Yamiko

Toen ik bijkwam was ik omringd door de bezorgde gezichten van Ozaki, Hikari, Shin, Kurosaki, Tsubasa, Yuri en Chihiro. Verward knipperde ik met mijn ogen. "Hoe voel je je?" vroeg Ozaki. "Prima." mompelde ik, en ik wilde overeind komen maar mijn hoofd protesteerde. Ozaki lachte. "Blijf nog maar even liggen. Je bent nog zwak, maar je hebt alweer wat kleur in je gezicht. "Wil je wat eten?" Ik knikte en ging voorzichtig overeind zitten met mijn rug in het kussen. Kurosaki liet met een stalen gezicht een bento op mijn schoot. Ik haalde het lapje er vanaf en deed het doosje open. "Uwaah!" riep ik bij het zien van de inhoud. Het zag er heerlijk uit. Verwonderd keek ik naar Kurosaki. "Heb jij dat gemaakt?" Kurosaki trok een wenkbrauw op. "Ja. Ga nou maar eten." Ik knikte. "Itadakimasu." Ik vouwde mijn handen boog lichtjes voorover. Daarna pakte ik de stukjes en viel aan. "Umai!" riep ik na de eerste hap. Kurosaki keek de andere kant op. "Zo zwak was ze dus niet, kijk hoeveel energie ze alweer heeft!" Ozaki wierp hem een strenge blik toe en wilde naar de deur lopen toen er ineens beelden door mijn hoofd schoten van voordat ik mijn bewustzijn verloor. "Ah, Ozaki-sensei!" riep ik snel. "Zijn er nog... Zijn er nog anderen gewond geraakt?" Ozaki kneep zijn ogen dicht en ook Otonashi sloeg zijn ogen neer. "Er zijn de nodige gewonden gevallen ja." zei Ozaki schuldig. Yuri boog zich voorover. "Maar daar moet jij je niet druk over maken, zorg nou maar gewoon dat je beter wordt." Ik slikte moeizaam een hap rijst door. "Maar... dit komt door mij." Tsubasa schudde zijn hoofd. "We vochten voor jou ja. Maar dat wil niet zeggen dat het jouw schuld is. Jij hebt er toch ook niet om gevraagd om ontvoerd te worden?" Ik haalde mijn schouders op. "Dat is waar." "Als je je beter voelt gaan we wel even op de ziekenzaal kijken." zei Shin zachtjes. "Als er mensen gewond zijn geraakt ben ik ook verantwoordelijk." hij wierp een blik op Kurosaki. "Deze hele reddingsactie was mijn idee. Ik heb Kurosaki en Izaya om hulp gevraagd en iedereen erbij betrokken." Ik glimlachte en pakte Shin's hand. "Dankjewel." zei ik zwakjes. Shin glunderde. Ozaki wees op de bento op mijn schoot. "Opeten dat." commandeerde hij. "Bevel van de dokter." "Ja dokter." lachte ik. Ik kon het niet helpen. Ik was bezorgd om iedereen, maar ik was zo blij om weer thuis te zijn!

Yamiko

Verbaasd keek ik hoe de man die me het afgelopen etmaal voortdurend onderdrukt had in elkaar zakken. Mijn opzichtige pakje verdween en ineens had ik mijn eigen kleren weer aan. Had ik hem vermoord? Nu ik terug getransformeerd was voelde ik weer hoe zwak ik me voelde. Trillend viel ik op mijn knieën. Ik voelde me licht in mijn hoofd. Al het geluid leek gedempt te worden en de wereld om me heen leek wel in slow motion te bewegen. Het aantal mensen van onze villa bleef maar vermeerderen. Tsubasa was er nu ook en liet dingen in de buurt van de vreemde mannen ontploffen, en het aantal Mahou-shoujo figuren leek haast te zijn verdubbeld. Hoe lang zou dit nog duren? Hoeveel mensen zouden er al uitgeschakeld zijn? Er lagen ook mensen die bij ons hoorden op de grond. Zouden ze ernstig gewond zijn? Zouden ze..... Zou deze strijd ook levens gaan kosten? Ineens galmde de stem van de ontvoerder door mijn hoofd. "Genoeg geprutst, vergeet niet waarvoor we gekomen zijn!" Terwijl ik me afvroeg waar hij het over had werd het steeds donkerder. Paniekerige stemmen overlapten elkaar en de vochtige bosgrond leek steeds dichterbij te komen.

Shin keek verbeten toe hoe drie van de mannen op Hikari af sprongen en haar handen boeiden. Hij wist dat dit zou gebeuren. Het liefst wilde hij meteen tevoorschijn komen om ze naar de keel te vliegen, hij had zich al veel te lang passief opgesteld. Hij dacht aan Kurosaki's woorden toen ze Yamiko's redding plande. "Als je impulsief handelt zul je er spijt van krijgen, Okazaki. Één ondoordachte actie kan alles verpesten. Dan raak je zowel Hikari als Yamiko kwijt." Hij klemde zijn kaken op elkaar. Hij moest op Izaya's teken wachten. Inmiddels werd Hikari overgeleverd aan de leider van het stel. Shin knikte. Nu stond hij er alleen voor. Hij zette zich schrap en keek naar de lucht. Een zee van rode vonken verlichten de licht. Shin's hart sloeg over, dit was het teken, hij sprong uit de bosjes en wenste vurig dat zijn plan ging werken.

Vanaf de grond keek ik wat er gebeurde. Ik kon me niet bewegen, maar kreeg ineens alles weer haarscherp mee. Shin greep in de binnenzak van zijn jas en haalde iets zwarts tevoorschijn en richtte het op mijn ontvoerder. Er ging een heftige schok door me heen. Was dat een pistool?

Hikari hapte naar adem toen ze het voorwerp in Shin's trillende handen zag. "SHIN!" gilde ze schel terwijl de tranen over haar wangen stroomden (het zal ook eens niet. >.>) Shin haalde diep adem en probeerde zijn handen recht te houden. Zijn ogen schoten vuur. "Laat haar los." zei hij zacht, maar kil. De ontvoerder keek even naar Shin's jonge gezicht en barstte toen in honend gelach uit. "Dacht je nu echt mij bang te maken met een speelgoedpistooltje?" Shin beet op zijn lip. "Je trilt anders wel." De man snoof sarcastisch. "Kijk naar jezelf man. Je kan dat pistool amper normaal vasthouden." Hij nam een stap richting Shin. Het wapen was nu op zijn voorhoofd gericht. "Kom nou." zei hij spottend. "Je komt net uit de luiers rollen. Iemand als jij kan geen mens ombrengen." Shin kneep zijn ogen tot spleetjes. "Onderschat nooit een tiener, oude man." In een strakke beweging zwiepte hij het pistool opzij. Hikari gilde. Er klonk een harde knal en een stukje verderop zakte een man in elkaar. Tsubasa (A) die in de buurt stond, deed verschrikt een stap opzij. Iedereen was inmiddels gestopt met vechten. Alle ogen waren op Shin gericht, die het pistool weer op de ontvoerder's voorhoofd richtte. In zijn armen zag hij Hikari hem met grote lege ogen aankijken. Ze zei niks meer, huilde zelfs niet meer (OMG IT'S A MIRACLE! *O*), ze keek alleen maar. Shin slikte even. "Sorry Hikari." fluisterde hij onhoorbaar. Daarna richtte hij zich weer op de man die hij onder schot hield. "Geloof je me nu?" Ineens leek de man een stuk minder zeker van zijn zaak. "Laat. Hikari. Los." zei Shin dreigend. "Laat haar los of ik schiet je overhoop." De man was duidelijk kwaad. Kwaad en verbaasd. Shin glimlachte terwijl de man langzaam zijn handen omhoog deed. Shin opende zijn arm en wenkte Hikari, maar ze schudde haar hoofd en rende in plaats daarvan naar Miyako toe. Shin zuchtte. Dat viel te verwachten. Ondertussen hield hij de man nog steeds onder schot. "Mooi." zei hij zachtjes. "Dan mag je nu op de grond gaan liggen met je handen op je hoofd, en je slaafjes mogen hetzelfde doen. De man vloekte luid, maar liet zich toen door zijn kniëen zakken. Zijn handlangers volgden zijn voorbeeld. "Soubi!" riep Shin. "Kom!" Meteen verscheen Soubi vanuit de bosjes met een grote rol touw. De andere jongens liepen naar hem toe en pakte allemaal stukken touw. Met z'n allen begonnen ze de handen en voeten van de mannen vast te binden, tot alleen de leider nog over was. Shin hurkte bij zijn hoofd en zette de loop van het pistool tegen zijn voorhoofd aan. Onderstussen gebaarde hij dat Soubi ook hem vast moest binden. "Ik zou je alsnog kunnen doden." zei Shin kalm. Zijn houding was volledig veranderd. Van de aanvankelijke zenuwen was niks meer te bekennen. "Maar gelukkig ben ik geen moordenaar." vervolgde hij toen, met een blik op Hikari.

Toen hij zeker wist dat iedereen goed vastzat, en niemand nog iets zou kunnen doen pakte hij totaal onverwacht een pakje sigaretten uit zijn broekzak. Hij viste er een sigaret uit en zette die tussen zijn tanden. "Ook één?" vroeg hij nonchalant aan de ontvoerder. Deze spuugde alleen op de grond. Shin lachte plagerig. "Oh das waar ook. Je kunt je handen niet gebruiken." Hij haalde zijn schouders op en bracht de loop van zijn pistool naar zijn eigen gezicht. Hikari's ogen werden groot toen ze zag wat hij van plan was. "NIET DOEN!" gilde ze hysterisch, maar Shin lachte alleen maar, en haalde de trekker over.

Hikari kneep doodsbang haar ogen dicht en verwachtte een schot te horen maar... Die kwam niet. Voorzichtig opende ze haar ogen weer. Shin nam met een stalen gezicht een trekje van zijn sigaret. Hikari's mond viel open. "Maar hoe...? Je schoot toch?" Shin lachte gespeeld. "Oh dit?" Hij richtte het pistool naar boven en haalde op nieuw de trekker over. Een klein vlammetje kwam boven de loop uit, maar verder gebeurde er niks. "Dit is een aansteker." zei hij droog. De ontvoerder begon verbeten te vloeken. Hikari was met stomheid geslagen. "Maar die man eerder... Die handlanger!" Shin glimlachte onschuldig. "Hikari. Je denkt toch niet echt dat ik iemand zou vermoorden?" Hij gebaarde naar Tsubasa. Tsubasa knikte en deed een stap opzij. Meteen begon de man die aan zijn voeten lag vastgebonden te bewegen. "Hij was niet echt dood." zei Tsubasa luchtig. "Hij kon alleen niet bewegen doordat ik zijn schaduw had vergrendeld." Hikari schudde verward haar hoofd. "En het schotgeluid dan?" Op het moment dat ze het zei klonk hetzelfde geluid opnieuw. Een grijnzende Izaya dook uit de bosjes met een draagbare radio waar aan alle kanten snoeren uit hingen. "Klinkt best echt hè?" Hij gebaarde naar de struik waar Kurosaki achter vandaan kwam. "Kurosaki heeft vanmiddag een hele geluidsinstallatie opgebouwd." "Kusooo!" riep de ontvoerder vanaf de grond. "Het was maar een aansteker." Shin klikte met zijn tong. "Ho ho, dit is niet zómaar een aansteker. Het is toevallig wel een Limited Edition Item uit de nieuwste collectie van Vivienne Westwood." "Niet te geloven." lachte Kurosaki. "Dus dit was je grote plan?" Shin grinnikte geamuseerd. "Ja, Izaya kwam met wilde plannen over pistolen, maar waar haal ik in godsnaam een echt pistool vandaan. Bovendien zou dat ook een beetje te ver gaan." Izaya haalde zijn schouders op. "Het doel heiligt de middelen, toch?" Shin schudde zijn hoofd en keek Hikari recht aan. "Niet altijd." Izaya grijnsde bij het zien van Hikari's rode gezicht. "Te iu ka, het belangrijkste is dat Yami-chan gered is en de politie is onderweg." Shin draaide zich met een ruk om. "Nu je het zegt... Waar is ze eigenlijk?" Hikari keek paniekerig om zich heen en zag me roerloos op de grond liggen. (Oh ja, ik schreef vanuit Yamiko's perspectief. xD) "O-onee-chan?" piepte ze zachtjes. Er kwam geen reactie.

Hikari

Met z'n allen liepen we door het bos. Ik voorop, en Ryouko, Kurosaki en Miyako achter me. Ik haalde diep adem. Aan de ene kant was ik blij dat ze er waren, maar aan de andere kant was ik doodsbang. Wat als ze onee-chan iets aan zouden doen als ze erachter kwamen dat ik niet alleen was? We liepen door naar tot ik op de open plek stond met de omgevallen eik. Ik haalde diep adem. Hier ging het gebeuren. De anderen bleven stil in de bosjes zitten. Opeens hoorde ik geritsel in de bosjes. Mijn hart sprong op. "Onee-chan?" Geen reactie. In het ijle maanlicht zag ik donkere gedaantes tussen de bomen uitkomen. Het waren er een stuk of acht. Ik slikte. "Waar is onee-chan?!" De gedaantes gaven geen antwoord maar kwamen langzaam op me af.

Shin keek toe vanuit de bosjes. Hij vloekte zachtjes in zichzelf. Voorzichtig pakte hij zijn mobiel uit zijn zak. "Nu!" smste hij naar Izaya.

Op dat moment ging er een grote schijwerper aan. Ik snakte naar adem. Wat was dit? Miyako wilde uit de bosjes komen maar Kurosaki hield haar tegen. "Wacht!" fluisterde hij. Hij keek geamuseerd naar zijn mobiel. "Shin heeft actie ondernomen." Hij gebaarde naar de open plek. Een jongen met donker haar en een muts rolde behendig uit de bosjes en rende achter de verbaasde gedaantes af. Een golf van verward geschreeuw steeg op uit de groep in zwart geklede mannen. Tsubasa (Andou) grinnikte zelfvoldaan. "Lastig hè? Niet kunnen bewegen." zei hij terwijl hij met een stokje iets in het zand schreef, in de samenvallende schaduw van de mannen. Daarna stak hij zijn hand op en wenkte richting de bosjes. Yuki liep in een rustig tempo naar Tsubasa toe en sloot haar ogen. Het felle licht van de schijnwerper viel spookachtig op haar bleke gezicht. "Menselijk bewustzijn uitgeschakeld." prevelde ze zachtjes, waarna de mannen allemaal tegelijk op de grond vielen. Tsubasa rende naar me toe. "Hikari-chan! Daijuobu?"

Hikari

"Onee-chan, hayaku!" roep ik, terwijl ik onee-chan bij haar pols pak en haar mee naar buiten sleep. "Jaja." mompelt onee-chan, half struikelend over haar teenslipper. Buiten adem hollen we de eetzaal in. "Gomen." hijg ik. "We hadden ons verslapen." De tafel zit al behoorlijk vol. "Geeft niks." zegt Mugi-chan met een glimlach. Nog steeds een beetje hijgend loop ik naar de eettafel en ga naast Kyou zitten. "Ohayo." zeg ik vrolijk. Kyou kijkt op van haar bord. "Ohayo!" roept ze, en ze gaat haar broodje weer te lijf. Giechelend kijk ik hoe onee-chan naast Tsubasa neerploft. Als Tsubasa me ziet kijken steekt hij zijn hand op. Ik zwaai terug en pak een onigiri van de schaal. "Lekker geslapen?" vraagt Mizuki, die aan de andere kant naast me zit. "Ja hoor." antwoord ik. "Maar dat valt niet te zeggen van onee-chan..." Mizuki trekt haar wenkbrauwen op. "Yami-chan? Waarom niet?" Ik haal mijn schouders op. "Wakaranai, maar het leek erop dat ze een nachtmerrie had. Ik werd wat eerder wakker dan zij, en ze praatte zachtjes in haar slaap, en toen ineens huilde ze." Mizuki keek peinzend voor zich uit. "Arme Yamiko." zei Kyou, die had meegeluisterd. Ik knikte. "Ik maak me zorgen om onee-chan. Volgens mij heeft ze die nachtmerrie vaker, maar als ik ernaar vraag ontkent ze het." Ik neem zwijgend een hap van mijn onigiri. Sinds een paar dagen nadat onee-chan haar Shugo Chara kreeg zie ik haar steeds vaker woelen in haar slaap. Ik slaap heel licht, dus ik wordt vaak wakker van haar gebrabbel in haar slaap. Vaak klinkt ze dan zo angstig... "Kari-chan." Mijn gedachtenstroom wordt onderbroken door Haruhi (S) die voor mijn neus staat. "Ne, Kari-chan... We gaan zo na het ontbijt nog even oefenen met de band." zegt ze opgewekt. "Jullie doen mee." "Natuurlijk!" roepen Mizuki en ik in koor. We schieten in de lach. Bandrepetities zijn altijd zo leuk! "Wie komen er allemaal?" vraag ik opgewonden. Haruhi kijkt de zaal rond. "Ano... Utau-chan zou nog even nadenken of ze er zin in had, Kaito-kun komt in ieder geval, en Teto-tan, Kuze-san moet naar het ziekenhuis, maar Ikuto-kun komt wel." Ik werp een snelle blik op Mizuki. "Het is maar een onderzoek." zegt ze sussend. "Yuki en Shin-chan komen ook." ging Haruhi verder. "En Mio zou Miki-nyan en Mugi-chan vragen." Mizuki en ik kijken elkaar aan en trekken een grijns. "Tot straks dan!" zegt ze en ze staat op en pakt haar bord. "Tot straks." zegt Haruhi, en ze draait zich om en huppelt verder. Dan stop ik het laatste stukje onigiri in mijn mond en volg Mizuki met mijn bord.