Jiro

Oké, ik gaf het toe. Dat van net was een hele stomme actie geweest. Ik kon me weer eens niet inhouden. Mijn blik gleed naar Miyako die tegen Mio praatte. Ritsu liep naast me. Zij keek ook naar Mio en Miyako. Uiteindelijk liepen we allemaal naar onze eigen kamers om ons om te kleden.

Ik zat als eerste in de eetzaal. Wat was het hier groot. De eerst volgende die binnenkwam was Himeno. Ik nam haar eens goed op. Ze droeg schoenen met hoge zolen, haar zwarte panty zat vol gaten en ladders en haar spijkerrokje was korter dan het gemiddelde meisje zou durven dragen. Ook droeg ze een kort roze met zwart gestreept shirtje waardoor zowat haar hele, dunne, buik te zien was. Om haar hals hing een ketting waaraan een hand hing die zijn middelvinger opstak. Ik grinnikte. Wat een vreemde vertoning. Himeno ging niet bij me in de buurt zitten. Ondertussen stroomde de zaal steeds voller. Mijn blik werd weer naar de deur getrokken toen ik haar stem hoorde. Miyako kwam binnen. Ze liep arm in arm met een jongen met een staartje. Achter haar liepen Hikari en Yamiko. Ze gingen in mijn buurt zitten en ik hoorde dingen als "Fijn dat het opgelost is" "Weer beste vrienden" Ikzelf zat tussen best wat schattige meisjes. Ze hadden zich al voorgesteld. Misuzu, Amu, Yuuki en Miku. Ik was benieuwd wat we te eten kregen.

Sorry.. Kort stukje. -w- Maar we kunnen zo weer vooruit, right?

Hikari

Ik ging naast Miyako op de achterbank zitten en schoof door zodat Tsubasa er nog bij paste. Kuze gooide de deur dicht en ging voorin zitten, naast Mizuki. Miyako tuurde afwezig uit het raam. Tsubasa boog zich over me heen en gaf haar een por in haar zij. "Tijd voor uitleg!" zei ze half-serieus. Kuze-san zuchtte. "Laat haar toch even!" zijn stem klonk geirriteerd, maar Miyako schudde zwakjes glimlachend haar hoofd. "Het geeft niet, ik ben jullie wel een uitleg verschuldigd." Mizuki keek verwachtingsvol achterom en Miyako begon te vertellen. Het was een ongelofelijk verhaal, ze vertelde over haar ouders, haar jeugd en haar verleden met Takuto. Mijn mond viel open. Ik had geen idee dat Miyako zulke dingen had meegemaakt. Ergens kreeg ik een gevoel van schaamte, dat ik zo weinig van mijn vriendin afwist. Hoe had ik al die jaren niets kunnen merken? Miyako's verhaal duurde de hele weg, tegen de tijd dat we bij de villa aankwamen begon het al licht te worden. "Het spijt me dat ik dit al die tijd voor jullie verborgen heb gehouden." besloot Miyako haar verhaal. Mizuki glimlachte. "Je bent vergeven! We hadden je waarschijnlijk toch niet geloofd als je op een dag tijdens het ontbijt had gezegd: 'Trouwens jongens, wisten jullie dat ik een mermaid was?' Dit is waarschijnlijk de beste manier om erachter te komen." Kuze-san schoot in de lach. "In ieder geval weten we nu dat je niet van die klif sprong om zelfmoord te plegen!" Iedereen lachte mee, maar ineens schoot me iets te binnen. "Takuto!" Ik sloeg mijn hand voor mijn gezicht. "Die denkt nog steeds dat je verdronken bent! Iedereen waarschijnlijk!" Miyako slikte hoorbaar. Kuze-san wierp een blik op de villa. "Dat komt morgen wel, iedereen zal nu wel slapen." Hij duwde de deur open en liet ons naar binnengaan. Toen we de hal inliepen zagen we dat de deur van de woonkamer openstond. Miku, die in de deuropening stond keek met grote ogen naar Miyako. "Ze zijn terug!" piepte ze met haar hoge stemmetje. "Miyako leeft nog!" Meteen steeg er een enorme herrie op uit de woonkamer. Iedereen schreeuwde door elkaar. Ik wierp een blik op Miyako, die bleek wegtrok. "MIYAKOOO JE LEEFT NOOOOOG!" Rosette kwam de woonkamer uitgestormd en vloog Miyako om de hals, waardoor ze even wankelde. Al snel volgden Miku, Juliet, Chizuru, Yuuki, Yui, en Haruhi haar voorbeeld. Ik schoot in de lach bij het zien van die enorme kluwe meisjes. Miyako snakte naar adem. Vanuit een andere gang kwam een jongen aangelopen met warrig halflang blond haar. Hij droeg een barkeepers-outfit, en ondanks het feit dat het nacht was, een zonnebril met blauwige glazen. Hij keek naar het groepje knuffelende meisjes en trok een wenkbrauw op. "Vanwaar al die drukte?"

Hikari

"Ik wil ook viool spelen." zegt Kotomi zachtjes. Ze loop naar voren en pakt Teto's handen. "Dan mag jij zingen." "Yataaaa!" roept Teto enthousiast. Er gaat een huivering door de groep. We weten allemaal wat er gebeurt als Kotomi viool speelt. "Ara?" Haruhi trekt een wenkbrauw op. "Sinds wanneer zit jij bij de band?" Kotomi schrikt en verstopt zich achter Teto. "Are you a bully?" vraagt ze angstig. Op dat moment vliegt de deur van de ruimte open en stormt Kyou naar binnen. "Oy, Kotomi!" Ze grijpt Kotomi bij haar hand en sleurt haar de zaal uit. Met een klap valt de deur weer dicht. Even staart iedereen sprakeloos naar de deur. Dan verbreekt Miku de stilte. "Live! Live! Live! Yataaa!" roept ze zangerig terwijl ze door de ruimte springt. "Ik wil ook zingen!" Ze kijkt Teto aan en gebaart met haar hoofd naar Len. Teto knikt en begint richting Len te sluipen. Miku doet hetzelfde. Haruhi krabt op haar hoofd. "Ara? Wat doen jullie?" Miku en Teto, die inmiddels bij Len zijn aangekomen grijpen allebei één van zijn armen en slepen hem naar voren. "Eh? Eh? Hanashite!" roept Len angstig. Hij probeert tevergeefs zich los te maken. Miku en Teto gaan met Len tussen zich in voor Haruhi staan. "Wij doen met z'n drieën World is Mine." piepen ze in koor. "Eh... Oké!" roept Haruhi. "Dat is dan beslist!"

Mitsuki

Zodra ik mijn slippers aan heb getrokken, huppel ik vrolijk de kamer uit. Met een klap knalde ik tegen iemand aan. 'Kun je niet uitkijken' bromt Zero die een ochtendhumeur heeft. Mijn humeur is al een tijdje over. 'Ohayo, Zero-kun' zeg ik über vrolijk. Zero bromt nog wat en loopt dan langs mij heen. Ik hoor denderende voetstappen richting mijn kant komen en stap nog net op tijd aan de kant. Yuuki schiet langs mij heen en haakt haar arm door die van Zero heen. 'Ohayo, heb je Kaname-sama al gezien?' vraagt ze vrolijk. Ik kan aan Zero's houding zien dat hij die vraag niet leuk vindt. Ik grinnik en loop achter de twee aan. Met een plof ga ik aan tafel zitten, naast Mio-chan. Mio ziet er nogal bleek en bibberig uit. 'Nanni?' vraag ik. Mio schrikt en kijkt me met betraande ogen aan. 'I-ik kwam Sawako tegen' zegt ze bang. Ik denk na. Zou ze haar lerares bedoelen of Sawako-chan? Ik besluit dat het Sawako-chan is, die ziet er nogal spookachtig uit in de ochtend. Ik glimlach naar Mio en kijk dan de tafel rond. Het is nogal leegjes. 'Miku miku miku!' Teto komt super enthousiast achter Miku aanrennen en gaat aan tafel zitten. 'Ne, Teto-chan-san-pyon... heb je Takuto-kun al gezien?' vraag ik nieuwsgierig. Teto knikt. 'Hij riep net nog boos naar me dat ik op moest schieten op de badkamer' zegt ze met haar hoge stem.