Mitsuki

Ik keek naar de klok. Kwart voor zeven! Ik verslikte me in mijn water. "Verdorie, ik had al twee uur op mijn werk moeten zijn" zei ik. ''Ik bel je wel even af. Ook al is het nu wat laat' zei Shouta. Hij stond op en liep weg om te gaan bellen. Ik was teleurgesteld. Vandaag had ik mijn nieuwe cosplay aanwillen trekken. Mijn maag rommelde. 'Zullen we maar alvast naar de eetkamer lopen?" stelde Hikari voor. Sawako en ik knikte. Sawako hielp me overeind en we liepen met zijn drieën weg.
Takuto keek naar Yamiko. "Ik verdwaald. Nee! Ik keek alleen maar wat rond" zei Takuto snel. Hij ging dus mooi niet toegeven dat hij verdwaald was.

Mitsuki

"Maakt niet uit" zei ik zachtjes. Met een redelijk trieste blik in mijn ogen keek ik naar de deuropening waar Takuto net uit weg was gelopen. Shouta duwde me een glas water in mijn handen en Nene liep ook de kamer uit. Ik vond Nene altijd maar een apart geval. Ze zei niet superveel, droeg over het algemeen altijd haar miko jurk en was heel zorgzaam. Ik nam een slok van het water. "Gelukkig, je hebt weer wat kleur op je wangen" zei Shouta met een glimlach. Ik glimlachte terug. Sawako wreef over haar hoofd. ''Hikari, je hoofd is hard" zei ze met een scheve grijns. Takuto liep geërgerd door de gangen. Hij was de weg kwijt en kon het maar niet hebben dat Mitsuki ineens zo raar deed. "Nyaa! Waar moet ik heen" riep hij boos uit. ''Konnichiwa" zei Francisco droog toen hij langs kwam lopen. Hij was al weer verdwenen tegen de tijd dat Takuto wilde vragen welke kant hij op moest.

Mitsuki

Prachtig! -Ligt helemaal dubbel-
Dat is nou de kunst van het RPG'en. Ik lig zó vaak dubbel om die acties.

"Eehhh?!" Takuto keek ongelovig naar Kazeyhaya. Sawako knikte bevestigend. "Mooh.. Wat nu weer" mompelde Takuto zacht. Zijn ogen gingen weer richting mij. Ik merkte niets en zat vast in mijn eigen gedachtes. "Is het niet gevaarlijk als iemand zo lang buiten westen blijft?" begon Sawako. Kazehaya knikte. Sawako raakte nog meer in paniek en kneep hard in mijn hand. "Shimatte" zei Takuto. Ik hoorde stemmen om me heen, ze klonken bekend, maar ik kon ze niet thuis brengen en ik kon ze niet verstaan. Mijn hoofd bonkte. Ik had het gevoel dat ik elk moment over moest geven. Boem, ik was onderwater. Ik had geen staart en spartelde wild met mijn benen. Het lukte me niet om boven water te komen. Mijn longen verkrampte. Mijn ademhaling werd zwaarder. Nene kwam langslopen en keek verbaasd de kamer in. "Ara ara, nande?" vroeg ze rustig. Sawako stond op en pakte met waterige oogjes Nene's handen vast. "Mitsuki gaat dood" zei ze. Nene's gezicht vertrok. "Dat is niet waar" zei Takuto. "Oi, Mitsuki" Hij zwaaide voor mijn gezicht. Nene liep naar de bank toe en ging op haar knieën zitten. Sawako stond achter haar te kijken. "Hikari-chan, haal eens een glas water" zei Nene nogsteeds rustig. Hikari knikte en liep weg. Ik hoorde nogsteeds de stemmen en begon harder te zwemmen. Proestend kwam ik boven. Boem, ik stond ineens in een paleis onderwater. Nu had ik wel mijn eigen staart. Dit paleis herkende ik niet. Het had zwarte tinten. Ik zwom naar een grote schelp waarin een kleine mermaid lag. Haar haren waren gitzwart en ze droeg een zilver kroontje. Haar ogen waren ook zwart en ze schenen vrolijk. Haar kleine zwarte staart en grijze schelpentopje leken wat licht uit te stralen. Het meisje opende haar ogen. "Mitsuki, je kunt het" zei het meisje. Hoe kende ze mijn naam? Wie was ze? Met een schok kwam ik bij en opende ik mijn ogen. Ik schrok van de gezichten boven me.

Hikari

Als verdoofd keek ik toe hoe Kazehaya-kun Mitsuki op de bank legde en Sawako er op een stoel bij ging zitten en haar hand pakte. "Mitsuki-chan, shikari!" riep ze paniekerig. Voorzichtig zette ik een paar stappen naar voren. Mistuki lag roerloos op de bank. Haar roodbruine haren in een wilde krans om haar hoofd, en haar ogen gesloten. Ze zag lijkbleek, nog bleker dan normaal en haar hand hing slap over de leuning. Ik schrok op van een harde beuk tegen mijn zij. Takuto duwde me ruw aan de kant en rende naar de bank. Hij liet zich op zijn knieën vallen en legde zijn hand op Mitsuki's voorhoofd. "Wat is er gebeurd?!" vroeg hij fel. Ik schudde verstomd mijn hoofd. Takuto wierp een blik op Kazehaya-kun. "Geen idee." mompelde hij. "Kuronuma en ik kwamen net aanfietsen, en toen viel ze ineens..." Zijn nadenkende gezicht vertstarde. "Ze zei nog iets!" besloot hij toen. Hij keek Takuto iets wat verwijtend aan. "Wat dan?" vroeg Takuto ongeduldig. Kazehaya-kun keek naar de grond terwijl hij Mitsuki citeerde; "Takuto no baka."

Mitsuki

Ik lag dus voor pampus op de grond. 'Kuronuma-chan, maak de deur eens voor me open' Kazehaya tilde me op en liep met haastige passen richting de deur. Sawako rende voor hem uit en hield de deur open. 'Hikari-chan, ze viel zomaar weg' zei Sawako verbaasd tegen Hikari. Takuto kwam op ze aflopen vanwege de herrie. 'Wat is er gebe..' 'Aan de kant' Kazehaya liep langs hem heen en sloeg af. Hij kende dit huis helemaal uit zijn hoofd en hij liep zo door naar de woonkamer. Sawako pakte Hikari's hand en liep snel achter Kazehaya aan. Takuto bleef nogal verbaasd achter.

Hikari

Twijfelend ging ik met mijn vinger langs de talloze deuren in de gang. Waarom zag alles hier hetzelfde uit. Met een zucht bleef ik stilstaan. Alweer verdwaald. Ik nam me voor een herkenningsteken aan mijn deur te bevestigen als ik mijn kamer had gevonden. Maar dan moest ik hem wel eerst vinden. Ineens kreeg ik een idee! Ik kon de kamer van de buitenkant wel herkennen! Aan de gordijnen! En dan hoefde ik alleen maar te tellen welke kamer het was, of handiger nog, als onee-chan al in de kamer was, zou ze de buitendeur open kunnen doen. "Yosh." mompelde ik tegen mezelf, en ik huppelde naar de buitendeur. Toen ik eenmaal op de met grind bedekte afrit stond zag ik Sawako-chan en Kazehaya-kun staan op het tegelpad. Ik wilde naar ze zwaaien toen ik zag dat Kazehaya-kun op zijn knieën op de grond zat, ergens overheen gebogen, terwijl Sawako, met haar handen geschokt voor haar mond geslagen, aarzelend dichterbij kwam. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes om het beter te kunnen zien en hapte naar adem. Op de grond, aan Kazehaya-kun's voeten lag een fragiele gedaante. Mijn ogen werden groot. Met een schok van herkenning keek ik naar de dikke bos krullen: Mitsuki!

Mitsuki

Ik was nogsteeds aan het schreeuwen, vloeken en aan het hinken toen Shouta met Sawako aankwam fietsen. Ze hadden allebei een ijsje vast en keken mij raar aan. 'Nanni, Mitsuki-san?' vroeg Shouta die van zijn fiets afstapte. 'Takuto no baka' riep ik boos. Ik gaf hem er gewoon de schuld van. Maar was het wel zijn schuld? Geez, ik zat helemaal met mezelf in de knoop. Sawako keek maar toe. Ik liet mezelf op de grond vallen. Shouta gooide zijn fiets op de grond en liep snel naar me toe. Hij hurkte naast me neer en streek mijn pony uit mijn gezicht. 'Het komt goed, dat weet ik zeker' zei hij aardig. Mijn wangen werden rood en ik probeerde te glimlachen, maar dat lukte niet en ik werd weer bozer. 'Hoe kan jij dat nou weer weten, je weet niet eens wat er aan de hand is!' Ik moest hier weg, het werd me even allemaal te veel. Het werd zwart voor mijn ogen en ik klapte met mijn hoofd tegen de grond.

-Yay, Drama-queen is in the house-