Yamiko

Kille blauwe ogen keken me van achter een masker vol afkeer aan. Hij liet mijn enkels los en duwde me met zijn voet ruw weg van de deur. Hij draaide met mijn gezicht naar de grond en zette zijn voet op mijn schouder, zodat ik niet overeind kon komen. Een paar seconden laten voelde ik iets kouds in mijn hals. Een smal stalen oppervlak gleed over mijn huid. "Zal ik je eens iets leuks vertellen?" zei de man spottend. "Je vader weigert losgeld te betalen. Jouw leven heeft dus geen enkele waarde meer voor ons." Ik slikte moeizaam en verroerde me niet. "Er is dus niets dat me ervan weerhoud je keeltje door te snijden." ging hij verder. Met een schok besefte dat het koude voorwerp een mes moest zijn. Hij tilde zijn voet op en trok het mes terug. Hij draaide me weer om en liet het mes voor mijn ogen zwaaien. Het glanzende staal weerkaatste het licht van de bouwlamp. "Je kan dus maar beter niks doen om me kwaad te maken." ging hij verder, terwijl palgend met het mes langs mijn wang streek. "Heb je dat goed begrepen?" Ik verroerde me niet. Hij greep mijn kraag en trok me half overeind. "Begrepen?!" blafte hij. Ik knikte angstig. Zijn greep verzwakte. "Mooi." mompelde hij, terwijl hij me losliet zodat ik met mijn hoofd tegen de grond knalde. Mijn gezicht vertrok. De man wees op de deur. "Ik ga wel weg, maar ik ben gewoon in de ruimte hiernaast. Ik zie en hoor alles wat je doet. Haal je dus maar niks in je hoofd." Met die woorden liep hij naar de deur en verliet hij de ruimte.

Mitsuki

Na een poos waren we eindelijk klaar en wonder boven wonder hadden Tsubasa en Misuzu het voor elkaar gekregen schoon te blijven. "De afwas doe ik straks wel" zei ik terwijl ik mijn handen waste. Misuzu liep naar de bel die we hadden hangen voor etenstijd en liet hem een paar keer rinkelen. Op de gang waren duidelijk vele voetstappen te horen en ik moest lachen. Wat was dit eigenlijk toch absurd. Wie had het ooit bedacht om met zoveel mensen in één huis te wonen. Vroeger waren we maar met 4. Tot mijn 14de had ik altijd gedacht dat ze echte familie van me waren maar op mijn verjaardag kwam ik erachter dat ik geadopteerd was. In de nacht van mijn verjaardag sloeg ik ook op de vlucht omdat 'het kwaad' me gevonden had. Twee dagen daarna was ik Takuto tegengekomen. "Mitsuki? Waar staar je na?" vroeg Tsubasa. Ik schudde even mijn hoofd en kwam weer bij positieven. "Niets, dagdromen" zei ik snel. Ik pakte één van de grote dienbladen en ging richting de eetkamer. "Laat het niet vallen!" siste ik nog tegen Tsubasa.

Yamiko

Langzaam deed ik mijn ogen open. Verbaasd knipperde ik tegen het felle licht. Was ik in slaap gevallen? Wacht even... Felle licht? Meteen was ik wakker. Het klopte. De kamer werd ineens helder verlicht door een grote bouwlamp die precies in mijn gezicht scheen. De rest was dus nog steeds moeilijk te onderscheiden. Ik hield mijn adem in. Mijn mond voelde droog van de prop die erin zat en mijn kaken deden zeer. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en kon verderop in de lichtbundel een silhouette onderscheiden. Hij praatte zachtjes in een telefoon. Ik spitste mijn oren en probeerde te verstaan wat hij zei. "Nee... Hij betaalt geen cent." hoorde ik hem sissen. Hij zweeg even. "Ja, weet ik veel! Misschien kloppen de contactgevens niet." De man begon zijn stem te verheffen. Hij tikte geërgerd met zijn schoen op de betonnen vloer terwijl hij zwijgend luisterde wat er aan de andere kant werd gezegd. "Dat zeg ik toch! Het is zijn dochter niet!" Mijn ogen werden groot. Mijn schouders begonnen te trillen. "Ja, dat kan wel zo zijn, maar die kerel bleef stellig volhouden dat hij maar één dochter heeft. En dat is NIET degene die we nu hebben." Langzaam begon de sitatie tot me door te dringen. Otou-san wilde voor mij geen losgeld betalen. Ik voelde mijn tranen prikken. "Ja, dat zal wel, maar het kan me niet schelen of het nou wel of niet zijn dochter is! Waar het om gaat is dat we de verkeerde hebben! We moeten die andere te pakken zien te krijgen." Plotseling kreeg ik het gevoel dat iemand een emmer vol ijswater over me heen gooide. De man sprak mijn gedachten uit; "Ja, het moet haar tweelingzusje zijn. Tamura Hikari." Alles in me begon woest te protesteren. Tegen de ontvoerder, tegen otou-san, en tegen de touwen om mijn handen en voeten en de prop in mijn mond. Ik wilde geen woord meer van deze conversatie horen. Ik begon gesmoorde kreten uit te slaan voor zover de prop het toeliet, en wild te kronkelen. Ik kon niet schreeuwen of wegrennen, maar ik deed wat ik kon om zoveel mogelijk lawaai te maken. Met moeite slaagde ik erin naar de achterste wand te rollen. Nu de bouwlamp erop scheen zag ik het stalen oppervlak dat aan een garagedeur deed denken. Met al mijn kracht trapte ik ertegenaan met mijn vastgebonden benen. De galmende klappen vulden de ruimte. De gedaante had me gehoord. "Shit. Ze is bij!" schreeuwde hij in de telefoon, en hij hing op. Dreigend kwam hij op me af. Ik wist dat ik in gevaar was. Ik wist niet wat ik hiermee wilde bereiken, maar het kon me niet schelen. Zijn ruwe handen sloten zich gevaarlijk om mijn bij elkaar gebonden enkels.

Mitsuki

Ik keek toe toen Tsubasa glibberend opstond en Misuzu haar een handdoek gaf. Ik greep nog twee lepels van de grond en stopte ze in de vaatwasser. Tsubasa droogde zichzelf af en legde de handdoek weg. "Nou, laten we dan maar beginnen" zei ik. "HAI!" zeiden Tsubasa en Misuzu in koor. We pakte de spullen die we nodig hadden en begonnen met koken. Takuto liep de eetkamer in en ging alvast zitten. Hij had toch niets beters te doen.

Ik ook inspiloos =O

Hikari

Nadat Mitsuki uit het zicht was verdwenen begon ik weer door de gangen te lopen. Na een tijdje doelloos rondgeslenterd te hebben besloot ik maar naar mijn kamer te gaan.

-Over inspiratieloosheid gesproken. >_<

Mitsuki

"Ik moet hier eerst even over nadenken" zei ik terwijl ik mijn tranen wegknipperde. "Mitsuki, Tsubasa heeft er een bende van gemaakt, kom je... oh.. sorry" Misuzu stond in de deuropening en keek verbaasd naar de deprie gezichten van Hikari en mij. "Ik kom er zo aan" zei ik met een zwakke glimlach. Misuzu knikte en rende weer terug naar de keuken. Ik ging staan. "Misschien moet jij ook even goed nadenken" zei ik tegen Hikari. Hikari knikte en stond op. "Ga jij nu maar snel koken" zei ze met een gebroken stem. "Tot straks" zei ik en ik liep weg. Verdorie, hoe kon dit nou? Waarom Yamiko! Ik liep de keuken in. "Wat hebben jullie gedaan!" Tsubasa zat op de grond in een plas water en Misuzu raapte pannen op. "Tsubasa moest zo hard lachen dat ze tegen verschillende dingen aanstootte en toen viel er een kom water om en gleed ze uit" zei Misuzu snel. "Baka's" hoorde ik een bekende stem zeggen. Toen ik omkeek zag ik Takuto nog net langs de deur heen verdwijnen.

Hikari

Ik slikte moeizaam en glimlachte voorzichtig. "Je zegt dezelfde dingen als Shin." Mituki glimlachte terug. Daarne keek ze meteen weer ernstig. "Politie!" riep ze. "We moeten de politie inschakelen!" Ik schudde mijn hoofd en pakte mijn mobieltje. "Dat zei Shin ook al." mompelde terwijl ik door mijn inbox scrollde. "En toen kreeg ik dit." Ik liet Mitsuki het smsje zien. "Uso..." mompelde ze ontzet. "Hoe gaan we haar dan vinden Mitsuki?" ik keek haar wanhopig aan. "Hoe gaan we haar vinde als we de politie niet kunnen inschakelen? ik pakte haar bij haar schouders en schudde haar door elkaar. De tranen stroomden inmiddels over mijn wangen. Mitsuki trok bleek weg. "Wat als ze haar iets aandoen?" mijn stem sloeg over. Ik liet Mitsuki los en trok mijn knieën op. Mitsuki's ogen waren ook betraand. "Ik weet het niet." zei ze gesmoord. "Maar we zúllen haar vinden."

Mitsuki

Ik keek Hikari doordringend aan en begreep dat het ernstig was. "Heeft het te maken met Yamiko?" vroeg ik. Ik zag dat het huilen haar nader dan het lachen stond. "Tsubasa-chii, ik kom zo" riep ik snel naar Tsubasa. Ze knikte en liep verder. Ik loodste Hikari naar een grote boom in de tuin en we gingen er samen onder zitten. "Wil je erover praten?" vroeg ik bezorgd. Langzaam kwam het hele verhaal eruit. Ik kon mijn oren niet geloven. Yamiko, gekidnapt. Mijn gezicht werd wat bleker. Ik pakte Hikari's hand vast en keek haar aan. "Het komt goed, dat weet ik zeker! Daar gaan wij persoonlijk voor zorgen!" zei ik vastbesloten. "Zelfs al lopen we in 7 sloten tegelijk en lijkt alles tegen te zitten, we krijgen haar terug!" Ondertussen was er in de keuken één grote bende. Misuzu had Tsubasa aan het lachen gemaakt en ze kwam niet meer bij. Door haar onoplettendheid was ze tegen wat dingen aangeknalt en die lagen nu op de grond. "Tsubasa-chan! W-wat doe je!" piepte Misuzu die alles snel opraapte. "Ara?" Tsubasa zag wat ze had aangericht en begon snel mee op te ruimen.

Hikari

Shin en ik zaten een tijdje zwijgend tegenover elkaar. Shin's ogen stonder geschokt. Hij leek geen geruststellende woorden meer te kunnen bedenken. Zijn gezicht was lijkbleek. Ineens voelde ik me ongemakkelijk. "Ik eh..." mompelde ik zenuwachtig. "Ik ga even een stukje lopen." Shin knikte, terwijl hij nog steeds geschokt voor zich uit keek. Ik draaide me om en wilde de kamer verlaten, maar net toen ik in de deuropening stond greep Shin mijn pols en keek me doordringend aan. "Hikari." zei hij ernstig. "We haar haar vinden. Oké? We krijgen haar terug. Hoeveel losgeld we ook moeten betalen, hoeveel schurken we ook om zeep moeten helpen. We krijgen haar terug." Shin's gezichtsuitdrukking was vastbesloten. Ik perste er een onzeker glimlachje uit. "Oké." zei ik zachtjes, en ik draaide me op. Achter me hoorde ik de deur dichtgaan. Meteen schoten mijn ogen weer vol. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond en begon te rennen. Zonder te weten waar ik heenging. Na een tijdje gerend te hebben stond ik bij de deur die naar de binnenplaats leidde, aan de kant van het zwembad. Ik knikte. Frisse lucht zou me goed doen, en het houde water aan mijn voeten. Ik veegde mijn ogen af met mijn mouw en duwde de deur open en liep richting het zwambad. Het water glinsterde in de ondergaande zon. Maar toen zag ik dat ik niet alleen was. Tsubasa, Misuzu en Mitsuki liepen haastig mijn kant op. Toen Mitsuki me zag veranderde haar uitdrukking. Bij het zien van haar bezorgde gezicht begon ik meteen weer te snikken. Ik draaide me om en wilde wegrennen. "Hikari!" riep Mitsuki. Ik bleef stil staan. Mitsuki haalde me in en ging voor mijn neus staan. Haar rode ogen keken me ernstig aan. "Hikari, wat is er gebeurd?"

Mitsuki

"Konnichiwa" ik ging naast Misuzu zitten maar deed mijn voeten niet in het water. Dan zouden ze ontdekken dat ik een Mermaid was. Niemand wist dat, zelfs Takuto niet. Ik verzweeg wel meer over mezelf. "Konnichiwa" zeiden Misuzu en Tsubasa. "Wat gaan we koken?" vroeg ik. Tsubasa haalde haar schouders op. "Ik wil als toetje graag Almond Jelly maken" zei ik. Ik wist dat dat het lievelingseten van Takuto was. "Is goed" "Zullen we ook Omurice maken?" vroeg Misuzu. "Oké, doen we" zei Tsubasa. "Laten we dan maar beginnen want ik ben niet zo'n keukenprinses" zei ik. Misuzu knikte en haalde haar voeten uit het water. Ze pakte haar schoenen maar trok ze niet aan. "Ik ga even mijn voeten drogen, ik kom er zo aan" Tsubasa droogde haar voeten in het gras en ging weg zonder wat te zeggen. Ik ging er snel achteraan. Takuto lag op zijn bed en dacht na. Ondertussen vroeg ik mij nogsteeds af waar Hikari was.

Yamiko

Langzaam opende ik mijn ogen. Het was aardedonker. Ik probeerde overeind te komen, maar mijn handen en enkels waren vastgebonden. Mijn hoofd bonkte. De betonnen vloer waar ik op lag was steenkoud. Koortsachtig probeerde ik te zien waar ik was, maar alles wat ik zag was een piepklein raampje, vlak onder het hoge plafond van de ruimte waar ik me bevond. Het was dichtgetimmerd, maar door tussen de planken door vielen er een paar flinterdunne streepjes rood avondlicht naar binnen. Toen mijn ogen aan het donker wenden zag ik aan de andere kant van de kamer een zware metalen deur glinsteren. Verder was de ruimte leeg op een paar oude houten stoelen na. Ik probeerde me te herinneren wat er gebeurd was, maar alles wat ik nog wist was dat ik in het bos was, met Mayu. Mayu! Onrustig begon ik heen en weer te rollen. "Mayu!" fluisterde ik. "Mayu!" geen respons. Dat was waar ook. Mayu was kwaad op me. Ik slaakte een diepe zucht. Dan zou ze een keertje van pas komen, was ze er niet. Opeens ging de deur piepend open. Een streep kunstmatig licht viel over de vloer en een donkere gedaante stapte naar binnen. De ruimte grensde dus aan een andere ruimte. De deur ging weer dicht en het werd weer donker. "Ze is bijgekomen." fluisterde de gedaante. Ik fronsde verward. Er was niemand anders... "Ja, ik zal het doen." werd er nu gefluisterd. Ik spitste mijn oren. Ineens klonk er een piepje en ik besefte me dat de gedaante aan de telefoon was geweest. Het licht van het beeldschermpje leek oogverblindend. De gedaante rommelde wat in een tas, ten minste, zo klonk het, en toen ging er een rits dicht. Het geluid van knopjes die werden ingedrukt. Ineens kwam er zonder waarschuwing een felle flits. Ik kneep instinctief mijn ogen dicht en slaakte een kreetje. De gedaante kwam met haastige voetstappen op me af en drukte een koude, grove hand tegen mijn mond. Ik probeerde het gezicht van de gedaante zien, maar het was te donker, en bovendien was ik nog verblind van de flits. De rits ging weer open en er klonk weer gerommel. De hand trok ruw mijn kaken van elkaar en duwde er iets tussen. Een verkreukelde lap stof. Ik kokhalsde en haalde diep adem door mijn neus. De prop zat veel te diep in mijn keel. Ik maakte angstige geluiden, maar kon niks zeggen. "Stil!" snauwde een mannenstem die afkomstig was van de gedaante die me vasthield. Hij stompte me in mijn maag en ik kromp in elkaar. Ik hoorde een scheurend geluid en vervolgens plakte de gedaante een stuk tape op mijn mond. Hij zuchtte opgelucht. Mijn ogen vulden zich met tranen. De gedaante stond op en zijn voetstappen verwijderden zich weer. Opnieuw ging de deur open, en de gedaante verdween.

Mitsuki

Toen we bij de villa aankwamen stapte ik. Ik glimlachte maar Makoto. "Bedankt voor het meefietsen. Mata Ashita!" zei ik vrolijk. Makoto stak zijn hand op en fietste door. Snel hobbelde ik met mijn fiets naar de garage en zette hem daar neer. Daarna ging ik naar binnen. "Tadaima!" riep ik vrolijk. "Ookari" zei Yuki met haar emotieloze stem. Ik liep meteen door naar mijn kamer om mijn eigen kleren aan te trekken en mijn gezicht te wassen. Toen ik daarmee klaar was liep ik de tuin in. Ik vroeg me af waar Hikari was. In de verte zag ik Tsubasa en Misuzu zitten. Dat herinnerde me eraan dat ik moest koken vanavond.

Hikari

Ik vertelde Shin wat Kukai en Ikuto mij hadden verteld. Hij schrok duidelijk, hij en onee-chan waren immers goede vrienden, maar hij zei niks, en liet me uitpraten. Ik bleef maar huilen. Het hele verhaal lang. "Sou ka..." mompelde hij toen ik mijn verhaal had afgerond. "Is de politie al ingeschakeld?" Ik schrok op. Daar had ik nog niet eens aan gedacht. Ik vroeg me af of Kukai en Ikuto de politie hadden gebeld. "Dat weet ik eigenlijk niet..." mompelde ik ten slotte. Shin glimlachte. "Dan moeten we dat eerst maar doen." Hij pakte zijn mobier uit zijn broekzak en toetste het nummer in. Net op dat moment begon mijn eigen mobiel te trillen. Nietsvermoedend haalde ik hem uit mijn zak. Shin hield vragend zijn vinger boven het groene knopje. Het smsje kwam van een afgeschermd nummer. Ik snakte naar adem en het telefoontje gleed uit mijn vingers. Met een kletterend geluid kwam hij op de laminaatvloer terecht. "Nani?" Shin legde zijn telefoon op zijn bureau en stak zijn arm uit om mijn mobieltje te pakken, maar toen hij de tekst op het beeldscherm las werden zijn ogen groot; 'Geen politie.'

Mitsuki

Toen ik mijn fiets van het slot haalde kwam Makoto ook naar buiten. "Oy, jij woont toch in de grote villa?" zei hij met een licht, vragende toon in zijn stem. Ik knikte. "Ik moet toevallig ook die kant op, dus als je even wacht, fiets ik mee" zei hij. Makoto trok zijn gigantische laarzen van de cosplay uit en zette ze in zijn kluis. Hij pakte een paar oude, afgetrapte gympen en trok die aan. Ik lachte in mezelf al om het idee dat er dadelijk twee mensen zouden fietsen, één in een zoet roze jurk met een giga strik op der hoofd en de ander zag eruit alsof hij uit een vroeger strijdperk kwam. Makoto pakte zijn fiets uit het rek en kwam naast me staan. "Klaar om te gaan?" vroeg hij. "Hai na no!" zei ik vrolijk. We fietste weg.

Hikari

"Hikari-chan?" Shin liet zich door zijn hurken zakken. "Wat is er gebeurd?" Ik schudde snikkend mijn hoofd. Ik kon even niet praten. Shin knikte begrijpend. "Kom eerst maar even mee dan." Hij stak zijn hand uit en hielp me overeind. Terwijl hij me met zijn arm ondersteunde loodsde hij me naar zijn kamer. Ik was er nog nood geweest. Er lag hetzelfde dieprode tapijt als in alle slaapkamers, maar verder zag het er anders uit dan onze kamer. De muren hingen vol met posters van Trapnest en Black Stones, en in een hoekje stond zijn basgitaar, met ernaast zijn akoustische gitaar. Op een laag tafeltje bij de muur stond een oude televisie met een DVD-spelertje, en tegenover zijn bed stond een donkerhouten bureau waar een aantal schriften op lagen en een laptop. Daarnaast stond een grote klerenkast vol met de punkkleding waar Shin altijd in rondliep. Hij zette me voorzichtig op zijn bed en trok een doos tissues tevoorschijn. Zelf pakte hij zijn bureaustoel en ging er achterstevoren op zitten. Hij legde zijn armen op de rugleuning en keek me doordringend aan. "Wat is er nou gebeurd?" vroeg hij zachtjes.

Tsubasa

Ik ging naast Misuzu zitten en deed mijn schoenen uit. Langzaam liet ik mijn voeten in het water glijden, het voelde koel aan. "Kom je me halen om te koken?" vroeg Misuzu. Ik haalde mijn schouders op en sloeg een oranje haar pluk over mijn schouder. "Mitsuki-san is er nog niet, dus we hebben geen haast" zei ik. Misuzu knikte en trappelde in het water. Wat was dit rustgevend. Ik glimlachte. Ik merkte dat Misuzu me aankeek. "Is het niet raar om als vampier tussen mensen te leven?" vroeg ze. Ik dacht na, dat had nog nooit iemand me gevraagd. "Anno.. Het is niet super raar, op school zagen we ook mensen. Maar met onze pilletjes slaan we ons er wel doorheen. Het enige vervelende hier is de slaaptijd. Ik ben een nachtmens" zei ik. Misuzu knikte begrijpend. "En wat gaan we vanavond koken?" vroeg ze toen. "Hm.. Wat zou je lusten?" vroeg ik. Misuzu haalde haar schouders op.
Mitsuki liep naar Karen toe. Net toen ze iets wilde gaan zeggen was Karen haar al voor. "Ja, je mag eerder gaan, maar meld je morgen wel optijd. Hier is je tas, ik maak je wel op want ik kan nu al raden dat je geen witte schmink hebt" zei ze met een grijns. "Arigatou!" zei Mitsuki met een lichte buiging. Mitsuki ruimde haar spullen op, pakte haar spullen uit het hokje en liep naar haar fiets.

Hikari

Ik keek vol ongeloof van Kukai naar Ikuto. "Sonna... Hoe bedoel je? Onee-chan wa..." Ikuto wierp me een gepijnigde blik toe. "Yoru had haar naar het bos gebracht om Mayu te zoeken, maar hij kwam zonder haar terug." Ik sloeg verschrikt mijn handen voor mijn mond. Dat kon niet waar zijn. Ik schudde heftig mijn hoofd. "Daijoubu." mompelde ik. "Ze is vast gewoon een stukje lopen! Dat doet ze wel vaker. Niks aan de hand." Ik hoorde dat ik niet bepaald overtuigend klonk. Ikuto schudde zijn hoofd. "Chigau yo. Yoru heeft gezien dat ze werd meegenomen door een man met een bivakmuts." Ik voelde mijn ogen prikken. "Waarom heeft hij hem dan niet tegengehouden?!" riep ik fel. Ikuto stak zijn hand op en hield zijn duim en wijsvinger een stuk van elkaar. "Yoru is ongeveer zo groot. Wat zou hij moeten beginnen tegen een volwassen man?" Ik schudde opnieuw mijn hoofd. "Uso. USO DA! Onee-chan is sterk! Onee-chan is degene die mij altijd beschermt! Ze kan niet ontvoerd zijn! Dat kan gewoon niet!" Met mijn handen voor mijn gezicht stormde ik langs Ikuto heen de kamer uit. Blindelings rende ik door de gang, zonder te weten waar ik heen ga. Het duizelde me. Onee-chan was ontvoerd. Waarom? Waarom zou iemand haar willen ontvoeren? Abrupt stond ik stil en keek voor me uit. Ik probeerde te bedenken wie onee-chan ontvoerd kon hebben. Misschien was het een grap. Misschien was het wel Shin ofzo. Dat hij met haar uitging en haar voor de grap verraste met een bivakmuts op. Ik knikte. Dat zou kunnen. Dat was wel iets voor Shin. Ik voelde mijn kniëen bezwijken. Langzaam zakte ik in elkaar. Ik bleef roerloos op de grond zitten tot ik voetstappen achter me hoorde. Even dacht ik dat Ikuto of Kukai me gevolgd was, totdat ik een bekende stem hoorde. "Ara? Hikari-chan? Wat is er?" De voetstappen stopten even. Ik drukte kramachtig mijn handen tegen mijn mond, maar kon niet vermijden dat er een gesmoorde snik ontsnapte. De voetstappen versnelden. "Hikari-chan?!" Ik schudde mijn hoofd. Ik wilde deze stem niet horen. Niet hier. Niet nu. De tranen begonnen over mijn wangen te stromen toen Shin voor mijn neus kwam staan

Tsubasa

Mijn hart ging als een wilde te keer. Weer een persoon dat ik niet kende. Vanavond zou ik de twee jongens opzoeken en vragen wie ze zijn. Dat had ik bij deze besloten. Ik vond het leuk dingen te weten te komen over de mensen waarmee ik samenwoon. Ik ging Misuzu maar alvast zoeken. Mitsuki kwam waarschijnlijk zo thuis en die wist dat ze moest koken. Ze kwam vast wel meteen door naar de keuken. Mijn gevoel zei dat Misuzu in de tuin was. Vanwege mijn bleke huid en vampierheid pakte ik eerst een kleine parasol voordat ik naar buiten liep. Ik klapte hem uit en stond buiten. Langzaam keek ik rond. Rechts, in de buurt van het zwembad zag ik een meisje in een witte rok, een roze blouse en met een gigantische blonde paardenstaart. Ze had twee dino knuffels vast en trappelde met haar voeten in het water. Ze zag er eenzaam uit. Zachtjes liep ik naar haar toe. "Konnichiwa" zei ik met een glimlach toen ik achter haar stond. Misuzu keek geschrokken om. "Gao" zei ze.

Hikari

Ik lag op mijn bed een manga te lezen toen er ineens hard op de deur werd gebonkt. "Hikari, ben je daar?" klonk een lage stem. Ik veerde overeind. Ikuto-kun? Doushite? "Hikari?" deze keer was het Kukai. "Ano... Douzo." stotterde ik. Ik legde mijn manga neer en de deur vloog open. Kukai stormde naar binnen, en Ikuto bleef in de deuropening staan. "Yamiko is..." hijgde Kukai. Yamiko is ontvoerd."

Tsubasa

We waren klaar met het spelletje en uiteraard had ik weer gewonnen. Zero was chagrijnig en liep de kamer uit. Yuuki ging snel achter hem aan. Ik glimlachte naar Tsumugi en liep ook weg. In de verte zag ik iemand met lang paars haar lopen. Hem kende ik geloof ik nog niet. Zonder dat ik het zelf doorhad liep ik achter hem aan. De jongen neuriede een liedje dat ik niet kende. Terwijl ik mij afvroeg wie het was ging er een kamerdeur open die bijna tegen mijn gezicht aanknalde. Ik kneep mijn ogen dicht uit vanuit mijn instinct liet ik de deur ontploffen. Tybalt stapte geschrokken naar achter en keek naar het zielige stukje verbrand hout. Ik opende één oog en keek naar Tybalt. "Ara?" Ik keek naar de schade die ik had aangericht. "Aah! Sumimasen desu ka!" riep ik met een rood hoofd. "Zou je mijn kamerdeur voortaan heel willen laten?" vroeg Tybalt droog. Ik knikte. "Honto ni gomennasai" zei ik nog en ik rende weg. Dat was een blunder.