Tsubasa

Ik nam een slok van mijn bloedpillen water. Ondertussen probeerde ik Takuto en Miyako te negeren die een discussie hadden die uit leek te gaan op een ruzie. Sinds ze gister nog closer waren geworden ging het steeds slechter. "Waarom doe je nu ineens zo hebberig. Ik kan best met andere jongens praten!" zei Miyako pissed. Ze stond nu, haar handen op tafel en een boze blik in haar ogen. Takuto had zijn armen over elkaar. Hij zei niets, wat Miyako nog bozer maakte. "Hmpf, baaaaka" redelijk arrogant stak ze haar neus in de lucht en liep ze weg. Ik lachte. Vreemd kind was ze.

Ghehe, ik ga de regels breken die niet bestaan 8D

Miyako liep boos door de gangen. Waarom was Takuto zo jaloers. Waarom vond ze hem ineens minder leuk. Had ze vriendschap verward voor liefde? Het was altijd leuker geweest toen ze nog vrienden waren. Ze hoorde bekende stemmen. Haar humeur sloeg om. "Kari-chan! Yami-chii!" riep ze vrolijk en ze omhelsde de tweeling. "Waarom ben je niet in de eetzaal?" vroeg Hikari.

Miyako

Ik rolde om in mijn slaap en werd wakker omdat ik werd tegengehouden. Slaperig wreef ik door mijn ogen en ging ik overeind zitten. Ik gaapte en keek naar rechts. Takuto sliep. Ik had hem nog nooit zien slapen en grijnsde. Wat onvast stapte ik uit bed en slingerde ik naar de badkamer. Na een snelle douche trok ik een zomers jurkje aan en ging ik met mijn hand door mijn haar zodat het wat meer krulde. Ik hoorde wat gerommel in mijn kamer en ging de badkamer weer uit. Takuto was opgestaan en hij stond recht tegenover me. "Ohayo" zei hij met een lage, schorre slaapstem. "Ohayo" zei ik, nogal vrolijk. Vandaag was ik in een goede bui. "Kan ik even je badkamer lenen, ik zie het niet zo zitten om in mijn pyjama over de gang te slenteren" "Ga je gang, ik ga alvast naar de eetzaal" zei ik terwijl ik naar mijn kast was gelopen en er een paar teenslippers eruit pakte. Ik hoorde de deur van de badkamer dichtgaan en de douchekraan ging aan. Ik voelde hoe mijn gezicht rood werd en liep snel mijn kamer uit. Niet veel later hoorde ik glasgerinkel vanuit mijn kamer. Suiseiseki. Snel ging ik terug, trok ik haar mijn kamer uit en liep ik verder naar de eetzaal. Niet luisterend naar haar geklaag en scheldwoorden vanwege de schrik. De eetzaal was richting vol aan het gaan, al was het merendeel mannelijk van wat er zat. Met een opgewekt gezicht plantte ik me tussen Shizuo en Ikuto. Tegeover me was een lege stoel en Jun. "Ohayo gozaimasu!" zei ik erg vrolijk. Wat deprimerende lage stemmen klonken terug. Tsubasa en Yuuki kwamen binnenlopen en gingen in de buurt zitten. "Ne, Miyako-chan, er komt geluid uit je kamer.." zei Tsubasa met een vreemde blik in haar ogen. "Oh, dat is Takuto" zei ik simpel. Tsubasa trok haar wenkbrauwen op. "Maaah, ik heb honger" zei ik terwijl ik me nog een keer uitrekte zodat mijn moe-heid weg was. Het was stil. Een voor een dropen er wat mensen binnen. Ik raakte in gesprek met Shizuo-tachi. Ik merkte nieteens dat Takuto binnenkwam en op de stoel naast Jun ging zitten. Ikuto vertelde iets waardoor ik helemaal dubbel lag. Jun grinnikte. Takuto keek met een jaloerse blik, dat ergerde me best wel.

Miyako

Ik schoof een beetje op in mijn bed zodat Takuto kon gaan zitten. Hij ging met zijn hand door mijn haar. "Juliet.. Er was zoveel bloed. Er liggen zoveel mensen.." zei ik zachtjes. "Het komt wel goed" zei Takuto sussend. Ik wilde vannacht niet alleen zijn, maar ik vond het zo genant te vragen. Terwijl ik het vroeger wel altijd had gedurfd. "Ne.. Takuto-kun." Begon ik. Tegelijkertijd zei Takuto "Oké, ik blijf vannacht hier" ik zette een zwakke glimlach op. "Dan ben ik zo terug" zei Takuto die weg ging. Ik knikte en trok mijn dekens wat hoger op. Niet veel later kwam Takuto terug in zijn pyjama broek. Mijn bed was gigantisch, ik schoof nog een stuk op en Takuto ging aan de rechterzijde liggen. Ik staarde naar het plafond. Er was een griezelige enge stilte. Ik draaide op mijn zij zodat ik Takuto aan kon kijken. Hij glimlachte. Ik trok de dekens nog iets verder omhoog. Ze kwamen nu tot aan mijn neus. Voorzichtig schoof ik iets dichter naar Takuto toe en sloot ik mijn ogen.

Tsubasa sloeg 4 glazen met bloedpillen achterover. Ze voelde zich nu al stukken beter. Ze ruimde de glazen op en rende toen meteen terug naar het bos. Het zag er minder erg uit dan net. De geur was aan het verdwijnen. Bijna iedereen was weer overeind en werd ondersteund.

Gomen, klein stuk.. Inspiloos

Tsubasa

Ik keek hoe zowat iedereen naar Yamiko vloog en bezorgd deed. Ik rolde met mijn ogen, ik was niet zo van dat lovey-dovey-friendship. Oké, ik heb soms mijn emotionele momenten, maar daar heeft iedereen last van. Dat heeft ook een naam. Slaap te kort. Wat wil je ook in zo'n gigantische villa met veelste veel mensen. Samen met Shizuo en Jun richtte ik me tot de neergeknuppelde mannen. Ze waren niet allemaal neergeknuppeld, maar ik noemde het zo. In de verte was de politie al te horen. Ik zag dat iemand overeind probeerde te krabbelen en liet de grond naast hem ontploffen. Hij schrok en bleef stil. Ik knipperde de rode gloed uit mijn ogen weg en keek naar Shizuo die me grijnzend aankeek. "Zeg, als ik een vendingmachine gooi, kan jij die dan laten ontploffen?" vroeg hij droog. Ik moest lachen en knikte. Ik draaide een oranje pluk haar om mijn wijsvinger heen. Langzaam keek ik in de rondte. Hier en daar lagen wat mensen van onze kant op de grond. Ze zagen er nogal bewusteloos uit. Toshio, Otonashi, Shinra en Night kwamen aanrennen en bekommerde zich om de gewonden. Het geluid van stevige schoenen op de grond dreunde door het bos. Dat was vast de politie. En gelijk had ik. Binnen no-time waren de mannen in het zwart geboeid en werden ze afgevoerd. De ene man spuuwde op de grond en keek boos naar Hikari. "Ik krijg jou nog wel! En jou ook!" gromde hij er nog achteraan tegen Shin. Ik liep naar het dichtsbijzijnde persoon op de grond toe. Het was Amu. "Oi, Hinamori-san!" ik schudde haar voorzichtig door elkaar. (Kan dat voorzichtig?) Ze kreunde pijnlijk. "Wat is er gebeurd? Hinamori-san!" ik kon er niet goed tegen. De geur van bloed die hier overal hing. Bloed. Ik likte mijn lippen af en schudde toen mijn hoofd. Ik voelde een hand op mijn schouder en keek om. "K-kaname-sama" zei ik geschrokken. Ik ging staan en kreeg twee bloedpillen in mijn hand gedrukt. Ik voelde mijn wangen rood worden. Kaname glimlachte. "Binnen staan al glazen klaar. Zero had ook wat probleempjes" zei hij rustig. Ik knikte en bleef even twijfelend staan. "Ga maar" zenuwachtig en verlegen liep ik weg. Mijn hoofd was knalrood. Mooh, ik was toch over Kaname-sama heen? Niet?

Yamiko

Verbaasd keek ik hoe de man die me het afgelopen etmaal voortdurend onderdrukt had in elkaar zakken. Mijn opzichtige pakje verdween en ineens had ik mijn eigen kleren weer aan. Had ik hem vermoord? Nu ik terug getransformeerd was voelde ik weer hoe zwak ik me voelde. Trillend viel ik op mijn knieën. Ik voelde me licht in mijn hoofd. Al het geluid leek gedempt te worden en de wereld om me heen leek wel in slow motion te bewegen. Het aantal mensen van onze villa bleef maar vermeerderen. Tsubasa was er nu ook en liet dingen in de buurt van de vreemde mannen ontploffen, en het aantal Mahou-shoujo figuren leek haast te zijn verdubbeld. Hoe lang zou dit nog duren? Hoeveel mensen zouden er al uitgeschakeld zijn? Er lagen ook mensen die bij ons hoorden op de grond. Zouden ze ernstig gewond zijn? Zouden ze..... Zou deze strijd ook levens gaan kosten? Ineens galmde de stem van de ontvoerder door mijn hoofd. "Genoeg geprutst, vergeet niet waarvoor we gekomen zijn!" Terwijl ik me afvroeg waar hij het over had werd het steeds donkerder. Paniekerige stemmen overlapten elkaar en de vochtige bosgrond leek steeds dichterbij te komen.

Shin keek verbeten toe hoe drie van de mannen op Hikari af sprongen en haar handen boeiden. Hij wist dat dit zou gebeuren. Het liefst wilde hij meteen tevoorschijn komen om ze naar de keel te vliegen, hij had zich al veel te lang passief opgesteld. Hij dacht aan Kurosaki's woorden toen ze Yamiko's redding plande. "Als je impulsief handelt zul je er spijt van krijgen, Okazaki. Één ondoordachte actie kan alles verpesten. Dan raak je zowel Hikari als Yamiko kwijt." Hij klemde zijn kaken op elkaar. Hij moest op Izaya's teken wachten. Inmiddels werd Hikari overgeleverd aan de leider van het stel. Shin knikte. Nu stond hij er alleen voor. Hij zette zich schrap en keek naar de lucht. Een zee van rode vonken verlichten de licht. Shin's hart sloeg over, dit was het teken, hij sprong uit de bosjes en wenste vurig dat zijn plan ging werken.

Vanaf de grond keek ik wat er gebeurde. Ik kon me niet bewegen, maar kreeg ineens alles weer haarscherp mee. Shin greep in de binnenzak van zijn jas en haalde iets zwarts tevoorschijn en richtte het op mijn ontvoerder. Er ging een heftige schok door me heen. Was dat een pistool?

Hikari hapte naar adem toen ze het voorwerp in Shin's trillende handen zag. "SHIN!" gilde ze schel terwijl de tranen over haar wangen stroomden (het zal ook eens niet. >.>) Shin haalde diep adem en probeerde zijn handen recht te houden. Zijn ogen schoten vuur. "Laat haar los." zei hij zacht, maar kil. De ontvoerder keek even naar Shin's jonge gezicht en barstte toen in honend gelach uit. "Dacht je nu echt mij bang te maken met een speelgoedpistooltje?" Shin beet op zijn lip. "Je trilt anders wel." De man snoof sarcastisch. "Kijk naar jezelf man. Je kan dat pistool amper normaal vasthouden." Hij nam een stap richting Shin. Het wapen was nu op zijn voorhoofd gericht. "Kom nou." zei hij spottend. "Je komt net uit de luiers rollen. Iemand als jij kan geen mens ombrengen." Shin kneep zijn ogen tot spleetjes. "Onderschat nooit een tiener, oude man." In een strakke beweging zwiepte hij het pistool opzij. Hikari gilde. Er klonk een harde knal en een stukje verderop zakte een man in elkaar. Tsubasa (A) die in de buurt stond, deed verschrikt een stap opzij. Iedereen was inmiddels gestopt met vechten. Alle ogen waren op Shin gericht, die het pistool weer op de ontvoerder's voorhoofd richtte. In zijn armen zag hij Hikari hem met grote lege ogen aankijken. Ze zei niks meer, huilde zelfs niet meer (OMG IT'S A MIRACLE! *O*), ze keek alleen maar. Shin slikte even. "Sorry Hikari." fluisterde hij onhoorbaar. Daarna richtte hij zich weer op de man die hij onder schot hield. "Geloof je me nu?" Ineens leek de man een stuk minder zeker van zijn zaak. "Laat. Hikari. Los." zei Shin dreigend. "Laat haar los of ik schiet je overhoop." De man was duidelijk kwaad. Kwaad en verbaasd. Shin glimlachte terwijl de man langzaam zijn handen omhoog deed. Shin opende zijn arm en wenkte Hikari, maar ze schudde haar hoofd en rende in plaats daarvan naar Miyako toe. Shin zuchtte. Dat viel te verwachten. Ondertussen hield hij de man nog steeds onder schot. "Mooi." zei hij zachtjes. "Dan mag je nu op de grond gaan liggen met je handen op je hoofd, en je slaafjes mogen hetzelfde doen. De man vloekte luid, maar liet zich toen door zijn kniëen zakken. Zijn handlangers volgden zijn voorbeeld. "Soubi!" riep Shin. "Kom!" Meteen verscheen Soubi vanuit de bosjes met een grote rol touw. De andere jongens liepen naar hem toe en pakte allemaal stukken touw. Met z'n allen begonnen ze de handen en voeten van de mannen vast te binden, tot alleen de leider nog over was. Shin hurkte bij zijn hoofd en zette de loop van het pistool tegen zijn voorhoofd aan. Onderstussen gebaarde hij dat Soubi ook hem vast moest binden. "Ik zou je alsnog kunnen doden." zei Shin kalm. Zijn houding was volledig veranderd. Van de aanvankelijke zenuwen was niks meer te bekennen. "Maar gelukkig ben ik geen moordenaar." vervolgde hij toen, met een blik op Hikari.

Toen hij zeker wist dat iedereen goed vastzat, en niemand nog iets zou kunnen doen pakte hij totaal onverwacht een pakje sigaretten uit zijn broekzak. Hij viste er een sigaret uit en zette die tussen zijn tanden. "Ook één?" vroeg hij nonchalant aan de ontvoerder. Deze spuugde alleen op de grond. Shin lachte plagerig. "Oh das waar ook. Je kunt je handen niet gebruiken." Hij haalde zijn schouders op en bracht de loop van zijn pistool naar zijn eigen gezicht. Hikari's ogen werden groot toen ze zag wat hij van plan was. "NIET DOEN!" gilde ze hysterisch, maar Shin lachte alleen maar, en haalde de trekker over.

Hikari kneep doodsbang haar ogen dicht en verwachtte een schot te horen maar... Die kwam niet. Voorzichtig opende ze haar ogen weer. Shin nam met een stalen gezicht een trekje van zijn sigaret. Hikari's mond viel open. "Maar hoe...? Je schoot toch?" Shin lachte gespeeld. "Oh dit?" Hij richtte het pistool naar boven en haalde op nieuw de trekker over. Een klein vlammetje kwam boven de loop uit, maar verder gebeurde er niks. "Dit is een aansteker." zei hij droog. De ontvoerder begon verbeten te vloeken. Hikari was met stomheid geslagen. "Maar die man eerder... Die handlanger!" Shin glimlachte onschuldig. "Hikari. Je denkt toch niet echt dat ik iemand zou vermoorden?" Hij gebaarde naar Tsubasa. Tsubasa knikte en deed een stap opzij. Meteen begon de man die aan zijn voeten lag vastgebonden te bewegen. "Hij was niet echt dood." zei Tsubasa luchtig. "Hij kon alleen niet bewegen doordat ik zijn schaduw had vergrendeld." Hikari schudde verward haar hoofd. "En het schotgeluid dan?" Op het moment dat ze het zei klonk hetzelfde geluid opnieuw. Een grijnzende Izaya dook uit de bosjes met een draagbare radio waar aan alle kanten snoeren uit hingen. "Klinkt best echt hè?" Hij gebaarde naar de struik waar Kurosaki achter vandaan kwam. "Kurosaki heeft vanmiddag een hele geluidsinstallatie opgebouwd." "Kusooo!" riep de ontvoerder vanaf de grond. "Het was maar een aansteker." Shin klikte met zijn tong. "Ho ho, dit is niet zómaar een aansteker. Het is toevallig wel een Limited Edition Item uit de nieuwste collectie van Vivienne Westwood." "Niet te geloven." lachte Kurosaki. "Dus dit was je grote plan?" Shin grinnikte geamuseerd. "Ja, Izaya kwam met wilde plannen over pistolen, maar waar haal ik in godsnaam een echt pistool vandaan. Bovendien zou dat ook een beetje te ver gaan." Izaya haalde zijn schouders op. "Het doel heiligt de middelen, toch?" Shin schudde zijn hoofd en keek Hikari recht aan. "Niet altijd." Izaya grijnsde bij het zien van Hikari's rode gezicht. "Te iu ka, het belangrijkste is dat Yami-chan gered is en de politie is onderweg." Shin draaide zich met een ruk om. "Nu je het zegt... Waar is ze eigenlijk?" Hikari keek paniekerig om zich heen en zag me roerloos op de grond liggen. (Oh ja, ik schreef vanuit Yamiko's perspectief. xD) "O-onee-chan?" piepte ze zachtjes. Er kwam geen reactie.

Tsubasa

Miyako keek met grote ogen naar Yamiko. Yamiko sprong hoog de lucht in. "KISSU OFU DAAHKUNESSU!" In haar hand verscheen een katana met vleermuisvleugels en groene strikjes. "RABUURI KURASHINGU!" (Lovely Crushing -Gomen)Ze schoot naar beneden en stak de katana door de man heen. De man viel neer maar was niet gewond. Inplaats daarvan viel hij in slaap.

In het huis was een gigantische chaos. "Jij blijft hier!" zei ik fel tegen Takuto en ik ging de gang op. Iedereen was zijn of haar kamer uitgekomen wegens de gigantische herrie van verderop. Ik liep naar het dichtsbijzijnde groepje. Dat bestond uit Juliet, Siva, Zero en Mai M. Ze stonden zenuwachtig in hun pyjama met elkaar te praten. "Morikawa-san, wat is er aan de hand!" piepte Mai met haar hoge stem. "Ik heb geen flauw idee" bracht ik uit. "Waar is Lys?" vroeg Siva. Ik wees naar de zitkamer en hij liep erheen. Ik vond Siva ook al zo'n vreemde gast. Hij keek altijd naar Lys alsof hij honger had. Ik schudde die gedachte van me af. Yuuki kwam aanrennen, ze was buitengeweest. "Het zit vol met zwartgeklede mensen in het bos" zei ze geschrokken. "Wat?" Het werd ineens doodstil in de gang. Het was griezelig stil. "Ik ga ze helpen!" zei Yuuki toen. "Ze? Wie zijn ze?" hoorde ik Tomo vragen. "Hikari-tachi" Goh, nou wisten we wie het waren. Ik zuchtte. Yuuki pakte Artemis en rende naar buiten. Zero ging snel achter haar aan. Niet veel seconde later rende Mai M en Saki samen naar buiten. Ze grepen elkaar hand vast en riepen "DUARRU SPIRITIARU POWHURR!" (Duel Spiritual Power) Ze kregen van die verschrikkelijk schattige jurkjes aan en sprongen weg. Ik keek om. Er ontstond wat geroezemoes. "Wat moeten we doen?" "Helpen natuurlijk" Ik zag vier kleine poppen aankomen. Het waren Shinku, Hina Ichigo, Suiseiseki en Kanaria. Ze werden gevolgd door kleine lichtbolletjes, hun spirits. Ook hun gingen naar buiten. Niet veel later kwam ook Rena met een gigantisch slagermes langs. Wat was er allemaal aan de hand. Ik ging voor de deur staan. "Wacht even voor je gaat! We weten niet wat er aan de hand is!" Ik keek achterom. De knallen en schreeuwen werden luider. Een ijselijke gil overheerste alles. Ik herkende de stem, het was Amu. Nu werd ik erg ongerust. "Oké, iedereen die wilt gaan gaat hier staan, de rest gaat naar de zitkamer!" Snel splitste iedereen zich op. Voor me stond een redelijk grote groep. "Dus jullie zijn bereid te helpen. Mooi, dan gaan we nu!" ik draaide me om en rende de deur uit. Aan de horde voetstappen achter me merkte ik dat iedereen zonder twijfelen volgde. We rende het bos in en kwamen na een poosje aan op de open plek.

Tsubasa

Het was redelijk donker in het huis. Ik liep door de gangen en kwam Sunako tegen. Haar grote kille ogen keken me aan en ze liep verder. Hmpf, ik was niet zo weg van Sunako. Ze deed altijd kil tegen me. Ik liep ook verder en hoorde geroezemoes vanuit de zitkamer. Ik opende de schuifdeuren en grijnsde. Op de bank zaten hutemutje, Chrno, Lys en Rosette. Takuto lag languit op de sofa. Op de twee stoelen zaten Azusa en Mio. Ze waren abrupt stil toen ik binnenkwam. Takuto keek me aan. "Jij weet het vast.. Waar is Miyako?" vroeg hij. Geez wat kon ik me aan die gast ergeren. Hij was zo hebberig. Ik haalde mijn schouders op. "Is ze niet in haar kamer?" vroeg ik terwijl ik op de sofa ging zitten waar Takuto van was opgestaan. Ik volgde Takuto met mijn ogen. Hij liep nu te ijsberen door de kamer. "Ze heeft alweer niets gezegd en ze is niet in haar kamer" zei hij. "Ze is vast in orde" zei ik. "Hikari-chan is ook weg" zei Lys. Rosette en Azusa knikte. "Yamiko!" zei ik toen. Alle ogen flitste naar mij. Ineens leek iedereen het door te hebben. "Ze zijn haar vast halen!" Ik zag de onrust in Takuto's ogen. "Jij blijft hier anders verpest je alles" bromde ik tegen hem. "Nyaaa! Waarom bepaald iedereen hier toch altijd wat ik moet doen" hij sloeg met zijn vuist tegen de muur. Er kwamen hier en daar wat scheuren. "Omdat jij nogal moeite hebt met het beheersen van jezelf en je anders alles verpest" zei ik droog. Mio en Rosette lachte zachtjes. Ik zag dat Takuto me wel kon schieten.

Miyako

*Spoel Spoel*

De Atelier Iris dag was een groot succes geworden. Er waren zelfs mensen geweest die met me op de foto wilde. Nu liep ik terug naar huis, ik had weer kleren van Karen geleend omdat ik geen zin had om als geest over straat te gaan. Ik keek naar het zwarte jurkje met witte franje en een klein strikje. Mijn gezicht was nogsteeds bleek van de make-up, het zou er vast grappig uitzien. "Miyako!" hoorde ik iemand roepen. Ik keek op. Het waren Tsubasa en Night. Hm, wat een vreemde combinatie. Ik zwaaide en rende naar ze toe. Night keek me vreemd aan. "Je ziet eruit als een vampier.. of geest" zei hij toen met een glimlach. Ik gaf hem een pesterig duwtje. Met zijn drieën liepen we terug naar huis. "Tadaimaaaaa" riep ik. Mijn blik ging meteen naar de klok. Half 9.

Beetje klein x3

Miyako

Mijn blik viel op de klok. Ik slikte. Bijna half één. Ik veerde overeind. "Ik ben te laat!" "Hm?" Tsubasa keek mijn kant op. "Ik moest om 12 uur werken!" zei ik en ik sloeg mijn handen tegen mijn wangen. "Doushiyo kana.." zei ik zachtjes "Kleed je snel om, ik regel wel wat" "Arigatou, Tsubasa-chan!" Ik sprintte de zitkamer uit naar mijn kamer. Ondertussen pakte ik mijn mobieltje en belde Karen om te zeggen dat ik later kwam, ookal was ik dik te laat. Ze vond het gelukkig niet erg. In mijn haast had ik de deur nog niet open voor ik binnenrende en knalde er vol op tegen aan. "Whee" jammerde ik terwijl ik over mijn voorhoofd wreef. Ik liep naar binnen en trok de ellendig lastige jurk aan voor mijn cosplay als Pamela. Ik wist niet dat een jurk zoveel laagjes kon hebben. Ik bond de lintjes vast en keek in de spiegel. Er zat een grote rode vlek op mijn voorhoofd. Damn. Ik bekeek de jurk in de spiegel. Hij was wel gaaf. Met mijn hand streek ik door mijn haar. Ik zou toch wel een pruik moeten gebruiken. Ik liep naar een grote kist en maakte die open. Ik zocht even en vond een pruik die wel goed leek op het originele. Ik bond het Maid-achtige haardingetje op mijn hoofd en pakte de grote evil-kijkende teddybeer. "Hm!" Ik knikte en liep de deur uit. Kaname stond recht voor mijn neus. Hij trok zijn wenkbrauwen op bij het zien van mijn cosplay. "Tsubasa had het erover dat je snel naar je werk moest" ik knikte. Alsof ik niets woog tilde Kaname me ineens op. "Eh? Wat doe je? Zet me neer!" begon ik geschrokken. Kaname liep de villa uit en sprintte weg. Ik kon niet bijhouden hoe snel het ging en kneep mijn ogen dicht omdat ik er misselijk van werd. Ineens stopte Kaname met rennen en zette hij me neer voor de ingang van het Cosplay café. "Graag gedaan" zei hij en hij rende meteen weg. Ik knippere verbaasd met mijn ogen. "Arigatou..."

Dit is Pamela btw ^^
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1-mqJiNoPo13zUrHHjjn_ujI9E8glLlAillZkY4jQBdGv5YYqd6VQiM18nPesGwgPLT34POzu0FQd7_gVcyyGM1nXuqJAUI9iK4u6h8doN4A_2BpC93F_p3gmDlyAxc7MmK94d2BG4Ro/s400/ai3-pamela-ibis.jpg

Hikari

Ik glimlachte toen ik zag hoe Takuto reageerde. Het viel eigenlijk ook wel te verwachten ook. Ik keek afwezig op de grote staande klok tegen de muur. Het was bijna half één. Over zeven en een half uur zou ik onee-chan zien. Tsubasa keek me onderzoekend aan. "Nani?" Ik schudde mijn hoofd. "Ik dacht even ergens aan." Ik keek weg. Ik had niemand over de afspraak met onee-chan verteld, alleen Shin, die erbij was. Als ik het vertelde zouden ze me vast niet alleen laten gaan, ook Shin stond erop dat hij meeging. Ik moest een manier vinden om hem af te schudden. Miyako keek nu ook mijn kant op. "Het gaat om Yami-chii hè?" Schot in de roos. Ik schrok een beetje. "Eh?! Be-betsu ni." stotterde ik snel. Miyako glimlachte voorzichtig. "Het is niet alsof we haar vergeten zijn hoor." Ik knikte zonder haar aan te kijken. "Weet ik wel. Maar wat kunnen we doen? We kunnen de politie er niet bij betrekken, en om nou doelloos naar haar te gaan zoeken..." Ik schudde mijn hoofd. "Het komt wel goed." zei Miyako twijfelachtig. Ik knikte, haar woorden half gelovend bij de gedachte aan de komende avond. "Dat weet ik."

Tsubasa

Ik ruimde mijn spullen op en keek veel betekenend naar Miyako. Ze had de hint door. Ik liep naar Hikari. "Zou jij ook mee willen met uitleggen?" fluisterde ik in haar oor. Hikari knikte. Hikari en ik keken naar Miyako. Miyako was naar Takuto gelopen. Ik zag Takuto knikken en hij stond op. Miyako keek me aan. Zo te zien zag ze het niet echt zitten om dit te gaan vertellen. We liepen met zijn vieren naar de zitkamer, waar niemand was. Ik sloot de schuifdeuren en draaide me om. Miyako zat naast Takuto op de bank en Hikari zat op de grote rode stoel er tegenover. Ik had geen zin om te gaan zitten dus bleef ik maar even staan. Miyako zat met haar vingers te spelen. "Mag ik nou weten wat er aan de hand is?" vroeg Takuto. "Oy, Miyako. Wat deed je gisteravond op die cliff.." hij legde zijn hand op haar schouder. Ik zag Miyako op haar lip bijten. "Ne, Takuto-kun, ik heb een klein probleempje.. ik kan het niet zeggen" zei ze dom, al was het best schattig. "Waarom dat niet? Bedreigd iemand je? Dan moet je het vertellen" "Doe eens rustig" bromde ik. Ik keek naar Hikari die naar Takuto keek. "Takuto, Miyako is een Mermaid en als ze dat zegt veranderd ze in bubbels" zei ze. "Waarom heb je dat nooit eerder verteld" "Dat kon ze toch niet!" Hikari rolde met haar ogen. "Is het echt waar?" Takuto keek naar Miyako die knikte. "Maar waarom sprong je van die cliff, ik dacht dat je dood was" "Ik moest naar mijn paleis.. er waren wat dingen gebeurd" "Wacht even, je paleis?" "Ze is een Mermaid Princess" vulde ik aan. Ik kon aan Takuto's gezicht zien dat hij zichzelf niet goed een houding kon geven. Hij ging even met zijn hand door zijn haar, keek naar Miyako en toen naar ons, weer terug naar Miyako en hij liet zijn hand zakken. Toen begon hij zachtjes te lachen, sloeg hij een arm om Miyako heen en trok haar naar hem toe. Miyako's wangen werden vuurrood maar ze moest ook lachen. "Wat zijn we toch een stelletje. Een Shinigami en een Mermaid Princess. Wie verwacht nou zoiets" zei Takuto. Ik glimlachte. Hij vatte het goed op.

Tsubasa

Ik keek toe hoe Miyako haastig de zaal uitging. Iedereen keek haar na. De deur sloeg dicht en het was een paar seconde stil. Daarna steeg er een luid geroezemoes op uit de zaal. Ik rolde met mijn ogen. Mijn blik gleed naar Takuto. Hij zag er erg verbaasd uit, ik grinnikte want het zag er grappig uit. Ik wilde Miyako helpen, maar hoe? Ik stond op en ging ook naar de gang, ik zag haar al staan in de verte. "Tsubasa-chan" ze kwam naar me toe. "Doushiyo?" zei ze paniekerig. "Ik kan je eruit lullen" ik stond even versteld van mijn eigen woorden. Miyako knikte en keek me erg dankbaar aan. "Ik wil het tegen Takuto-kun zeggen, maar bepaalde dingen kan ik niet veilig uitspreken" zei ze. Ik knikte begrijpend. "Dan vertel ik dat, ik heb redelijk goed onthouden wat je gisteravond hebt verteld" Ik pakte Miyako's pols vast en nam haar mee terug de eetzaal in. We stonden helemaal voor aan de tafel. Ik schraapte mijn keel en het geroezemoes hield op. Alle blikken gingen naar ons toe. Ik liet Miyako's pols los. "Er gaat een gerucht rond dat Miyako een Mermaid is. Dat klopt. Er zullen vast mensen met vragen zijn, vraag dan maar een andere keer. Ze is er denk ik nog niet aan toe om haar hele levensverhaal voor een stelletje hongerige leeuwen hier te gooien, dus laat haar maar met rust." zei ik en ik knikte. Ik greep Miyako's pols weer vast en sleepte haar terug naar haar plaats. "Het is beter als je Takuto-kun even apart neemt zo meteen" zei ik onder het lopen. Miyako knikte. "Ik ga wel mee voor de dingen die je niet kunt zeggen, of je vraagt Hikari" zei ik verder. We waren bij de lege stoelen en gingen zitten.

Miyako

Azusa, die naast Jun zat, klopte hem wat onbeholpen op zijn rug omdat hij erg aan het hoestten was. Ik voelde dat mijn wangen rood werden. Ik keek weer naar Lys. "Je bent een wat?! Waarom heb je dat niet eerder gezegd!" vroeg ze dommetjes. Ik haalde mijn schouders op. "Hoe lang ben je het al" "Al der hele leven sufferd!" snauwde Rosette. Geez, die had last van een ochtenhumeur ofzo. Lys liet mijn handen los en dacht even na. "Het verklaard half waarom je nooit in het zwembad zat.." zei ze. Ik glimlachte schuldig. "Dat doe ik soms. Als jullie slapen" mompelde ik zachtjes. "Wat voor een kleur heb je!" Lys bleef maar doorvragen. "Rood" "Ken je meerdere Mermaids?" ik knikte. "Gaaf" "Mag ik het zien?" Ik keek haar vreemd aan. "Nu even niet" "Wat is er vannacht allemaal gebeurd" "Dat legt ze allemaal uit als het niet meer zo chaotisch hier is" hoorde ik de kille stem van Tsubasa zeggen. Lys en ik keken allebei naar de deuropening, waar Tsubasa stond. "Maar.." "Nee, later" Tsubasa liep naar een stoel bij ons in de buurt en ging zitten. "Weet Takuto het?" vroeg Azusa. Ik wilde net aan mijn antwoord beginnen toen ik een bekende stem hoorde. Ik kreeg kippenvel en keek naar mijn bord. "Weet ik wat?" Voetstappen naderde, ik voelde een koude hand op mijn schouder, aangezien Shinigami's nou eenmaal koud zijn en geen temperatuur voelen. "Oeps" hoorde ik Azusa zachtjes zeggen. "Wat weet ik niet wat jullie blijkbaar wel weten" Ik hoorde hoe zijn stem ongeduldiger werd. Ritsu nam het over. "Ohayo Takuto! Waarom ga je niet gewoon even zitten! Je komt het vanzelf wel te weten" zei ze met een grote grijns. "Baka" zei Mio tegen haar. Takuto liet mijn schouder los en ging naast Shizuo zitten.

Tsubasa

Ik sloeg mijn oranje haren over mijn schouder en liep in de richting van mijn kamer. Onderweg kwam ik Takuto tegen. Hij greep me vast bij mijn schouders. "Waar is Miyako" vroeg hij. Ik sloeg zijn handen los. "Ze slaapt en je laat haar met rust!" zei ik fel. "Er is net het een en ander gebeurd, maar dat wordt je straks uitgelegd" zei ik iets rustiger. Ik duwde hem terug naar zijn kamer en liep toen naar die van mezelf. Ik stapte in bed en viel in slaap.

Miyako

Ik werd omhelst door een berg meisjes. Het gewicht van iedereen zorgde ervoor dat ik haast omviel. Ik hoorde een bekende stem en wurmde met wat losser uit de grouphug. "Heiwajima-kun" zei ik zachtjes. Shizuo keek naar me en zijn gezicht betrok. Zonder wat te zeggen liep hij weer verder. "Je stinkt naar zeerommel" zei Yui. "Goh, hoe zou dat nou komen" zei Tsubasa scherp. Ik werd losser gelaten. "Ik denk dat het verstandig is als Miyako nu gaat slapen, morgen wordt het wel uitgelegd" zei Kuze-san. Ik knikte. "Doe dat vest maar eerst even in de was voor je het teruggeeft" zei Tsubasa. Weer knikte ik. Hikari pakte mijn arm vast en haalde me voorzichtig tussen de menigte uit. "Oyasumi" zei ik zwakjes. Chizuru glimlachte warm en begon toen de overige meiden terug naar hun kamers te leiden. Hikari en ik liepen naar mijn kamer. Ik zag er flink op tegen Takuto straks onder ogen te komen. "Hikari-chii.. ik kan het Takuto niet vertellen" zei ik en ik stopte met lopen. "Waarom niet?" vroeg Hikari. "Dan verander ik in bubbels" Hikari keek me even vreemd aan. Ze begon zenuwachtig te lachen. Ik balde mijn vuisten. "D-dan.. Tja.. Uhm" Hikari dacht na. "Hij moet het zelf ontdekken.. Of iemand van jullie moet het vertellen" zei ik. We liepen stil weer verder. Uiteindelijk kwamen we dan bij mijn kamer. "Oyasumi" zei ik twijfelachtig. "Oyasumi nasai" zei Hikari. Ik liep mijn kamer binnen en Hikari liep ook weg. Zo snel als het ging trok ik mijn pyjama aan, morgen zou ik wel even in bad gaan, ik had er nu geen puf meer voor. Ik stapte in bed en viel meteen in slaap.

Hikari

Ik ging naast Miyako op de achterbank zitten en schoof door zodat Tsubasa er nog bij paste. Kuze gooide de deur dicht en ging voorin zitten, naast Mizuki. Miyako tuurde afwezig uit het raam. Tsubasa boog zich over me heen en gaf haar een por in haar zij. "Tijd voor uitleg!" zei ze half-serieus. Kuze-san zuchtte. "Laat haar toch even!" zijn stem klonk geirriteerd, maar Miyako schudde zwakjes glimlachend haar hoofd. "Het geeft niet, ik ben jullie wel een uitleg verschuldigd." Mizuki keek verwachtingsvol achterom en Miyako begon te vertellen. Het was een ongelofelijk verhaal, ze vertelde over haar ouders, haar jeugd en haar verleden met Takuto. Mijn mond viel open. Ik had geen idee dat Miyako zulke dingen had meegemaakt. Ergens kreeg ik een gevoel van schaamte, dat ik zo weinig van mijn vriendin afwist. Hoe had ik al die jaren niets kunnen merken? Miyako's verhaal duurde de hele weg, tegen de tijd dat we bij de villa aankwamen begon het al licht te worden. "Het spijt me dat ik dit al die tijd voor jullie verborgen heb gehouden." besloot Miyako haar verhaal. Mizuki glimlachte. "Je bent vergeven! We hadden je waarschijnlijk toch niet geloofd als je op een dag tijdens het ontbijt had gezegd: 'Trouwens jongens, wisten jullie dat ik een mermaid was?' Dit is waarschijnlijk de beste manier om erachter te komen." Kuze-san schoot in de lach. "In ieder geval weten we nu dat je niet van die klif sprong om zelfmoord te plegen!" Iedereen lachte mee, maar ineens schoot me iets te binnen. "Takuto!" Ik sloeg mijn hand voor mijn gezicht. "Die denkt nog steeds dat je verdronken bent! Iedereen waarschijnlijk!" Miyako slikte hoorbaar. Kuze-san wierp een blik op de villa. "Dat komt morgen wel, iedereen zal nu wel slapen." Hij duwde de deur open en liet ons naar binnengaan. Toen we de hal inliepen zagen we dat de deur van de woonkamer openstond. Miku, die in de deuropening stond keek met grote ogen naar Miyako. "Ze zijn terug!" piepte ze met haar hoge stemmetje. "Miyako leeft nog!" Meteen steeg er een enorme herrie op uit de woonkamer. Iedereen schreeuwde door elkaar. Ik wierp een blik op Miyako, die bleek wegtrok. "MIYAKOOO JE LEEFT NOOOOOG!" Rosette kwam de woonkamer uitgestormd en vloog Miyako om de hals, waardoor ze even wankelde. Al snel volgden Miku, Juliet, Chizuru, Yuuki, Yui, en Haruhi haar voorbeeld. Ik schoot in de lach bij het zien van die enorme kluwe meisjes. Miyako snakte naar adem. Vanuit een andere gang kwam een jongen aangelopen met warrig halflang blond haar. Hij droeg een barkeepers-outfit, en ondanks het feit dat het nacht was, een zonnebril met blauwige glazen. Hij keek naar het groepje knuffelende meisjes en trok een wenkbrauw op. "Vanwaar al die drukte?"

Miyako

Ik had mijn kletsnatte kleren weer aan en het was koud, ookal zaten we midden in de zomer. Mijn knieën knikte en ik had kippenvel. De natte handdoek was opzich ook niet zo'n pretje, maar die voelde iets warmer aan dan de lucht om me heen. Rina kwam naar me toe. "Je moet terug naar je paleis" zei ze terwijl ze mjn linkerarm stevig vastgreep. Kuze-san keek naar Rina. "Nee, ze gaat mee terug naar de villa" Mina kwam ook aanlopen. Ze sloeg haar blonde haar over haar schouder. "Jij begrijpt onze wereld niet" zei ze met een wijzende vinger tegen hem. Ik keek de twee meiden aan met een blik van willen-jullie-alsjeblieft-ophouden-jullie-maken-het-alleen-maar-erger. Seira kwam er ook nog bij staan. Ze zag mijn blik. "Het is beter als je morgen zo snel mogelijk terug komt, ik zwem wel even langs je paleis" zei ze wijs. Ik knikte. Seira, Rina en Mina draaide zich om en gingen terug de zee in. "Mata ashita!" zei Seira nog met een lieve glimlach. Noëlle en Karen zwaaide nog. Met zijn zevenen doken ze weg. Ik voelde dat Kuze-san weer verder wilde lopen en ging mee. Toen bedacht ik me dat Shin mijn fietssleutel nodig had. Ik zag hem en vond hem in een kletsnatte zak in mijn rok. Samen met best wat water trok ik hem uit mijn broekzak. Tsubasa kwam aanzetten. Ze trok het vest uit wat ze aanhad en verwisselde dat met de natte handdoek om mijn schouders. "Je hebt echt wat uit te leggen" fluisterde ze in mijn oor. Ik knikte met een zwakke glimlach. Mijn benen voelde zwaar en trilde nogsteeds. Mijn kleding zat aan me vastgeplakt en mijn haar viel in natte slierten naast mijn hoofd neer. Een groot deel zat tegen mijn gezicht uit. Mizuki trok een stukje zeewier uit mijn haar. "Gatver" hoorde ik Tsubasa zachtjes zeggen. Kuze-san opende de deur van zijn auto.

Miyako

Wauw! Good job 8D Ik ga gewoon doen dat iedereen komt te weten dat Miyako Mermaid is en ik ga haar ont-mermaiden, of misschien toch niet. Is dat een woord? Vanaf nu wel =)

Ik wilde net beginnen aan een smoes waarom ik was gesprongen toen ik de drang kreeg om op te staan. Dat deed ik ook. Mijn benen trilde als een gek en ik viel bijna om. Ik stapte richting het water. "Miyako!" hoorde ik Hikari nog zeggen. Ik schudde mijn hoofd. Er was een knal achter en de lichtkoepel verdween. "Minna" zei ik zachtjes. Vlak boven me verscheen een groot, helder licht. Er verscheen een prachtige vrouwelijke gedaante in. Ik ging op mijn knieën. "Aqua Regina-sama" zei ik met mijn hoofd gebogen. Ik hoorde wat mensen achter me naar adem snakken. "Dit is van jou" ze kwam naar me toen en duwde voorzichtig iets in mijn hand. Mijn ogen werden waterig. Het was mijn parel + houder. "A-arigatou" zei ik. Meer kon ik niet uitbrengen. "Zing prinses, sta je vriendinnen bij. Het is nu of nooit" zei Aqua Regina-sama. Ik knikte en wreef door mijn ogen. Ik zag 7, witte lichtbollen mijn kant op komen. Ik herkende de gedaantes die erin stonden. Ze werden gevolgd door de groenharige man met vleugels. "Miyako! HENSHIN!" brulde Mina die boos was. "Red Pearl Voice!" weer transformeerde ik, maar het voelde krachtiger. Ik zag er nu ook iets anders uit dan de vorige keer. De andere werden door een hoepel van licht gehaald en zagen er nu ook anders uit. Onverwachts schoot mijn hand de lucht in, ik ving een roze, glitterend ding en stak het in mijn E-pitch. Wat gebeurde er? Er starte een nieuwe melodie. Het voelde warm en bekend. "Yosh! Ikewayo!" riep ik en ik voegde me bij de rest. "Pichi pichi voice, Live start!" riepen we met zijn achten. Met zijn alle begonnen we Kibou no Kaneoto te zingen. Het klonk prachtig en Mikeru werd erg verzwakt. Halverwege begon Aqua Regina-sama te zingen. Ik kreeg kippenvel. Haar stem was, krachtig en prachtig. (Hé, dat rijmt x3) "Love shower pitch! Encore wa ikaga?" riepen we op het eind. Er was een harde knal en Mikeru verdween. In zijn plek hingen nu 5 andere Mermaids. Een witte, een oranje, een violette, een zwarte en een donkerblauwe. "AURI!" riep Mina door het dolle heen. Ze vloog de oranje mermaid om de hals. Aqua Regina-sama hing voor ons. "Mameedo Purinsessu-tachi (Hoezo gebrekkig O.o) Goed gedaan. Jullie hebben de 14 (Ja, er zijn er vanaf nu 14 xD) zeeën verlost van het kwaad. Jullie parels hebben ervoor gezorgd dat ik weder kon keren. Mijn dank is groot" zei ze. "Ik heb teveel Anime gekeken" mompelde Tsubasa die het niet kon geloven. "Mizuki, knijp me" zei ze droog. Mizuki kneep hard in Tsubasa's wangen. "Au!" riep Tsubasa. Het was echt. Nee. Dat kon niet. "Miyako is een.. mermaid" zei ze zachtjes. Mizuki en Shin knikte. Tsubasa keek naar Hikari. Ze had haar handen tegen haar gezicht geslagen en keek met grote ogen naar wat zich in de lucht afspeelde. "Arigatou" waren Aqua Regina-sama's laatste woorden. Toen verdween ze weer in het licht. De mermaids en ik kwamen zachtjes in het water en kregen onze echte vorm terug, onze mermaid vorm. Ik keek naar het strand. Verdomme. Nu wisten ze het. Ik zwom met Rina en Seira naar het strand.

http://www.youtube.com/watch?v=4cjdWVbZEWE
Dit is hét liedje ^^

Hikari (POST #200!!!)

Met een ruk draaide ik me om. Een serie lichtflitsen boven de zee volgden elkaar in hoog tempo op. Tsubasa riep iets, maar ik kon het niet verstaan. Na een laatste lichtflits viel er een gedaante met hoge snelheid in het water. Ik sperde mijn ogen open toen ik haar voeten onder water zag verdwijnen. Was dat...? "Miyako!" gilde Tsubasa, mijn gedachten verwoordend. Ik hapte naar adem. Een mengeling van blijdschap en angst trok door me heen. "Ze leeft nog..." mompelde ik zachtjes. "Shit!" hoorde ik iemand roepen. Ik draaide me om. Het was Kuze-san. Zonder enige aarzeling trok hij de knopen van zijn bloes kapot, gooide hem van zich af en rende de zee in. "Shuichi!" riep Mizuki. "Wacht!" Kuze-san keek over zijn schouder en glimlachte even. Mizuki slikte toen Kuze-san's zwartharige achterhoofd in de golven verdween. "Moeten we hem gaan helpen?" vroeg Shin aarzelend. Mizuki schudde zijn hoofd. "Hij kan goed zwemmen." Ik haalde diep adem. Het liefst was ik ook de zee ingerend, maar ik wilde niet iedereen weer bezorgd maken. Ik wist ook wel dat Kuze-san dit beter kon doen dan ik. Een klein glimlachje kroop over mijn gezicht. Het maakte ook niet uit. Miyako gilde toen ze in het water viel, dat betekende dat ze nog leefde. Ongeduldig wachtten we af. Het leek een eeuwigheid totat Kuze-san weer zichtbaar werd. Hij zwom langzaam en zwaaide met zijn arm toen hij ons zag. Met zijn linkerarm hield hij een bruinharige gedaante boven water. Mijn hart sloeg een slag over en mijn ogen schoten vol. "Ik ga helpen!" riep Shin, en hij trok zijn shirt over zijn hoofd en rende naar het water. Even later kwamen met z'n drieën het strand weer op. Miyako's kleine, tengere lichaam lag roerloos in Kuze-san's armen. Voorzichtig legde hij haar op het strand. Ik knipperde met mijn ogen, maar de tranen gingen niet weg. Haastig rende ik naar Miyako toe en liet me op mijn knieën vallen in het natte zand. "Is ze..." piepte ik. Kuze-san fronste en legde twee vingers in haar hals. "Ze leeft nog." zei hij zakelijk. "Maar ze is ijskoud." Hij boog zich over Miyako's gezicht en kneep haar neus dicht. Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht. Mizuki ging naast me in het zand zitten en pakte mijn schouders. Tsubasa stond aan de andere kant met haar voeten half in het water en keek wezenloos toe hoe Kuze-san afwisselend zijn lippen op die van Miyako drukte en met zijn handen druk uitoefende op haar borstkas.

Na wat een eeuwigheid leek kwam er eindelijk beweging in het kleine bleke lichaam. Miyako's gesloten ogen knepen samen, en ze begon krampachtig te hoesten. Ineens kwam ze half overeind en spuugde een mond vol zeewater op de grond. Toen opende ze haar ogen en keek ons verward aan. "Ara? Wat is er..."

"Miyako!" zonder haar uit te laten praten vloog ik haar om de hals. Mizuki en Tsubasa volgden mijn voorbeeld. Miyako giechelde zachtjes. "Mooh, jongens..." Ik barstte in lachen uit maar tegelijkertijd stroomden de tranen over mijn wangen. Miyako's huid voelde angstaanjagend koud, en haar lichaam trilde nog. Toen ze weer begon te hoesten liet ik haar abrupt los. "Geef haar wat ruimte." zei Kuze-san snel. "Daijoubu?" vroeg Tsubasa bezorgd. Miyako knikte en liet haar blik over de groep glijden. "Ik dacht dat je dood was, baka!" gooide ik eruit. Miyako's ogen werden groot. "Hoe kwam je daar nou weer bij!" Ik haalde mijn neus op en veegde verwoed over mijn natte wangen. "Je sprong van de cliff af! Waarom deed je dat in Godsnaam?" Miyako keek me verward aan. "Eh? Hoe weet jij...?" Ik stopte abrupt met mijn gezicht droog maken. "Dus het is waar? Je bent echt gesprongen?" Ik kreeg het gevoel alsof mijn keel werd dichtgeknepen. Miyako gaf nog steeds geen antwoord. "Takuto vertelde het ons." zei Mizuki zachtjes. "Hij heeft je gezien." Ik schudde ongelovig mijn hoofd. "Waarom? Waarom heb je het gedaan?" Miyako zweeg en wendde haar blik af. "Wilde je... Wilde je je leven beëindigen?" voegde ik er voorzichtig aan toe. "Natuurlijk niet!" riep Miyako fel. "Ik hou van mijn leven met jullie! Dat zou ik nooit doen!" "Maar waarom deed je het dan wel?" vroeg ik zachtjes. Mijn stem trilde. "Het had je dood kunnen zijn..."

(Zo dat is wel climax genoeg voor een 200ste post toch? En ik heb je in een pinch geschreven. >8D Zie je hier maar eens uit te krijgen mwuhahahaa. x'D)

Edit: Zie ik nu ineens; het is niet alleen de 200ste post, maar ook nog eens Hikari's 100ste appearance! =D

Miyako

Tsubasa glimlachte door haar tranen heen. Ineens kreeg ze een hele sterke bloeddrang toen ze de hals van Hikari zag. "Willen jullie me loslaten" zei ze kil. Ze stond op, waardoor ze wel los moest worden gelaten. Ze had een glas water nodig. Nu. En haar pillen. Maar die lagen thuis. Verdomme. "Ik ben zo terug" in een flits was Tsubasa weggerend.
De lucht boven de zee werd donkerder. Grote grijze wolken schoven voor de maan. Het rommelde wat. Onderwater begon het paleis te trillen. Ik voelde handen in mijn rug en werd weggeduwd. Het paleis uit. "Vlucht! Snel!" riepen verschillende stemmen. Rina greep mijn pols en zwom als een gek naar buiten. We werden gevolgd door de rest. "Het is hem!" riep een meisje toen er het geluid van een panfluit klonk. "Hayaku, hime-sama!" Ik zwom sneller, steeds verder naar boven. Ik begreep dat dit ernstig was. Ineens werden we, Lucia, Hanon, Karen, Noëlle, Seira, Rina, Mina en ik, omhoog gezogen door regenbooggekleurde buizen. We vielen in een grote doorzichtige koepel. Ik zag het strand in de verte. En ik zag er verschillende gedaantes staan. Om me heen werden verschillende dingen roepen. Zonder dat ik erbij nadacht riep ik "Red Pearl Voice" ik werd opgetild door een warm, fijn, wit licht en transformeerde. (Ieuhw.. Mahou Shoujo ) Er begon een lied, ik had het nog nooit gehoord en toch kende ik het. Het was alsof het geluid uit mijn hart kwam. De mermaids begonnen te zingen. Verbaasd over mezelf zong ik mee. Ik keek naar wat ons had opgezogen. Het was een man, die nogal vrouwelijk leek, met lange groene haren. Hij had wat weg van een engel maar mijn hart zei dat hij een deel van het kwaad was. Ineens werd ons gezang onderbroken door een panfluit. Het deed pijn aan mijn oren en ik zakte door mijn knieën. Er schoten grote doorzichtige handen op ons af. De eerste kwam regelrecht op mij af. De vingers sloten zich om mijn ketting en trokken deze los. Ik sperde mijn ogen wagenwijd open. "NEE!" Op het moment dat de ketting losknapte verdween mijn transformatie. Ik droeg de kleren weer die ik tijdens het kampvuur aanhad en zakte door de koepel heen. Met een plons viel ik in het koude zeewater. Wild trappelde ik met mijn benen om boven te blijven. Er kwam een grote golf en ik ging kopje onder. Ik verloor mijn bewustzijn en werd richting het strand gespoeld.
Tsubasa was ondertussen weer terug gerend en had haar bloedpil ingenomen. Ze kwam aan bij het strand en zag in de verte de grote, lichte koepel. "Wow, wat is dat" zei ze. Ze zag ook iets in zee drijven. Haar ogen werden zo groot als eetlepels. "Miyako!"

Oeh, nu komt het 200ste bericht. De eer aan jou ^^