Tsubasa

Ik deelde de kaarten uit en Tsumugi deed vrolijk met het spel mee. Ik hoorde autodeuren dichtklappen en twee opgewekte stemmen van Lys en Rosette. Ik keek uit het raam en zag dat Chrno er ook nog bij was met een Mitsuki K die nogal down leek. Wat zou er zijn gebeurd? "Tsubasa, jij bent aan de beurt" zei Yuuki die me aanstootte. "Oh!" Ik draaide mijn hoofd van het raam weg en speelde verder.

-Yay.. Weer inspiratieloosheid-

Tsubasa

Lys klemde zich goed vast in de auto want Rosette scheurde er weer eens als een maniac vandoor. Mitsuki K hield zichzelf ook goed vast. Chrno was er nogsteeds niet aan gewend. Lys was blij toen ze de oprijlaan opreden.
Ik was aan het kaarten met Yuuki en Zero. Tot nu toe had ik alles gewonnen, wat Zero totaal niet beviel. Yuuki leek het niet veel te schelen. Ik keek even naar de klok. Het ging ondertussen weer richting etenstijd. Vandaag was het mijn beurt, samen met Mitsuki en Misuzu. Ik hoorde een auto aankomen. Tsumugi kwam de kamer waar wij zaten binnenlopen met een schaal met taartjes en thee. Ze zette het voor ons neer en ging zitten. "Wil je meedoen?" vroeg Yuuki. Tsumugi knikte met een lieve glimlach.

Hikari

Na een tijdje kwam Takuto in zijn eentje weer de hoek om lopen. Hij had een grijns van oor tot oor. "Ik dacht dat Hikari gezegd had dat je niet in je eentje terug moest komen!" riep Rosette plagerig. Takuto bloosde. "Ik kan er niks aan doen dat ze terug naar haar werk moest..." Het klonk alsof hij dat heel jammer vond. "Ik heb haar wel gebracht." zei hij tegen de grond. Rosette vond het prachtig en liep breed grijnzend op hem af. "Ara, Takuto, je bent zo rood als een aardbei." zei ze zangerig. Ze boog zich naar hem toe. Takuto's gezicht werd steeds roder. Rosette draaide zich om, zodat ze met haar rug naar Takuto stond. Daarna sloeg ze haar ormen om zich heen en deed alsof ze zichzelf intiem omhelsde. "Oh, Mitsuki...." bromde ze met een imitatie van Takuto's stem. "Oh Takuto!" piepte ze op een toon die waarschijnlijk Mitsuki's stem moest voorstellen. Takuto balde zijn vuisten maar zei niks. Hij wendde zich tot Mitsuki K die ineen kromp, en pakte haar pols zonder haar aan te kijken. "Mo... Kaeru?" vroeg hij niet heel overtuigend. Mitsukim keek ongelovig naar de zijkant van zijn hoofd. "Dus het is waar?" prevelde ze wanhopig. Takuto haalde zijn schouders op. Ineens kreeg ik medelijden met haar. "Ano..." mompelde ik vlug. "Ik ehm... Ik ben nog een beetje wagenziek van Rosette's autorijkunsten, dus mag ik bij jou achterop Takuto, dan kan Mitsuki wel mee in de auto!" Takuto keek een beetje verbaasd. "Betsu ni ii kedo..." "Eh?" Rosette trok haar mond open, maar deed hem na een strenge blik van Chrno snel weer dicht. "Mooi, dat is dan geregeld!" zei ik zenuwachtig. "Jya mata!" Ik stak mijn hand op naar Rosette en de anderen en trok Takuto mee naar waar zijn fiets stond. Chrno zwaaide breed grijnzend. Hij leek mijn plannetje goed te keuren. Takuto was te verward om op te merken dat ik wist waar zijn fiets stond.

Mitsuki

Dit was tot dusver het gelukkigste moment uit mijn leven. Wie had dat nou verwacht? Ik niet. Ik schrok nogal toen mijn pieper begon te piepen. "Ik moet terug naar mijn werk" zei ik met een knalrood hoofd. Takuto was zo te zien nogal van zichzelf geschrokken en had rode wangen. "Ik breng je wel even" zei hij. "Sugoii" zei ik met een glimlach. "Maar Mitsuki zei dat.." Mitsuki's knieën begonnen te knikken. Lys keek haar bezorgt aan. "Meid, ik zeg altijd maar zo, niet een hand vol jongens, maar een land vol jongens" zei ze wijs. "Maar niet alle jongens zijn zo als Takuto" zei Mitsuki. Rosette zuchtte geiriteerd. "Nee, er zijn jongens zat die minder asociaal zijn" zei ze luchtig. "Mooh, Rosette, doe niet zo gemeen" zei Lys. Ze liep naar Mitsuki toe. "Daijobu?" vroeg ze terwijl ze haar linkerhand op Mitsuki's rechterschouder legde. Mitsuki knikte.

Sorry dat het inieminie is. Ik wil wel meer schrijven maar we gaan eten x3

Hikari

Rosette, Lys en Chrno keken me vragend aan. Mitsuki keek verontwaardigd naar de grond. Ik zucht opgelucht. Die zien we voorlopig niet terug als het goed is. Rosette's bezorde blik veranderde langzaam in een stralende glimlach toen ze mijn woorden tot zich door liet dringen. "Hikàri!" riep ze blij ze rende naar me toe en omhelsde me. Lys kwam er ook bij en sprong tegen Rosette op. Rosette stak haar hand uit naar Chrno. "Kom op Chrno, GROUP HUG!" Chrno schudde glimlachend zijn hoofd en sloeg zijn armen om ons heen. Mistuki keek wat verloren toe. "Doushite?" mompelde ze ongeloving. "Waarom gunnen jullie mij Takuto niet?" Rosette maakte zich los uit de wirwar van armen. "Simpel." zei ze. "Takuto en Mitsuki zijn al jaren de beste vrienden. Mitsuki heeft het zich blijkbaar recentelijk pas grealiseerd, maar het is al sinds de dag dat we in de villa gingen wonen voor iedereen obvious dat Takuto meer voor haar voelt dan alleen vriendschap." Ik voelde mijn wangen gloeien. Ik wist het ook pas een dag... Mitsuki keek Rosette ontzet aan. "Weet je dat zeker?" vroeg ze smekend. "Honderd procent." zeiden Lys en Rosette in koor.

Hikari

Met ogen vol tranen keek ik Mitsuki na. Ik had me niet meer zo schuldig gevoeld sinds otou-san tegen onee-chan had gezegd dat ik zijn enige dochter was. Mijn handen balden zich automatisch met vuisten en een vreemde sensatie drref mijn lichaam binnen. Ik haalde diep adem en de wanhoop maakte plaats door overweldigende gevoelens van irritatie en onvrede. Zo zou het niet eindigen. "Meekomen jij!" Ik greep Takuto bij zijn pols en begon te rennen in de richting waarin Mitsuki was verdwenen. Vanuit mijn ooghoed zag ik dat Mitsuki (K) probeerde ons te volgen, maar ze werd tegen gehouden door Lys en Rosette. Ik moest onwillekeurig glimlachen. "Oy!" riep Takuto, en hij probeerde zijn pols los te trekken. "Waar gaan we heen?" "Dat weet je best!" riep ik fel. Ik wilde doorrennen toen ik een gesmoorde snik hoorde. Ik zette een paar stappen achterauit en slond voor een steegje. Mitsuki zat ineengedoken tegen de muur met haar gezicht in haar armen. Ik liet me door mijn kniën zakken en legde mijn hand op haar schouder. "Ne, Mitsuki-chan." Toen ze me zag begon ze harder te huilen. Ik sloeg mijn armen op haar heen en aaide over haar roodbruine krullen. Zo was ze net een klein meisje. Toen ik Takuto als versteend in de opening van het steegje zag staan herinnerde ik me ineens weer wat ik van plan was. Ik liet Mitsuki los en stond op. Langzaam liep ik naar Takuto toe. Toen Mitsuki zag dat hij er ook was sloeg ze haar handen voor haar gezicht en wilde weer wegrennen, maar Takuto en ik verspelde de uitgang van het steegje. Ik ging achter Takuto staan en gaf hem een duw in zijn rug. "Takuto heeft je iets te zeggen." zei ik beslist. "Hè?" Takuto draaide zich om en keek me kwaad aan. Ik keek kwaad terug. "Ano..." begon Takuto. Ik stak mijn hand op. "Wij wachten voor het café. Waag het niet alleen terug te komen." zei ik streng tegen Takuto, en met die woorden liet ik hun alleen.

Mitsuki

Ik had me net snel even omgekleed en droeg een oude skinny van Karen met een witte blouse die me eigenlijk een beetje te groot was. Ik keek van Mitsuki naar Takuto naar de rest. Wat had dit te betekenen? "M-mag ik.." mijn stem bleef hangen en ik kreeg een brok in mijn keel. Ik had al door wat er aan de hand was. Mitsuki had haar armen helemaal omdat Takuto's rechterarm geklemt, Takuto was rood en de rest was woedend. Dit kon maar één ding betekenen. Mijn ogen schoten vol. Ik kon het beste maar opgeven. Takuto vond haar dus toch leuker. Lys keek over Chrno's schouder heen en zag er zelf ook triest uit. Ze vormde de woorden 'Gomen nasai' met haar mond. Met moeite hield ik mijn tranen in en draaide ik me om. Koelletjes liep ik weg. "Mitsuki.." begon Hikari. Ik wilde niet weer de dramaqueen zijn dus ik begon sneller te lopen. Zodra ik de hoek om was begon ik te rennen. Ik sloeg af en ging een steegje in. Ik liet mezelf op de grond vallen en ging tegen de muur zitten. Ik trok mijn benen op en sloeg mijn armen erom heen. Zachtjes begon ik te huilen. Lys stapte achter Chrno weg. Er rolde een traan over haar wang. Ze hadden alles nu goed verpest. Ze keek naar Hikari.

Mitsuki

In de verte hoorde ik de brullende stem van Takuto. Het cosplaycafé was niet zo ver van het café waar de rest stond. "Ne, Karen-san, hoorde jij dat net ook?" vroeg ik. "Dat geschreeuw?" ik knikte. "Ja, dat hoorde ik. Er zal wel iemand te veel gedronken hebben" zei ze. "Ik weet wie het is" zei ik bezorgd. Ik dacht dat er iets goed mis was, maar ik wist niet wat. "Je hebt zo pauze, ga dan maar kijken" zei ze. Ik knikte. "Omdat Mitsuki mijn beste vriendin is" zei Takuto koppig. "Heb jij een grote zwarte plaat voor je kop ofzo!" zei Rosette. "Zie je dan niet dat Mitsuki hartstikke.." Lys sloeg haar handen voor Rosette's mond. Dit was iets wat Mitsuki zelf moest zeggen. Rosette begreep het en was stil. Takuto keek even moeilijk. Wat moest hij nou doen? "Ik vind het wel heel erg laag van je" zei Rosette nog. Lys schudde haar hoofd. Mitsuki K was ondertussen ook minder vrolijk geworden. Het leek wel alsof iedereen probeerde te voorkomen dat zij iets met Takuto kreeg. "M-mitsuki zei zelf dat ze alleen maar bevriend met Takuto was. Ik kon doen wat ik wilde" zei ze zacht en met haar ogen naar de grond gericht. Onee hè. Dacht Lys. Ze wilde dat Siva hier was. Hij wist bijna altijd een goede oplossing. Nu ze erover nadacht, ze zat in een soort zelfde situatie als Mitsuki. Net als haar was Lys opgegroeid met haar beste vriend. Al was Lys stukken jonger toen ze Siva voor het eerst leerde kennen. Ze voelde intensere gevoelens voor Siva dan vriendschap. Arme Mitsuki. Lys probeerde zich voor te stellen hoe het was als iemand anders er met Siva ervandoor ging. Ze kon het zich nieteens voorstellen. "Takuto, ik vind dat je het Mitsuki moet zeggen dat je met Mitsuki uit gaat" zei Lys. "Anders doen wij het" zei ze er nog achteraan.

Hikari

Takuto keek Rosette dreigend aan. Ik wierp een blik op Lys, die Rosette boos aankeek, met haar armen over elkaar. Mitsuki hing geïrriteerd aan Takuto's arm. "Ne, Takuto, zullen we terug naar binnen gaan?" vroeg ze kruiperig. Ik zag Rosette huiveren. Takuto trok zijn arm los en negeerde Mitsuki. Takuto trok ongeduldig een wenkbrauw op. "Ik vroeg om uitleg." zei hij kil. Rosette zweeg en keek koppig de andere kant op. Chrno keek naar de grond. "Ano... Rosette..." begon ik voorzichtig. "Oh ja!" riep Takuto nu tegen mij. Hij zette een stap in mijn richting. Ik deinsde angstig achteruit, maar hij kwam dichterbij tot ik met mijn rug tegen de muur stond. "Ik dacht dat jij je mond zou houden?" Ik kreeg het koud. Instinctief schermde ik mijn gezicht af met mijn handen. Ineens hoorde ik Chrno's stem. "Takuto, mou ii." zei hij zachtjes. Takuto keek hem aan alsof hij hem ieder moment naar de keel kon vliegen. "Waar bemoei jij je mee!?" brulde hij. Chrno vertrok geen spier. "Hikari heeft het niet opzettelijk doorverteld." zei hij kalm. "Ze legde de situatie hypothetisch aan mij uit, maar Rosette raadde het." Takuto liet zijn schouder iets zakken en richtte zijn aandacht weer op mij. Ik knikte vlug. "Mitsuki is een vriendin van haar, Takuto." zei Chrno streng. "Het was sowieso niet eerlijk om Hikari te vragen zoiets voor haar verborgen te houden." Takuto sloeg zijn ogen neer. "Datte..." mompelde hij. Ineens klonk hij meer als een kind dat zijn zin niet kreeg, dan als een kwade man. "Als Mitsuki hoort dat ik met Mitsuki uitga gaat ze door het lint." "Ja!" riep Rosette fel. Het was de eerste keer dat ze haar mond weer opentrok. "En hoe zou dàt nou komen?"

Mitsuki

Lys sprong boos overeind. "MOOH! BAKA!" gilde ze boos tegen Rosette. "Je hebt het verpest doos!" "Geez, relax man!" bromde Rosette tegen Lys die totaal uit haar slof was geschoten. Toen merkte Lys dat ze werd aangestaard door een verwarde Mitsuki en een woedende Takuto. Lys greep Chrno en Hikari bij hun polsen en trok hun mee het café uit. Rosette stak haar tong nog uit naar Takuto en Mitsuki en ging er toen achterna. Lys stopte met lopen en draaide zich om naar Rosette. Ze probeerde zichzelf ondertussen rustig te krijgen. "Ik ga NOOIT meer met jou mee met zoiets!" zei ze. "Je hebt het helemaal verpest voor ons én voor Mitsuki. Ik wil dat je je excuses aan gaat bieden" zei ze streng. "Je bent mijn moeder niet" zei Rosette beledigt. Takuto en Mitsuki kwamen ook het café uit lopen. "Nyaaa! Mag ik vragen waar dát in hemelsnaam op sloeg" zei hij met een wijzende vinger naar Rosette. Ik deed mijn werk :)

Hikari

Lys staarde afwezig voor zich uit, terwijl Rosette nieuwsgierig over de de krant gluurde. "Ne, Rosette." begon ik voorzichtig. "Zo te zien gaat er niks gebeuren. Mo, kaeru?" Rosette keek me woest aan. "Nani atena yo?! Hoe kun je dat nou zeggen? Hoe weet je nou of er nog iets gaat gebeuren, we zitten hier net, misschien zoent die wannabe Mitsuki Takuto wel op het moment dat wij net weg zijn!" "Rosette, ssh!" zei Lys angstig, maar Rosette schreeuwde gewoon verder. "Het mag jullie misschien niets uitmaken, maar ik sta niet toe dat dat kind Mitsuki's Takuto afpakt, zo zouden jullie ook moeten denken! Wat zijn jullie nou voor vriendinnen! Takuto is van ónze Mitsuki! Niet van díe Mitsuki!" Zonder erbij na te denken stak ze haar vingen priemend in de richting van het meisje dat nu verbaasd naar ons zat te kijken. Ik sloeg vol schaamte mijn handen voor mijn gezicht. Uit mijn ooghoek zag ik nog net dat Takuto woedend onze kant op keek.

Lys

Jup, ik ga wel vanuit Lys schrijven xD

Ik ergerde me aan Rosette. Geez, dit was echt waanzin. Onhandig probeerde ik ook nog wat mee te kijken. Takuto en Mitsuki leken niets meer te doen dan praten en lachen. Hoe lang zouden ze elkaar al kennen? Als Mitsuki hier achter kwam zou ze vast verdrietig worden. Ik herinnerde me weer de tijd wanneer ik haar ontmoette. Ze was helemaal in paniek omdat Takuto weg was zonder iets te zeggen en ze vroeg ons, Siva en ik, of we ergens een jongen met een staartje hadden gezien. Ze had alleen niet door dat wij bij het woord 'staartje' aan een dierenstaart moesten denken. Ze was ook aardig beledigt toen wij de slappe lach kregen. Ik glimlachte.

Mitsuki

Nu was het Lys die langs de krant heen keek. Ze zag Takuto wat bestellen en weer weg lopen. Mitsuki begon vrolijk tegen hem te praten. "Er is nog niets aan de hand" rapporteerde Lys aan Rosette. Rosette knikte tevreden. Hikari keek onder de krant door. "Ik voel me net een crimineel" zei Lys. Chrno knikte. Een vrouw van achter de bar liep met twee glazen drinken naar de tafel van Takuto en Mitsuki en zette de glazen neer.

Mitsuki

"Ben je nou echt zo dom?! Ze zien ons toch als we naar binnen lopen!" zei Lys hijgend. "Ach wel nee, die hebben het toch te druk met andere dingen" zei Rosette en ze kreeg gelijk. Toen ze naar binnen liepen werden ze niet opgemerkt. Takuto zat met zijn rug naar hun toe en Mitsuki merkte niets. Rosette leidde iedereen naar een tafel in de hoek en pakte een krant die ze zo opensloeg dat ze praktisch onzichtbaar waren. "Geez, hoe verzin je het toch" mompelde Lys. 'Shht!" siste Rosette nijdig. Chrno gluurde om het hoekje van de krant heen. Hij dook snel terug toen Takuto opstond en naar de bar liep. Ik werkte ondertussen verder in een café om de hoek.

Mitsuki

Takuto stak de weg over en fietste de stad in. Rosette mocht er met de auto niet in en vloekte. "Ik parkeer hem daar en dan gaan we ze lopen achterna" zei ze. "Heeft iemand enig idee waar ze naartoe gaan?" vroeg ze daarna. Lys schudde haar hoofd. "Ze kunnen zoveel gaan doen, ijs eten, iets gaan drinken, gewoon rondlopen" begon Chrno. "Als ze maar uit het cosplaycafé blijven" zei Lys ernstig. Hikari knikte instemmend. Takuto zette zijn fiets op slot en Mitsuki wachtte geduldig op hem. Samen liepen ze verder. "Tanoshii ne" zei ze vrolijk met een warme glimlach. Takuto haalde zijn schouders op en stak zijn handen in zijn jaszakken. Rosette gooide de autodeur dicht en tikte ongeduldig met haar voet op de grond. "Hayaku!" zei ze. Lys, Hikari en Chrno stapte snel de auto uit. Ik werkte rustig door.

Mitsuki

Ik had ondertussen niets door en werkte gewoon verder. Ik poetste een tafel schoon en ging vrolijk neuriend naar de andere. Lys slaakte een gilletje toen ze bijna tegen een lantaarnpaal knalde. Ze kwam uit een ver arabisch land en was helemaal geen auto's gewend. Haar gezicht zag een beetje groenig. Chrno hield zijn stoel goed vast en Rosette leek alleenmaar plezier te hebben. Ze trapte fors op de rem toen ze Takuto zag fietsen. Takuto en Mitsuki merkte niet dat ze gevolgd werden. Takuto fietste rustig door. "Wat een aso! Hij laat haar gewoon achterop zitten! Als hij met Mitsuki gaat moet ze altijd zelf fietsen" zei Rosette boos. "Ne, Chrno" Chrno knikte en staarde naar buiten. Lys stak haar hoofd tussen de opening van de voorste twee stoelen. Hikari probeerde dat ook maar Lys zat in de weg.

Mitsuki

Ik kleedde me snel weer om in mijn eigen cosplay en liep terug het café in. Het was intussen weer wat drukker geworden. Ik bekeek de cosplay van de tweeling. Ze maakte het altijd zelf en ik was zwaar onder de indruk. Ik werd gewenkt naar een tafel en liep er naar toe. Met een vriendelijke glimlach nam ik de bestellingen op (A).
"Dat meen je niet!" zei Rosette. Hikari wist even niets te zeggen. "Wat een eikel" mompelde Rosette. Takuto zat inmiddels op zijn fiets. Mitsuki zat bij hem achterop en was nogal happy. Takuto's gezicht stond een beetje op onweer. Hij hoopte dat dit hem niets verkeerds op ging leveren. Lys had zich ondertussen ook bij het groepje bij Hikari gewurmt. "Het is niet waar" zei ze met grote ogen en een verbaasde uitdrukking. "Zullen we hem volgen!" zei Rosette vrolijk. Chrno haalde zijn schouders op. "Ik denk niet dat hij dat waardeert" zei Lys. "En dat interesseert mij lekker niets" zei Rosette met een knipoog naar Lys.

Mitsuki

Takuto liep de gang op en kwam Mitsuki K tegen. "Zullen we nu gaan?" Takuto knikte wat afwezig. Hij zocht Hikari even. "Oi, zeg niets tegen Mitsuki" fluisterde hij zacht tegen haar. Toen verdween hij met Mitsuki K door de deur.
Karen trok de rits op mijn rug dicht. De jurk paste perfect. "Als je je gezicht wit maakt, net als je armen en hals zie je er perfect uit. Je wilt vast geen pruik op.. Ach, je bruine haren hebben ook wel iets" dat laatste mompelde Karen wat zachter. Ik bekeek mezelf in de spiegel en grijnsde. Het zag er best gaaf uit. Een paar weken geleden has Karen ieder personeelslid de game Atelier Iris 3 gegeven, ze was er zelf nogal verslaafd aan. Ik had het een paar keer gespeeld maar ik was nooit verder gekomen als chapter 2. Ik wist wel dat Pamela de geest was, ik had haar altijd gaaf gevonden en nu mocht ik haar cosplayen! "Arigatou, Karen-san" zei ik. Makoto kwam aanlopen in zijn Edge pak. Het was een beetje te groot. Karen bekeek het even. "Oké, dat moet nog wat aangepast worden. Ik neem het vanavond mee naar huis en dan verstel ik het een en ander. Als je morgen wat eerder wilt komen kun je kijken of het pest" zei ze.

Mitsuki

"Muh" ik wilde ook naar de bandrepetitie. Met een zucht liep ik door en ging ik de huge garage in. Ik pakte mijn fiets en hing het bord met het logo van het café eraan. "Mata ne" riep ik naar niemand in het bijzonder. Takuto was te laat voor de repetitie omdat Mitsuki K hem tegenhield. "Maar dan gaan we dus?" "Jahaa, straks, ik heb nu repetitie" 'Ureshii" Mitsuki liep vrolijkend glimlachend weg. Takuto schudde zijn hoofd en ging de zaal in.

Mitsuki

"Kom je vanmiddag naar de bandrepetitie?" vroeg Mio. Ik schudde mijn hoofd. "Ik moet werken" zei ik. Mitsuki K hoorde dat en besloot dat ze in die tijd met Takuto wegging. Takuto luisterde met Mio en mij mee. "Oh, jammer" zei Mio. Ik glimlachte. "Ik kan het niet maken weer niet op te komen dagen op mijn werk" zei ik nog. "Oi, Takuto-kun, je had nog beloofd een keer in het café te komen" zei ik toen. "Wat moet ik in een cosplaycafé?!"