Yamiko

Ik liep doelloos door de gangen toen ik Nagihiko tegen kwam. "Ah, Tamura-san." zei hij opgewekt. "Heb je de nieuwe bewoners al gezien?" Ik trok een wenkbrauw op. "Nieuwe bewoners?" Nagihiko knikte enthousiast. "Er zijn 4 nieuwe mensen.Twee jongens en twee meisjes. Ze zitten in de tuin bij het zwembad met Hikari-tachi." Ik knikte langzaam. "Ah oké, ik ga wel even kijken." Ik sloeg de hoek om naar de buitendeur en knalde bijna tegen Shin op. "Ah! Yami-chan!" zei hij opgewekt. "Weet jij waar Hikari is?" Ik zuchtte. "In de tuin met de nieuwe bewoners." Shin trok een wenkbrauw op. "Nieuwe bewoners?" Ik schoot in de lach en pakte Shin's arm. "Loop maar mee, ik was net onderweg."

Yuuji

Ik keek nog één keer op mijn routeplanner, en vervolgens naar de gigantische villa voor mijn neus. Dit zou het moeten zijn. Mooi huis. Met een grote grijns liep ik naar de voordeur en belde aan. En klonk wat geroezemoes aan de andere kant, tot een mooi meisje met een dikke bos bruine krullen de deur opendeed. Ik keek de gang in. Er stond een groepje mensen naar me te kijken. "Is het hier altijd zo druk?" vroeg ik opgewekt. Het meisje haalde haar schouders op. "Vaak wel." Een meisje met lang blauw haar kwam naast het andere meisje staan en bekeek me vluchtig. "Ah, jij bent vast Mochizuki Yuuji-san!" Ik slikte even. Die stem... Was het wel een meisje? "Dat klopt!" zei ik met een buiging. "En jullie?" Het mooie krullenmeisje liet me binnen en deed de deur dicht. "Ik ben Fujisaki Nagihiko." zei het blauwharige persoon. Ik beet op mijn lip. Het was dus een jongen. "Kiriya Miyako." zei de krullenbol, terwijl ze op zichzelf wees. "Akiyama Mio desu." zei een meisje met lang zwart haar. "Jiro~" zei een jongen met een haarband. Dat liet alleen nog het meisje met het korte haar in de kapotte kleding over. "Kuroyuki Himeno." zei ze onverschillig. Ik knikte. "Yoroshiku!" Mio wierp een blik op de versleten rugzak die ik over één schouder droeg. "Is dat al je bagage?" vroeg ze verrast. Ik knikte. "Ik heb niet zoveel spullen. Misschien moet ik nog wat kleren bijkopen." "Je kan ook wel wat van mij lenen. Als Shin niet alles inpikt ten minste." Een magere jongen met kort blond stekeltjeshaar kwam de hoek om lopen. Ik grijnsde breed. "Nobu! Lang niet gezien man!" Ik liep op Nobu af, en omhelsde hem, tot verbazing van de meiden achter me. Nobu lachte. "Nog altijd even klef?" Ik blies een pluk haar omhoog. "Echte mannen zijn niet bang voor een knuffel." De meisjes giechelden. Nobu sloeg me zachtjes op mijn schouder. "Goed je te zien, Yuu."

Himeno

Ik stapte uit de auto die papa voor me had geregeld. Mijn naaldhakken klikte op de stoeptegels. Ik had er nu al zolang op gelopen dat ik bijna niet meer wiebelde of struikelde. De chauffeur haalde mijn rugzak en koffer uit de kofferbak en zette ze voor me neer. Vervolgens reed hij zonder wat te zeggen weer weg. Ik hees mijn rugzak over één schouder en streek mijn spierwitte shirt met zwarte vlekken en spetters recht. Het shirtje had geen linkermouw en het was onderaan gerafeld. Verder droeg ik nog een korte broek met allemaal scheuren en vale plekken, een ketting met een kruis eraan en mijn favoriete gitzwarte naaldhakken. Mijn haar hing los naast mijn hoofd en ik had een wit strikje aan de zijkant gestrikt. Aan mijn rechterhand rinkelde superveel verschillende soorten armbandjes en ik had er nog wat felgele, feloranje, felroze en felgroene veters omheengeknoopt. Om mijn ringvingers droeg ik een simpele ring. Ik zag er vaak vreemd uit voor mensen. Ze dachten dat ik arrogant was en spraken daarom vaak niet tegen me. Ik was benieuwd hoe de mensen hier op me zouden reageren. Ik pakte mijn koffer bij het handvat en liep over de grote tegels naar de deur. Met een grijns dacht aan Nagihiko, hij had me al zo'n 7 jaar niet meer gezien. We waren echt heel erg jong toen we elkaar voor het laatst zagen. Toen droeg ik nog net als mijn zusjes strikjes, nette jurkjes en was mijn haar langer. Ik zette mijn koffer weer neer, zuchtte even en belde toen 2 keer aan. De deur werd opengemaakt door een grijsharige jongen. Zijn gezicht betrok toen hij me zag, hij had zeker iemand verwacht die schattig was. "Himeno!" hoorde ik een stem roepen die ik kende. Nagihiko kwam aanrennen door de grote gang. Hij stopte verbaasd met rennen toen hij me goed zag. Zijn ogen werden groot. "Jij bent veranderd!" zei hij geschrokken. Ik lachte onschuldig. "Urashima-san, dit is Shiroyuki Himeno" zei hij tegen Tarou. Tarou boog. "Urashima Tarou desu" "Tarou-sama!" werd er poeslief geroepen. Een meisje met blauw haar kwam aanrennen, greep Tarou bij zijn arm en rende weer weg. Ik hoorde hoe Tarou schreeuwde om hulp. Er ging ergens een deur open een twee meisjes kwamen naar buiten. Het ene meisje had lang zwart haar en giegelde. De andere had krullen en vertelde iets. Ik verstond woorden als hopeloos en bass. Achter me ging de bel. Het meisje met de krullen deed de deur open. Er stond een jongen met een haarband. Wacht even.. een haarband? Hij zag er nogal vrolijk uit. "Oh! Jiro-kun!" riep het meisje met het zwarte haar die hem leek te herkennen. Het meisje met de krullen keek om. "Ken je hem, Mio-chan?" vroeg ze. Mio knikte. "Hij is Ritsu's achterneef" zei het meisje dat Mio heette. "En wie is deze schone dame?" vroeg Jiro. Hij pakte de hand van het meisje met krullen. Ze bloosde. "Kiriya Miyako desu" zei ze.

Yamiko

"Ne, Yami-chan," vroeg Nagihiko samensweerderig. "Wat gebeurt er als jij een chara-changi doet met Mayu?" Mayu vloog mijn tas uit. "Sore ga-" Ik greep haar voor ze iets kon zeggen en duwde haar ruw terug in mijn tas. "Niemand vroeg jou iets." snauwde ik, waarna ik me weer tot Nagihiko wendde. "Ano... Hazukashii desu!" mompelde ik, en ik voelde dat ik rood werd. "Ja, daar hebben we allemaal last van." zei Amu met een zucht. Nagihiko knikte instemmend. "Hazukashi? Nee hoor!" zei Kukai luchtig. Hij gebaarde naar Daiichi en ineens verdween er een gouden sterretje in zijn rode haar. Hij stond op en begon met onigiri te jongleren. Amu zuchtte nogmaals. "Ja hoor Kukai, wrijf het er nog maar even lekker in!" Suu keek afkeurend toe. "Spelen met je eten..." mompelde ze verontwaardigd.

Yamiko

Ondertussen liepen Kukai en ik vast richting de eetzaal voor het ontbijt terwijl hij me vertelde over de avonturen van de Guardians. Toen we de eetzaal inliepen werden we meteen tegemoet gerend door Amu en een mooi meisje met lang stijl blauw haar, nogal jongensachtig gekleed. "Ohayo, Yamiko!" zei Amu vrolijk. Ze gebaarde naar het meisje. "Jij kent Nagihiko nog niet hè?" Ik stak al automatisch mijn hand uit en realiseerde me ineens wat Amu zei. Nagihiko. Dit.... was een jongen? "Eh... Hajimamashite!" zei ik vlug. Nagihiko pakte mijn hand. "Yoroshiku!" zei hij opgewekt, en hij maakte een klein buiginkje. "Maak je geen zorgen, ik was net zo verbaasd." fluisterde Kukai.