen had meegemaakt. Ergens kreeg ik een gevoel van schaamte, dat ik zo weinig van mijn vriendin afwist. Hoe had ik al die jaren niets kunnen merken? Miyako's verhaal duurde de hele weg, tegen de tijd dat we bij de villa aankwamen begon het al licht te worden. "Het spijt me dat ik dit al die tijd voor jullie verborgen heb gehouden." besloot Miyako haar verhaal. Mizuki glimlachte. "Je bent vergeven! We hadden je waarschijnlijk toch niet geloofd als je op een dag tijdens het ontbijt had gezegd: 'Trouwens jongens, wisten jullie dat ik een mermaid was?' Dit is waarschijnlijk de beste manier om erachter te komen." Kuze-san schoot in de lach. "In ieder geval weten we nu dat je niet van die klif sprong om zelfmoord te plegen!" Iedereen lachte mee, maar ineens schoot me iets te binnen. "Takuto!" Ik sloeg mijn hand voor mijn gezicht. "Die denkt nog steeds dat je verdronken bent! Iedereen waarschijnlijk!" Miyako slikte hoorbaar. Kuze-san wierp een blik op de villa. "Dat komt morgen wel, iedereen zal nu wel slapen." Hij duwde de deur open en liet ons naar binnengaan. Toen we de hal inliepen zagen we dat de deur van de woonkamer openstond. Miku, die in de deuropening stond keek met grote ogen naar Miyako. "Ze zijn terug!" piepte ze met haar hoge stemmetje. "Miyako leeft nog!" Meteen steeg er een enorme herrie op uit de woonkamer. Iedereen schreeuwde door elkaar. Ik wierp een blik op Miyako, die bleek wegtrok. "MIYAKOOO JE LEEFT NOOOOOG!" Rosette kwam de woonkamer uitgestormd en vloog Miyako om de hals, waardoor ze even wankelde. Al snel volgden Miku, Juliet, Chizuru, Yuuki, Yui, en Haruhi haar voorbeeld. Ik schoot in de lach bij het zien van die enorme kluwe meisjes. Miyako snakte naar adem. Vanuit een andere gang kwam een jongen aangelopen met warrig halflang blond haar. Hij droeg een barkeepers-outfit, en ondanks het feit dat het nacht was, een zonnebril met blauwige glazen. Hij keek naar het groepje knuffelende meisjes en trok een wenkbrauw op. "Vanwaar al die drukte?"

Mitsuki

Rosette stond op en ging snel naar mij toe. Takuto schudde me nogal door elkaar. "Mitsuki! Mitsuki" riep hij nogal in paniek. Lys was lijkbleek. Wat was het toch een rotdag vandaag. Chrno liep naar Lys toe om haar wat te kalmeren. Rosette ging met haar hand richting mijn ketting maar Takuto sloeg haar hand weg. "Raak het niet aan" blafte hij naar haar. "Waarom niet! Het doet raar!" gilde Rosette zowat. Takuto haalde diep adem en kalmeerde zichzelf. "In die twee jaar dat ik met Mitsuki om ga, heeft ze die ketting nog nooit afgedaan of opengemaakt. Ik mocht het niet aanraken. Waarom zou jij dat verdomme dan wel mogen!" zei hij. "I-ik.." Rosette was sprakeloos. "Wat ga je nu doen?" vroeg Rosette. Takuto haalde zijn schouders op en dacht even na. "Ik breng haar naar haar bed, dan komt het vast wel weer goed" zei hij. Chrno knikte. Takuto tilde me voorzichtig op en liep terug naar binnen. "Ik vind het jammer dat de avond ze gelopen is" mompelde Lys beteuterd. Rosette pakte een emmer water en gooide het vuur uit. Chrno rolde de matjes op. "Wij kunnen beter ook naar binnengaan. De rest zal het ondertussen ook wel zijn" zei hij. Lys knikte. Met zijn drieën liepen ze naar binnen. Ondertussen liep Takuto door de gang opzoek naar mijn kamer. Na wat zoeken had hij het gevonden en ging hij naar binnen. Hij legde me op bed neer en deed de gordijnen dicht. Daarna ging hij op het bed zitten. Ik kwam langzaam terug bij zinnen en draaide me om. Mijn hoofd bonkte en ik opende mijn ogen. Ik schrok van Takuto toen ik hem zag zitten. Voorzichtig ging ik zitten. Ik rilde en trok de dekens over me heen. "Wat gebeurde er net?" vroeg Takuto. Ik was stil. "Als je het niet wilt zeggen is het ook goed" mompelde hij. "Takuto-kun.. Ik moet je wat vertellen.." begon ik met tranen in mijn ogen. "Ik ben een.. Ik ben een" ik kwam niet uit mijn woorden. "Laat maar, vergeet alles maar" zei ik toen.

Mitsuki

Ik wilde Hikari eigenlijk achterna gaan maar mijn gevoel zei dat ik dat niet moest doen, dus ik bleef zitten en keek naar waar Hikari naartoe was gegaan. Lys stond naast het kampvuur met een kleverige, druipende, roze marshmallow in haar hand. Haar gezicht stond nogal geschokt. Chrno en Rosette wisten niets te zeggen. Net als ik. Ik keek de kring rond. Wat nu? Hadden we een groot probleem?

Mitsuki

"Baka" mompelde ik zachtjes tegen Takuto. Ik schoof langzaam naar hem toe en sloeg mijn armen om zijn linker arm. Met mijn hoofd leunde ik voorzichtig tegen zijn schouder. Ik staarde afwezig naar het vuur. Lys stak aan marshmallow op een stok en hield het boven het vuur. Rosette volgde haar voorbeeld. Ik was bek af en hield met moeite mijn ogen open. Ik knipperde langaam en bleef in het vuur staren. Mijn oogleden werden zwaarder en ik hoorde gegil in mijn hoofd. "Nee! Laat me los! Geef mijn parel terug!" en enge mannelijke lach. "Orange Pearl.." en doffe klap en het was weg Mijn ogen vielen dicht en ik sliep. "Oi! Mitsuki! Niet weer. Nya~" Takuto zuchtte. Ik was weer terug in mijn oude gewoonte gevallen. Zomaar uit het niets in slaap vallen. Takuto veegde een krul uit mijn gezicht en hoopte dat zijn blos niet te zien was.

Mitsuki

Ik richtte me weer tot mijn bord eten. Ik mocht dan wel glimlachen en vrolijk doen, vanbinnen was ik één grote chaos. Stilletjes at ik verder. Takuto keek vanuit zijn ooghoeken naar mij maar zei niets. Ik prikte doelloos in mijn eten en staarde ondertussen naar het tafelkleed. Ik herinnerde me de kleine, zwartharige Mermaid weer. Wie zou het zijn geweest? Hoe kwam ik met haar in contact? Kon zij me meer vertellen over alle Mermaids. Ik wist dat er 7 parels waren. Je had een Rode, een Zwarte, een Witte, een Violet, een Donkerblauwe, een Gele en een Oranje. Wat ik niet wist was waar ze zijn, hoe ze heten en hoe ze eruitzien. Het irriteerde me. Van irritatie sloeg ik met mijn vuist op tafel. De trillingen zorgde ervoor dat mijn glas drinken omviel, over mijn rode rok en witte shirt heen. "Shimatta!" zei ik boos. Ik was weer eens uit mijn doen. Ik had geluk gehad dat het water mijn parelketting niet had geraakt, anders lag ik nu als Mermaid op de grond en ik wilde niet dat iedereen mijn geheim ontdekte. Sawako kwam snel aanlopen met een doekje en depte mijn kleren zo droog als het lukte. Mijn wangen waren vuurrood en Takuto keek me vaag aan. Hij vroeg zich af waar ik last van had. Sawako liep weg met het doekje en ik raapte het glas op. Er rolde nog een druppel water uit, maar verder was het leeg. "Mooh.. Watashi no baka" mompelde ik zachtjes. Lys en Rosette keken me met grote ogen aan. Ik keek boos terug en had geen zin meer in het eten. Mijn hele humeur was omgeslagen en ik wilde het liefst weg, maar dat deed ik niet want dan zou ik mezelf een gigantische aansteller vinden dus ik deed een poging tot glimlachen. "Gomen" zei ik nog snel tegen Lys en Rosette. Met tegenzin en een slecht gemaakte glimlach begon ik weer te eten. Takuto schudde zijn hoofd.

Mitsuki

Ik nam een hap van mijn Omurice en keek naar Kaito, Shin en Hikari. "Ik ga vanavond een kampvuurtje maken" zei Chrno plots. Rosette keek hem grijnzend aan. "Oké! Klinkt gaaf!" zei ze vrolijk. Lys knikte instemmend. Ik keek nu naar Chrno, Rosette en Lys. "Wij komen ook!" besloot ik voor Takuto en mij. Ik hield dan niet van vuur, maar een kampvuurtje is altijd gezellig. "Gaan we dan ook marshmallows roosteren?" vroeg Lys die haar lippen aflikte. Rosette en ik knikte meteen. "Hiki-pi-chan-san, kom je ook naar het kampvuur straks?" vroeg ik aan Hikari. Ik vond dat ze even moest worden afgeleid en wat leuks moest doen. "En jij? Shin-kun"

Mitsuki

Ik zat stilletjes naast Takuto en staarde naar mijn bord. Wat moest ik zeggen? "Mitsuki, je bord wordt er heus niet voller van als je er alleen maar naar staart" zei Lys die met haar hand voor mijn ogen zwaaide Ik schrok een beetje en keek haar aan. "Geez. Je hoeft niet zo te schrikken" zei Lys zachtjes. Ik zette een glimlach op en pakte wat te eten. Mijn honger-gevoel was weg. Waar had ik last van? Rosette was druk in gesprek met Chrno over wat er die middag wel niet was gebeurd. Takuto luisterde en gaf commentaar als hem iets niet beviel. Chrno schudde lachend zijn hoofd. Toen keek ik weer naar de deuropening en ik wenkte Hikari.

Mitsuki

Takuto keek geiriteerd om toen Rosette en Lys achter hem stonden. Rosette draaide zich met haar rug naar hem toe en deed weer alsof ze zichzelf intiem omhelse. "Oh Takuto" piepte ze. Lys kreeg de slappe lach. Takuto's gezicht werd rood. "Mooh! Jurusai kodomo-tachi" zei hij boos. "Beeh!" Rosette stak haar tong uit en trok aan haar linker-onder-oog-lid(is dat een woord?!) Met een plof liet ze zich op de stoel rechts van Takuto ploffen. Lys liep naar de overkant en ging daarzitten. "OI! CHRNO!" riep Rosette naar de andere kant van de kamer waar Chrno net naar binnen kwam. Chrno keek snel door de kamer en zag Rosette zitten. Hij liep er naartoe en ging tegenover haar zitten. Ik kwam achter Tsubasa aan de eetkamer binnen. Voorzichtig zette ik het eten op tafel, net als Misuzu en Tsubasa. Toen alles op tafel stond wat op tafel hoorde te staan deden we onze schorten af en hingen die op aan het speciale rekje wat we daarvoor hadden. Mijn ogen schoten de tafel langs opzoek naar een lege stoel. Misuzu huppelde naar Rin en Len en ging daar tussen zitten. Tsubasa ging met rode wangen naast Kaname zitten. Ik zag dat Rosette overdreven aan het wenken was en moest lachen. Snel liep ik naar de lege stoel naast Takuto en ging zitten. "Waar is Hikari-nyu?" vroeg ik. Lys wees naar de deuropening.

Tsubasa

Ik deelde de kaarten uit en Tsumugi deed vrolijk met het spel mee. Ik hoorde autodeuren dichtklappen en twee opgewekte stemmen van Lys en Rosette. Ik keek uit het raam en zag dat Chrno er ook nog bij was met een Mitsuki K die nogal down leek. Wat zou er zijn gebeurd? "Tsubasa, jij bent aan de beurt" zei Yuuki die me aanstootte. "Oh!" Ik draaide mijn hoofd van het raam weg en speelde verder.

-Yay.. Weer inspiratieloosheid-

Tsubasa

Lys klemde zich goed vast in de auto want Rosette scheurde er weer eens als een maniac vandoor. Mitsuki K hield zichzelf ook goed vast. Chrno was er nogsteeds niet aan gewend. Lys was blij toen ze de oprijlaan opreden.
Ik was aan het kaarten met Yuuki en Zero. Tot nu toe had ik alles gewonnen, wat Zero totaal niet beviel. Yuuki leek het niet veel te schelen. Ik keek even naar de klok. Het ging ondertussen weer richting etenstijd. Vandaag was het mijn beurt, samen met Mitsuki en Misuzu. Ik hoorde een auto aankomen. Tsumugi kwam de kamer waar wij zaten binnenlopen met een schaal met taartjes en thee. Ze zette het voor ons neer en ging zitten. "Wil je meedoen?" vroeg Yuuki. Tsumugi knikte met een lieve glimlach.

Mitsuki

Lys ging naast Mitsuki in de auto zitten en hield haar steeds in de gaten. Wat had ze medelijde. Ze wilde iets zeggen, iets troostends, maar ze wist niets. Chrno stapte voorin en Rosette sloeg haar deur dicht. Lys maakte snel haar gordel vast.
Toen Takuto weg was liep ik naar binnen. Karen was net achter. "Wat zie jij eruit!" zei ze. Ze trok me voor de spiegel. Mijn blouse was zwart/groenig van de muur, mijn ogen waren rooddoorlopen van het huilen en de make-up die ik droeg voor het cosplayen was helemaal uitgelopen. Op de skinny zaten ook vlekken en mijn haar stak alle kanten op. "EH!?" Karen schudde haar hoofd. "Die kleren kun je wegdoen, die gaan niet meer schoon. Ga je gezicht maar wassen, tem dat kapsel van je en weer aan het werk" zei ze. "Honto ni gomennasai!" zei ik en ik ging doen wat Karen tegen me gezegt had. Toen ik mijn haren aan het kammen was kwam Makoto binnen. "Is die jongen van daarnet je vriendje?" vroeg hij geintereseerd. Ik haalde mijn schouders op. We hadden gezoend, betekende dat dat hij mijn vriendje was? Mijn wangen werden rood. Makoto grinnikte en ging weer weg. Ik deed snel mijn strik in en trok de zoet, roze jurk weer aan.

Hikari

Na een tijdje kwam Takuto in zijn eentje weer de hoek om lopen. Hij had een grijns van oor tot oor. "Ik dacht dat Hikari gezegd had dat je niet in je eentje terug moest komen!" riep Rosette plagerig. Takuto bloosde. "Ik kan er niks aan doen dat ze terug naar haar werk moest..." Het klonk alsof hij dat heel jammer vond. "Ik heb haar wel gebracht." zei hij tegen de grond. Rosette vond het prachtig en liep breed grijnzend op hem af. "Ara, Takuto, je bent zo rood als een aardbei." zei ze zangerig. Ze boog zich naar hem toe. Takuto's gezicht werd steeds roder. Rosette draaide zich om, zodat ze met haar rug naar Takuto stond. Daarna sloeg ze haar ormen om zich heen en deed alsof ze zichzelf intiem omhelsde. "Oh, Mitsuki...." bromde ze met een imitatie van Takuto's stem. "Oh Takuto!" piepte ze op een toon die waarschijnlijk Mitsuki's stem moest voorstellen. Takuto balde zijn vuisten maar zei niks. Hij wendde zich tot Mitsuki K die ineen kromp, en pakte haar pols zonder haar aan te kijken. "Mo... Kaeru?" vroeg hij niet heel overtuigend. Mitsukim keek ongelovig naar de zijkant van zijn hoofd. "Dus het is waar?" prevelde ze wanhopig. Takuto haalde zijn schouders op. Ineens kreeg ik medelijden met haar. "Ano..." mompelde ik vlug. "Ik ehm... Ik ben nog een beetje wagenziek van Rosette's autorijkunsten, dus mag ik bij jou achterop Takuto, dan kan Mitsuki wel mee in de auto!" Takuto keek een beetje verbaasd. "Betsu ni ii kedo..." "Eh?" Rosette trok haar mond open, maar deed hem na een strenge blik van Chrno snel weer dicht. "Mooi, dat is dan geregeld!" zei ik zenuwachtig. "Jya mata!" Ik stak mijn hand op naar Rosette en de anderen en trok Takuto mee naar waar zijn fiets stond. Chrno zwaaide breed grijnzend. Hij leek mijn plannetje goed te keuren. Takuto was te verward om op te merken dat ik wist waar zijn fiets stond.

Mitsuki

Dit was tot dusver het gelukkigste moment uit mijn leven. Wie had dat nou verwacht? Ik niet. Ik schrok nogal toen mijn pieper begon te piepen. "Ik moet terug naar mijn werk" zei ik met een knalrood hoofd. Takuto was zo te zien nogal van zichzelf geschrokken en had rode wangen. "Ik breng je wel even" zei hij. "Sugoii" zei ik met een glimlach. "Maar Mitsuki zei dat.." Mitsuki's knieën begonnen te knikken. Lys keek haar bezorgt aan. "Meid, ik zeg altijd maar zo, niet een hand vol jongens, maar een land vol jongens" zei ze wijs. "Maar niet alle jongens zijn zo als Takuto" zei Mitsuki. Rosette zuchtte geiriteerd. "Nee, er zijn jongens zat die minder asociaal zijn" zei ze luchtig. "Mooh, Rosette, doe niet zo gemeen" zei Lys. Ze liep naar Mitsuki toe. "Daijobu?" vroeg ze terwijl ze haar linkerhand op Mitsuki's rechterschouder legde. Mitsuki knikte.

Sorry dat het inieminie is. Ik wil wel meer schrijven maar we gaan eten x3

Hikari

Rosette, Lys en Chrno keken me vragend aan. Mitsuki keek verontwaardigd naar de grond. Ik zucht opgelucht. Die zien we voorlopig niet terug als het goed is. Rosette's bezorde blik veranderde langzaam in een stralende glimlach toen ze mijn woorden tot zich door liet dringen. "Hikàri!" riep ze blij ze rende naar me toe en omhelsde me. Lys kwam er ook bij en sprong tegen Rosette op. Rosette stak haar hand uit naar Chrno. "Kom op Chrno, GROUP HUG!" Chrno schudde glimlachend zijn hoofd en sloeg zijn armen om ons heen. Mistuki keek wat verloren toe. "Doushite?" mompelde ze ongeloving. "Waarom gunnen jullie mij Takuto niet?" Rosette maakte zich los uit de wirwar van armen. "Simpel." zei ze. "Takuto en Mitsuki zijn al jaren de beste vrienden. Mitsuki heeft het zich blijkbaar recentelijk pas grealiseerd, maar het is al sinds de dag dat we in de villa gingen wonen voor iedereen obvious dat Takuto meer voor haar voelt dan alleen vriendschap." Ik voelde mijn wangen gloeien. Ik wist het ook pas een dag... Mitsuki keek Rosette ontzet aan. "Weet je dat zeker?" vroeg ze smekend. "Honderd procent." zeiden Lys en Rosette in koor.

Hikari

Met ogen vol tranen keek ik Mitsuki na. Ik had me niet meer zo schuldig gevoeld sinds otou-san tegen onee-chan had gezegd dat ik zijn enige dochter was. Mijn handen balden zich automatisch met vuisten en een vreemde sensatie drref mijn lichaam binnen. Ik haalde diep adem en de wanhoop maakte plaats door overweldigende gevoelens van irritatie en onvrede. Zo zou het niet eindigen. "Meekomen jij!" Ik greep Takuto bij zijn pols en begon te rennen in de richting waarin Mitsuki was verdwenen. Vanuit mijn ooghoed zag ik dat Mitsuki (K) probeerde ons te volgen, maar ze werd tegen gehouden door Lys en Rosette. Ik moest onwillekeurig glimlachen. "Oy!" riep Takuto, en hij probeerde zijn pols los te trekken. "Waar gaan we heen?" "Dat weet je best!" riep ik fel. Ik wilde doorrennen toen ik een gesmoorde snik hoorde. Ik zette een paar stappen achterauit en slond voor een steegje. Mitsuki zat ineengedoken tegen de muur met haar gezicht in haar armen. Ik liet me door mijn kniën zakken en legde mijn hand op haar schouder. "Ne, Mitsuki-chan." Toen ze me zag begon ze harder te huilen. Ik sloeg mijn armen op haar heen en aaide over haar roodbruine krullen. Zo was ze net een klein meisje. Toen ik Takuto als versteend in de opening van het steegje zag staan herinnerde ik me ineens weer wat ik van plan was. Ik liet Mitsuki los en stond op. Langzaam liep ik naar Takuto toe. Toen Mitsuki zag dat hij er ook was sloeg ze haar handen voor haar gezicht en wilde weer wegrennen, maar Takuto en ik verspelde de uitgang van het steegje. Ik ging achter Takuto staan en gaf hem een duw in zijn rug. "Takuto heeft je iets te zeggen." zei ik beslist. "Hè?" Takuto draaide zich om en keek me kwaad aan. Ik keek kwaad terug. "Ano..." begon Takuto. Ik stak mijn hand op. "Wij wachten voor het café. Waag het niet alleen terug te komen." zei ik streng tegen Takuto, en met die woorden liet ik hun alleen.

Mitsuki

Ik had me net snel even omgekleed en droeg een oude skinny van Karen met een witte blouse die me eigenlijk een beetje te groot was. Ik keek van Mitsuki naar Takuto naar de rest. Wat had dit te betekenen? "M-mag ik.." mijn stem bleef hangen en ik kreeg een brok in mijn keel. Ik had al door wat er aan de hand was. Mitsuki had haar armen helemaal omdat Takuto's rechterarm geklemt, Takuto was rood en de rest was woedend. Dit kon maar één ding betekenen. Mijn ogen schoten vol. Ik kon het beste maar opgeven. Takuto vond haar dus toch leuker. Lys keek over Chrno's schouder heen en zag er zelf ook triest uit. Ze vormde de woorden 'Gomen nasai' met haar mond. Met moeite hield ik mijn tranen in en draaide ik me om. Koelletjes liep ik weg. "Mitsuki.." begon Hikari. Ik wilde niet weer de dramaqueen zijn dus ik begon sneller te lopen. Zodra ik de hoek om was begon ik te rennen. Ik sloeg af en ging een steegje in. Ik liet mezelf op de grond vallen en ging tegen de muur zitten. Ik trok mijn benen op en sloeg mijn armen erom heen. Zachtjes begon ik te huilen. Lys stapte achter Chrno weg. Er rolde een traan over haar wang. Ze hadden alles nu goed verpest. Ze keek naar Hikari.

Hikari

Takuto stak verward zijn handen in de lucht. "Waarom zijn jullie hier zo opgefokt over?" vroeg hij geërgerd. Rosette rolde theatraal met haar ogen. "Omdat we om haar geven, dúh! Zou jíj ook moeten doen!" "Ik geef ook om Mitsuki!" riep Takuto fel. "Daar merkt ik anders weinig van!" kaatste Rosette terug. "Hoe kun je zoiets dan voor haar verzwijgen?!" "Ik verzwijg het voor haar omdàt ik om haar geef!" schreeuwde Takuto. Zijn stem sloeg over en zijn hoofd werd steeds roder. "Denk je nou ècht dat je haar daarmee helpt?!" gilde Rosette. "Denk eens na man! Je maakt dat meisje kapot met die hersenloze acties van je!" Chrno legde zijn hand op Rosette's arm. "Rosette, mo ii." Rosette trok haar arm weg en wilde tegen hem ingaan, maar bleef abrupt in haar beweging hangen. Haar ogen werden groot. Ik volgde haar blik. Takuto hapte naar adem en Lys dook weg achter Chrno. "Mag ik weten wat hier aan de hand is?" Mistuki's stem galmde over de straat alsof ze door een microfoon sprak. Haar ogen glinsterden en haar handen vormden krampachtige vuisten. Op haar wangen stond een vurig rode blos.