Miyako

Toen ik zag dat Yamiko er weer bovenop zou komen was ik rustig weggelopen en keek ik rond naar wie er allemaal op de grond lag. Helemaal in de verte zag ik een hand achter een struikje uitsteken. Snel rende ik er naartoe. Een gevoel van angst kroop over me heen toen ik Juliet, bleek in een plas bloed op de grond zag liggen. Ik liet me naast haar op mijn knieën vallen en voelde haar pols. Het was niet veel, maar ik voelde iets. "Otonashi-kun!" gilde ik in paniek. Yuzuru keek om en rende meteen naar me toe. Ik had ondertussen geprobeerde Juliet bij te krijgen. Mijn handen zaten vol met bloed. Haar bloed. Ik voelde dat ik misselijk werd van de geur die hier hing. Ik viel achterover op mijn kont en keek eng naar mijn handen. Er druppelde bloed op de grond. Mijn ogen werden groot. "M-miyako" achter me stond Mio die me langzaam overeind hielp. Mijn gezicht was lijkbleek. Yuzuru was heftig bezig met het helpen van Juliet. "Kom, je moet terug naar de villa" Mio ondersteunde me en zorgde ervoor dat ik het bos uitging. De frissere lucht deed me al beter. Maar Juliet. Ze was er echt niet goed aantoe. Ik hoorde Mio's ademhaling en probeerde me daar op te concentreren maar dit ging niet door het bloed aan mijn handen. We liepen terug de villa in. "Miyako!" Takuto kwam de zitkamer uit en keek naar mijn handen. "Wat is.. Wat heb je.." zijn zin bleef hangen en hij keek me aan alsof ik iemand had vermoord. "Juliet, het gaat niet goed met haar" brabbelde ik stomweg. Mio begon dingen uit te leggen aan Takuto maar ik hoorde het amper. Uiteindelijk nam ze me verder mee, we liepen naar de gezamelijke badkamer. Ze opende de kraan en hield mijn handen eronder. In de spiegel zag ik dat Takuto achter me stond en woorden zei die ik niet verstond. Het was alsof mijn hoofd vol zat met watten, ik wilde niets liever dan ergens gaan liggen en mijn ogen dichtdoen. Mio kloptte op mijn schouder en liep weg. Toen mijn handen schoon waren bracht Takuto me naar mijn kamer toe. Hij had sinds Mio weg was gegaan niets meer gezegd. Toen ik uiteindelijk mijn pyjama aanhad en in bed lag was ik niet meer moe. Mijn hoofd voelde weer licht. Takuto gaf me een kus op mijn voorhoofd en wilde weggaan. Ik greep zijn hand vast. "Niet gaan" zei ik.

Hikari

Ademloos keek ik hoe Ozaki-sensei zich over het lichaam van Onee-chan boog. Hij legde zijn duim op haar pols en glimlachte zwakjes. "In ieder geval leeft ze nog." zei hij luchtig. Hij trok een oog open en scheen er met een lampje in. "Kan iemand een fles water halen?" Muroi-san, die met Ozaki-sensei was meegekomen knikte en liep richting de villa. "Ze is uitgedroogd." zei Ozaki gewichtig. "Uitgedroogd en ondervoed. Blijkbaar heeft de ontvoerder haar niet onderhouden. Ze is nu verzwakt door gebrek aan vocht, en in mindere mate, gebrek aan voedingsstoffen, maar als ze wat eet en drinkt zou ze in orde moeten zijn." Ik slaakte een zucht van opwinding. "Arigatou, sensei." prevelde ik. Ozaki-sensei knikte en boog zich over de striemen op onee-chan's enkels. "Dit moet ontsmet worden." zei hij streng. "Dat kan lelijk gaan ontsteken. Daar heb ik nu de spullen niet voor bij me, maar dat doen we zo als we weer in de villa zijn. Als het goed is zal ze zich al beter voelen na iets gedronken te hebben." Ik knikte. Shin pakte mijn hand en kneep er zachtjes in. "Yokatta ne?" Ik voelde dat ik bloosde en knikte. Shin sloeg zijn ogen neer. "Sorry dat ik je liet schrikken." Ik schudde mijn hoofd. "Je hebt onee-chan gered, hoe kan ik nou boos op je zijn?" "Dat is overdreven." lachte Shin. "Alleen was het me niet gelukt." Dat was waar. Ik keek om me heen. Alle mensen hier hadden met gevaar voor eigen leven gevochten voor onee-chan. Ik kreeg er een warm gevoel van. "Je zou nog eerder Kurosaki en Izaya moeten bedanken." zei Shin daarna. "Zij waren het grote brein achter alles." Kurosaki die in de buurt stond draaide zich om. "Maar het was jouw idee van de aansteker." zei hij serieus. Izaya lachte. "Ja, alleen een idioot als Shin zou daarop gekomen zijn." Shin glunderde. "Is dat een compliment of een belediging." Izaya gaf hem een knipoog. "Wat jij wil dat het is."

Tsubasa

Ik keek hoe zowat iedereen naar Yamiko vloog en bezorgd deed. Ik rolde met mijn ogen, ik was niet zo van dat lovey-dovey-friendship. Oké, ik heb soms mijn emotionele momenten, maar daar heeft iedereen last van. Dat heeft ook een naam. Slaap te kort. Wat wil je ook in zo'n gigantische villa met veelste veel mensen. Samen met Shizuo en Jun richtte ik me tot de neergeknuppelde mannen. Ze waren niet allemaal neergeknuppeld, maar ik noemde het zo. In de verte was de politie al te horen. Ik zag dat iemand overeind probeerde te krabbelen en liet de grond naast hem ontploffen. Hij schrok en bleef stil. Ik knipperde de rode gloed uit mijn ogen weg en keek naar Shizuo die me grijnzend aankeek. "Zeg, als ik een vendingmachine gooi, kan jij die dan laten ontploffen?" vroeg hij droog. Ik moest lachen en knikte. Ik draaide een oranje pluk haar om mijn wijsvinger heen. Langzaam keek ik in de rondte. Hier en daar lagen wat mensen van onze kant op de grond. Ze zagen er nogal bewusteloos uit. Toshio, Otonashi, Shinra en Night kwamen aanrennen en bekommerde zich om de gewonden. Het geluid van stevige schoenen op de grond dreunde door het bos. Dat was vast de politie. En gelijk had ik. Binnen no-time waren de mannen in het zwart geboeid en werden ze afgevoerd. De ene man spuuwde op de grond en keek boos naar Hikari. "Ik krijg jou nog wel! En jou ook!" gromde hij er nog achteraan tegen Shin. Ik liep naar het dichtsbijzijnde persoon op de grond toe. Het was Amu. "Oi, Hinamori-san!" ik schudde haar voorzichtig door elkaar. (Kan dat voorzichtig?) Ze kreunde pijnlijk. "Wat is er gebeurd? Hinamori-san!" ik kon er niet goed tegen. De geur van bloed die hier overal hing. Bloed. Ik likte mijn lippen af en schudde toen mijn hoofd. Ik voelde een hand op mijn schouder en keek om. "K-kaname-sama" zei ik geschrokken. Ik ging staan en kreeg twee bloedpillen in mijn hand gedrukt. Ik voelde mijn wangen rood worden. Kaname glimlachte. "Binnen staan al glazen klaar. Zero had ook wat probleempjes" zei hij rustig. Ik knikte en bleef even twijfelend staan. "Ga maar" zenuwachtig en verlegen liep ik weg. Mijn hoofd was knalrood. Mooh, ik was toch over Kaname-sama heen? Niet?

Yamiko

Verbaasd keek ik hoe de man die me het afgelopen etmaal voortdurend onderdrukt had in elkaar zakken. Mijn opzichtige pakje verdween en ineens had ik mijn eigen kleren weer aan. Had ik hem vermoord? Nu ik terug getransformeerd was voelde ik weer hoe zwak ik me voelde. Trillend viel ik op mijn knieën. Ik voelde me licht in mijn hoofd. Al het geluid leek gedempt te worden en de wereld om me heen leek wel in slow motion te bewegen. Het aantal mensen van onze villa bleef maar vermeerderen. Tsubasa was er nu ook en liet dingen in de buurt van de vreemde mannen ontploffen, en het aantal Mahou-shoujo figuren leek haast te zijn verdubbeld. Hoe lang zou dit nog duren? Hoeveel mensen zouden er al uitgeschakeld zijn? Er lagen ook mensen die bij ons hoorden op de grond. Zouden ze ernstig gewond zijn? Zouden ze..... Zou deze strijd ook levens gaan kosten? Ineens galmde de stem van de ontvoerder door mijn hoofd. "Genoeg geprutst, vergeet niet waarvoor we gekomen zijn!" Terwijl ik me afvroeg waar hij het over had werd het steeds donkerder. Paniekerige stemmen overlapten elkaar en de vochtige bosgrond leek steeds dichterbij te komen.

Shin keek verbeten toe hoe drie van de mannen op Hikari af sprongen en haar handen boeiden. Hij wist dat dit zou gebeuren. Het liefst wilde hij meteen tevoorschijn komen om ze naar de keel te vliegen, hij had zich al veel te lang passief opgesteld. Hij dacht aan Kurosaki's woorden toen ze Yamiko's redding plande. "Als je impulsief handelt zul je er spijt van krijgen, Okazaki. Één ondoordachte actie kan alles verpesten. Dan raak je zowel Hikari als Yamiko kwijt." Hij klemde zijn kaken op elkaar. Hij moest op Izaya's teken wachten. Inmiddels werd Hikari overgeleverd aan de leider van het stel. Shin knikte. Nu stond hij er alleen voor. Hij zette zich schrap en keek naar de lucht. Een zee van rode vonken verlichten de licht. Shin's hart sloeg over, dit was het teken, hij sprong uit de bosjes en wenste vurig dat zijn plan ging werken.

Vanaf de grond keek ik wat er gebeurde. Ik kon me niet bewegen, maar kreeg ineens alles weer haarscherp mee. Shin greep in de binnenzak van zijn jas en haalde iets zwarts tevoorschijn en richtte het op mijn ontvoerder. Er ging een heftige schok door me heen. Was dat een pistool?

Hikari hapte naar adem toen ze het voorwerp in Shin's trillende handen zag. "SHIN!" gilde ze schel terwijl de tranen over haar wangen stroomden (het zal ook eens niet. >.>) Shin haalde diep adem en probeerde zijn handen recht te houden. Zijn ogen schoten vuur. "Laat haar los." zei hij zacht, maar kil. De ontvoerder keek even naar Shin's jonge gezicht en barstte toen in honend gelach uit. "Dacht je nu echt mij bang te maken met een speelgoedpistooltje?" Shin beet op zijn lip. "Je trilt anders wel." De man snoof sarcastisch. "Kijk naar jezelf man. Je kan dat pistool amper normaal vasthouden." Hij nam een stap richting Shin. Het wapen was nu op zijn voorhoofd gericht. "Kom nou." zei hij spottend. "Je komt net uit de luiers rollen. Iemand als jij kan geen mens ombrengen." Shin kneep zijn ogen tot spleetjes. "Onderschat nooit een tiener, oude man." In een strakke beweging zwiepte hij het pistool opzij. Hikari gilde. Er klonk een harde knal en een stukje verderop zakte een man in elkaar. Tsubasa (A) die in de buurt stond, deed verschrikt een stap opzij. Iedereen was inmiddels gestopt met vechten. Alle ogen waren op Shin gericht, die het pistool weer op de ontvoerder's voorhoofd richtte. In zijn armen zag hij Hikari hem met grote lege ogen aankijken. Ze zei niks meer, huilde zelfs niet meer (OMG IT'S A MIRACLE! *O*), ze keek alleen maar. Shin slikte even. "Sorry Hikari." fluisterde hij onhoorbaar. Daarna richtte hij zich weer op de man die hij onder schot hield. "Geloof je me nu?" Ineens leek de man een stuk minder zeker van zijn zaak. "Laat. Hikari. Los." zei Shin dreigend. "Laat haar los of ik schiet je overhoop." De man was duidelijk kwaad. Kwaad en verbaasd. Shin glimlachte terwijl de man langzaam zijn handen omhoog deed. Shin opende zijn arm en wenkte Hikari, maar ze schudde haar hoofd en rende in plaats daarvan naar Miyako toe. Shin zuchtte. Dat viel te verwachten. Ondertussen hield hij de man nog steeds onder schot. "Mooi." zei hij zachtjes. "Dan mag je nu op de grond gaan liggen met je handen op je hoofd, en je slaafjes mogen hetzelfde doen. De man vloekte luid, maar liet zich toen door zijn kniëen zakken. Zijn handlangers volgden zijn voorbeeld. "Soubi!" riep Shin. "Kom!" Meteen verscheen Soubi vanuit de bosjes met een grote rol touw. De andere jongens liepen naar hem toe en pakte allemaal stukken touw. Met z'n allen begonnen ze de handen en voeten van de mannen vast te binden, tot alleen de leider nog over was. Shin hurkte bij zijn hoofd en zette de loop van het pistool tegen zijn voorhoofd aan. Onderstussen gebaarde hij dat Soubi ook hem vast moest binden. "Ik zou je alsnog kunnen doden." zei Shin kalm. Zijn houding was volledig veranderd. Van de aanvankelijke zenuwen was niks meer te bekennen. "Maar gelukkig ben ik geen moordenaar." vervolgde hij toen, met een blik op Hikari.

Toen hij zeker wist dat iedereen goed vastzat, en niemand nog iets zou kunnen doen pakte hij totaal onverwacht een pakje sigaretten uit zijn broekzak. Hij viste er een sigaret uit en zette die tussen zijn tanden. "Ook één?" vroeg hij nonchalant aan de ontvoerder. Deze spuugde alleen op de grond. Shin lachte plagerig. "Oh das waar ook. Je kunt je handen niet gebruiken." Hij haalde zijn schouders op en bracht de loop van zijn pistool naar zijn eigen gezicht. Hikari's ogen werden groot toen ze zag wat hij van plan was. "NIET DOEN!" gilde ze hysterisch, maar Shin lachte alleen maar, en haalde de trekker over.

Hikari kneep doodsbang haar ogen dicht en verwachtte een schot te horen maar... Die kwam niet. Voorzichtig opende ze haar ogen weer. Shin nam met een stalen gezicht een trekje van zijn sigaret. Hikari's mond viel open. "Maar hoe...? Je schoot toch?" Shin lachte gespeeld. "Oh dit?" Hij richtte het pistool naar boven en haalde op nieuw de trekker over. Een klein vlammetje kwam boven de loop uit, maar verder gebeurde er niks. "Dit is een aansteker." zei hij droog. De ontvoerder begon verbeten te vloeken. Hikari was met stomheid geslagen. "Maar die man eerder... Die handlanger!" Shin glimlachte onschuldig. "Hikari. Je denkt toch niet echt dat ik iemand zou vermoorden?" Hij gebaarde naar Tsubasa. Tsubasa knikte en deed een stap opzij. Meteen begon de man die aan zijn voeten lag vastgebonden te bewegen. "Hij was niet echt dood." zei Tsubasa luchtig. "Hij kon alleen niet bewegen doordat ik zijn schaduw had vergrendeld." Hikari schudde verward haar hoofd. "En het schotgeluid dan?" Op het moment dat ze het zei klonk hetzelfde geluid opnieuw. Een grijnzende Izaya dook uit de bosjes met een draagbare radio waar aan alle kanten snoeren uit hingen. "Klinkt best echt hè?" Hij gebaarde naar de struik waar Kurosaki achter vandaan kwam. "Kurosaki heeft vanmiddag een hele geluidsinstallatie opgebouwd." "Kusooo!" riep de ontvoerder vanaf de grond. "Het was maar een aansteker." Shin klikte met zijn tong. "Ho ho, dit is niet zómaar een aansteker. Het is toevallig wel een Limited Edition Item uit de nieuwste collectie van Vivienne Westwood." "Niet te geloven." lachte Kurosaki. "Dus dit was je grote plan?" Shin grinnikte geamuseerd. "Ja, Izaya kwam met wilde plannen over pistolen, maar waar haal ik in godsnaam een echt pistool vandaan. Bovendien zou dat ook een beetje te ver gaan." Izaya haalde zijn schouders op. "Het doel heiligt de middelen, toch?" Shin schudde zijn hoofd en keek Hikari recht aan. "Niet altijd." Izaya grijnsde bij het zien van Hikari's rode gezicht. "Te iu ka, het belangrijkste is dat Yami-chan gered is en de politie is onderweg." Shin draaide zich met een ruk om. "Nu je het zegt... Waar is ze eigenlijk?" Hikari keek paniekerig om zich heen en zag me roerloos op de grond liggen. (Oh ja, ik schreef vanuit Yamiko's perspectief. xD) "O-onee-chan?" piepte ze zachtjes. Er kwam geen reactie.

Tsubasa

Miyako keek met grote ogen naar Yamiko. Yamiko sprong hoog de lucht in. "KISSU OFU DAAHKUNESSU!" In haar hand verscheen een katana met vleermuisvleugels en groene strikjes. "RABUURI KURASHINGU!" (Lovely Crushing -Gomen)Ze schoot naar beneden en stak de katana door de man heen. De man viel neer maar was niet gewond. Inplaats daarvan viel hij in slaap.

In het huis was een gigantische chaos. "Jij blijft hier!" zei ik fel tegen Takuto en ik ging de gang op. Iedereen was zijn of haar kamer uitgekomen wegens de gigantische herrie van verderop. Ik liep naar het dichtsbijzijnde groepje. Dat bestond uit Juliet, Siva, Zero en Mai M. Ze stonden zenuwachtig in hun pyjama met elkaar te praten. "Morikawa-san, wat is er aan de hand!" piepte Mai met haar hoge stem. "Ik heb geen flauw idee" bracht ik uit. "Waar is Lys?" vroeg Siva. Ik wees naar de zitkamer en hij liep erheen. Ik vond Siva ook al zo'n vreemde gast. Hij keek altijd naar Lys alsof hij honger had. Ik schudde die gedachte van me af. Yuuki kwam aanrennen, ze was buitengeweest. "Het zit vol met zwartgeklede mensen in het bos" zei ze geschrokken. "Wat?" Het werd ineens doodstil in de gang. Het was griezelig stil. "Ik ga ze helpen!" zei Yuuki toen. "Ze? Wie zijn ze?" hoorde ik Tomo vragen. "Hikari-tachi" Goh, nou wisten we wie het waren. Ik zuchtte. Yuuki pakte Artemis en rende naar buiten. Zero ging snel achter haar aan. Niet veel seconde later rende Mai M en Saki samen naar buiten. Ze grepen elkaar hand vast en riepen "DUARRU SPIRITIARU POWHURR!" (Duel Spiritual Power) Ze kregen van die verschrikkelijk schattige jurkjes aan en sprongen weg. Ik keek om. Er ontstond wat geroezemoes. "Wat moeten we doen?" "Helpen natuurlijk" Ik zag vier kleine poppen aankomen. Het waren Shinku, Hina Ichigo, Suiseiseki en Kanaria. Ze werden gevolgd door kleine lichtbolletjes, hun spirits. Ook hun gingen naar buiten. Niet veel later kwam ook Rena met een gigantisch slagermes langs. Wat was er allemaal aan de hand. Ik ging voor de deur staan. "Wacht even voor je gaat! We weten niet wat er aan de hand is!" Ik keek achterom. De knallen en schreeuwen werden luider. Een ijselijke gil overheerste alles. Ik herkende de stem, het was Amu. Nu werd ik erg ongerust. "Oké, iedereen die wilt gaan gaat hier staan, de rest gaat naar de zitkamer!" Snel splitste iedereen zich op. Voor me stond een redelijk grote groep. "Dus jullie zijn bereid te helpen. Mooi, dan gaan we nu!" ik draaide me om en rende de deur uit. Aan de horde voetstappen achter me merkte ik dat iedereen zonder twijfelen volgde. We rende het bos in en kwamen na een poosje aan op de open plek.

Yamiko

Verbaasd keek ik naar het in fel rood geklede meisje dat zojuist uit de lucht was gekomen. "Was dat Miyako?" Ik schudde mijn hoofd. Ik zal wel dingen zien doordat ik zo lang niks gegeten had ofzo. Ineens werd ik van achter vastgepakt door één van de handlangers van mijn ontvoerder. Ik snakte naar adem toen ik een mes op mijn keel voelde. "EN NU IS HET AFGELOPEN!" riep de man die me vasthad. "Nog één aanval en ze gaat eraan." Het meisje dat op Miyako leek stopte met zingen en de Shugo Chara groep staakte hun gevecht. Langzaam maar zeker werd iedereen vastgepakt door één van de handlangers. Een enorm gevoel van angst kwam over me heen toen één van de handlangers Hikari bij haar haren pakte en ook een mes tegen haar keel drukte. "HIKARI!" gilde ik schel. Maar toen zag ik ineens achter haar een roodharige gedaante opduiken. Toen ik beter keek zag ik dat het Inami-chan was, en achter haar stond Takanashi-kun. Terwijl hij met zijn ene hand Inami's ogen bedekte legde hij zijn andere hand tegen zijn lippen en gebaarde dat ik stil moest zijn. Op dat moment hoord ik achter me de stem van Jun. "NU!" Gevolgd door een harde metaalachtige klap. Ineens ging alles in een stroomversnelling. Takanashi-kun haalde vliegensvlug zijn hand weg met als direct gevolg dat Inami-chan de man die Hikari vasthield met één klas neersloeg onder luid gegil. Toen ik me omdraaide zag ik Jun staan met een koekenpan. Hij raapte het mes op dat de man die hij net had neergeslagen had laten vallen. Mijn blijdschap werd abrupt verstoord door een harde ruk aan het touw om mijn hals. Ik hapte naar adem en werd een beetje duizelig. "Onee-chan!" gilde Hikari, die stevig omhelsd werd door een doodsbange Inami-chan. Jun vloekte luid. Met in de ene hand de koekenpan en in de andere hand het mes draaide hij zich naar de bosjes en riep: "Oi! Todoroki-tachi!" Meteen daarna kwam Yachiyo de bosjes uitgerend, gevolgd door Saeko, Mai en Shiina, allemaal gewapend met houten katana's. Ook veel anderen hadden zich losgewurmd uit de greep van de ontvoerders. Ik keek om me heen. Er was een krankzinnig gevecht ontstaan waar nu al meer mensen aan meededen dan ik had meegekregen. Kanade flitste tussen de vijanden door met haar Sonic Hand, en ook Raven en Kelpie vochten mee. Ik schudde ongelovig mijn hoofd. Was dit echt noodzakelijk? Hier en daar lagen lichamen roerloos tussen de blaadjes, en het was te donker en te chaotisch om te zien of ze bij ons hoorden of bij de vijand. Ik sloot mijn ogen en wenste vurig dat iedereen ongedeerd was. En toen ineens hoorde ik een bekende stem in mijn oor. "Het spijt me van alles Yami-chan. Deze puinhoop is mijn schuld. Verbaasd opende ik mijn ogen. Voor mijn neus zweefde Mayu's minuscule lichaampje. Ze knipoogde naar me, en ineens hoorde ik mijn eigen stem. "Atashi no kokoro; unlock." Ikuto, die zag wat er gebeurde, haalde uit met zijn metalen klauw (hoe heette die aanval ook alweer? xD) en sneed het touw door. (Waarom is nog niemand op dat idee gekomen? xD) Vervolgens werd alles wit en verdween Mayu in haar ei. Wat gebeurde er? Mijn kleren verdwenen. Angstig bedekte ik mijn lichaam met mijn armen en hoopte dan niemand me kon zien. Gelukkig werden mijn kleren snel vervangen, maar met wat! Ineens was ik gekleed in een walgelijk zeegroen jurkje met veel strikjes, ruches en pailletjes. Mijn verminkte benen werden bedekt door blauw-wit gestreepte thigh-highs en in mijn korte haar zat een veel te grote strik. Mayu's stem echode in mijn hoofd: "Charanari; Adoraba Leberu! (Adorable Rebel)"

Miyako

Huh? Dit was niet in het plan vermeld geweest. Ik keek om me heen, opzoek naar meer mensen die onverwachts tevoorschijn konden komen. Toen schoot mijn blik weer naar de open plek. Er kwam een man aanlopen. Hij was helemaal gekleed in het zwart en droeg een wit gezichtsmasker. Ik kreeg er de rillingen van. Hij had een stevig, ruw touw vast. Aan het einde van dat touw liep Yamiko. Tranen sprongen in mijn ogen toen ik zag hoe ze erbij liep. Ze strompelde en zag erg bleek. Rondom haar enkels zaten diepe groeven en bloedkorsten. Op haar wang zat een snee en haar haren zagen er goor uit. Achter Yamiko verscheen een gigantische groep mannen, hetzelfde gekleed als de man waarvan ik meende dat het de ontvoerder was. Ik keek van Ryouko naar Kurosaki en liet mijn hoofd toen hangen. We waren met veel te weinig tegenover die groep. Ineens hoorde ik heel wat kreten. "Charanari! Amulet Heart!" "Charanari! Clown Drop!" "Charanari Seraphic Charm!" "Charanari! Sky Jack!" "Charanari! Black Lynx" verwonderd keek ik naar alle character transformations. De Shugo Chara groep viel een deel van de in zwart gekleede mannen aan. Langs me sprong Ryouko uit de bosjes en begon ze mannen neer te slaan. Ik keek naar Hikari. Ze stond zachtjes te huilen en keek naar de man en Yamiko. Ookal was zijn gezicht niet te zien, je kon merken dat hij geschokt was. Straks ging hij Yamiko wat aandoen. Ik zocht op de grond naar iets hards. Snel griste ik een steen van de grond en wierp ik die naar het hoofd van de man. Mis! Verdomme! Ik ging ook de bosjes uit. Ik wende me tot de man en wees met mijn vinger naar hem. Uhm, ja.. Wat ging ik nu zeggen? Even was ik stil. "Laat Yamiko los" zei ik toen dommetjes. Toen de man dat niet deed werd ik boos en voelde ik me tegelijkertijd erg kinderlijk. "Red Pearl Voice!" over vrolijk belandde ik in het vreselijk schattige rode jurkje op de grond. Ik knipoogde en er sprongen hartjes naar voren. Er starte een liedje met een way to lange intro. "Pichi Pichi Voice! Live Start!" Ik sloot mijn ogen en bracht de E-pitch richting mijn mond. "Otogibanashi saigo no peeji wa, kakikaerarete higeki ni kawari, tatta hitotsu shinjiteta hito no kokoro sae mo miushinau, ai mo yume mo maru de suna no oshiro mitai na no, hakanaku kowarete yuku no yo sore wo nozomanakutatte" zong ik. Ik zag vele mannen naar hun oren grijpen en neervallen van de hoofdpijn.

http://www.youtube.com/watch?v=YfoD-MxjohQ&feature=related ~ Oké, dit is niet de originele, maar deze is zo schattig =D

Hikari

Met z'n allen liepen we door het bos. Ik voorop, en Ryouko, Kurosaki en Miyako achter me. Ik haalde diep adem. Aan de ene kant was ik blij dat ze er waren, maar aan de andere kant was ik doodsbang. Wat als ze onee-chan iets aan zouden doen als ze erachter kwamen dat ik niet alleen was? We liepen door naar tot ik op de open plek stond met de omgevallen eik. Ik haalde diep adem. Hier ging het gebeuren. De anderen bleven stil in de bosjes zitten. Opeens hoorde ik geritsel in de bosjes. Mijn hart sprong op. "Onee-chan?" Geen reactie. In het ijle maanlicht zag ik donkere gedaantes tussen de bomen uitkomen. Het waren er een stuk of acht. Ik slikte. "Waar is onee-chan?!" De gedaantes gaven geen antwoord maar kwamen langzaam op me af.

Shin keek toe vanuit de bosjes. Hij vloekte zachtjes in zichzelf. Voorzichtig pakte hij zijn mobiel uit zijn zak. "Nu!" smste hij naar Izaya.

Op dat moment ging er een grote schijwerper aan. Ik snakte naar adem. Wat was dit? Miyako wilde uit de bosjes komen maar Kurosaki hield haar tegen. "Wacht!" fluisterde hij. Hij keek geamuseerd naar zijn mobiel. "Shin heeft actie ondernomen." Hij gebaarde naar de open plek. Een jongen met donker haar en een muts rolde behendig uit de bosjes en rende achter de verbaasde gedaantes af. Een golf van verward geschreeuw steeg op uit de groep in zwart geklede mannen. Tsubasa (Andou) grinnikte zelfvoldaan. "Lastig hè? Niet kunnen bewegen." zei hij terwijl hij met een stokje iets in het zand schreef, in de samenvallende schaduw van de mannen. Daarna stak hij zijn hand op en wenkte richting de bosjes. Yuki liep in een rustig tempo naar Tsubasa toe en sloot haar ogen. Het felle licht van de schijnwerper viel spookachtig op haar bleke gezicht. "Menselijk bewustzijn uitgeschakeld." prevelde ze zachtjes, waarna de mannen allemaal tegelijk op de grond vielen. Tsubasa rende naar me toe. "Hikari-chan! Daijuobu?"

Tsubasa

Het was redelijk donker in het huis. Ik liep door de gangen en kwam Sunako tegen. Haar grote kille ogen keken me aan en ze liep verder. Hmpf, ik was niet zo weg van Sunako. Ze deed altijd kil tegen me. Ik liep ook verder en hoorde geroezemoes vanuit de zitkamer. Ik opende de schuifdeuren en grijnsde. Op de bank zaten hutemutje, Chrno, Lys en Rosette. Takuto lag languit op de sofa. Op de twee stoelen zaten Azusa en Mio. Ze waren abrupt stil toen ik binnenkwam. Takuto keek me aan. "Jij weet het vast.. Waar is Miyako?" vroeg hij. Geez wat kon ik me aan die gast ergeren. Hij was zo hebberig. Ik haalde mijn schouders op. "Is ze niet in haar kamer?" vroeg ik terwijl ik op de sofa ging zitten waar Takuto van was opgestaan. Ik volgde Takuto met mijn ogen. Hij liep nu te ijsberen door de kamer. "Ze heeft alweer niets gezegd en ze is niet in haar kamer" zei hij. "Ze is vast in orde" zei ik. "Hikari-chan is ook weg" zei Lys. Rosette en Azusa knikte. "Yamiko!" zei ik toen. Alle ogen flitste naar mij. Ineens leek iedereen het door te hebben. "Ze zijn haar vast halen!" Ik zag de onrust in Takuto's ogen. "Jij blijft hier anders verpest je alles" bromde ik tegen hem. "Nyaaa! Waarom bepaald iedereen hier toch altijd wat ik moet doen" hij sloeg met zijn vuist tegen de muur. Er kwamen hier en daar wat scheuren. "Omdat jij nogal moeite hebt met het beheersen van jezelf en je anders alles verpest" zei ik droog. Mio en Rosette lachte zachtjes. Ik zag dat Takuto me wel kon schieten.

Yamiko

De man waarvan ik nog steeds de naam niet wist kwam de ruimte binnen en hield zijn hoofd scheef. "Het is tijd." zei hij gewichtig, waarna hij naar me toe kwam en het touw om mijn enkels los begon te snijden. Ik snakte naar adem. De touwen hadden zo lang en strak om mijn enkels gezeten dat de huid eronder was gaan bloeden. Mijn gezicht vertrok toen hij ruw te touwen wegtrok, die inmiddels in het opgedroogde bloed aan mijn enkels zaten vastgeplakt. "Stel je niet aan." snauwde de man. "Je zou blij moeten zijn. Je wordt eindelijk met je zusje herenigd." Hij lachte kwaadaardig. "Voor de laatste keer." Ik kneep mijn ogen dicht. Hikari, kom alsjeblieft niet alleen. Toen hij me overeind had geholpen bond hij me een stinkende blinddoek voor, waarna hij me een duw in mijn rug gaf. "Lopen." commandeerde hij. Op de tast met mijn nog steeds vastgebonden handen begon ik voor me uit te lopen. De man loodsde me de ruimte uit. Voor het eerst in wat wel maanden leek voelde ik de wind in m'n gezicht. Ik hoorde het geluid van een autodeur die open ging. "Naar binnen." Nog een duw. Met een harde blikkerige klap viel ik op de harde bodem van wat waarschijnlijk de laadruimte van een vrachtwagen was. Even later hoorde ik een motor ronken. Ik leunde tegen de wand van de ruimte en haalde diep adem. Wat zou er nu gebeuren?

Miyako

"Hé, wacht eens even. Ik moest alleen komen dus dan ga ik ook alleen" zei Hikari toen. Nou, daar dacht ik dus even anders over. "Denk je nou echt dat we jou alleen laten gaan. We gaan mee en nemen de weg door de bosjes, zo stil mogelijk. We zullen je niet voor de voeten lopen" zei ik toen. Ik zag dat Hikari nadacht. "Nou, jij gaat voor op" zei Kurosaki, hij gaf Hikari niet de kans wat te zeggen en duwde haar de deur uit. Wij volgde haar allemaal op een afstandje. Kurosaki floot onschuldig, ik huppelde dommetjes en Ryouko liep erg ontspannen met haar handen achter haar hoofd. "Ara, Ryouko-tachi, wat is het toch fijn om op deze avond gezellig rond te wandelen. We volgen uiteraard helemaal niemand, we zijn gewoon onschuldig aan het rondlopen" zei Kurosaki overdreven geacteerd. "Ja, inderdaad. Ik zou bijna denken dat er iemand voor ons loopt, maar volgens mij is er niemand" deed Ryouko er nog een schepje bovenop. Ik hield met moeite mijn lach in. We liepen de bossen in. Hikari liep op het pad terwijl wij de meest onmogelijke wegen tussen de bomen door namen, achter struikjes bleven hangen of over boomwortels heen struikelde. Ineens draaide Hikari zich om. Ze keek alsof ze net had gelachen. "Als jullie zo 'we-achtervolgen-niemand' doorgaan, worden jullie zo ontdekt!" zei ze. "Nihaha..." lachte ik onzeker. "Stiller vanaf nu" fluisterde Kurosaki. Ryouko en ik knikte. We liepen verder. Niemand van ons allemaal had in de gaten dat we werden gevolgd. Niemand wist dat we werden gevolgd door Shin.

Hikari

Zenuwachtig keek ik naar de klok. Tien over half negen. Tijd om te gaan. Ik haalde diep adem en verliet mijn kamer. Ik sloop door de gangen want als Shin me zou horen wilde hij zeker weten mee. Bij de deur haalde ik diep adem en legde mijn hand op de deurknop. "Waar ga je heen?" klonk een hoog stemmetje. Ik draaide me met een ruk om en keek in de grote lege ogen van Sunako. Ik slaakte een zucht van oluchting. "Sunako, ik schrok me dood." Sunako giechelde onschuldig. "Het wordt al donker hoor." Ik knikte. Ga maar terug naar binnen. De zon is nog op, als je naar buiten gaat heb je een probleem. Sunako knikte. "Wel voorzichtig hè?" Op dat moment kwamen er nog twee mensen de hoek om. Ik wierp een geïrriteerde blik op Sunako. "Kon je niet wat zachter doen?" Sunako haalde haar schouders op en huppelde de gang af. "Oh, Hikari-tan!" zei Miyako verrast. Ze werd op de voet gevolgd door Kurosaki. "Wat ga je doen?" vroeg Miyako streng. Ik sloeg mijn ogen neer. "Stukje lopen." Kurosaki schudde zijn hoofd. "Liegen heeft geen zin." Ik trok een wenkbrauw op en probeerde me groot te houden. "Hoezo?" vroeg ik op een toon die totaal niet bij me paste. Kurosaki haalde zijn mobiel uit zijn zak en hield hem veelbetekenend omhoog. "Uso..." mompelde ik geschokt. "Sorry." zei Kurosaki zachtjes. Ik wilde je mobiel niet hacken, maar Okazaki zei dat je op het punt stond iets gevaarlijks te doen. Ik voelde mijn gezicht gloeien. "Shin is gewoon overbezorgd." mompelde ik koppig. "Dat is ook niet zo raar, gezien de situatie." zei Miyako scherp. Ze nam een stap naar me toe en legde een hand op mijn schouder. "Je gaat Yami-chii ophalen toch?" Ik keek haar zwijgend aan. Haar blik verzachtte. "Wij willen haar ook terug weet je. En bovendien willen we jou niet kwijt." Ik slikte moeizaam. Miyako met haar mooie woorden. Ik keek snel de andere kant op. "Tonikaku, hij zei dat ik alleen moest komen." Miyako grijnsde en op dat moment kwam Ryouko de hoek om lopen. "Dan moeten we maar een beetje discreet zijn hè?" zei ze terwijl ze haar neko-nyan bokshandschoenen aantrok.

Miyako

*Spoel Spoel*

De Atelier Iris dag was een groot succes geworden. Er waren zelfs mensen geweest die met me op de foto wilde. Nu liep ik terug naar huis, ik had weer kleren van Karen geleend omdat ik geen zin had om als geest over straat te gaan. Ik keek naar het zwarte jurkje met witte franje en een klein strikje. Mijn gezicht was nogsteeds bleek van de make-up, het zou er vast grappig uitzien. "Miyako!" hoorde ik iemand roepen. Ik keek op. Het waren Tsubasa en Night. Hm, wat een vreemde combinatie. Ik zwaaide en rende naar ze toe. Night keek me vreemd aan. "Je ziet eruit als een vampier.. of geest" zei hij toen met een glimlach. Ik gaf hem een pesterig duwtje. Met zijn drieën liepen we terug naar huis. "Tadaimaaaaa" riep ik. Mijn blik ging meteen naar de klok. Half 9.

Beetje klein x3

Hikari

Na het gesprek met Miyako liep ik terug naar mijn kamer. Wat moest ik in Godsnaam de hele dag gaan doen tot 9 uur vanavond?

*hint hint*

Ik zit echt in een hopeloze situatie, inspiratiegewijs. x'D

Miyako

Mijn blik viel op de klok. Ik slikte. Bijna half één. Ik veerde overeind. "Ik ben te laat!" "Hm?" Tsubasa keek mijn kant op. "Ik moest om 12 uur werken!" zei ik en ik sloeg mijn handen tegen mijn wangen. "Doushiyo kana.." zei ik zachtjes "Kleed je snel om, ik regel wel wat" "Arigatou, Tsubasa-chan!" Ik sprintte de zitkamer uit naar mijn kamer. Ondertussen pakte ik mijn mobieltje en belde Karen om te zeggen dat ik later kwam, ookal was ik dik te laat. Ze vond het gelukkig niet erg. In mijn haast had ik de deur nog niet open voor ik binnenrende en knalde er vol op tegen aan. "Whee" jammerde ik terwijl ik over mijn voorhoofd wreef. Ik liep naar binnen en trok de ellendig lastige jurk aan voor mijn cosplay als Pamela. Ik wist niet dat een jurk zoveel laagjes kon hebben. Ik bond de lintjes vast en keek in de spiegel. Er zat een grote rode vlek op mijn voorhoofd. Damn. Ik bekeek de jurk in de spiegel. Hij was wel gaaf. Met mijn hand streek ik door mijn haar. Ik zou toch wel een pruik moeten gebruiken. Ik liep naar een grote kist en maakte die open. Ik zocht even en vond een pruik die wel goed leek op het originele. Ik bond het Maid-achtige haardingetje op mijn hoofd en pakte de grote evil-kijkende teddybeer. "Hm!" Ik knikte en liep de deur uit. Kaname stond recht voor mijn neus. Hij trok zijn wenkbrauwen op bij het zien van mijn cosplay. "Tsubasa had het erover dat je snel naar je werk moest" ik knikte. Alsof ik niets woog tilde Kaname me ineens op. "Eh? Wat doe je? Zet me neer!" begon ik geschrokken. Kaname liep de villa uit en sprintte weg. Ik kon niet bijhouden hoe snel het ging en kneep mijn ogen dicht omdat ik er misselijk van werd. Ineens stopte Kaname met rennen en zette hij me neer voor de ingang van het Cosplay café. "Graag gedaan" zei hij en hij rende meteen weg. Ik knippere verbaasd met mijn ogen. "Arigatou..."

Dit is Pamela btw ^^
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1-mqJiNoPo13zUrHHjjn_ujI9E8glLlAillZkY4jQBdGv5YYqd6VQiM18nPesGwgPLT34POzu0FQd7_gVcyyGM1nXuqJAUI9iK4u6h8doN4A_2BpC93F_p3gmDlyAxc7MmK94d2BG4Ro/s400/ai3-pamela-ibis.jpg

Hikari

Ik glimlachte toen ik zag hoe Takuto reageerde. Het viel eigenlijk ook wel te verwachten ook. Ik keek afwezig op de grote staande klok tegen de muur. Het was bijna half één. Over zeven en een half uur zou ik onee-chan zien. Tsubasa keek me onderzoekend aan. "Nani?" Ik schudde mijn hoofd. "Ik dacht even ergens aan." Ik keek weg. Ik had niemand over de afspraak met onee-chan verteld, alleen Shin, die erbij was. Als ik het vertelde zouden ze me vast niet alleen laten gaan, ook Shin stond erop dat hij meeging. Ik moest een manier vinden om hem af te schudden. Miyako keek nu ook mijn kant op. "Het gaat om Yami-chii hè?" Schot in de roos. Ik schrok een beetje. "Eh?! Be-betsu ni." stotterde ik snel. Miyako glimlachte voorzichtig. "Het is niet alsof we haar vergeten zijn hoor." Ik knikte zonder haar aan te kijken. "Weet ik wel. Maar wat kunnen we doen? We kunnen de politie er niet bij betrekken, en om nou doelloos naar haar te gaan zoeken..." Ik schudde mijn hoofd. "Het komt wel goed." zei Miyako twijfelachtig. Ik knikte, haar woorden half gelovend bij de gedachte aan de komende avond. "Dat weet ik."

Tsubasa

Ik ruimde mijn spullen op en keek veel betekenend naar Miyako. Ze had de hint door. Ik liep naar Hikari. "Zou jij ook mee willen met uitleggen?" fluisterde ik in haar oor. Hikari knikte. Hikari en ik keken naar Miyako. Miyako was naar Takuto gelopen. Ik zag Takuto knikken en hij stond op. Miyako keek me aan. Zo te zien zag ze het niet echt zitten om dit te gaan vertellen. We liepen met zijn vieren naar de zitkamer, waar niemand was. Ik sloot de schuifdeuren en draaide me om. Miyako zat naast Takuto op de bank en Hikari zat op de grote rode stoel er tegenover. Ik had geen zin om te gaan zitten dus bleef ik maar even staan. Miyako zat met haar vingers te spelen. "Mag ik nou weten wat er aan de hand is?" vroeg Takuto. "Oy, Miyako. Wat deed je gisteravond op die cliff.." hij legde zijn hand op haar schouder. Ik zag Miyako op haar lip bijten. "Ne, Takuto-kun, ik heb een klein probleempje.. ik kan het niet zeggen" zei ze dom, al was het best schattig. "Waarom dat niet? Bedreigd iemand je? Dan moet je het vertellen" "Doe eens rustig" bromde ik. Ik keek naar Hikari die naar Takuto keek. "Takuto, Miyako is een Mermaid en als ze dat zegt veranderd ze in bubbels" zei ze. "Waarom heb je dat nooit eerder verteld" "Dat kon ze toch niet!" Hikari rolde met haar ogen. "Is het echt waar?" Takuto keek naar Miyako die knikte. "Maar waarom sprong je van die cliff, ik dacht dat je dood was" "Ik moest naar mijn paleis.. er waren wat dingen gebeurd" "Wacht even, je paleis?" "Ze is een Mermaid Princess" vulde ik aan. Ik kon aan Takuto's gezicht zien dat hij zichzelf niet goed een houding kon geven. Hij ging even met zijn hand door zijn haar, keek naar Miyako en toen naar ons, weer terug naar Miyako en hij liet zijn hand zakken. Toen begon hij zachtjes te lachen, sloeg hij een arm om Miyako heen en trok haar naar hem toe. Miyako's wangen werden vuurrood maar ze moest ook lachen. "Wat zijn we toch een stelletje. Een Shinigami en een Mermaid Princess. Wie verwacht nou zoiets" zei Takuto. Ik glimlachte. Hij vatte het goed op.

Yamiko

Slaperig wreef ik in mijn ogen en keek om me heen. Smalle streepjes zonlicht vielen tussen de planken voor het dichtgetimmerde raampje door. Het was dag. Ik haalde diep adem. Toen ik ging slapen was het donker, het was dus vandaag, de dag dat ik Hikari weer zou zien. Ik slikte. Mijn keel voelde kurkdroog aan en mijn hoofd bonsde. Ik had nog niks gedronken sinds de dag dat ik hier gebracht was. Hoe lang was dat geleden? Ik huiverde. Misschien zat ik wel aan mijn limiet, misschien zou ik wel sterven aan uitdroging voor ik Hikari kon ontmoeten. Ik lachte vreugdeloos om die zwartgallige gedachte. Nee, dan zou ik me wel zwakker voelen. Ik kon nog redelijk bewegen, voor zover de touwen om mijn polsen en enkels dat toelieten. Pijn had ik wel. Mijn spieren waren verkrampt van het steeds in de zelfde houding moeten zitten en af en toe ging er een doffe steek door mijn maag. De snee op mijn wang gloeide, alsof hij vers gezet was. "Nog maar een paar uurtjes." mompelde ik zachtjes tegen mezelf. Ik grijnsde onnozel terwijl ik me afvroeg om ik Hikari ooit nog eens zou zien.

Tsubasa

Ik keek toe hoe Miyako haastig de zaal uitging. Iedereen keek haar na. De deur sloeg dicht en het was een paar seconde stil. Daarna steeg er een luid geroezemoes op uit de zaal. Ik rolde met mijn ogen. Mijn blik gleed naar Takuto. Hij zag er erg verbaasd uit, ik grinnikte want het zag er grappig uit. Ik wilde Miyako helpen, maar hoe? Ik stond op en ging ook naar de gang, ik zag haar al staan in de verte. "Tsubasa-chan" ze kwam naar me toe. "Doushiyo?" zei ze paniekerig. "Ik kan je eruit lullen" ik stond even versteld van mijn eigen woorden. Miyako knikte en keek me erg dankbaar aan. "Ik wil het tegen Takuto-kun zeggen, maar bepaalde dingen kan ik niet veilig uitspreken" zei ze. Ik knikte begrijpend. "Dan vertel ik dat, ik heb redelijk goed onthouden wat je gisteravond hebt verteld" Ik pakte Miyako's pols vast en nam haar mee terug de eetzaal in. We stonden helemaal voor aan de tafel. Ik schraapte mijn keel en het geroezemoes hield op. Alle blikken gingen naar ons toe. Ik liet Miyako's pols los. "Er gaat een gerucht rond dat Miyako een Mermaid is. Dat klopt. Er zullen vast mensen met vragen zijn, vraag dan maar een andere keer. Ze is er denk ik nog niet aan toe om haar hele levensverhaal voor een stelletje hongerige leeuwen hier te gooien, dus laat haar maar met rust." zei ik en ik knikte. Ik greep Miyako's pols weer vast en sleepte haar terug naar haar plaats. "Het is beter als je Takuto-kun even apart neemt zo meteen" zei ik onder het lopen. Miyako knikte. "Ik ga wel mee voor de dingen die je niet kunt zeggen, of je vraagt Hikari" zei ik verder. We waren bij de lege stoelen en gingen zitten.

Hikari

Takuto keek Miyako geïrriteerd aan en Miyako wierp benauwd een blik op de deur. Ik wachtte tot Miyako haar verhaal zou hervatten, maar dat deed ze niet. Iedereen gaapte haar vol verwachting aan, maar Miyako ontweek de blikken. Ineens drongen haar woorden van de vorige avond tot me door; "Ik kan het Takuto niet vertellen, dan verander ik in bubbels." Ik slikte. Dat was een grapje toch? Maar in ieder geval kon of wilde ze het Takuto niet vertellen. Hmm... Hoe kwamen we van Takuto af? Ringo ving mijn blik en glimlachte onschuldig. Onopvallend wees ze op haar mobiel. Ik begreep niet helemaal wat ze van plan was, maar knikte en pakte mijn eigen mobiel. Onder de tafel toetste ik Ringo's nummer in. Een seconde later schalde Ringo's vrolijke ringtone door de eetzaal. Ringo deed alsof ze een beetje schrok en pakte haar telefoon uit de zak van haar jurkje. Snel stopte ik mijn eigen mobiel terug in mijn zak en keek naar Ringo. "Hmm... Ryoushi-kun?" zei ze hard genoeg dat iedereen het kon horen. "Miyako-san? Ja, die is hier, zal ik haar geven?" Ze speelde met het lintje van haar rode capeje. Ik giechelde zachtjes. Wat een actrice. "Oké, ik zal het zeggen." kraaide ze nog, voordat ze ophing. Alle ogen waren inmiddels op Ringo gericht. Ringo grijnsde ondeugend en wendde zich tot Miyako. "Ryoushi-kun wil je spreken, maar hij durft de eetzaal niet in te komen, uit angst dat iedereen naar hem zal kijken." Miyako knikte langzaam. "Eh... Oké..." "Hij wacht in de gang net buiten de eetzaal." piepte Ringo zangerig. "Ik zou maar opschieten, want hij klonk behoorlijk ernstig." "Oké." zei Miyako opnieuw. Ze keek Ringo dankbaar aan, stond op, en verdween de eetzaal uit.