Jiro

Oké, ik gaf het toe. Dat van net was een hele stomme actie geweest. Ik kon me weer eens niet inhouden. Mijn blik gleed naar Miyako die tegen Mio praatte. Ritsu liep naast me. Zij keek ook naar Mio en Miyako. Uiteindelijk liepen we allemaal naar onze eigen kamers om ons om te kleden.

Ik zat als eerste in de eetzaal. Wat was het hier groot. De eerst volgende die binnenkwam was Himeno. Ik nam haar eens goed op. Ze droeg schoenen met hoge zolen, haar zwarte panty zat vol gaten en ladders en haar spijkerrokje was korter dan het gemiddelde meisje zou durven dragen. Ook droeg ze een kort roze met zwart gestreept shirtje waardoor zowat haar hele, dunne, buik te zien was. Om haar hals hing een ketting waaraan een hand hing die zijn middelvinger opstak. Ik grinnikte. Wat een vreemde vertoning. Himeno ging niet bij me in de buurt zitten. Ondertussen stroomde de zaal steeds voller. Mijn blik werd weer naar de deur getrokken toen ik haar stem hoorde. Miyako kwam binnen. Ze liep arm in arm met een jongen met een staartje. Achter haar liepen Hikari en Yamiko. Ze gingen in mijn buurt zitten en ik hoorde dingen als "Fijn dat het opgelost is" "Weer beste vrienden" Ikzelf zat tussen best wat schattige meisjes. Ze hadden zich al voorgesteld. Misuzu, Amu, Yuuki en Miku. Ik was benieuwd wat we te eten kregen.

Sorry.. Kort stukje. -w- Maar we kunnen zo weer vooruit, right?

Mitsuki

Takuto keek geiriteerd om toen Rosette en Lys achter hem stonden. Rosette draaide zich met haar rug naar hem toe en deed weer alsof ze zichzelf intiem omhelse. "Oh Takuto" piepte ze. Lys kreeg de slappe lach. Takuto's gezicht werd rood. "Mooh! Jurusai kodomo-tachi" zei hij boos. "Beeh!" Rosette stak haar tong uit en trok aan haar linker-onder-oog-lid(is dat een woord?!) Met een plof liet ze zich op de stoel rechts van Takuto ploffen. Lys liep naar de overkant en ging daarzitten. "OI! CHRNO!" riep Rosette naar de andere kant van de kamer waar Chrno net naar binnen kwam. Chrno keek snel door de kamer en zag Rosette zitten. Hij liep er naartoe en ging tegenover haar zitten. Ik kwam achter Tsubasa aan de eetkamer binnen. Voorzichtig zette ik het eten op tafel, net als Misuzu en Tsubasa. Toen alles op tafel stond wat op tafel hoorde te staan deden we onze schorten af en hingen die op aan het speciale rekje wat we daarvoor hadden. Mijn ogen schoten de tafel langs opzoek naar een lege stoel. Misuzu huppelde naar Rin en Len en ging daar tussen zitten. Tsubasa ging met rode wangen naast Kaname zitten. Ik zag dat Rosette overdreven aan het wenken was en moest lachen. Snel liep ik naar de lege stoel naast Takuto en ging zitten. "Waar is Hikari-nyu?" vroeg ik. Lys wees naar de deuropening.

Mitsuki

Na een poos waren we eindelijk klaar en wonder boven wonder hadden Tsubasa en Misuzu het voor elkaar gekregen schoon te blijven. "De afwas doe ik straks wel" zei ik terwijl ik mijn handen waste. Misuzu liep naar de bel die we hadden hangen voor etenstijd en liet hem een paar keer rinkelen. Op de gang waren duidelijk vele voetstappen te horen en ik moest lachen. Wat was dit eigenlijk toch absurd. Wie had het ooit bedacht om met zoveel mensen in één huis te wonen. Vroeger waren we maar met 4. Tot mijn 14de had ik altijd gedacht dat ze echte familie van me waren maar op mijn verjaardag kwam ik erachter dat ik geadopteerd was. In de nacht van mijn verjaardag sloeg ik ook op de vlucht omdat 'het kwaad' me gevonden had. Twee dagen daarna was ik Takuto tegengekomen. "Mitsuki? Waar staar je na?" vroeg Tsubasa. Ik schudde even mijn hoofd en kwam weer bij positieven. "Niets, dagdromen" zei ik snel. Ik pakte één van de grote dienbladen en ging richting de eetkamer. "Laat het niet vallen!" siste ik nog tegen Tsubasa.

Mitsuki

Ik keek toe toen Tsubasa glibberend opstond en Misuzu haar een handdoek gaf. Ik greep nog twee lepels van de grond en stopte ze in de vaatwasser. Tsubasa droogde zichzelf af en legde de handdoek weg. "Nou, laten we dan maar beginnen" zei ik. "HAI!" zeiden Tsubasa en Misuzu in koor. We pakte de spullen die we nodig hadden en begonnen met koken. Takuto liep de eetkamer in en ging alvast zitten. Hij had toch niets beters te doen.

Ik ook inspiloos =O

Mitsuki

"Ik moet hier eerst even over nadenken" zei ik terwijl ik mijn tranen wegknipperde. "Mitsuki, Tsubasa heeft er een bende van gemaakt, kom je... oh.. sorry" Misuzu stond in de deuropening en keek verbaasd naar de deprie gezichten van Hikari en mij. "Ik kom er zo aan" zei ik met een zwakke glimlach. Misuzu knikte en rende weer terug naar de keuken. Ik ging staan. "Misschien moet jij ook even goed nadenken" zei ik tegen Hikari. Hikari knikte en stond op. "Ga jij nu maar snel koken" zei ze met een gebroken stem. "Tot straks" zei ik en ik liep weg. Verdorie, hoe kon dit nou? Waarom Yamiko! Ik liep de keuken in. "Wat hebben jullie gedaan!" Tsubasa zat op de grond in een plas water en Misuzu raapte pannen op. "Tsubasa moest zo hard lachen dat ze tegen verschillende dingen aanstootte en toen viel er een kom water om en gleed ze uit" zei Misuzu snel. "Baka's" hoorde ik een bekende stem zeggen. Toen ik omkeek zag ik Takuto nog net langs de deur heen verdwijnen.

Mitsuki

Ik keek Hikari doordringend aan en begreep dat het ernstig was. "Heeft het te maken met Yamiko?" vroeg ik. Ik zag dat het huilen haar nader dan het lachen stond. "Tsubasa-chii, ik kom zo" riep ik snel naar Tsubasa. Ze knikte en liep verder. Ik loodste Hikari naar een grote boom in de tuin en we gingen er samen onder zitten. "Wil je erover praten?" vroeg ik bezorgd. Langzaam kwam het hele verhaal eruit. Ik kon mijn oren niet geloven. Yamiko, gekidnapt. Mijn gezicht werd wat bleker. Ik pakte Hikari's hand vast en keek haar aan. "Het komt goed, dat weet ik zeker! Daar gaan wij persoonlijk voor zorgen!" zei ik vastbesloten. "Zelfs al lopen we in 7 sloten tegelijk en lijkt alles tegen te zitten, we krijgen haar terug!" Ondertussen was er in de keuken één grote bende. Misuzu had Tsubasa aan het lachen gemaakt en ze kwam niet meer bij. Door haar onoplettendheid was ze tegen wat dingen aangeknalt en die lagen nu op de grond. "Tsubasa-chan! W-wat doe je!" piepte Misuzu die alles snel opraapte. "Ara?" Tsubasa zag wat ze had aangericht en begon snel mee op te ruimen.

Hikari

Shin en ik zaten een tijdje zwijgend tegenover elkaar. Shin's ogen stonder geschokt. Hij leek geen geruststellende woorden meer te kunnen bedenken. Zijn gezicht was lijkbleek. Ineens voelde ik me ongemakkelijk. "Ik eh..." mompelde ik zenuwachtig. "Ik ga even een stukje lopen." Shin knikte, terwijl hij nog steeds geschokt voor zich uit keek. Ik draaide me om en wilde de kamer verlaten, maar net toen ik in de deuropening stond greep Shin mijn pols en keek me doordringend aan. "Hikari." zei hij ernstig. "We haar haar vinden. Oké? We krijgen haar terug. Hoeveel losgeld we ook moeten betalen, hoeveel schurken we ook om zeep moeten helpen. We krijgen haar terug." Shin's gezichtsuitdrukking was vastbesloten. Ik perste er een onzeker glimlachje uit. "Oké." zei ik zachtjes, en ik draaide me op. Achter me hoorde ik de deur dichtgaan. Meteen schoten mijn ogen weer vol. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond en begon te rennen. Zonder te weten waar ik heenging. Na een tijdje gerend te hebben stond ik bij de deur die naar de binnenplaats leidde, aan de kant van het zwembad. Ik knikte. Frisse lucht zou me goed doen, en het houde water aan mijn voeten. Ik veegde mijn ogen af met mijn mouw en duwde de deur open en liep richting het zwambad. Het water glinsterde in de ondergaande zon. Maar toen zag ik dat ik niet alleen was. Tsubasa, Misuzu en Mitsuki liepen haastig mijn kant op. Toen Mitsuki me zag veranderde haar uitdrukking. Bij het zien van haar bezorgde gezicht begon ik meteen weer te snikken. Ik draaide me om en wilde wegrennen. "Hikari!" riep Mitsuki. Ik bleef stil staan. Mitsuki haalde me in en ging voor mijn neus staan. Haar rode ogen keken me ernstig aan. "Hikari, wat is er gebeurd?"

Mitsuki

"Konnichiwa" ik ging naast Misuzu zitten maar deed mijn voeten niet in het water. Dan zouden ze ontdekken dat ik een Mermaid was. Niemand wist dat, zelfs Takuto niet. Ik verzweeg wel meer over mezelf. "Konnichiwa" zeiden Misuzu en Tsubasa. "Wat gaan we koken?" vroeg ik. Tsubasa haalde haar schouders op. "Ik wil als toetje graag Almond Jelly maken" zei ik. Ik wist dat dat het lievelingseten van Takuto was. "Is goed" "Zullen we ook Omurice maken?" vroeg Misuzu. "Oké, doen we" zei Tsubasa. "Laten we dan maar beginnen want ik ben niet zo'n keukenprinses" zei ik. Misuzu knikte en haalde haar voeten uit het water. Ze pakte haar schoenen maar trok ze niet aan. "Ik ga even mijn voeten drogen, ik kom er zo aan" Tsubasa droogde haar voeten in het gras en ging weg zonder wat te zeggen. Ik ging er snel achteraan. Takuto lag op zijn bed en dacht na. Ondertussen vroeg ik mij nogsteeds af waar Hikari was.

Mitsuki

Toen we bij de villa aankwamen stapte ik. Ik glimlachte maar Makoto. "Bedankt voor het meefietsen. Mata Ashita!" zei ik vrolijk. Makoto stak zijn hand op en fietste door. Snel hobbelde ik met mijn fiets naar de garage en zette hem daar neer. Daarna ging ik naar binnen. "Tadaima!" riep ik vrolijk. "Ookari" zei Yuki met haar emotieloze stem. Ik liep meteen door naar mijn kamer om mijn eigen kleren aan te trekken en mijn gezicht te wassen. Toen ik daarmee klaar was liep ik de tuin in. Ik vroeg me af waar Hikari was. In de verte zag ik Tsubasa en Misuzu zitten. Dat herinnerde me eraan dat ik moest koken vanavond.

Tsubasa

Ik ging naast Misuzu zitten en deed mijn schoenen uit. Langzaam liet ik mijn voeten in het water glijden, het voelde koel aan. "Kom je me halen om te koken?" vroeg Misuzu. Ik haalde mijn schouders op en sloeg een oranje haar pluk over mijn schouder. "Mitsuki-san is er nog niet, dus we hebben geen haast" zei ik. Misuzu knikte en trappelde in het water. Wat was dit rustgevend. Ik glimlachte. Ik merkte dat Misuzu me aankeek. "Is het niet raar om als vampier tussen mensen te leven?" vroeg ze. Ik dacht na, dat had nog nooit iemand me gevraagd. "Anno.. Het is niet super raar, op school zagen we ook mensen. Maar met onze pilletjes slaan we ons er wel doorheen. Het enige vervelende hier is de slaaptijd. Ik ben een nachtmens" zei ik. Misuzu knikte begrijpend. "En wat gaan we vanavond koken?" vroeg ze toen. "Hm.. Wat zou je lusten?" vroeg ik. Misuzu haalde haar schouders op.
Mitsuki liep naar Karen toe. Net toen ze iets wilde gaan zeggen was Karen haar al voor. "Ja, je mag eerder gaan, maar meld je morgen wel optijd. Hier is je tas, ik maak je wel op want ik kan nu al raden dat je geen witte schmink hebt" zei ze met een grijns. "Arigatou!" zei Mitsuki met een lichte buiging. Mitsuki ruimde haar spullen op, pakte haar spullen uit het hokje en liep naar haar fiets.

Tsubasa

Mijn hart ging als een wilde te keer. Weer een persoon dat ik niet kende. Vanavond zou ik de twee jongens opzoeken en vragen wie ze zijn. Dat had ik bij deze besloten. Ik vond het leuk dingen te weten te komen over de mensen waarmee ik samenwoon. Ik ging Misuzu maar alvast zoeken. Mitsuki kwam waarschijnlijk zo thuis en die wist dat ze moest koken. Ze kwam vast wel meteen door naar de keuken. Mijn gevoel zei dat Misuzu in de tuin was. Vanwege mijn bleke huid en vampierheid pakte ik eerst een kleine parasol voordat ik naar buiten liep. Ik klapte hem uit en stond buiten. Langzaam keek ik rond. Rechts, in de buurt van het zwembad zag ik een meisje in een witte rok, een roze blouse en met een gigantische blonde paardenstaart. Ze had twee dino knuffels vast en trappelde met haar voeten in het water. Ze zag er eenzaam uit. Zachtjes liep ik naar haar toe. "Konnichiwa" zei ik met een glimlach toen ik achter haar stond. Misuzu keek geschrokken om. "Gao" zei ze.

Tsubasa

Lys klemde zich goed vast in de auto want Rosette scheurde er weer eens als een maniac vandoor. Mitsuki K hield zichzelf ook goed vast. Chrno was er nogsteeds niet aan gewend. Lys was blij toen ze de oprijlaan opreden.
Ik was aan het kaarten met Yuuki en Zero. Tot nu toe had ik alles gewonnen, wat Zero totaal niet beviel. Yuuki leek het niet veel te schelen. Ik keek even naar de klok. Het ging ondertussen weer richting etenstijd. Vandaag was het mijn beurt, samen met Mitsuki en Misuzu. Ik hoorde een auto aankomen. Tsumugi kwam de kamer waar wij zaten binnenlopen met een schaal met taartjes en thee. Ze zette het voor ons neer en ging zitten. "Wil je meedoen?" vroeg Yuuki. Tsumugi knikte met een lieve glimlach.