Miyako

Nu ik lekker had uitgehuild tegen twee verschillende personen voelde ik me al stukken beter. Met een waterige glimlach veegde ik mijn wangen droog. "Ne Yami-chii" ik snoof even diep. "Gaan we nog uit eten?" vroeg ik. "Mij best, gaan er nog meer mensen mee?" vroeg ze. Ik haalde mijn schouders. "Gaan jullie uit eten desu no?" Ringo en Mio kwamen aanlopen. Ik knikte. "Mogen wij mee na no?" Ik keek naar Yamiko die wat afwezig haar schouders ophaalde. "Ja hoor, gezellig" zei ik. Vanuit mijn ogen zag ik Takuto binnenkomen. Hij zei niets en liep meteen door naar de eetzaal. Shin liep met hem mee en begon vrolijk tegen hem te praten. "Heel eventjes wachten!" zei Mio en ze rende weg. Niet veel later kwam ze terug en had ze een tasje bij. Dat herinnerde me er aan dat ik mijn geld even moest pakken. "Oh! Ik ben wat vergeten!" mijn kamer lag in deze gang dus ik was er zo. Ik griste mijn portomonnee en wat andere rommel van mijn nachtkastje en gooide ze in mijn tasje. Toen ik terug kwam waren Yamiko en Ringo weg. "Ne, Hikari, ga je ook mee?" vroeg ik. Hikari schudde haar hoofd. "Ik ga gewoon hier ontbijten. Tot straks!" zei ze en ze rende naar de eetzaal. "Nou, laten we dan maar gaan" zei Yamiko die met Ringo weer terug kwam. "Uhu!" "Dus.. Gaan we lopend?" vroeg Mio. "Ik bel wel even met de huistaxi" Ja, de familie Kotobuki had echt alles, dus ook een huistaxi. Na een kort belletje liepen we met zijn vieren naar buiten om te wachten op de taxi.

Miyako

Ik keek met een grijns naar Hikari die zowat stond de smelten. Toen ik iemand aan mijn haar voelde keek ik om. Het was Ikuto. Hij had kattenoren en keek me vrolijk aan. "Wat doe je?!" zei ik verbaasd. "Je haar.. Het is zo krullig!" Ik keek hem raar aan. Dat was ik totaal niet van Ikuto gewend. Zijn oren poefte weg en hij keek me even aan. "Gomen" zei hij toen, als zijn gebruikelijke zelf. Er kuchte iemand en ik keek weer om. Takuto. He gatver, daar had ik nu even echt geen zin in. Takuto keek met een onwijs jaloerse blik naar Ikuto. Ik kreeg er kriebels van, op een negatieve manier. "Mooh, Takuto-kun, doe eens normaal. Je doet net alsof ik een voorwerp ben dat jij beheerst en niemand anders aan mag raken!" zei ik, weer terug vallend in mijn boze humeur. Ik vond het best genant dit te zeggen waar Hikari, Shin en Yamiko bij waren, dus pakte ik Takuto bij zijn arm en sleepte ik hem mee naar buiten. Het was even stil. "Denk je dat ik het leuk vindt om je steeds met andere jongens te zien" "Wat?! Ik mag toch wel met andere mensen praten!" Takuto keek met pissed aan. "Het was veel leuker toen we niet iets hadden ofzo. Toen we gewoon vrienden waren en ik denk dat het beter is als we dat weer worden. Laten we de afgelopen dagen maar gewoon vergeten. Het moet weer terug naar het oude. Ga maar uit met Mitsuki, doe met haar wat je wilt, hou haar maar flink in je dwang, ik zal er niet tussen zitten!" zei ik toen fel. "Meen je dat?" vroeg Takuto die er zo te zien best van was geschrokken. Ik besefte wat ik zojuist had gezegt maar knikte. Ik had bereikt wat ik nu al die jaren al wilde en liet het zo varen. Er sprongen tranen in mijn ogen. "Gomen ne, maar het is beter zo" piepte ik met onvaste stem. Toen de tranen over mijn wangen heen gleden liep Takuto naar me toe en legde hij zijn armen om me heen. "Ik denk dat je daar gelijk in hebt" zei hij zachtjes. Ik knikte en liet mijn tranen even goed lopen.

Tsubasa

Ik nam een slok van mijn bloedpillen water. Ondertussen probeerde ik Takuto en Miyako te negeren die een discussie hadden die uit leek te gaan op een ruzie. Sinds ze gister nog closer waren geworden ging het steeds slechter. "Waarom doe je nu ineens zo hebberig. Ik kan best met andere jongens praten!" zei Miyako pissed. Ze stond nu, haar handen op tafel en een boze blik in haar ogen. Takuto had zijn armen over elkaar. Hij zei niets, wat Miyako nog bozer maakte. "Hmpf, baaaaka" redelijk arrogant stak ze haar neus in de lucht en liep ze weg. Ik lachte. Vreemd kind was ze.

Ghehe, ik ga de regels breken die niet bestaan 8D

Miyako liep boos door de gangen. Waarom was Takuto zo jaloers. Waarom vond ze hem ineens minder leuk. Had ze vriendschap verward voor liefde? Het was altijd leuker geweest toen ze nog vrienden waren. Ze hoorde bekende stemmen. Haar humeur sloeg om. "Kari-chan! Yami-chii!" riep ze vrolijk en ze omhelsde de tweeling. "Waarom ben je niet in de eetzaal?" vroeg Hikari.

Miyako

Ik rolde om in mijn slaap en werd wakker omdat ik werd tegengehouden. Slaperig wreef ik door mijn ogen en ging ik overeind zitten. Ik gaapte en keek naar rechts. Takuto sliep. Ik had hem nog nooit zien slapen en grijnsde. Wat onvast stapte ik uit bed en slingerde ik naar de badkamer. Na een snelle douche trok ik een zomers jurkje aan en ging ik met mijn hand door mijn haar zodat het wat meer krulde. Ik hoorde wat gerommel in mijn kamer en ging de badkamer weer uit. Takuto was opgestaan en hij stond recht tegenover me. "Ohayo" zei hij met een lage, schorre slaapstem. "Ohayo" zei ik, nogal vrolijk. Vandaag was ik in een goede bui. "Kan ik even je badkamer lenen, ik zie het niet zo zitten om in mijn pyjama over de gang te slenteren" "Ga je gang, ik ga alvast naar de eetzaal" zei ik terwijl ik naar mijn kast was gelopen en er een paar teenslippers eruit pakte. Ik hoorde de deur van de badkamer dichtgaan en de douchekraan ging aan. Ik voelde hoe mijn gezicht rood werd en liep snel mijn kamer uit. Niet veel later hoorde ik glasgerinkel vanuit mijn kamer. Suiseiseki. Snel ging ik terug, trok ik haar mijn kamer uit en liep ik verder naar de eetzaal. Niet luisterend naar haar geklaag en scheldwoorden vanwege de schrik. De eetzaal was richting vol aan het gaan, al was het merendeel mannelijk van wat er zat. Met een opgewekt gezicht plantte ik me tussen Shizuo en Ikuto. Tegeover me was een lege stoel en Jun. "Ohayo gozaimasu!" zei ik erg vrolijk. Wat deprimerende lage stemmen klonken terug. Tsubasa en Yuuki kwamen binnenlopen en gingen in de buurt zitten. "Ne, Miyako-chan, er komt geluid uit je kamer.." zei Tsubasa met een vreemde blik in haar ogen. "Oh, dat is Takuto" zei ik simpel. Tsubasa trok haar wenkbrauwen op. "Maaah, ik heb honger" zei ik terwijl ik me nog een keer uitrekte zodat mijn moe-heid weg was. Het was stil. Een voor een dropen er wat mensen binnen. Ik raakte in gesprek met Shizuo-tachi. Ik merkte nieteens dat Takuto binnenkwam en op de stoel naast Jun ging zitten. Ikuto vertelde iets waardoor ik helemaal dubbel lag. Jun grinnikte. Takuto keek met een jaloerse blik, dat ergerde me best wel.

Miyako

Ik schoof een beetje op in mijn bed zodat Takuto kon gaan zitten. Hij ging met zijn hand door mijn haar. "Juliet.. Er was zoveel bloed. Er liggen zoveel mensen.." zei ik zachtjes. "Het komt wel goed" zei Takuto sussend. Ik wilde vannacht niet alleen zijn, maar ik vond het zo genant te vragen. Terwijl ik het vroeger wel altijd had gedurfd. "Ne.. Takuto-kun." Begon ik. Tegelijkertijd zei Takuto "Oké, ik blijf vannacht hier" ik zette een zwakke glimlach op. "Dan ben ik zo terug" zei Takuto die weg ging. Ik knikte en trok mijn dekens wat hoger op. Niet veel later kwam Takuto terug in zijn pyjama broek. Mijn bed was gigantisch, ik schoof nog een stuk op en Takuto ging aan de rechterzijde liggen. Ik staarde naar het plafond. Er was een griezelige enge stilte. Ik draaide op mijn zij zodat ik Takuto aan kon kijken. Hij glimlachte. Ik trok de dekens nog iets verder omhoog. Ze kwamen nu tot aan mijn neus. Voorzichtig schoof ik iets dichter naar Takuto toe en sloot ik mijn ogen.

Tsubasa sloeg 4 glazen met bloedpillen achterover. Ze voelde zich nu al stukken beter. Ze ruimde de glazen op en rende toen meteen terug naar het bos. Het zag er minder erg uit dan net. De geur was aan het verdwijnen. Bijna iedereen was weer overeind en werd ondersteund.

Gomen, klein stuk.. Inspiloos

Miyako

Toen ik zag dat Yamiko er weer bovenop zou komen was ik rustig weggelopen en keek ik rond naar wie er allemaal op de grond lag. Helemaal in de verte zag ik een hand achter een struikje uitsteken. Snel rende ik er naartoe. Een gevoel van angst kroop over me heen toen ik Juliet, bleek in een plas bloed op de grond zag liggen. Ik liet me naast haar op mijn knieën vallen en voelde haar pols. Het was niet veel, maar ik voelde iets. "Otonashi-kun!" gilde ik in paniek. Yuzuru keek om en rende meteen naar me toe. Ik had ondertussen geprobeerde Juliet bij te krijgen. Mijn handen zaten vol met bloed. Haar bloed. Ik voelde dat ik misselijk werd van de geur die hier hing. Ik viel achterover op mijn kont en keek eng naar mijn handen. Er druppelde bloed op de grond. Mijn ogen werden groot. "M-miyako" achter me stond Mio die me langzaam overeind hielp. Mijn gezicht was lijkbleek. Yuzuru was heftig bezig met het helpen van Juliet. "Kom, je moet terug naar de villa" Mio ondersteunde me en zorgde ervoor dat ik het bos uitging. De frissere lucht deed me al beter. Maar Juliet. Ze was er echt niet goed aantoe. Ik hoorde Mio's ademhaling en probeerde me daar op te concentreren maar dit ging niet door het bloed aan mijn handen. We liepen terug de villa in. "Miyako!" Takuto kwam de zitkamer uit en keek naar mijn handen. "Wat is.. Wat heb je.." zijn zin bleef hangen en hij keek me aan alsof ik iemand had vermoord. "Juliet, het gaat niet goed met haar" brabbelde ik stomweg. Mio begon dingen uit te leggen aan Takuto maar ik hoorde het amper. Uiteindelijk nam ze me verder mee, we liepen naar de gezamelijke badkamer. Ze opende de kraan en hield mijn handen eronder. In de spiegel zag ik dat Takuto achter me stond en woorden zei die ik niet verstond. Het was alsof mijn hoofd vol zat met watten, ik wilde niets liever dan ergens gaan liggen en mijn ogen dichtdoen. Mio kloptte op mijn schouder en liep weg. Toen mijn handen schoon waren bracht Takuto me naar mijn kamer toe. Hij had sinds Mio weg was gegaan niets meer gezegd. Toen ik uiteindelijk mijn pyjama aanhad en in bed lag was ik niet meer moe. Mijn hoofd voelde weer licht. Takuto gaf me een kus op mijn voorhoofd en wilde weggaan. Ik greep zijn hand vast. "Niet gaan" zei ik.

Tsubasa

Het was redelijk donker in het huis. Ik liep door de gangen en kwam Sunako tegen. Haar grote kille ogen keken me aan en ze liep verder. Hmpf, ik was niet zo weg van Sunako. Ze deed altijd kil tegen me. Ik liep ook verder en hoorde geroezemoes vanuit de zitkamer. Ik opende de schuifdeuren en grijnsde. Op de bank zaten hutemutje, Chrno, Lys en Rosette. Takuto lag languit op de sofa. Op de twee stoelen zaten Azusa en Mio. Ze waren abrupt stil toen ik binnenkwam. Takuto keek me aan. "Jij weet het vast.. Waar is Miyako?" vroeg hij. Geez wat kon ik me aan die gast ergeren. Hij was zo hebberig. Ik haalde mijn schouders op. "Is ze niet in haar kamer?" vroeg ik terwijl ik op de sofa ging zitten waar Takuto van was opgestaan. Ik volgde Takuto met mijn ogen. Hij liep nu te ijsberen door de kamer. "Ze heeft alweer niets gezegd en ze is niet in haar kamer" zei hij. "Ze is vast in orde" zei ik. "Hikari-chan is ook weg" zei Lys. Rosette en Azusa knikte. "Yamiko!" zei ik toen. Alle ogen flitste naar mij. Ineens leek iedereen het door te hebben. "Ze zijn haar vast halen!" Ik zag de onrust in Takuto's ogen. "Jij blijft hier anders verpest je alles" bromde ik tegen hem. "Nyaaa! Waarom bepaald iedereen hier toch altijd wat ik moet doen" hij sloeg met zijn vuist tegen de muur. Er kwamen hier en daar wat scheuren. "Omdat jij nogal moeite hebt met het beheersen van jezelf en je anders alles verpest" zei ik droog. Mio en Rosette lachte zachtjes. Ik zag dat Takuto me wel kon schieten.

Hikari

Ik glimlachte toen ik zag hoe Takuto reageerde. Het viel eigenlijk ook wel te verwachten ook. Ik keek afwezig op de grote staande klok tegen de muur. Het was bijna half één. Over zeven en een half uur zou ik onee-chan zien. Tsubasa keek me onderzoekend aan. "Nani?" Ik schudde mijn hoofd. "Ik dacht even ergens aan." Ik keek weg. Ik had niemand over de afspraak met onee-chan verteld, alleen Shin, die erbij was. Als ik het vertelde zouden ze me vast niet alleen laten gaan, ook Shin stond erop dat hij meeging. Ik moest een manier vinden om hem af te schudden. Miyako keek nu ook mijn kant op. "Het gaat om Yami-chii hè?" Schot in de roos. Ik schrok een beetje. "Eh?! Be-betsu ni." stotterde ik snel. Miyako glimlachte voorzichtig. "Het is niet alsof we haar vergeten zijn hoor." Ik knikte zonder haar aan te kijken. "Weet ik wel. Maar wat kunnen we doen? We kunnen de politie er niet bij betrekken, en om nou doelloos naar haar te gaan zoeken..." Ik schudde mijn hoofd. "Het komt wel goed." zei Miyako twijfelachtig. Ik knikte, haar woorden half gelovend bij de gedachte aan de komende avond. "Dat weet ik."

Tsubasa

Ik ruimde mijn spullen op en keek veel betekenend naar Miyako. Ze had de hint door. Ik liep naar Hikari. "Zou jij ook mee willen met uitleggen?" fluisterde ik in haar oor. Hikari knikte. Hikari en ik keken naar Miyako. Miyako was naar Takuto gelopen. Ik zag Takuto knikken en hij stond op. Miyako keek me aan. Zo te zien zag ze het niet echt zitten om dit te gaan vertellen. We liepen met zijn vieren naar de zitkamer, waar niemand was. Ik sloot de schuifdeuren en draaide me om. Miyako zat naast Takuto op de bank en Hikari zat op de grote rode stoel er tegenover. Ik had geen zin om te gaan zitten dus bleef ik maar even staan. Miyako zat met haar vingers te spelen. "Mag ik nou weten wat er aan de hand is?" vroeg Takuto. "Oy, Miyako. Wat deed je gisteravond op die cliff.." hij legde zijn hand op haar schouder. Ik zag Miyako op haar lip bijten. "Ne, Takuto-kun, ik heb een klein probleempje.. ik kan het niet zeggen" zei ze dom, al was het best schattig. "Waarom dat niet? Bedreigd iemand je? Dan moet je het vertellen" "Doe eens rustig" bromde ik. Ik keek naar Hikari die naar Takuto keek. "Takuto, Miyako is een Mermaid en als ze dat zegt veranderd ze in bubbels" zei ze. "Waarom heb je dat nooit eerder verteld" "Dat kon ze toch niet!" Hikari rolde met haar ogen. "Is het echt waar?" Takuto keek naar Miyako die knikte. "Maar waarom sprong je van die cliff, ik dacht dat je dood was" "Ik moest naar mijn paleis.. er waren wat dingen gebeurd" "Wacht even, je paleis?" "Ze is een Mermaid Princess" vulde ik aan. Ik kon aan Takuto's gezicht zien dat hij zichzelf niet goed een houding kon geven. Hij ging even met zijn hand door zijn haar, keek naar Miyako en toen naar ons, weer terug naar Miyako en hij liet zijn hand zakken. Toen begon hij zachtjes te lachen, sloeg hij een arm om Miyako heen en trok haar naar hem toe. Miyako's wangen werden vuurrood maar ze moest ook lachen. "Wat zijn we toch een stelletje. Een Shinigami en een Mermaid Princess. Wie verwacht nou zoiets" zei Takuto. Ik glimlachte. Hij vatte het goed op.

Hikari

Takuto keek Miyako geïrriteerd aan en Miyako wierp benauwd een blik op de deur. Ik wachtte tot Miyako haar verhaal zou hervatten, maar dat deed ze niet. Iedereen gaapte haar vol verwachting aan, maar Miyako ontweek de blikken. Ineens drongen haar woorden van de vorige avond tot me door; "Ik kan het Takuto niet vertellen, dan verander ik in bubbels." Ik slikte. Dat was een grapje toch? Maar in ieder geval kon of wilde ze het Takuto niet vertellen. Hmm... Hoe kwamen we van Takuto af? Ringo ving mijn blik en glimlachte onschuldig. Onopvallend wees ze op haar mobiel. Ik begreep niet helemaal wat ze van plan was, maar knikte en pakte mijn eigen mobiel. Onder de tafel toetste ik Ringo's nummer in. Een seconde later schalde Ringo's vrolijke ringtone door de eetzaal. Ringo deed alsof ze een beetje schrok en pakte haar telefoon uit de zak van haar jurkje. Snel stopte ik mijn eigen mobiel terug in mijn zak en keek naar Ringo. "Hmm... Ryoushi-kun?" zei ze hard genoeg dat iedereen het kon horen. "Miyako-san? Ja, die is hier, zal ik haar geven?" Ze speelde met het lintje van haar rode capeje. Ik giechelde zachtjes. Wat een actrice. "Oké, ik zal het zeggen." kraaide ze nog, voordat ze ophing. Alle ogen waren inmiddels op Ringo gericht. Ringo grijnsde ondeugend en wendde zich tot Miyako. "Ryoushi-kun wil je spreken, maar hij durft de eetzaal niet in te komen, uit angst dat iedereen naar hem zal kijken." Miyako knikte langzaam. "Eh... Oké..." "Hij wacht in de gang net buiten de eetzaal." piepte Ringo zangerig. "Ik zou maar opschieten, want hij klonk behoorlijk ernstig." "Oké." zei Miyako opnieuw. Ze keek Ringo dankbaar aan, stond op, en verdween de eetzaal uit.

Miyako

Azusa, die naast Jun zat, klopte hem wat onbeholpen op zijn rug omdat hij erg aan het hoestten was. Ik voelde dat mijn wangen rood werden. Ik keek weer naar Lys. "Je bent een wat?! Waarom heb je dat niet eerder gezegd!" vroeg ze dommetjes. Ik haalde mijn schouders op. "Hoe lang ben je het al" "Al der hele leven sufferd!" snauwde Rosette. Geez, die had last van een ochtenhumeur ofzo. Lys liet mijn handen los en dacht even na. "Het verklaard half waarom je nooit in het zwembad zat.." zei ze. Ik glimlachte schuldig. "Dat doe ik soms. Als jullie slapen" mompelde ik zachtjes. "Wat voor een kleur heb je!" Lys bleef maar doorvragen. "Rood" "Ken je meerdere Mermaids?" ik knikte. "Gaaf" "Mag ik het zien?" Ik keek haar vreemd aan. "Nu even niet" "Wat is er vannacht allemaal gebeurd" "Dat legt ze allemaal uit als het niet meer zo chaotisch hier is" hoorde ik de kille stem van Tsubasa zeggen. Lys en ik keken allebei naar de deuropening, waar Tsubasa stond. "Maar.." "Nee, later" Tsubasa liep naar een stoel bij ons in de buurt en ging zitten. "Weet Takuto het?" vroeg Azusa. Ik wilde net aan mijn antwoord beginnen toen ik een bekende stem hoorde. Ik kreeg kippenvel en keek naar mijn bord. "Weet ik wat?" Voetstappen naderde, ik voelde een koude hand op mijn schouder, aangezien Shinigami's nou eenmaal koud zijn en geen temperatuur voelen. "Oeps" hoorde ik Azusa zachtjes zeggen. "Wat weet ik niet wat jullie blijkbaar wel weten" Ik hoorde hoe zijn stem ongeduldiger werd. Ritsu nam het over. "Ohayo Takuto! Waarom ga je niet gewoon even zitten! Je komt het vanzelf wel te weten" zei ze met een grote grijns. "Baka" zei Mio tegen haar. Takuto liet mijn schouder los en ging naast Shizuo zitten.

Tsubasa

Ik sloeg mijn oranje haren over mijn schouder en liep in de richting van mijn kamer. Onderweg kwam ik Takuto tegen. Hij greep me vast bij mijn schouders. "Waar is Miyako" vroeg hij. Ik sloeg zijn handen los. "Ze slaapt en je laat haar met rust!" zei ik fel. "Er is net het een en ander gebeurd, maar dat wordt je straks uitgelegd" zei ik iets rustiger. Ik duwde hem terug naar zijn kamer en liep toen naar die van mezelf. Ik stapte in bed en viel in slaap.

Hikari

Shin wreef ritmisch over mijn shouders terwijl ik probeerde mijn ademhaling weer onder controle te krijgen. Ik zat op mijn knieën op mijn bed en veegde langzaam over mijn wangen terwijl ik wezenloos naar mijn mobiel staarde. "Het komt goed." zei Shin. "We gaan haar redden. Dit is onze kans." Ik keek Shin verbaasd aan. "We? Maar je hoorde toch wat ze-" Mijn stem werd ruw onderbroken door een openslaande deur, verderop in de gang, gevolgd door geschreeuw van een mannenstem en een aantal vrouwenstemmen. Shin en ik keken elkaar verbaasd aan en sprongen van het bed om te kijken wat er aan de hand was. Er stond inmiddels een heel groepje mensen om Takuto en Tomo heen. De meesten keken geschokt of verward, sommigen bedekten hun gezicht met hun handen. Ik wurmde me tussen de mensen door en zag Takuto op zijn knieën op de grond zitten. Tomo stond over hem heen gebogen met haar hand op zijn schouder. "Het spijt me." zei ze. "Het is niet jouw schuld." Takuto schudde zijn hoofd, en bleef naar de grond kijken. "Demo, doushite? Waarom zou ze zoiets doen?" Verward keek ik naar het tafereel en probeerde het te begrijpen. Naast me zag ik Chihiro staan. Ze keek met grote, waterige ogen naar Takuto. "Chihiro-chan..." zei ik zachtjes. "Weet jij wat er aan de hand is?" Chihiro schrikt even als ik mijn hand op haar schouder leg. Dan bedekt ze haar mond met haar handen. "Het is Miyako-san!" piept ze tussen haar vingers door. "Volgens Takuto-san is ze van een cliff gesprongen, en kwam ze niet meer boven." "Wat?" Ik voelde al het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. Een rilling trok vanaf mijn kruin door mijn hele lichaam. Ik pakte Chihiro bij haar schouders en shudde haar ruw door elkaar. "Wàt heeft Miyako gedaan?!" "Het is waar." zei Takuto, die mijn geschreeuw had gehoord. "Ik weet niet waarom ze het gedaan heeft." Ik schudde ongelovig mijn hoofd. "Dat kan niet." fluisterde ik, meer tegen mezelf dan tegen de rest. "Dat kan niet! Dat zou ze nooit doen!" mijn stem sloeg over. "Nee! Waarom?! Ze was toch gelukkig hier?" "Dat dacht ik ook." zei Takuto langzaam. "Hoewel ze soms wat down leek, de laatste tijd leek het beter met haar te gaan... Alleen..." Mijn ademhaling begon weer te schokken. Dit mocht niet gebeuren. Dit mocht niet waar zijn. "Alleen wat?" Takuto sloeg zijn ogen neer. "Bij het kampvuur..." Ik wachtte even tot hij verder ging, wat hij niet deed. "WAT?!" gilde ik. Chrno kwam uit de menigte gestapt. "Rustig, Hikari-chan." "NEE!" riep ik schel. "Wat gebeurde er bij het kampvuur?" Chrno haalde diep adem. "Ze was even in slaap gevallen... en ze schreeuwde in haar slaap." "Nou en?" zei ik met trillende stem. "Dat is toch geen reden om zelfmoord te plegen?" Mijn gezicht voelde gloeiend heet, maar ik kon niet eens huilen. Ik had al zoveel gehuild de laatste dagen. Ik had waarschijnlijk niet eens tranen meer over. "Nee..." zei Chrno voorzichtig. "Maar ze had het over een parel... En dat iemand die terug moest geven." Ik snakte naar adem. "Bedoel je dat..." Ik maakte mijn zin niet af. Chrno knikte. Misschien is ze niet gesprongen om zelfmoord te plegen, maar om die parel te zoeken, of waar ze het ook over gehad zal hebben." Ik knikte langzaam. Dat klonk logisch. Ik haalde diep adem en probeerde te kalmeren. "Oké." zei ik zachtjes. "Dan ga ik nu naar die cliff toe." Ik draaide me om en begon richting de uitgang te lopen. "Ik ga mee." riep Shin meteen. Takuto wilde me ook volgen, maar Chrno pakte zijn arm. "Misschien is het beter als jij nu even hierblijft."

Miyako

Ik zwom naast Seira. Rina was achter ons. Het verbaasde hoe gemakkelijk, we zo snel gingen. Seira keek me aan. "Is dit een van je eerste keren dat je zwemt?" vroeg ze. Ik knikte. "Dat is te zien" zei ze met een lach. Mijn wangen werden rood. "Waar gaan we naartoe?" vroeg ik. "Naar jou paleis, daar weten ze vast neer, aangezien Orange bij je in de buurt woont" zei Rina van achtere. Ik keek om en knikte. Ik was nog nooit eerder bij mijn paleis geweest. Ik werd er zenuwachtig van. "Wist je dat je al volwassen bent?" zei Seira. Ik moest lachen. "Dat kan niet, ik ben pas 16" Seira schudde haar hoofd. "Mermaids zijn volwassen vanaf hun 14de" legde ze uit. Hoe verder we zwommen, hoe lichter het werd. Het was een beetje een rood/witte vloed. Ik zag torens in de verte. We naderde mijn paleis. Mijn hart begon sneller te slaan en ik begon sneller te zwemmen. Het paleis werd steeds groter. Het was rijkelijk versierd met schelpen in heel veel rode tinten. Er was een soort wiertuin en ik zag overal rode Mermaids. Van kleine meisjes, tot volwassen vrouwen. Ik stopte voor het grote, betegelde pad naar de grote deur. Seira gaf me een zacht duwtje. Ik zwom langzaam verder. Langs me heen stopte iedereen met wat ze deden. Ze bogen. "Okarinasai, Miyako-sama" zei een klein meisje met twee lange, rode vlechten. Ik werd rood. Ik werd nooit Miyako-sama genoemd en er bogen nooit mensen voor me. Er kwam een volwassen vrouw uit de deuropening. Ze had lang, golvend zwart haar, een rode staart die mooi versierd was en een wit/rood topje. Ze had mooie armstukken en in haar haren was een parelketting gedrappeerd. Ze zag eruit als een godin. Toen ze me zag zwom ze snel naar me toe. "Miyakohime-sama" zei ze met een sierlijke buiging. Ik was sprakeloos en stotterde wat random woordjes.
Takuto ging als een gek terug naar huis. Hij gooide de deur met een klap dicht en stampte door de gangen. Er ging een deur open. Tomo stond er in haar pyjama. "Nanni? Takuto, je maakt zoveel lawaai!" Takuto greep Tomo bij haar schouders en schudde haar door elkaar. "MIYAKO IS VAN DE CLIFF GESPRONGEN EN ZE KWAM NIET MEER BOVEN" schreeuwde hij woest. Tomo's gezicht werd lijkbleek. "WAT!" Er gingen nog twee andere deuren open. "Miyako deed wat?" Juliet wreef moe in haar ogen. Uit de andere kamer kwam Kanade. "Waarom heb je haar niet tegn gehouden, idioot!" gilde Tomo bijna. "Ik was verdomme te laat!" riep Takuto boos terug. "Mooh, hou op met die herrie nano desu" de kleine Rika kwam moe aansjokken.

Mitsuki

"Verdomme!" riep Takuto boos. Hij sloeg met zijn vuist hard tegen de muur. Waarom had Mitsuki tegen hem gelogen? Wat had hij fout gedaan. Hij liep de kamer uit en sloeg de deur met een harde klap dicht. Er ging een kamerdeur open. Meiko stak haar hoofd om de deur heen. "Mooh! Takuto! Baka! Ik probeer te slapen" zei ze geiriteerd. Takuto schrok. Meiko droeg een groen gezichtsmasker en had een rode badjas aan. Het zag er nogal angstaanjagend uit. Zonder zijn excuses aan te bieden liep hij verder. Hij ging Mitsuki, Rina en Seira achterna gaan. Met een poef werd hij Shinigami en vloog hij in onze richting.
Ondertussen waren Rina, Seira en ik bij de cliff aangekomen. We gooiden onze fietsen op de grond en liepen naar de rand. Ik keek iets over de rand en trok wit weg. "Dit is wel heel erg hoog he" zei ik zwak. Ik wilde om bevestiging vragen maar ik zag Rina en Seira al duiken. "Oi!" ik keek ze met open mond na. Ze doken haast synchroon het water in. Ze bleven een poos onder en kwamen toen net iets na elkaar boven. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond. Wat zagen ze er mooi uit. "Mitsuki! Hayaku!" riep Seira die met een boog weer onderwater dook. Ik rilde. Dit was onmenselijk! Wacht, ik was ook geen mens. Rina keek ongeduldig naar boven. "Het is niet eng" zei Seira. Nee, jij hebt makkelijk praten. Ik wreef over mijn armen. Dadelijk sloeg ik te pletter op die rotsen daar in de buurt. Kon ik eigenlijk wel recht duiken? Ik stapte wat dichter naar de rand en stak mijn armen in een duik houding. Op het moment dat ik sprong hoorde ik een bekende poef en riep iemand mijn naam. Shit! Takuto! Ik dook onderwater en voelde me vrij. Rina en Seira wenkte me en we zwommen weg. Takuto stond zo bleek als een geest aan de rand van de cliff. Hij liet zich op zijn knieën vallen en wachtte verwoed tot ik boven zou komen. Maar dat gebeurde niet.

Mitsuki

"Wat ging je zeggen?" Takuto wilde het nu ook weten. Ik vloekte binnenmonds. Shit! Waarom was ik hieraan begonnen. "Vergeet het maar! Het is niet belangrijk" zei ik. Takuto keek me ongelovig aan. Ik zette een fake smile op. "Ga maar, maak je geen zorgen" zei ik. Takuto stond op van het bed en liep naar de deur. "Oyasumi" zei hij en hij ging. Ik zat op mijn bed en staarde naar de deur. Een gevoel van eenzaamheid kroop over me heen. Waar had ik toch last van vandaag. "Mooh!" riep ik boos. De deur vloog meteen open. "Nanni?" vroeg Takuto die om de hoek keek. "Stond jij daar nogsteeds!" zei ik verbaasd. Takuto kreeg een blos. We keken elkaar aan en zeiden niets meer. Ik zag paarse haren langs komen en de stem van Nene zei "Mitsuki-chan, kijk niet zo boos, daar krijg je rimpels van". Ik lachte zachtjes. Takuto keek geschrokken om, hij wist niet dat er iemand voorbij was gekomen. Ik stond op uit het bed en viel om omdat ik mijn gevoel voor evenwicht kwijt was. Snel klampte ik me aan het nachtkastje vast en hees ik mezelf overeind. Ik waggelde naar Takuto. "Ga maar, ik red me wel" zei ik en ik duwde de deur dicht. Ik was van plan weg te gaan, een nachtje maar. Mijn reis zou naar de zee gaan. Met een klik deed ik de deur van mijn kamer opslot. "Mitsuki?" "Oyasumi" zei ik en ik schudde even met mijn hoofd. Ik voelde me al wat beter. Ik trok mijn jas aan en mijn slippers. Als ik voorzichtig naar de garage ging zou niemand me merken en was ik over 10 minuutjes bij de zee. Het was wel donker. Durfde ik dat? Ik slikte en knikte. 'Kom op Mitsuki, je bent geen watje' zei ik tegen mezelf. Ik liep naar het raam. Weer het raam. Ik moest glimlachen. Ik had de rare gewoonte via het raam uit mijn kamer te ontsnappen. Langzaam opende ik het raam en schoof de gordijnen aan de kant. Het werd even weer wat donkerder voor mijn ogen maar ik knipperde het weg en klom voorzichtig uit het raam. Ik sloop om de villa heen en ging de garage binnen. Ik zette het licht aan en er klonk een hoop gerommel en twee geschrokken stemmen. Twee paar ogen keken me verbaasd aan. "Eh! Rina! Seira! Wat doen jullie hier!" vroeg ik verbaasd. "Dat kunnen wij ook aan jou vragen" zei Seira. Mijn hoofd liep rood aan. Seira liep naar me toe en ging op haar tenen staan. Met haar vinger haalde ze mijn ketting uit mijn shirt. "Je gaat naar de zee, ne?" zei ze. Hoe wist ze dat! Seira viste eenzelfde ketting in het oranje uit haar rokzak. Rina haalde een groene onder haar shirt vandaan. "Zijn jullie...' Ik stond versteld. Dat ze dat zo goed verborgen hadden kunnen houden! Rina knikte. "Wij hebben ook gevoeld wat jij hebt gevoeld" zei Rina. "Het was een Mermaid van jou kant" zei Seira. Ze liep terug naar Rina en keek me goed aan. "Mitsuki, Akai Ningyo-Himme" zei ze wijs. Ik sloot mijn rechterhand om mijn ketting en knikte. Rina tikte ongeduldig met haar vingers op haar arm. "We gaan" bromde ze. "Gaan jullie ook naar de zee? Ik ga mee!" ik greep mijn fiets vast en was startklaar. Rina liep met haar fiets naar buiten en Seira zat al achterop. Ze glimlachte vrolijk. Samen fietste we weg. We hadden niet door dat Takuto via het raam naar buiten keek.

Mitsuki

Rosette stond op en ging snel naar mij toe. Takuto schudde me nogal door elkaar. "Mitsuki! Mitsuki" riep hij nogal in paniek. Lys was lijkbleek. Wat was het toch een rotdag vandaag. Chrno liep naar Lys toe om haar wat te kalmeren. Rosette ging met haar hand richting mijn ketting maar Takuto sloeg haar hand weg. "Raak het niet aan" blafte hij naar haar. "Waarom niet! Het doet raar!" gilde Rosette zowat. Takuto haalde diep adem en kalmeerde zichzelf. "In die twee jaar dat ik met Mitsuki om ga, heeft ze die ketting nog nooit afgedaan of opengemaakt. Ik mocht het niet aanraken. Waarom zou jij dat verdomme dan wel mogen!" zei hij. "I-ik.." Rosette was sprakeloos. "Wat ga je nu doen?" vroeg Rosette. Takuto haalde zijn schouders op en dacht even na. "Ik breng haar naar haar bed, dan komt het vast wel weer goed" zei hij. Chrno knikte. Takuto tilde me voorzichtig op en liep terug naar binnen. "Ik vind het jammer dat de avond ze gelopen is" mompelde Lys beteuterd. Rosette pakte een emmer water en gooide het vuur uit. Chrno rolde de matjes op. "Wij kunnen beter ook naar binnengaan. De rest zal het ondertussen ook wel zijn" zei hij. Lys knikte. Met zijn drieën liepen ze naar binnen. Ondertussen liep Takuto door de gang opzoek naar mijn kamer. Na wat zoeken had hij het gevonden en ging hij naar binnen. Hij legde me op bed neer en deed de gordijnen dicht. Daarna ging hij op het bed zitten. Ik kwam langzaam terug bij zinnen en draaide me om. Mijn hoofd bonkte en ik opende mijn ogen. Ik schrok van Takuto toen ik hem zag zitten. Voorzichtig ging ik zitten. Ik rilde en trok de dekens over me heen. "Wat gebeurde er net?" vroeg Takuto. Ik was stil. "Als je het niet wilt zeggen is het ook goed" mompelde hij. "Takuto-kun.. Ik moet je wat vertellen.." begon ik met tranen in mijn ogen. "Ik ben een.. Ik ben een" ik kwam niet uit mijn woorden. "Laat maar, vergeet alles maar" zei ik toen.

Mitsuki

"Doushi yo* kana, kana?" mompelde ik. Takuto haalde zijn schouders op. Ik zuchtte. "YADAAAAAAAAAAA!" Ik schoot van Takuto los en keek geschrokken. Ik voelde me slap, alsof iemand mijn energie leende. Mijn ketting lichte fel op. Verdomme! Wat was dit? "Mitsuki, wat is er met je ketting?" vroeg Lys met grote ogen. "I-ik heb geen flauw idee" bracht ik uit. Ik hoorde de gil weer en greep naar mijn hoofd. Ik kneep mijn ogen dicht en zag een oranje gloed. Dat was niet goed! "Mitsuki, daijoubu?" Takuto pakte mijn hand vast maar ik trok mijn hand weer los. Het vuur knetterde en werd hoger. Ik opende mijn ogen en keek naar Takuto. Ik wilde het hem vertellen, maar dat kon niet. Ik voelde me misselijk, ziek. Mijn ogen rolde in mijn oogkassen en mijn zicht werd slecht. Ik merkte dat ik nog opstond om weg te gaan, om wat te gaan drinken, maar ik kwam niet ver. Op het moment dat ik mijn eerste stap zette werd het zwart en viel ik om. In mijn hoofd was weer die gil. Het storf langzaam weg. Weer de enge mannenlach. Ik wist het. Het kwaad had de Orange Mermaid te pakken. Ik lag op mijn zij op de grond, mijn krullen kronkelde langs me heen over het gras, de schelp aan mijn ketting klapte open en de rode parel gloeide fel.

*Ik heb geen flauw idee of je het zo speld.. of is het spelt)?

Hikari

Verbaasd keek ik naar Mitsuki, die net ineens wakker was geschrokken. Ze keek wat paniekerig om zich heen. Ik wilde net naar haar toe buigen om te kijken of alles goed was toen ik mijn mobiel in mijn broekzak voelde trillen. Even ging er een rilling over mijn rug, maar toen viste ik het toestel uit mijn zak en opende het bericht. Terwijl ik naar de inhoud staarde voelde al het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. Een gezicht identiek aan het mijne keek angstig in de camera, haar korte haren warrig en sprieterig, haar donkere make-up uitgelopen. Boven haar linkerwenkbrauw zat een diepe snee, en langs haar oog liep een spoor van opgedroogd bloed tot aan haar jukbeen. Tegen haar slaap rustte de glanzende zwarte loop van een pistool. Ik sloeg mijn vrije hand voor mijn mond en langzaam gleed het mobieltje uit mijn vingers. Mitsuki en Takuto keken me bezorgd aan. "Wat is er?" vroeg Lys verbaasd. Ik schudde mijn hoofd. Shin en Chrno, die nog bij het vuur stonden kwamen ook aanlopen. "Wat is er gebeurd?" vroeg Chrno. Lys wees naar mijn mobieltje, die met het beeldscherm naar beneden op het kleed lag. Shin liet zich op zijn knieën zakken en legde zijn hand op het toestel. "Mag ik?" hij keek me vragend aan. Ik knikte en keek hoe hij het mobieltje oppakte en omdraaide alsof het ieder moment kon ontploffen. Toen hij de foto zag vertrok zijn gezicht. Één voor één ging het mobieltje de groep rond. "Je moet de politie bellen." zei Chrno ernstig. Shin en ik schudde ons hoofd. "Daar hebben ze al over gedreigd." zei Shin. "Yami-chii..." mompelde Mitsuki geschokt. Ik voelde me misselijk worden. "Ik moet even..." zonder mijn zin af te maken stond ik op en begon ik richting het bordes te lopen. "Hikari, wacht!" Shin stond ook op, maar ik schudde mijn hoofd en begon te rennen. Ik wilde even alleen zijn.

Mitsuki

"Baka" mompelde ik zachtjes tegen Takuto. Ik schoof langzaam naar hem toe en sloeg mijn armen om zijn linker arm. Met mijn hoofd leunde ik voorzichtig tegen zijn schouder. Ik staarde afwezig naar het vuur. Lys stak aan marshmallow op een stok en hield het boven het vuur. Rosette volgde haar voorbeeld. Ik was bek af en hield met moeite mijn ogen open. Ik knipperde langaam en bleef in het vuur staren. Mijn oogleden werden zwaarder en ik hoorde gegil in mijn hoofd. "Nee! Laat me los! Geef mijn parel terug!" en enge mannelijke lach. "Orange Pearl.." en doffe klap en het was weg Mijn ogen vielen dicht en ik sliep. "Oi! Mitsuki! Niet weer. Nya~" Takuto zuchtte. Ik was weer terug in mijn oude gewoonte gevallen. Zomaar uit het niets in slaap vallen. Takuto veegde een krul uit mijn gezicht en hoopte dat zijn blos niet te zien was.