Miyako

Huh? Dit was niet in het plan vermeld geweest. Ik keek om me heen, opzoek naar meer mensen die onverwachts tevoorschijn konden komen. Toen schoot mijn blik weer naar de open plek. Er kwam een man aanlopen. Hij was helemaal gekleed in het zwart en droeg een wit gezichtsmasker. Ik kreeg er de rillingen van. Hij had een stevig, ruw touw vast. Aan het einde van dat touw liep Yamiko. Tranen sprongen in mijn ogen toen ik zag hoe ze erbij liep. Ze strompelde en zag erg bleek. Rondom haar enkels zaten diepe groeven en bloedkorsten. Op haar wang zat een snee en haar haren zagen er goor uit. Achter Yamiko verscheen een gigantische groep mannen, hetzelfde gekleed als de man waarvan ik meende dat het de ontvoerder was. Ik keek van Ryouko naar Kurosaki en liet mijn hoofd toen hangen. We waren met veel te weinig tegenover die groep. Ineens hoorde ik heel wat kreten. "Charanari! Amulet Heart!" "Charanari! Clown Drop!" "Charanari Seraphic Charm!" "Charanari! Sky Jack!" "Charanari! Black Lynx" verwonderd keek ik naar alle character transformations. De Shugo Chara groep viel een deel van de in zwart gekleede mannen aan. Langs me sprong Ryouko uit de bosjes en begon ze mannen neer te slaan. Ik keek naar Hikari. Ze stond zachtjes te huilen en keek naar de man en Yamiko. Ookal was zijn gezicht niet te zien, je kon merken dat hij geschokt was. Straks ging hij Yamiko wat aandoen. Ik zocht op de grond naar iets hards. Snel griste ik een steen van de grond en wierp ik die naar het hoofd van de man. Mis! Verdomme! Ik ging ook de bosjes uit. Ik wende me tot de man en wees met mijn vinger naar hem. Uhm, ja.. Wat ging ik nu zeggen? Even was ik stil. "Laat Yamiko los" zei ik toen dommetjes. Toen de man dat niet deed werd ik boos en voelde ik me tegelijkertijd erg kinderlijk. "Red Pearl Voice!" over vrolijk belandde ik in het vreselijk schattige rode jurkje op de grond. Ik knipoogde en er sprongen hartjes naar voren. Er starte een liedje met een way to lange intro. "Pichi Pichi Voice! Live Start!" Ik sloot mijn ogen en bracht de E-pitch richting mijn mond. "Otogibanashi saigo no peeji wa, kakikaerarete higeki ni kawari, tatta hitotsu shinjiteta hito no kokoro sae mo miushinau, ai mo yume mo maru de suna no oshiro mitai na no, hakanaku kowarete yuku no yo sore wo nozomanakutatte" zong ik. Ik zag vele mannen naar hun oren grijpen en neervallen van de hoofdpijn.

http://www.youtube.com/watch?v=YfoD-MxjohQ&feature=related ~ Oké, dit is niet de originele, maar deze is zo schattig =D

Hikari

Ik keek vol ongeloof van Kukai naar Ikuto. "Sonna... Hoe bedoel je? Onee-chan wa..." Ikuto wierp me een gepijnigde blik toe. "Yoru had haar naar het bos gebracht om Mayu te zoeken, maar hij kwam zonder haar terug." Ik sloeg verschrikt mijn handen voor mijn mond. Dat kon niet waar zijn. Ik schudde heftig mijn hoofd. "Daijoubu." mompelde ik. "Ze is vast gewoon een stukje lopen! Dat doet ze wel vaker. Niks aan de hand." Ik hoorde dat ik niet bepaald overtuigend klonk. Ikuto schudde zijn hoofd. "Chigau yo. Yoru heeft gezien dat ze werd meegenomen door een man met een bivakmuts." Ik voelde mijn ogen prikken. "Waarom heeft hij hem dan niet tegengehouden?!" riep ik fel. Ikuto stak zijn hand op en hield zijn duim en wijsvinger een stuk van elkaar. "Yoru is ongeveer zo groot. Wat zou hij moeten beginnen tegen een volwassen man?" Ik schudde opnieuw mijn hoofd. "Uso. USO DA! Onee-chan is sterk! Onee-chan is degene die mij altijd beschermt! Ze kan niet ontvoerd zijn! Dat kan gewoon niet!" Met mijn handen voor mijn gezicht stormde ik langs Ikuto heen de kamer uit. Blindelings rende ik door de gang, zonder te weten waar ik heen ga. Het duizelde me. Onee-chan was ontvoerd. Waarom? Waarom zou iemand haar willen ontvoeren? Abrupt stond ik stil en keek voor me uit. Ik probeerde te bedenken wie onee-chan ontvoerd kon hebben. Misschien was het een grap. Misschien was het wel Shin ofzo. Dat hij met haar uitging en haar voor de grap verraste met een bivakmuts op. Ik knikte. Dat zou kunnen. Dat was wel iets voor Shin. Ik voelde mijn kniëen bezwijken. Langzaam zakte ik in elkaar. Ik bleef roerloos op de grond zitten tot ik voetstappen achter me hoorde. Even dacht ik dat Ikuto of Kukai me gevolgd was, totdat ik een bekende stem hoorde. "Ara? Hikari-chan? Wat is er?" De voetstappen stopten even. Ik drukte kramachtig mijn handen tegen mijn mond, maar kon niet vermijden dat er een gesmoorde snik ontsnapte. De voetstappen versnelden. "Hikari-chan?!" Ik schudde mijn hoofd. Ik wilde deze stem niet horen. Niet hier. Niet nu. De tranen begonnen over mijn wangen te stromen toen Shin voor mijn neus kwam staan

Hikari

Ik lag op mijn bed een manga te lezen toen er ineens hard op de deur werd gebonkt. "Hikari, ben je daar?" klonk een lage stem. Ik veerde overeind. Ikuto-kun? Doushite? "Hikari?" deze keer was het Kukai. "Ano... Douzo." stotterde ik. Ik legde mijn manga neer en de deur vloog open. Kukai stormde naar binnen, en Ikuto bleef in de deuropening staan. "Yamiko is..." hijgde Kukai. Yamiko is ontvoerd."

Hikari

Ik sprong van de bagagedrager af en keek hoe Takuto zijn fiets op slot zette. Zwijgend liepen we het grindpad op. Takuto had de hele weg niets gezegd. Takuto duwde de deur open en liep achter mij aan naar binnen. "Ik eh... Ik ga naar mijn kamer." mompelde ik. Takuto knikte maar zei niks. Ik liep haastte me naar mijn kamer, ik wilde heel graag even met onee-chan praten over wat er gebeurd was, maar onee-chan was niet op onze kamer. Teleurgesteld liet ik me op het bed vallen. Ze lag vast op het grasveld ofzo.

Kukai en Ikuto zaten op een bankje te wachten tot Yamiko met Yoru terug zou komen. Kukai vroeg zich net af waar ze bleven toen Yoru aan kwam vliegen, gevolgd door Mayu. "Ikuto, tai hen!" riep Yoru paniekerig. "Yamiko is gekidnapt!"

Yamiko.

Onze rennende voetstappen galmden over het marmer in de gang. Ik verbaasde me erover hoe snel Kukai was. Hijgend bleef ik staan. Ik had zo'n slechte conditie. Kukai kwam bijna piepend tot stilstand. "Daijoubu?" vroeg hij toen hij terug liep naar het plekje waar ik stond. Hij was niet eens buiten adem. "Ja hoor." zei ik vlak. Ik balde mijn vuisten tegen de steken ik mijn zei en begon langzaam weer te joggen. Kukai knikte goedkeurend en racete weer verder. Met de grootste moeite kon ik hem bijhouden. Vaag vroeg ik me ergens af waarom we eigenlijk renden.

-Dat is dus een typisch gevalletje van een inspiratieloos stukje! x'D Maargoed...

Yamiko

Kukai knikte nadenkend. "En Ikuto liet merken dat hij iets wist?" Ik krabde aan mijn kin. "Nou... Eigenlijk zei hij helemaal niets, maar Yoru vroeg waar Mayu was en zei dat ik haar vaker naar buiten moest laten. Op een heel plagerig toontje." Kukai knikte. "Ja, ik weet wat je bedoelt. Yoru wil nog wel eens grapjes uithalen, maar om een Shugo Chara te ontvoeren..." Ik haalde mijn schouders op. "Maar waar kan ze dan zijn?" Kukai fronsde. "Ik weet het niet, ik denk niet dat Ikuto en Yoru haar hebben, maar misschien weten ze wel iets." Ik rolde met mijn ogen. "Dat lijkt me duidelijk ja!" Kukai keek schuin omhoog naar zijn Shugo Chara. "Daiichi, voel jij Mayu's aanwezigheid?" Daiichi concentreerde zich en schudde toen zijn hoofd. "Nee, maar wel die van Yoru!" Ik vloog overeind. "Breng me dan naar hem." Daiichi knikte en vloog vooruit. Kukai stond ook op en samen renden we achter Daiichi aan.

Yamiko

Haastig duwde ik de deur van mijn kamer open en rende naar het kastje waar Mayu's ei altijd lag. Het was weg. "Kuso!" riep ik buiten adem, en struikelend rende ik weer naar buiten. Haverwege de gang bleef ik hijgend staan. Waar was Ikuto? Als ik nu Mayu bij me had gehad zou ze nog handig kunnen zijn, dan zou ze Yoru's aanwezigheid misschien kunnen voelen. Ik zette mijn handen op mijn kniëen en wachtte tot ik wat minder moe was. Ineens hoorde ik voetstappen achter me. Met een ruk draaide ik me om en keek in een grijnzend gezicht omlijst met warrig, rood haar. "Kukai." hijgde ik. "Je moet me helpen."

Yamiko

"Ne, Yami-chan," vroeg Nagihiko samensweerderig. "Wat gebeurt er als jij een chara-changi doet met Mayu?" Mayu vloog mijn tas uit. "Sore ga-" Ik greep haar voor ze iets kon zeggen en duwde haar ruw terug in mijn tas. "Niemand vroeg jou iets." snauwde ik, waarna ik me weer tot Nagihiko wendde. "Ano... Hazukashii desu!" mompelde ik, en ik voelde dat ik rood werd. "Ja, daar hebben we allemaal last van." zei Amu met een zucht. Nagihiko knikte instemmend. "Hazukashi? Nee hoor!" zei Kukai luchtig. Hij gebaarde naar Daiichi en ineens verdween er een gouden sterretje in zijn rode haar. Hij stond op en begon met onigiri te jongleren. Amu zuchtte nogmaals. "Ja hoor Kukai, wrijf het er nog maar even lekker in!" Suu keek afkeurend toe. "Spelen met je eten..." mompelde ze verontwaardigd.

Yamiko

Ondertussen liepen Kukai en ik vast richting de eetzaal voor het ontbijt terwijl hij me vertelde over de avonturen van de Guardians. Toen we de eetzaal inliepen werden we meteen tegemoet gerend door Amu en een mooi meisje met lang stijl blauw haar, nogal jongensachtig gekleed. "Ohayo, Yamiko!" zei Amu vrolijk. Ze gebaarde naar het meisje. "Jij kent Nagihiko nog niet hè?" Ik stak al automatisch mijn hand uit en realiseerde me ineens wat Amu zei. Nagihiko. Dit.... was een jongen? "Eh... Hajimamashite!" zei ik vlug. Nagihiko pakte mijn hand. "Yoroshiku!" zei hij opgewekt, en hij maakte een klein buiginkje. "Maak je geen zorgen, ik was net zo verbaasd." fluisterde Kukai.

Yamiko

Verwonderd luisterde ik naar Kukai. Ik wist niet eens dat er naast Amu nog andere mensen in dit huis woonden die Shugo Chara hadden. Kukai begon op te sommen. "Ik heb alleen Daiichi, en we hebben Nagihiko, die heeft er twee; Temari en Rhythm, en Utau heeft er ook twee; Eru en Iru, en Ikuto natuurlijk, die heeft Yoru." Ikuto... Ikuto... Die naam kwam me bekend voor. "Oh! Die speelt viool bij mijn liedje op de live!" flapte ik eruit. Kukai keek bewonderend. "Doe je mee aan de live?" Ik wendde mijn blik af. "Ja, blijkbaar." Kukai knikte. "Ik kom kijken!" zei hij toen. Ik kon een glimlach niet onderdrukken.

Yamiko

Ik liep afwezig door de tuin. Mayu zweefde boven mijn schouder. "Yami-chan." zei Mayu verveeld. "Waarom mag ik nooit met je chara-changen?" Ik zuchtte. "Datte... Hazukashii desu." Mayu draaide rondjes in de lucht. "Pff... Ik vind je normale gedrag genanter." "Oi!" Ik greep in de lucht, maar Mayu ontweek me. "Heb jij ook een Shugo Chara?" riep ineens een enthousiaste stem. Ik keek op en zag een jongen die iets jonger was dan ik. Hij had rood warrig rood haar en groene ogen, en naast zijn hoofd zweefde een piepklein jongetje in een sportoutfit. "Daiichi!" kraaide Mayu. Ze vloog op de Shugo Chara af en probeerde hem te omhelzen, maar hij ontweek haar behendig. "Mooh, Mayu-chan..." mompelde Daiichi geërgerd. "Kennen jullie elkaar?" vroeg ik verbaasd. De roodharige jongen staarde naar Mayu, die zich afklopte alsof ze door Daiichi's actie de grond had geraakt. "Mayu-chan..." mompelde hij. "Dan ben jij Tamura!" hij stak zijn hand uit met een zorgeloze glimlach. "Souma Kukai desu! En dit is Daiichi."