Yamiko

Verbaasd keek ik naar het in fel rood geklede meisje dat zojuist uit de lucht was gekomen. "Was dat Miyako?" Ik schudde mijn hoofd. Ik zal wel dingen zien doordat ik zo lang niks gegeten had ofzo. Ineens werd ik van achter vastgepakt door één van de handlangers van mijn ontvoerder. Ik snakte naar adem toen ik een mes op mijn keel voelde. "EN NU IS HET AFGELOPEN!" riep de man die me vasthad. "Nog één aanval en ze gaat eraan." Het meisje dat op Miyako leek stopte met zingen en de Shugo Chara groep staakte hun gevecht. Langzaam maar zeker werd iedereen vastgepakt door één van de handlangers. Een enorm gevoel van angst kwam over me heen toen één van de handlangers Hikari bij haar haren pakte en ook een mes tegen haar keel drukte. "HIKARI!" gilde ik schel. Maar toen zag ik ineens achter haar een roodharige gedaante opduiken. Toen ik beter keek zag ik dat het Inami-chan was, en achter haar stond Takanashi-kun. Terwijl hij met zijn ene hand Inami's ogen bedekte legde hij zijn andere hand tegen zijn lippen en gebaarde dat ik stil moest zijn. Op dat moment hoord ik achter me de stem van Jun. "NU!" Gevolgd door een harde metaalachtige klap. Ineens ging alles in een stroomversnelling. Takanashi-kun haalde vliegensvlug zijn hand weg met als direct gevolg dat Inami-chan de man die Hikari vasthield met één klas neersloeg onder luid gegil. Toen ik me omdraaide zag ik Jun staan met een koekenpan. Hij raapte het mes op dat de man die hij net had neergeslagen had laten vallen. Mijn blijdschap werd abrupt verstoord door een harde ruk aan het touw om mijn hals. Ik hapte naar adem en werd een beetje duizelig. "Onee-chan!" gilde Hikari, die stevig omhelsd werd door een doodsbange Inami-chan. Jun vloekte luid. Met in de ene hand de koekenpan en in de andere hand het mes draaide hij zich naar de bosjes en riep: "Oi! Todoroki-tachi!" Meteen daarna kwam Yachiyo de bosjes uitgerend, gevolgd door Saeko, Mai en Shiina, allemaal gewapend met houten katana's. Ook veel anderen hadden zich losgewurmd uit de greep van de ontvoerders. Ik keek om me heen. Er was een krankzinnig gevecht ontstaan waar nu al meer mensen aan meededen dan ik had meegekregen. Kanade flitste tussen de vijanden door met haar Sonic Hand, en ook Raven en Kelpie vochten mee. Ik schudde ongelovig mijn hoofd. Was dit echt noodzakelijk? Hier en daar lagen lichamen roerloos tussen de blaadjes, en het was te donker en te chaotisch om te zien of ze bij ons hoorden of bij de vijand. Ik sloot mijn ogen en wenste vurig dat iedereen ongedeerd was. En toen ineens hoorde ik een bekende stem in mijn oor. "Het spijt me van alles Yami-chan. Deze puinhoop is mijn schuld. Verbaasd opende ik mijn ogen. Voor mijn neus zweefde Mayu's minuscule lichaampje. Ze knipoogde naar me, en ineens hoorde ik mijn eigen stem. "Atashi no kokoro; unlock." Ikuto, die zag wat er gebeurde, haalde uit met zijn metalen klauw (hoe heette die aanval ook alweer? xD) en sneed het touw door. (Waarom is nog niemand op dat idee gekomen? xD) Vervolgens werd alles wit en verdween Mayu in haar ei. Wat gebeurde er? Mijn kleren verdwenen. Angstig bedekte ik mijn lichaam met mijn armen en hoopte dan niemand me kon zien. Gelukkig werden mijn kleren snel vervangen, maar met wat! Ineens was ik gekleed in een walgelijk zeegroen jurkje met veel strikjes, ruches en pailletjes. Mijn verminkte benen werden bedekt door blauw-wit gestreepte thigh-highs en in mijn korte haar zat een veel te grote strik. Mayu's stem echode in mijn hoofd: "Charanari; Adoraba Leberu! (Adorable Rebel)"

Miyako

Ik zwom naast Seira. Rina was achter ons. Het verbaasde hoe gemakkelijk, we zo snel gingen. Seira keek me aan. "Is dit een van je eerste keren dat je zwemt?" vroeg ze. Ik knikte. "Dat is te zien" zei ze met een lach. Mijn wangen werden rood. "Waar gaan we naartoe?" vroeg ik. "Naar jou paleis, daar weten ze vast neer, aangezien Orange bij je in de buurt woont" zei Rina van achtere. Ik keek om en knikte. Ik was nog nooit eerder bij mijn paleis geweest. Ik werd er zenuwachtig van. "Wist je dat je al volwassen bent?" zei Seira. Ik moest lachen. "Dat kan niet, ik ben pas 16" Seira schudde haar hoofd. "Mermaids zijn volwassen vanaf hun 14de" legde ze uit. Hoe verder we zwommen, hoe lichter het werd. Het was een beetje een rood/witte vloed. Ik zag torens in de verte. We naderde mijn paleis. Mijn hart begon sneller te slaan en ik begon sneller te zwemmen. Het paleis werd steeds groter. Het was rijkelijk versierd met schelpen in heel veel rode tinten. Er was een soort wiertuin en ik zag overal rode Mermaids. Van kleine meisjes, tot volwassen vrouwen. Ik stopte voor het grote, betegelde pad naar de grote deur. Seira gaf me een zacht duwtje. Ik zwom langzaam verder. Langs me heen stopte iedereen met wat ze deden. Ze bogen. "Okarinasai, Miyako-sama" zei een klein meisje met twee lange, rode vlechten. Ik werd rood. Ik werd nooit Miyako-sama genoemd en er bogen nooit mensen voor me. Er kwam een volwassen vrouw uit de deuropening. Ze had lang, golvend zwart haar, een rode staart die mooi versierd was en een wit/rood topje. Ze had mooie armstukken en in haar haren was een parelketting gedrappeerd. Ze zag eruit als een godin. Toen ze me zag zwom ze snel naar me toe. "Miyakohime-sama" zei ze met een sierlijke buiging. Ik was sprakeloos en stotterde wat random woordjes.
Takuto ging als een gek terug naar huis. Hij gooide de deur met een klap dicht en stampte door de gangen. Er ging een deur open. Tomo stond er in haar pyjama. "Nanni? Takuto, je maakt zoveel lawaai!" Takuto greep Tomo bij haar schouders en schudde haar door elkaar. "MIYAKO IS VAN DE CLIFF GESPRONGEN EN ZE KWAM NIET MEER BOVEN" schreeuwde hij woest. Tomo's gezicht werd lijkbleek. "WAT!" Er gingen nog twee andere deuren open. "Miyako deed wat?" Juliet wreef moe in haar ogen. Uit de andere kamer kwam Kanade. "Waarom heb je haar niet tegn gehouden, idioot!" gilde Tomo bijna. "Ik was verdomme te laat!" riep Takuto boos terug. "Mooh, hou op met die herrie nano desu" de kleine Rika kwam moe aansjokken.