Hikari

Ik sprong van de bagagedrager af en keek hoe Takuto zijn fiets op slot zette. Zwijgend liepen we het grindpad op. Takuto had de hele weg niets gezegd. Takuto duwde de deur open en liep achter mij aan naar binnen. "Ik eh... Ik ga naar mijn kamer." mompelde ik. Takuto knikte maar zei niks. Ik liep haastte me naar mijn kamer, ik wilde heel graag even met onee-chan praten over wat er gebeurd was, maar onee-chan was niet op onze kamer. Teleurgesteld liet ik me op het bed vallen. Ze lag vast op het grasveld ofzo.

Kukai en Ikuto zaten op een bankje te wachten tot Yamiko met Yoru terug zou komen. Kukai vroeg zich net af waar ze bleven toen Yoru aan kwam vliegen, gevolgd door Mayu. "Ikuto, tai hen!" riep Yoru paniekerig. "Yamiko is gekidnapt!"

Yamiko

Ik volgde Yoru het bordes op, het gazon over, via het grindpas naar de oprit, en van het terrein af. Ergens in het bos dat aan de villa grensde bleef hij in de lucht hangen en wees naar een bos takken op de grond. "Daar is Mayu-chan." zei hij beslist. Ik tilde een paar takken op. Mayu zat op de grond van het bos met haar armpjes over elkaar. "Hier ben je." zuchtte ik opgelucht. Mayu zei niks. "Wat doe je hier in Godsnaam?" "Ik woon hier." zei Mayu kil. "Eh? Hoe bedoel je?" ik keek Mayu verward aan. Mayu zweefde omhoog. "Omdat jij me nooit naar buiten laat!" piepte ze, en ze priemde een beschuldigende vinger in mijn richting. "Altijd als ik met je chara-change om je te helpen wordt je boos en schreeuw je tegen me. En anders zit ik maar in je tas, of op je tafel! Ik ben het zat! Denk maar niet dat ik nog terugkom!" Ik schudde geirriteerd mijn hoofd. "Dan niet." mompelde ik, en ik draaide me om en liep verder het bos in. Yoru bleef even bij Mayu zweefde en volgde me toen. "Nee, Yami-chan..." zei Yoru voorzichtig. "Misschien moet je wat liever voor Mayu-chan zijn." Ik stak mijn neus in de lucht. "Waarom?" vroeg ik hooghartig. "Ik heb toch niks aan haar. Ze zet me alleen maar voor schut!" Ineens hoorde ik geritsel achter me in de bosjes. Het ging heel snel. Yoru gilde "Abunai!" en vervolgens werd er een opgevouwen doekje voor mijn mond geslagen. Ik hoorde iemand grinniken, en Yoru schreeuwde van steeds verder weg terwijl het bos begon te draaien. Ik probeerde tegen te stribbelen maar mijn ledematen werden slap, en langzaam werd alles zwart.

Yamiko

"Waar is ze dan?" vroeg ik aan Yoru. Hij zweefde lachend door de gangen. Hij had me gezegd dat hij wist waar Mayu was, dus volgde ik hem, maar hij was al een halfuur aan het 'zoeken'. Ik balde mijn vuisten. "Als je me voor de gek houdt stop ik je in het tosti-ijzer." zei ik dreigend. "Dan moet je me eerst zien te pakken-nya!" kraaide Yoru. Ik stak mijn hand uit, maar Yoru ontweek hem behendig. Ik slaakte een zucht. "Oké dan. Als je me nu naar Mayu brengt, koop ik een blikje sardientjes voor je." Yoru likte langs zijn lippen. "Nu komen we ergens..." zei hij vermaakt. "Oké, twee blikjes." zei ik geïrriteerd. Yoru maakte een salto in de lucht. "Deal." Hij draaide zich om en vloog in een rap tempo richting te buitendeur.

Yamiko

Ik liep achter Ikuto aan de zaal uit en liep richting mijn kamer. Ikuto moest blijkbaar dezelfde kant uit. Ik liep achter hem aan en keek opzij, door de hoge ramen in de muur van de gang. De zon scheen fel naar binnen. Ineens stond Ikuto stil. Het was zo onverwachts dat ik bijna tegen hem aanknalde. Yoru vloog naar me toe en bleef voor mijn gezicht hangen. "Waar is Mayu-chan?" piepte Yoru plagerig. Ikuto draaide zich langzaam om. Ik trok een rimpel in mijn voorhoofd. "Op mijn kamer." zei ik langzaam. "Ik was alleen buiten toen Kaito me kwam halen." Ikuto keek me doordringend aan. "Moet je haar niet wat meer naar buiten laten?" vroeg Yoru. Ikuto bleef me maar aanstaren, maar zei niks. "Ehm... Nee... Weet ik niet. Wat gaat dat jou nou meer aan." Ik zei het meer tegen Ikuto dan tegen Yoru. Ikuto draaide zich weer om en liep weg. Yoru vloog achter hem aan. Ik bleef verbaasd in de gang achter.

Yamiko

Nog steeds twijfelend volgde ik Kaito de muziekruimte in. "Het is je gelukt! Sasu ga Kaito!" kraaide Haruhi. Ze gebaarde naar een stoel, achter in de zaal waar Ikuto achterovergezakt in hing. Zijn donkerhouten viool lag werkloos in zijn schoot en een klein blauw katmensje zweefde boven zijn schouder. "Ikuto! Het is Yamiko!" kirde Yoru, terwijl hij met zijn kattenpootjes zwaaide. Ikuto keek verveeld op. "Dat werd tijd." zei hij alleen maar. Ik trok een gezicht. "Ga jíj de vioolpartij doen?" Ikuto knikte. "Als het je niet bevalt moet je bij Haruhi gaan klagen, maar ik schat je kansen erg klein in. Hij kwam overeind en zette zijn viool onder zijn kin. Ik zuchtte geirriteerd. "Begin nou maar gewoon." Ikuto sloot zijn ogen en begon te spelen. Ongeduldig wachtte ik tot ik moest invallen, ondertussen begon Kaito al met zingen. Af en toe keek hij me even aan, alsof de woorden aan mij gericht waren.