Yamiko

Verbaasd keek ik naar het in fel rood geklede meisje dat zojuist uit de lucht was gekomen. "Was dat Miyako?" Ik schudde mijn hoofd. Ik zal wel dingen zien doordat ik zo lang niks gegeten had ofzo. Ineens werd ik van achter vastgepakt door één van de handlangers van mijn ontvoerder. Ik snakte naar adem toen ik een mes op mijn keel voelde. "EN NU IS HET AFGELOPEN!" riep de man die me vasthad. "Nog één aanval en ze gaat eraan." Het meisje dat op Miyako leek stopte met zingen en de Shugo Chara groep staakte hun gevecht. Langzaam maar zeker werd iedereen vastgepakt door één van de handlangers. Een enorm gevoel van angst kwam over me heen toen één van de handlangers Hikari bij haar haren pakte en ook een mes tegen haar keel drukte. "HIKARI!" gilde ik schel. Maar toen zag ik ineens achter haar een roodharige gedaante opduiken. Toen ik beter keek zag ik dat het Inami-chan was, en achter haar stond Takanashi-kun. Terwijl hij met zijn ene hand Inami's ogen bedekte legde hij zijn andere hand tegen zijn lippen en gebaarde dat ik stil moest zijn. Op dat moment hoord ik achter me de stem van Jun. "NU!" Gevolgd door een harde metaalachtige klap. Ineens ging alles in een stroomversnelling. Takanashi-kun haalde vliegensvlug zijn hand weg met als direct gevolg dat Inami-chan de man die Hikari vasthield met één klas neersloeg onder luid gegil. Toen ik me omdraaide zag ik Jun staan met een koekenpan. Hij raapte het mes op dat de man die hij net had neergeslagen had laten vallen. Mijn blijdschap werd abrupt verstoord door een harde ruk aan het touw om mijn hals. Ik hapte naar adem en werd een beetje duizelig. "Onee-chan!" gilde Hikari, die stevig omhelsd werd door een doodsbange Inami-chan. Jun vloekte luid. Met in de ene hand de koekenpan en in de andere hand het mes draaide hij zich naar de bosjes en riep: "Oi! Todoroki-tachi!" Meteen daarna kwam Yachiyo de bosjes uitgerend, gevolgd door Saeko, Mai en Shiina, allemaal gewapend met houten katana's. Ook veel anderen hadden zich losgewurmd uit de greep van de ontvoerders. Ik keek om me heen. Er was een krankzinnig gevecht ontstaan waar nu al meer mensen aan meededen dan ik had meegekregen. Kanade flitste tussen de vijanden door met haar Sonic Hand, en ook Raven en Kelpie vochten mee. Ik schudde ongelovig mijn hoofd. Was dit echt noodzakelijk? Hier en daar lagen lichamen roerloos tussen de blaadjes, en het was te donker en te chaotisch om te zien of ze bij ons hoorden of bij de vijand. Ik sloot mijn ogen en wenste vurig dat iedereen ongedeerd was. En toen ineens hoorde ik een bekende stem in mijn oor. "Het spijt me van alles Yami-chan. Deze puinhoop is mijn schuld. Verbaasd opende ik mijn ogen. Voor mijn neus zweefde Mayu's minuscule lichaampje. Ze knipoogde naar me, en ineens hoorde ik mijn eigen stem. "Atashi no kokoro; unlock." Ikuto, die zag wat er gebeurde, haalde uit met zijn metalen klauw (hoe heette die aanval ook alweer? xD) en sneed het touw door. (Waarom is nog niemand op dat idee gekomen? xD) Vervolgens werd alles wit en verdween Mayu in haar ei. Wat gebeurde er? Mijn kleren verdwenen. Angstig bedekte ik mijn lichaam met mijn armen en hoopte dan niemand me kon zien. Gelukkig werden mijn kleren snel vervangen, maar met wat! Ineens was ik gekleed in een walgelijk zeegroen jurkje met veel strikjes, ruches en pailletjes. Mijn verminkte benen werden bedekt door blauw-wit gestreepte thigh-highs en in mijn korte haar zat een veel te grote strik. Mayu's stem echode in mijn hoofd: "Charanari; Adoraba Leberu! (Adorable Rebel)"

Miyako

Huh? Dit was niet in het plan vermeld geweest. Ik keek om me heen, opzoek naar meer mensen die onverwachts tevoorschijn konden komen. Toen schoot mijn blik weer naar de open plek. Er kwam een man aanlopen. Hij was helemaal gekleed in het zwart en droeg een wit gezichtsmasker. Ik kreeg er de rillingen van. Hij had een stevig, ruw touw vast. Aan het einde van dat touw liep Yamiko. Tranen sprongen in mijn ogen toen ik zag hoe ze erbij liep. Ze strompelde en zag erg bleek. Rondom haar enkels zaten diepe groeven en bloedkorsten. Op haar wang zat een snee en haar haren zagen er goor uit. Achter Yamiko verscheen een gigantische groep mannen, hetzelfde gekleed als de man waarvan ik meende dat het de ontvoerder was. Ik keek van Ryouko naar Kurosaki en liet mijn hoofd toen hangen. We waren met veel te weinig tegenover die groep. Ineens hoorde ik heel wat kreten. "Charanari! Amulet Heart!" "Charanari! Clown Drop!" "Charanari Seraphic Charm!" "Charanari! Sky Jack!" "Charanari! Black Lynx" verwonderd keek ik naar alle character transformations. De Shugo Chara groep viel een deel van de in zwart gekleede mannen aan. Langs me sprong Ryouko uit de bosjes en begon ze mannen neer te slaan. Ik keek naar Hikari. Ze stond zachtjes te huilen en keek naar de man en Yamiko. Ookal was zijn gezicht niet te zien, je kon merken dat hij geschokt was. Straks ging hij Yamiko wat aandoen. Ik zocht op de grond naar iets hards. Snel griste ik een steen van de grond en wierp ik die naar het hoofd van de man. Mis! Verdomme! Ik ging ook de bosjes uit. Ik wende me tot de man en wees met mijn vinger naar hem. Uhm, ja.. Wat ging ik nu zeggen? Even was ik stil. "Laat Yamiko los" zei ik toen dommetjes. Toen de man dat niet deed werd ik boos en voelde ik me tegelijkertijd erg kinderlijk. "Red Pearl Voice!" over vrolijk belandde ik in het vreselijk schattige rode jurkje op de grond. Ik knipoogde en er sprongen hartjes naar voren. Er starte een liedje met een way to lange intro. "Pichi Pichi Voice! Live Start!" Ik sloot mijn ogen en bracht de E-pitch richting mijn mond. "Otogibanashi saigo no peeji wa, kakikaerarete higeki ni kawari, tatta hitotsu shinjiteta hito no kokoro sae mo miushinau, ai mo yume mo maru de suna no oshiro mitai na no, hakanaku kowarete yuku no yo sore wo nozomanakutatte" zong ik. Ik zag vele mannen naar hun oren grijpen en neervallen van de hoofdpijn.

http://www.youtube.com/watch?v=YfoD-MxjohQ&feature=related ~ Oké, dit is niet de originele, maar deze is zo schattig =D

Hikari

Met z'n allen liepen we door het bos. Ik voorop, en Ryouko, Kurosaki en Miyako achter me. Ik haalde diep adem. Aan de ene kant was ik blij dat ze er waren, maar aan de andere kant was ik doodsbang. Wat als ze onee-chan iets aan zouden doen als ze erachter kwamen dat ik niet alleen was? We liepen door naar tot ik op de open plek stond met de omgevallen eik. Ik haalde diep adem. Hier ging het gebeuren. De anderen bleven stil in de bosjes zitten. Opeens hoorde ik geritsel in de bosjes. Mijn hart sprong op. "Onee-chan?" Geen reactie. In het ijle maanlicht zag ik donkere gedaantes tussen de bomen uitkomen. Het waren er een stuk of acht. Ik slikte. "Waar is onee-chan?!" De gedaantes gaven geen antwoord maar kwamen langzaam op me af.

Shin keek toe vanuit de bosjes. Hij vloekte zachtjes in zichzelf. Voorzichtig pakte hij zijn mobiel uit zijn zak. "Nu!" smste hij naar Izaya.

Op dat moment ging er een grote schijwerper aan. Ik snakte naar adem. Wat was dit? Miyako wilde uit de bosjes komen maar Kurosaki hield haar tegen. "Wacht!" fluisterde hij. Hij keek geamuseerd naar zijn mobiel. "Shin heeft actie ondernomen." Hij gebaarde naar de open plek. Een jongen met donker haar en een muts rolde behendig uit de bosjes en rende achter de verbaasde gedaantes af. Een golf van verward geschreeuw steeg op uit de groep in zwart geklede mannen. Tsubasa (Andou) grinnikte zelfvoldaan. "Lastig hè? Niet kunnen bewegen." zei hij terwijl hij met een stokje iets in het zand schreef, in de samenvallende schaduw van de mannen. Daarna stak hij zijn hand op en wenkte richting de bosjes. Yuki liep in een rustig tempo naar Tsubasa toe en sloot haar ogen. Het felle licht van de schijnwerper viel spookachtig op haar bleke gezicht. "Menselijk bewustzijn uitgeschakeld." prevelde ze zachtjes, waarna de mannen allemaal tegelijk op de grond vielen. Tsubasa rende naar me toe. "Hikari-chan! Daijuobu?"

Tsubasa

Het was redelijk donker in het huis. Ik liep door de gangen en kwam Sunako tegen. Haar grote kille ogen keken me aan en ze liep verder. Hmpf, ik was niet zo weg van Sunako. Ze deed altijd kil tegen me. Ik liep ook verder en hoorde geroezemoes vanuit de zitkamer. Ik opende de schuifdeuren en grijnsde. Op de bank zaten hutemutje, Chrno, Lys en Rosette. Takuto lag languit op de sofa. Op de twee stoelen zaten Azusa en Mio. Ze waren abrupt stil toen ik binnenkwam. Takuto keek me aan. "Jij weet het vast.. Waar is Miyako?" vroeg hij. Geez wat kon ik me aan die gast ergeren. Hij was zo hebberig. Ik haalde mijn schouders op. "Is ze niet in haar kamer?" vroeg ik terwijl ik op de sofa ging zitten waar Takuto van was opgestaan. Ik volgde Takuto met mijn ogen. Hij liep nu te ijsberen door de kamer. "Ze heeft alweer niets gezegd en ze is niet in haar kamer" zei hij. "Ze is vast in orde" zei ik. "Hikari-chan is ook weg" zei Lys. Rosette en Azusa knikte. "Yamiko!" zei ik toen. Alle ogen flitste naar mij. Ineens leek iedereen het door te hebben. "Ze zijn haar vast halen!" Ik zag de onrust in Takuto's ogen. "Jij blijft hier anders verpest je alles" bromde ik tegen hem. "Nyaaa! Waarom bepaald iedereen hier toch altijd wat ik moet doen" hij sloeg met zijn vuist tegen de muur. Er kwamen hier en daar wat scheuren. "Omdat jij nogal moeite hebt met het beheersen van jezelf en je anders alles verpest" zei ik droog. Mio en Rosette lachte zachtjes. Ik zag dat Takuto me wel kon schieten.

Yamiko

De man waarvan ik nog steeds de naam niet wist kwam de ruimte binnen en hield zijn hoofd scheef. "Het is tijd." zei hij gewichtig, waarna hij naar me toe kwam en het touw om mijn enkels los begon te snijden. Ik snakte naar adem. De touwen hadden zo lang en strak om mijn enkels gezeten dat de huid eronder was gaan bloeden. Mijn gezicht vertrok toen hij ruw te touwen wegtrok, die inmiddels in het opgedroogde bloed aan mijn enkels zaten vastgeplakt. "Stel je niet aan." snauwde de man. "Je zou blij moeten zijn. Je wordt eindelijk met je zusje herenigd." Hij lachte kwaadaardig. "Voor de laatste keer." Ik kneep mijn ogen dicht. Hikari, kom alsjeblieft niet alleen. Toen hij me overeind had geholpen bond hij me een stinkende blinddoek voor, waarna hij me een duw in mijn rug gaf. "Lopen." commandeerde hij. Op de tast met mijn nog steeds vastgebonden handen begon ik voor me uit te lopen. De man loodsde me de ruimte uit. Voor het eerst in wat wel maanden leek voelde ik de wind in m'n gezicht. Ik hoorde het geluid van een autodeur die open ging. "Naar binnen." Nog een duw. Met een harde blikkerige klap viel ik op de harde bodem van wat waarschijnlijk de laadruimte van een vrachtwagen was. Even later hoorde ik een motor ronken. Ik leunde tegen de wand van de ruimte en haalde diep adem. Wat zou er nu gebeuren?

Miyako

"Hé, wacht eens even. Ik moest alleen komen dus dan ga ik ook alleen" zei Hikari toen. Nou, daar dacht ik dus even anders over. "Denk je nou echt dat we jou alleen laten gaan. We gaan mee en nemen de weg door de bosjes, zo stil mogelijk. We zullen je niet voor de voeten lopen" zei ik toen. Ik zag dat Hikari nadacht. "Nou, jij gaat voor op" zei Kurosaki, hij gaf Hikari niet de kans wat te zeggen en duwde haar de deur uit. Wij volgde haar allemaal op een afstandje. Kurosaki floot onschuldig, ik huppelde dommetjes en Ryouko liep erg ontspannen met haar handen achter haar hoofd. "Ara, Ryouko-tachi, wat is het toch fijn om op deze avond gezellig rond te wandelen. We volgen uiteraard helemaal niemand, we zijn gewoon onschuldig aan het rondlopen" zei Kurosaki overdreven geacteerd. "Ja, inderdaad. Ik zou bijna denken dat er iemand voor ons loopt, maar volgens mij is er niemand" deed Ryouko er nog een schepje bovenop. Ik hield met moeite mijn lach in. We liepen de bossen in. Hikari liep op het pad terwijl wij de meest onmogelijke wegen tussen de bomen door namen, achter struikjes bleven hangen of over boomwortels heen struikelde. Ineens draaide Hikari zich om. Ze keek alsof ze net had gelachen. "Als jullie zo 'we-achtervolgen-niemand' doorgaan, worden jullie zo ontdekt!" zei ze. "Nihaha..." lachte ik onzeker. "Stiller vanaf nu" fluisterde Kurosaki. Ryouko en ik knikte. We liepen verder. Niemand van ons allemaal had in de gaten dat we werden gevolgd. Niemand wist dat we werden gevolgd door Shin.

Hikari

Zenuwachtig keek ik naar de klok. Tien over half negen. Tijd om te gaan. Ik haalde diep adem en verliet mijn kamer. Ik sloop door de gangen want als Shin me zou horen wilde hij zeker weten mee. Bij de deur haalde ik diep adem en legde mijn hand op de deurknop. "Waar ga je heen?" klonk een hoog stemmetje. Ik draaide me met een ruk om en keek in de grote lege ogen van Sunako. Ik slaakte een zucht van oluchting. "Sunako, ik schrok me dood." Sunako giechelde onschuldig. "Het wordt al donker hoor." Ik knikte. Ga maar terug naar binnen. De zon is nog op, als je naar buiten gaat heb je een probleem. Sunako knikte. "Wel voorzichtig hè?" Op dat moment kwamen er nog twee mensen de hoek om. Ik wierp een geïrriteerde blik op Sunako. "Kon je niet wat zachter doen?" Sunako haalde haar schouders op en huppelde de gang af. "Oh, Hikari-tan!" zei Miyako verrast. Ze werd op de voet gevolgd door Kurosaki. "Wat ga je doen?" vroeg Miyako streng. Ik sloeg mijn ogen neer. "Stukje lopen." Kurosaki schudde zijn hoofd. "Liegen heeft geen zin." Ik trok een wenkbrauw op en probeerde me groot te houden. "Hoezo?" vroeg ik op een toon die totaal niet bij me paste. Kurosaki haalde zijn mobiel uit zijn zak en hield hem veelbetekenend omhoog. "Uso..." mompelde ik geschokt. "Sorry." zei Kurosaki zachtjes. Ik wilde je mobiel niet hacken, maar Okazaki zei dat je op het punt stond iets gevaarlijks te doen. Ik voelde mijn gezicht gloeien. "Shin is gewoon overbezorgd." mompelde ik koppig. "Dat is ook niet zo raar, gezien de situatie." zei Miyako scherp. Ze nam een stap naar me toe en legde een hand op mijn schouder. "Je gaat Yami-chii ophalen toch?" Ik keek haar zwijgend aan. Haar blik verzachtte. "Wij willen haar ook terug weet je. En bovendien willen we jou niet kwijt." Ik slikte moeizaam. Miyako met haar mooie woorden. Ik keek snel de andere kant op. "Tonikaku, hij zei dat ik alleen moest komen." Miyako grijnsde en op dat moment kwam Ryouko de hoek om lopen. "Dan moeten we maar een beetje discreet zijn hè?" zei ze terwijl ze haar neko-nyan bokshandschoenen aantrok.

Miyako

*Spoel Spoel*

De Atelier Iris dag was een groot succes geworden. Er waren zelfs mensen geweest die met me op de foto wilde. Nu liep ik terug naar huis, ik had weer kleren van Karen geleend omdat ik geen zin had om als geest over straat te gaan. Ik keek naar het zwarte jurkje met witte franje en een klein strikje. Mijn gezicht was nogsteeds bleek van de make-up, het zou er vast grappig uitzien. "Miyako!" hoorde ik iemand roepen. Ik keek op. Het waren Tsubasa en Night. Hm, wat een vreemde combinatie. Ik zwaaide en rende naar ze toe. Night keek me vreemd aan. "Je ziet eruit als een vampier.. of geest" zei hij toen met een glimlach. Ik gaf hem een pesterig duwtje. Met zijn drieën liepen we terug naar huis. "Tadaimaaaaa" riep ik. Mijn blik ging meteen naar de klok. Half 9.

Beetje klein x3

Hikari

Na het gesprek met Miyako liep ik terug naar mijn kamer. Wat moest ik in Godsnaam de hele dag gaan doen tot 9 uur vanavond?

*hint hint*

Ik zit echt in een hopeloze situatie, inspiratiegewijs. x'D

Miyako

Mijn blik viel op de klok. Ik slikte. Bijna half één. Ik veerde overeind. "Ik ben te laat!" "Hm?" Tsubasa keek mijn kant op. "Ik moest om 12 uur werken!" zei ik en ik sloeg mijn handen tegen mijn wangen. "Doushiyo kana.." zei ik zachtjes "Kleed je snel om, ik regel wel wat" "Arigatou, Tsubasa-chan!" Ik sprintte de zitkamer uit naar mijn kamer. Ondertussen pakte ik mijn mobieltje en belde Karen om te zeggen dat ik later kwam, ookal was ik dik te laat. Ze vond het gelukkig niet erg. In mijn haast had ik de deur nog niet open voor ik binnenrende en knalde er vol op tegen aan. "Whee" jammerde ik terwijl ik over mijn voorhoofd wreef. Ik liep naar binnen en trok de ellendig lastige jurk aan voor mijn cosplay als Pamela. Ik wist niet dat een jurk zoveel laagjes kon hebben. Ik bond de lintjes vast en keek in de spiegel. Er zat een grote rode vlek op mijn voorhoofd. Damn. Ik bekeek de jurk in de spiegel. Hij was wel gaaf. Met mijn hand streek ik door mijn haar. Ik zou toch wel een pruik moeten gebruiken. Ik liep naar een grote kist en maakte die open. Ik zocht even en vond een pruik die wel goed leek op het originele. Ik bond het Maid-achtige haardingetje op mijn hoofd en pakte de grote evil-kijkende teddybeer. "Hm!" Ik knikte en liep de deur uit. Kaname stond recht voor mijn neus. Hij trok zijn wenkbrauwen op bij het zien van mijn cosplay. "Tsubasa had het erover dat je snel naar je werk moest" ik knikte. Alsof ik niets woog tilde Kaname me ineens op. "Eh? Wat doe je? Zet me neer!" begon ik geschrokken. Kaname liep de villa uit en sprintte weg. Ik kon niet bijhouden hoe snel het ging en kneep mijn ogen dicht omdat ik er misselijk van werd. Ineens stopte Kaname met rennen en zette hij me neer voor de ingang van het Cosplay café. "Graag gedaan" zei hij en hij rende meteen weg. Ik knippere verbaasd met mijn ogen. "Arigatou..."

Dit is Pamela btw ^^
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1-mqJiNoPo13zUrHHjjn_ujI9E8glLlAillZkY4jQBdGv5YYqd6VQiM18nPesGwgPLT34POzu0FQd7_gVcyyGM1nXuqJAUI9iK4u6h8doN4A_2BpC93F_p3gmDlyAxc7MmK94d2BG4Ro/s400/ai3-pamela-ibis.jpg

Hikari

Ik glimlachte toen ik zag hoe Takuto reageerde. Het viel eigenlijk ook wel te verwachten ook. Ik keek afwezig op de grote staande klok tegen de muur. Het was bijna half één. Over zeven en een half uur zou ik onee-chan zien. Tsubasa keek me onderzoekend aan. "Nani?" Ik schudde mijn hoofd. "Ik dacht even ergens aan." Ik keek weg. Ik had niemand over de afspraak met onee-chan verteld, alleen Shin, die erbij was. Als ik het vertelde zouden ze me vast niet alleen laten gaan, ook Shin stond erop dat hij meeging. Ik moest een manier vinden om hem af te schudden. Miyako keek nu ook mijn kant op. "Het gaat om Yami-chii hè?" Schot in de roos. Ik schrok een beetje. "Eh?! Be-betsu ni." stotterde ik snel. Miyako glimlachte voorzichtig. "Het is niet alsof we haar vergeten zijn hoor." Ik knikte zonder haar aan te kijken. "Weet ik wel. Maar wat kunnen we doen? We kunnen de politie er niet bij betrekken, en om nou doelloos naar haar te gaan zoeken..." Ik schudde mijn hoofd. "Het komt wel goed." zei Miyako twijfelachtig. Ik knikte, haar woorden half gelovend bij de gedachte aan de komende avond. "Dat weet ik."

Tsubasa

Ik ruimde mijn spullen op en keek veel betekenend naar Miyako. Ze had de hint door. Ik liep naar Hikari. "Zou jij ook mee willen met uitleggen?" fluisterde ik in haar oor. Hikari knikte. Hikari en ik keken naar Miyako. Miyako was naar Takuto gelopen. Ik zag Takuto knikken en hij stond op. Miyako keek me aan. Zo te zien zag ze het niet echt zitten om dit te gaan vertellen. We liepen met zijn vieren naar de zitkamer, waar niemand was. Ik sloot de schuifdeuren en draaide me om. Miyako zat naast Takuto op de bank en Hikari zat op de grote rode stoel er tegenover. Ik had geen zin om te gaan zitten dus bleef ik maar even staan. Miyako zat met haar vingers te spelen. "Mag ik nou weten wat er aan de hand is?" vroeg Takuto. "Oy, Miyako. Wat deed je gisteravond op die cliff.." hij legde zijn hand op haar schouder. Ik zag Miyako op haar lip bijten. "Ne, Takuto-kun, ik heb een klein probleempje.. ik kan het niet zeggen" zei ze dom, al was het best schattig. "Waarom dat niet? Bedreigd iemand je? Dan moet je het vertellen" "Doe eens rustig" bromde ik. Ik keek naar Hikari die naar Takuto keek. "Takuto, Miyako is een Mermaid en als ze dat zegt veranderd ze in bubbels" zei ze. "Waarom heb je dat nooit eerder verteld" "Dat kon ze toch niet!" Hikari rolde met haar ogen. "Is het echt waar?" Takuto keek naar Miyako die knikte. "Maar waarom sprong je van die cliff, ik dacht dat je dood was" "Ik moest naar mijn paleis.. er waren wat dingen gebeurd" "Wacht even, je paleis?" "Ze is een Mermaid Princess" vulde ik aan. Ik kon aan Takuto's gezicht zien dat hij zichzelf niet goed een houding kon geven. Hij ging even met zijn hand door zijn haar, keek naar Miyako en toen naar ons, weer terug naar Miyako en hij liet zijn hand zakken. Toen begon hij zachtjes te lachen, sloeg hij een arm om Miyako heen en trok haar naar hem toe. Miyako's wangen werden vuurrood maar ze moest ook lachen. "Wat zijn we toch een stelletje. Een Shinigami en een Mermaid Princess. Wie verwacht nou zoiets" zei Takuto. Ik glimlachte. Hij vatte het goed op.

Yamiko

Slaperig wreef ik in mijn ogen en keek om me heen. Smalle streepjes zonlicht vielen tussen de planken voor het dichtgetimmerde raampje door. Het was dag. Ik haalde diep adem. Toen ik ging slapen was het donker, het was dus vandaag, de dag dat ik Hikari weer zou zien. Ik slikte. Mijn keel voelde kurkdroog aan en mijn hoofd bonsde. Ik had nog niks gedronken sinds de dag dat ik hier gebracht was. Hoe lang was dat geleden? Ik huiverde. Misschien zat ik wel aan mijn limiet, misschien zou ik wel sterven aan uitdroging voor ik Hikari kon ontmoeten. Ik lachte vreugdeloos om die zwartgallige gedachte. Nee, dan zou ik me wel zwakker voelen. Ik kon nog redelijk bewegen, voor zover de touwen om mijn polsen en enkels dat toelieten. Pijn had ik wel. Mijn spieren waren verkrampt van het steeds in de zelfde houding moeten zitten en af en toe ging er een doffe steek door mijn maag. De snee op mijn wang gloeide, alsof hij vers gezet was. "Nog maar een paar uurtjes." mompelde ik zachtjes tegen mezelf. Ik grijnsde onnozel terwijl ik me afvroeg om ik Hikari ooit nog eens zou zien.

Tsubasa

Ik keek toe hoe Miyako haastig de zaal uitging. Iedereen keek haar na. De deur sloeg dicht en het was een paar seconde stil. Daarna steeg er een luid geroezemoes op uit de zaal. Ik rolde met mijn ogen. Mijn blik gleed naar Takuto. Hij zag er erg verbaasd uit, ik grinnikte want het zag er grappig uit. Ik wilde Miyako helpen, maar hoe? Ik stond op en ging ook naar de gang, ik zag haar al staan in de verte. "Tsubasa-chan" ze kwam naar me toe. "Doushiyo?" zei ze paniekerig. "Ik kan je eruit lullen" ik stond even versteld van mijn eigen woorden. Miyako knikte en keek me erg dankbaar aan. "Ik wil het tegen Takuto-kun zeggen, maar bepaalde dingen kan ik niet veilig uitspreken" zei ze. Ik knikte begrijpend. "Dan vertel ik dat, ik heb redelijk goed onthouden wat je gisteravond hebt verteld" Ik pakte Miyako's pols vast en nam haar mee terug de eetzaal in. We stonden helemaal voor aan de tafel. Ik schraapte mijn keel en het geroezemoes hield op. Alle blikken gingen naar ons toe. Ik liet Miyako's pols los. "Er gaat een gerucht rond dat Miyako een Mermaid is. Dat klopt. Er zullen vast mensen met vragen zijn, vraag dan maar een andere keer. Ze is er denk ik nog niet aan toe om haar hele levensverhaal voor een stelletje hongerige leeuwen hier te gooien, dus laat haar maar met rust." zei ik en ik knikte. Ik greep Miyako's pols weer vast en sleepte haar terug naar haar plaats. "Het is beter als je Takuto-kun even apart neemt zo meteen" zei ik onder het lopen. Miyako knikte. "Ik ga wel mee voor de dingen die je niet kunt zeggen, of je vraagt Hikari" zei ik verder. We waren bij de lege stoelen en gingen zitten.

Hikari

Takuto keek Miyako geïrriteerd aan en Miyako wierp benauwd een blik op de deur. Ik wachtte tot Miyako haar verhaal zou hervatten, maar dat deed ze niet. Iedereen gaapte haar vol verwachting aan, maar Miyako ontweek de blikken. Ineens drongen haar woorden van de vorige avond tot me door; "Ik kan het Takuto niet vertellen, dan verander ik in bubbels." Ik slikte. Dat was een grapje toch? Maar in ieder geval kon of wilde ze het Takuto niet vertellen. Hmm... Hoe kwamen we van Takuto af? Ringo ving mijn blik en glimlachte onschuldig. Onopvallend wees ze op haar mobiel. Ik begreep niet helemaal wat ze van plan was, maar knikte en pakte mijn eigen mobiel. Onder de tafel toetste ik Ringo's nummer in. Een seconde later schalde Ringo's vrolijke ringtone door de eetzaal. Ringo deed alsof ze een beetje schrok en pakte haar telefoon uit de zak van haar jurkje. Snel stopte ik mijn eigen mobiel terug in mijn zak en keek naar Ringo. "Hmm... Ryoushi-kun?" zei ze hard genoeg dat iedereen het kon horen. "Miyako-san? Ja, die is hier, zal ik haar geven?" Ze speelde met het lintje van haar rode capeje. Ik giechelde zachtjes. Wat een actrice. "Oké, ik zal het zeggen." kraaide ze nog, voordat ze ophing. Alle ogen waren inmiddels op Ringo gericht. Ringo grijnsde ondeugend en wendde zich tot Miyako. "Ryoushi-kun wil je spreken, maar hij durft de eetzaal niet in te komen, uit angst dat iedereen naar hem zal kijken." Miyako knikte langzaam. "Eh... Oké..." "Hij wacht in de gang net buiten de eetzaal." piepte Ringo zangerig. "Ik zou maar opschieten, want hij klonk behoorlijk ernstig." "Oké." zei Miyako opnieuw. Ze keek Ringo dankbaar aan, stond op, en verdween de eetzaal uit.

Miyako

Azusa, die naast Jun zat, klopte hem wat onbeholpen op zijn rug omdat hij erg aan het hoestten was. Ik voelde dat mijn wangen rood werden. Ik keek weer naar Lys. "Je bent een wat?! Waarom heb je dat niet eerder gezegd!" vroeg ze dommetjes. Ik haalde mijn schouders op. "Hoe lang ben je het al" "Al der hele leven sufferd!" snauwde Rosette. Geez, die had last van een ochtenhumeur ofzo. Lys liet mijn handen los en dacht even na. "Het verklaard half waarom je nooit in het zwembad zat.." zei ze. Ik glimlachte schuldig. "Dat doe ik soms. Als jullie slapen" mompelde ik zachtjes. "Wat voor een kleur heb je!" Lys bleef maar doorvragen. "Rood" "Ken je meerdere Mermaids?" ik knikte. "Gaaf" "Mag ik het zien?" Ik keek haar vreemd aan. "Nu even niet" "Wat is er vannacht allemaal gebeurd" "Dat legt ze allemaal uit als het niet meer zo chaotisch hier is" hoorde ik de kille stem van Tsubasa zeggen. Lys en ik keken allebei naar de deuropening, waar Tsubasa stond. "Maar.." "Nee, later" Tsubasa liep naar een stoel bij ons in de buurt en ging zitten. "Weet Takuto het?" vroeg Azusa. Ik wilde net aan mijn antwoord beginnen toen ik een bekende stem hoorde. Ik kreeg kippenvel en keek naar mijn bord. "Weet ik wat?" Voetstappen naderde, ik voelde een koude hand op mijn schouder, aangezien Shinigami's nou eenmaal koud zijn en geen temperatuur voelen. "Oeps" hoorde ik Azusa zachtjes zeggen. "Wat weet ik niet wat jullie blijkbaar wel weten" Ik hoorde hoe zijn stem ongeduldiger werd. Ritsu nam het over. "Ohayo Takuto! Waarom ga je niet gewoon even zitten! Je komt het vanzelf wel te weten" zei ze met een grote grijns. "Baka" zei Mio tegen haar. Takuto liet mijn schouder los en ging naast Shizuo zitten.

Hikari

Met mijn haren nog nat van het douchen liep ik de eetkamer in. Onbewust zoch ik de ruimte af naar die warrige lichtblauwe haren. Shin was er nog niet. Ik voelde mijn wangen rood worden. Waarom zocht ik hem eigenlijk? Ik had hem net nog gezien. Wat ongemakkelijk liep ik naar de lange tafel waar Miyako, Jun, Mio, Shizuo, Ringo en Lys zaten. Ik ging naast Ringo zitten en keek naar Miyako. Lys had haar handen vast en keek haar ernstig aan. "Ohaiyo Gozaimasu." kraaide Ringo vrolijk. "Ohayo." zij ik terug. "Je komt net op tijd." zei Ringo met een onschuldig lachje op haar gezicht. "Miyako-chan ging net vertellen over het feit dat ze een Mermaid is." Jun verslikte zich in zijn koffie en Shizuo's sigaret gleed tussen zijn lippen vandaan. "WAT?!" riepen Miyako en ik in koor. "Hoe weet jij dat nou weer?!" Ringo nam met een uitgestreken gezicht een slokje thee. "Ach, ik heb zo mijn bronnen." zei ze opgewekt.

Miyako

Ik haalde diep adem en liep de gang op. "Miyakooo~" hoorde ik achter me. Ik keek om en stapte geschrokken achteruit. Ritsu's gezicht was recht voor me. Ze grinnikte. Mio kwam om de hoek. "Mooh, Ritsu!" zei ze boos en ze gaf haar een dreun op haar hoofd. "Hitai" jammerde Ritsu. Met zijn drieën liepen we verder naar de eetzaal. Het was nog best leeg. Waren we te laat? Ik zag een blad hangen. Er zaten schattige stickers van Yui op en Tsumugi's nette handschrift meldde dat het ontbijt later was. "Ohayo" zeide Ritsu, Mio en ik in koor. "Ohayo" zeiden de mensen die er zaten. Het waren er echt niet veel. Ik zag Azusa, Yui (Haar roze haar en duivelstuff was onmisbaar), Ringo, Ryouko, Jun, Shizuo en alle Vocaloids. Ik hoorde ook geluiden op de gang. De rest kwam er ook al aan. We liepen naar ongeveer het midden van de lange tafel. Ik ging naast Jun zitten, naast me was een lege stoel. Tegenover me zaten Ringo, Mio en Shizuo. Wanneer zou Takuto komen? Zou hij merken dat ik zijn speldjes inhad? Ik moest glimlachen en voelde een blos op mijn wangen. Het werd drukker aan tafel en het geroezemoes werd steeds harder. Rosette kwam aanlopen en ze was best stil. Ze ging naast Shizuo zitten. Ze werd gevolgd door Lys en Chrno. "Ohayo" zei ik nogsteeds schor. Lys keek me met grote ogen aan en ging snel naast me zitten. Ze pakte mijn handen vast. "Ik wil dat je me alles verteld" zei ze ernstig.

Hikari

Ik draaide de douchekraam open en liet het warme water over mijn lichaam stromen. De badkamer rook nog naar onee-chan's shampoo. Ik haalde diep adem en pakte de shampoo-fles. Ik glimlachte bij het zien van het proefdiervrij-logo. Onee-chan was vegetarier en altijd heel fel over dierenmishandeling. Met een zucht zette ik de fles terug en pakte mijn eigen shampoo. "Onee-chan..." mompelde ik terwijl ik veel te veel shampoo in mijn haar deed. "Aitai."

Miyako

Mijn ogen voelde zwaar aan en ik was kapot. Ik wreef zwakjes door mijn ogen en kuchtte schor. Moeizaam keek ik rond, Suiseiseki was vandaag niet door het raam heen gevlogen, wat aardig. Ik stond op en waggelde als een eend naar mijn badkamer. Ik schrok toen ik in de spiegel keek. Mijn huid was bleek en mijn ogen zagen heel donker en ik had wallen. Mijn haar zat in vettige slierten rondom mijn gezicht. Meteen liet ik het bad vollopen en sjokte ik naar mijn kast. Om 12 uur moest ik werken, dus ik legde alvast de cosplayspullen die ik hier had klaar. Ik pakte ook nog een korte , heel lichtblauwe spijkerbroek met gaten en schaafplekken plus een zwart hempje. Uit het kleine kistje langs de kast pakte ik twee wit met zwartgeblokte speldjes. Op één van de speldjes zat een Yin-Yang teken. Die had ik van Takuto gekregen op mijn 15de verjaardag. Met mijn gewone kleren in de hand liep ik terug naar de badkamer. Het bad was inmiddels vol. Langs het bad stond een roze met blauw ding. Het had wel wat weg van een kan met een draaihendel eraan. De kan zelf was roze, de deksel en draaihendel waren blauw. Ik ging het bad in en kreeg mijn Mermaid vorm. Dit voelde al stukken beter. Ik pakte de kan en draaide aan de hendel. Er kwam allemaal schuim uit het ding. Ik werd er vrolijk van en begon te zingen. "Kiite, mune no, hajikete tobichiru nan darou, furete, mune no, chiisaku moeteru atsui honou, konna kimochi, hajimete na no yo" Zo'n kwartier later stond ik omgekleed en al voor de spiegel. Ik had bepaalde mensen straks wat uit te leggen. Ik keek naar de vloerbedeking en balde mijn vuisten.

http://www.youtube.com/watch?v=z5lDKEnZaEE - Zoiets is het zingresultaat xD Yay voor oude fandubs