Hikari

Toen ik de eetzaal inliep klopje Shin meteen op de plek naast hem. Verlegen ging ik zitten. "Gaat het een beetje met Miyako?" vroeg hij bezorgd. Ik knikte. "Ze is verdrietig, maar opgelucht." Shin keek afwezig voor zich uit. Gefascineerd staarde ik naar zijn profiel. Zijn lange wimpers staken sierlijk vooruit en het kettinkje aan zijn piercing glinsterde in het licht van de TL-verlichting. (HOE ROMANTISCH! 8D) Ineens keek hij ma aan. Ik schrok en sloeg snel mijn ogen neer. "Ik ben blij dat Yami-chan terug is." zei hij opgewekt. "Hai! Atashi mo!" zij ik snel. Shin glimlachte. Ik kreeg het er warm van. Op dat moment kwam Rika naast me zitten. "Ohayo nano desu." zei ze vrolijk. Ik lachte naar haar. "Ohayo, Rika-chan." Rika pakte een broodje uit de schaal en zette haar tanden erin. "Is Yamiko-san oké?" vroeg ze toen ze de hap brood had doorgeslikt. Ik knikte. "Gelukkig wel." zei ik met een blik op Shin.

Miyako

Ik zwom naast Seira. Rina was achter ons. Het verbaasde hoe gemakkelijk, we zo snel gingen. Seira keek me aan. "Is dit een van je eerste keren dat je zwemt?" vroeg ze. Ik knikte. "Dat is te zien" zei ze met een lach. Mijn wangen werden rood. "Waar gaan we naartoe?" vroeg ik. "Naar jou paleis, daar weten ze vast neer, aangezien Orange bij je in de buurt woont" zei Rina van achtere. Ik keek om en knikte. Ik was nog nooit eerder bij mijn paleis geweest. Ik werd er zenuwachtig van. "Wist je dat je al volwassen bent?" zei Seira. Ik moest lachen. "Dat kan niet, ik ben pas 16" Seira schudde haar hoofd. "Mermaids zijn volwassen vanaf hun 14de" legde ze uit. Hoe verder we zwommen, hoe lichter het werd. Het was een beetje een rood/witte vloed. Ik zag torens in de verte. We naderde mijn paleis. Mijn hart begon sneller te slaan en ik begon sneller te zwemmen. Het paleis werd steeds groter. Het was rijkelijk versierd met schelpen in heel veel rode tinten. Er was een soort wiertuin en ik zag overal rode Mermaids. Van kleine meisjes, tot volwassen vrouwen. Ik stopte voor het grote, betegelde pad naar de grote deur. Seira gaf me een zacht duwtje. Ik zwom langzaam verder. Langs me heen stopte iedereen met wat ze deden. Ze bogen. "Okarinasai, Miyako-sama" zei een klein meisje met twee lange, rode vlechten. Ik werd rood. Ik werd nooit Miyako-sama genoemd en er bogen nooit mensen voor me. Er kwam een volwassen vrouw uit de deuropening. Ze had lang, golvend zwart haar, een rode staart die mooi versierd was en een wit/rood topje. Ze had mooie armstukken en in haar haren was een parelketting gedrappeerd. Ze zag eruit als een godin. Toen ze me zag zwom ze snel naar me toe. "Miyakohime-sama" zei ze met een sierlijke buiging. Ik was sprakeloos en stotterde wat random woordjes.
Takuto ging als een gek terug naar huis. Hij gooide de deur met een klap dicht en stampte door de gangen. Er ging een deur open. Tomo stond er in haar pyjama. "Nanni? Takuto, je maakt zoveel lawaai!" Takuto greep Tomo bij haar schouders en schudde haar door elkaar. "MIYAKO IS VAN DE CLIFF GESPRONGEN EN ZE KWAM NIET MEER BOVEN" schreeuwde hij woest. Tomo's gezicht werd lijkbleek. "WAT!" Er gingen nog twee andere deuren open. "Miyako deed wat?" Juliet wreef moe in haar ogen. Uit de andere kamer kwam Kanade. "Waarom heb je haar niet tegn gehouden, idioot!" gilde Tomo bijna. "Ik was verdomme te laat!" riep Takuto boos terug. "Mooh, hou op met die herrie nano desu" de kleine Rika kwam moe aansjokken.

Hikari

Afwachtend wat er ging gebeuren keek ik van Mitsuki naar Takuto. Iedereen leek ademloos toe te kijken. Takuto stond op. "Ik moet even... eh..." zonder zijn zin af te maken draaide hij zich om en liep de eetzaal uit. "Takuto wacht!" Mitsuki stond ook op, holde om de tafel heen en rende Takuto achterna. De andere Mistuki stond op en wilde hun ook volgen. Ik gaf onee-chan onder de tafel een schop en ze pakte snel Mitsuki's pols. Mitsuki keek haar verbaasd aan, maar onee-chan schudde haar hoofd. "Laat ze maar even." zei ze dwingend. Mitsuki ging weer zitten. Ik kon onee-chan wel omhelzen, maar hield me in. Ineens zag ik dat Shiníchi-kun samenzweerderig naar me zat te grijnzen. Ik voelde mijn wangen gloeien en begon gauw een gesprek met Rika, maar hij liet mijn blik niet los.

Hikari

Langzaam maar zeker liep de eetzaal vol met mensen. Iedere dag verbaasde ik me weer over het enorme aantal mensen dat hier woonde. Ik stak mijn hand op naar Tsubasa-chan, die samen met Yuuki en Kaname aan kwam lopen, en doorzocht de massa naar onee-chan. Ik had haar sinds de repetitie niet meer gezien. "Kari-chan." Sawako wees naar een drietal lege stoelen naast Chrno en Rosette. "Zullen we daar gaan zitten?" Ik knikte en ging op de buitenste stoel zitten. Mitsuki en Sawako namen de andere twee stoelen. Een klein meisje met lang blauw haar kroop op de stoel aan de andere kant naast me. "Konbanwa nano desu~" zei het hoge stemmetje. "Konbanwa, Rika-chan." zei ik vriendelijk, en ik keek weer naar de deur. Net op dat moment kwam onee-chan binnen. Tot mijn grote verbazing liep ze arm-in-arm met Shin'ichi-kun. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Zou het een kyara-changie zijn? Ik speurde haar haren af opzoek naar een wit bloemetje, maar die was er niet. Dan was ze het dus zelf! Ik werd uit mijn overpeinzingen gerut door Mitsuki die mijn pols greep en naar adem hapte. Ik zag ook waarom, Shin'ichi-kun en onee-chan werden gevolgd door niemand minder dan Takuto.