Mitsuki

Mitsuki en ik liepen de kamer uit. "Ne, ben je verliefd op Takuto?" vroeg ze ineens. "We zijn gewoon beste vrienden" mompelde ik. "Hi Hiki-pi" zei ik toonloos. ''Gewoon vrienden dus?" ik knikte en zag dat Hikari even naar me keek. "Yokata" hoorde ik Mitsuki zacht en opgelucht zeggen. "Ben jij wel op hem verliefd dan?" vroeg ik. Ik keek om en zag dat ze helemaal rood was geworden. Dat was overduidelijk ja dus. "Waar staan je koffers?" vroeg ik. "Bij de deur" mompelde Mitsuki wiens wangen nogsteeds rood waren. Ik liep naar de deur en pakte twee koffers op. Mitsuki pakte de rugzak waar een foto uitviel. Ik keek erop. Het was een foto van haar met een konijn met vleugels en een kat. Die kwam me bekend voor. Takuto! Ze keken alledrie heel erg vrolijk. Een steek van jaloezie zorgde ervoor dat ik wegkeek. Mitsuki raapte de foto snel op. "De kamer is hier heel dicht bij" zei ik. Ik liep de gang in, nam de eerste afslag rechts en pakte de 5de deur links. "Nou, hier is het" zei ik. Ik opende de deur, liep naar binnen en zette de koffers neer. Haar kamer was duidelijk groter dan mijne. Mitsuki liep naar het nachtkastje en zette de foto naast haar bed. "Moet ik verder nog helpen?" vroeg ik. Mitsuki schudde haar hoofd. "Ik pak straks wel uit, Sawako vroeg of ik wilde helpen met de afwas" zei ze. Hè, ik was toch aan de beurt, dacht ik. Nouja, ik vond het helemaal niet erg om niet af te hoeven wassen. Arigatou Sawako-pu. "Kun je de weg zelf terug vinden?" vroeg ik. Mitsuki knikte. Ik liep haar kamer uit en ging die van mezelf in. Geez.. Waarom vond ze hem nou leuk. Het leven is niet eerlijk. Met mijn vingers omklemde ik mijn parelhouder die aan mijn ketting hing. Ik keek door het raam naar buiten. Ik zag een heldere, donkerblauw gekleurde hemel. Handig klom ik uit mijn raam en liet ik me zachtjes op de grond vallen. Ik liep een redelijk stuk de tuin in en bleef staan. "Uwau" zei ik verwonderd. Ik sloeg mijn handen ineen, sloot mijn ogen en begon zachtjes te zingen. "Doushite doushite, suki nan darou? Konna ni, namida afuretaru..." Het begon zachtjes te waaien en ik voelde me goed. "Ano koro wa ushinamono ga o tsukite, nani mo utaenakatta. Sukoshi hanareta basho, soko ga watashi no ibasho data..."

Een snelle vertaling van het liedje, ik ontdek nu hoe toepasselijk het is xD Misschien ga ik het wel inzingen :D Ik zet het er in het Engels op want Nederlands is lelijk!
Why o why do I love you so much? My tears overflow this much...
Back in that time, there was so much to lose that I couldn't sing anything. A place just a little ways away, that was where I was...
Het liedje is Myself, van Fullmoon wo Sagashite ^^

Hikari

Shin'ichi-kun keek me bezorgd aan. "Komt het door mij?" Mijn mond viel open. "Zenzen! Dat is het niet!" Shin lachte schamper. "Je kan heel slecht liegen, Kari-chan." Ik sloeg mijn ogen neer. "Ik... Het is gewoon... Het spijt me." "Het maakt niet uit." zei Shin zachtjes. "Ik ken het gevoel, maar je hoeft echt niet bang te zijn dat ik je zus van je afneem." Ik keek hem verbaasd aan. Ongelofelijk, hij keek recht door me heen. "De reden dat Yami-chan en ik het zo goed kunnen vinden," begon Shin, en hij legde zijn vinger op het puntje van mijn neus. "ben jij." Ik begreep het niet. En ik begreep ook niet dat mijn wangen begonnen te gloeien. Ik keek hem vragend aan. "Yamiko is afgewezen door jullie vader, toch?" Hij stak zijn handen in zijn zakken en begon te lopen. Ik volgde hem zonder erbij na te denken. "Omdat hij jou leuker vond." Ik kreeg het gevoel alsof er een steen in mijn maag viel. "Mijn vader hoefte me ook niet." ging hij verder. "Omdat hij mij de schuld geeft dat mijn moeder zelfmoord pleegde na mijn geboorte. Ik snakte naar adem. Hij zei dit soort dingen met droge ogen, maar toen ik beter keek, zag ik een vreemde, gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht. "Dus dat hebben Yami-chan en ik gemeen." besloot hij zijn verhaal. Ik voelde mijn ogen opnieuw prikken. "Gomennasai." Toen Shin de snik in mijn stem hoorde draaide hij zich met een ruk om. "Je hoeft niet te huilen!" zei hij snel. "Het is niet jouw schuld." Ik schudde mijn hoofd. "Ik was jaloers op je, terwijl ik juist blij moet zijn dat onee-chan iemand heeft om haar verdriet mee te delen." Shin zweeg. "Arigatou." mompelde ik. Ik bedekte mijn betraande gezicht met mijn handen. "Dat je onee-chan weer laat lachen, arigatou. Ik heb haar in tijden niet zo opgewekt gezien als ze vandaag was. Dat komt vast door Shin'ichi-kun." Shin glimlachte. "Graag gedaan." zei hij zachtjes. Hij legde zijn hand op mijn hoofd. "Maar wil je me een plezier doen, Kari-chan?" Ik haalde mijn handen weg en keek hem gretig aan. Natuurlijk. Ik wilde alles doen om hem te bedanken. "Ik heb een hekel aan de naam Shin'ichi." zei hij toen. "Het herinnert me aan hoe mijn vader me aansprak. Het klinkt zo koud en afstandelijk, dus wil je me alsjeblieft gewoon Shin noemen?" Ik trok mijn wenkbrauwen op. Ik had iets heel anders verwacht. "Shin-kun?" probeerde ik onzeker. Shin trok een gezicht alsof hij iets heel smerigs moest eten. "Gewoon Shin." Ik haalde diep adem. "Sh-Shin." stamelde ik. Shin grijnsde en aaide me over mijn hoofd. "Iiko, ne." zei hij spottend. Daarna liep hij langs me heen en keek nog over zijn schouder. "Oyasumi, kari-chan!" grinnikte hij, en hij gaf me een vette knipoog. Ik zuchtte opgelucht. De oude Shin was terug.

Mitsuki

"Ik denk dat het beter is als ze je dat zelf verteld" zei ik. Takuto keek van mij naar Yamiko en haalde zijn schouders op. Ik gaapte. "Hoe laat is het?" "Kwart over 8" antwoorde Chrno. "Oh, arigatou" zei ik. Muh, ik was moe, ik wilde het liefst naar bed, maar om kwart over 8 al te gaan slapen was me te vroeg. "Oké, dan is dat bij deze besloten" hoorde ik Rosette ineens hard zeggen. "Maar ik.. Takuto kan ook..Geez" Mitsuki K kon niet tegen Rosette in en zuchtte. "Mitsuki-tan, jij gaat Mitsuki helpen met haar koffers uitladen" 'EEHHH?!" Shit, had ik weer. Sawako glimlachte bemoedigend naar me. Takuto grinnikte. "Lach niet, baka" riepen Mitsuki en ik in koor. We keken elkaar boos aan en sloegen onze armen over elkaar. "Kijk eens hoe goed ze op elkaar zijn afgestemd" zei Rosette. "Mooh!" Ik kon haar wel schieten. "Nou, loop dan maar mee, dan zal ik je helpen" zei ik beheersd. "Graag" zei Mitsuki terug.

Yamiko

Opnieuw keek ik naar de deur van de eetkamer. Hikari was vast naar onze kamer gegaan. Ik zuchtte. Shin zei ook ineens dat hij buikpijn had. Saai. Verveeld keek ik naar Mitsuki en Mitsuki, die allebei heel demonstratief de andere kant op keken. "Wat was er nou met Hikari?" vroeg ik aan Mitsuki.

Tsubasa

Ik keek om toen ik Mitsuki weer binnenzag komen. Ze ging op haar plek tegenover Takuto zitten en wilde iets zeggen toen Rosette het woord nam. "Dus, Kouyama-san, ik neem aan dat je nog een kamer zoekt. De kamer naast Mitsuki is nog vrij" zei ze. Ik zag de gezichten van beide Mitsuki's omslaan naar een norse uitdrukking. Mitsuki K zette snel een glimlach op. "Oké, ik zal er zo mijn spullen neerzetten" zei ze. De andere Mitsuki zuchtte. Ik nam nog een slok van mijn waterig rood drankje. Zero keek afkeurend naar zijn glas en Kaname was met Yuuki aan het praten.

Hikari

Ik keek Mitsuki met betraande ogen aan. "Atashi wa hidoi desu." Mitsuki schudde haar hoofd. "Ik begrijp het wel." Ik haalde diep adem en veegde mijn ogen droog. "Ga jij nou maar terug naar Takuto-kun." zei ik zachtjes. "Ik red me wel." Mitsuki knikte. "Mata ashita!" Ik glimlachte en begon richting mijn kamer te lopen. Halverwege bleef ik stilstaan in de gang. Nadenkend keek ik voor me uit. Was dit nou echt de reden dat ik me zo voelde? Ineens hoorde ik voetstappen achter me, vergezeld door het grinkel van kettingen. Als aan de grond genageld bleef ik staan. De voetstappen kwamen steeds dichterbij, tot ik iemands adem in mijn hals voelde. Ik kon me niet bewegen en hield mijn adem in. De kettingen stopten met rinkelen. Een vage geur van brandend hout gemengd met een mannenluchtje drong mijn neus binnen. "Gaat het wel?" Ik snakte naar adem. Zijn stem klonk vreemd serieus, dat had ik nog nooit gehoord. Ik draaide me om en keek in de helderblauwe ogen van Shin'ichi-kun.

Mitsuki

"Jullie kunnen niet altijd samen blijven" zei ik tegen Hikari. "En we zijn hier met zo veel, er zijn mensen genoeg waarmee je nieuwe vrienden kan maken en je hebt er al veel" ik snapte best wel dat dit anders was. Vrienden konden de plek van je tweelingzusje niet innemen. "Je gunt Yami-chii toch ook haar eigen leven met vrienden?" Hikari knikte.

Hikari

Mistuki keek nadenkend voor zich uit. "Dare...te?" vraag ik verbaasd. "Shin'ichi-kun natuurlijk! Ze zitten de hele tijd samen te lachen... Ik heb haar nog nooit zo met iemand gezien." "Eh? Shin?" Mitsuki schoot in de lach. "Zijn ze niet gewoon goede vrienden?" Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. "Dat zegt niets, dat zijn jij en Takuto-kun ook." flap ik eruit. Meteen schrik ik van mijn eigen uitspraak. Mitsuki's gezicht betrekt. "Ah! Hidoi desu! Gomennasai!" Mitsuki lacht weer. "Maakt niet uit. Maar wat als ze verliefd is, waarom voel jij je daar dan rot over." Ik sla mijn ogen neer. "Ik weet het niet. Ik zou ook blij moeten zijn, maar het is gewoon... Nee-chan en ik zijn altijd samen geweest. We zijn samen geboren. Nee-chan heeft nog nooit vrienden gehad, laat staan dat ze verliefd was, ik had wel vrienden, maar niemand was ooit belangrijker voor me dan Nee-chan. Demo... Als nee-chan verliefd is... Dan heeft ze mij niet meer nodig en op de een of andere manier... Voelt dat zo eenzaam."

Mitsuki

"Ben je daarom zo van slag?" vroeg ik. "Ik weet niet of ze het is, maar het is toch alleen maar leuk als ze verliefd op iemand is en als ze daar vrolijk van wordt is het alleen maar beter" zei ik. "Op wie denk je dan dat ze verliefd is?" ik begon na te denken.
"Kom, zullen we gaan" zei Mitsuki. "Ha-" Sawako gaf Takuto en trap onder de tafel. Hij keek haar beledigent aan. "Wat doe je!" "Ik.. etto.. niets.. Anno.. Mitsuki-san, wil je alsjeblieft helpen met de afwas. Ze hebben mij per ongeluk alleen ingeroosterd" zei Sawako. Ze loog en het voelde slecht. Eigenlijk moest de andere Mitsuki afwassen, maar ze wilde niet dat Mitsuki weer zo van slag zou raken als ze Takuto met die andere Mitsuki zag. Haar hoofd duizelde van haar eigen redenering. "Maar Mitsuki was" weer een trap, maar nu van Rosette. "Oké, laat maar" bromde Takuto chagrijnig. Hij leunde met zijn hoofd op zijn rechterhand. Rosette lachte zacht. Sawako glimlachte onbeholpen en hoopte dat ze een goede keuze had gemaakt.

Hikari

Ik draaide me vlug om toen ik Mitsuki's stem hoorde. "Eh? Nani?" Mitsuki keek bezorgd. "Daijoubu?" Ik lachte nerveus. "Ja hoor, ik heb gewoon geen honger!" Mitsuki leek me niet te geloven. Ze keek me strak aan. "Hikari, wat is er." Ik slikte moeizaam. Mistuki noemde me zelden bij mijn naam, meestal kortte ze het af, of zette er één of ander al dan niet bestaand achtervoegsel achter. Om haar het zo recht toe rechtaan te horen zeggen klonk kil. Pijnlijk bijna. Ik sloeg mijn ogen neer. "Ik weet het niet..." Tot mijn verbazing voelde ik een brok in mijn keel. Waarom voelde ik me nou zo eenzaam? Ik zou juist blij moeten zijn. Mitsuki is oké, het is weer goed tussen haar en Takuto, en onee-chan... "Onee-chan lacht." bracht ik moeizaam uit. "Ik heb haar in tijden niet zo opgewekt gezien. Ik zou blij moeten zijn." Mitsuki trok haar wenkbrauwen op. "Ben je dat dan niet?" Ik haalde mijn schouders op. "Jawel, natuurlijk..." Ik betrapte mezelf erop dat het niet erg overtuigend klonk. Ik schraapte mijn moed bij elkaar en haalde diep adem. Daarna keek ik Mitsuki recht aan. "Ne, Mitsuki, denk je dat onee-chan verliefd is?"

Mitsuki

Ik maakte mijn blik even los van Mitsuki en keek Hikari na. Verbaasd keek ik naar Yamiko. "Moet ik haar achterna gaan?" vroeg ik. Yamiko knikte en ik stond op nadat ik het laatste stukje van mijn vlees in mijn mond had gestopt. Met het servies vast liep ik naar voren en stapelde ik het op. Toen liep ik ook de kamer uit. "Hikari-chii?"
''Takuto-kun, wil je me rondleiden door het huis?" vroeg Mitsuki. Takuto knikte afwezig. Hij had zijn bord leeg en staarde naar de lege stoel tegenover hem.

Yamiko

Na mijn eten naar binnen gepropt te hebben keek ik langs de tafel; Takuto zat nonchalant zijn eten naar binnen te werken, Mitsuki en Mistuki deden een wedstrijdje vuile blikken uitwisselen, Sawako sloeg het stel vol bewondering gade, en Hikari keek, nog altijd blozend, naar haar bord. "Ik heb geen honger." mompelde ze ten slotte, terwijl ze haar bord voor zich uitschoof. Ik wierp haar een bezorgde blik toe. "Daijoubu?" "Hai!" Hikari zette haar nepgrijns op. "Ik heb alleen geen honger." Ze stond op en pakte haar bord. "Zal ik jouw bord ook vast meenemen?" Ze stak haar arm uit en ik gaf haar mijn bord. Voor ik nog iets kon zeggen liep ze naar de voorste tafel, waar altijd het gebruikte servies werd verzameld, en verdween door de deur van de eetzaal.

Mitsuki

Ik glimlachte terug naar Takuto. "Watashtachi wa tomodachi desu yo ne?" zei ik vrolijk. Takuto grijnsde en knikte. Ik ging op mijn plek zitten. Mitsuki keek me een beetje gemeen aan. Ik zag dat ze haar hand op zijn schouder had en vanbinnen kromp ik weer ineen. Normaal zat ik áltijd naast Takuto. Mijn blik gleed snel over de tafel en ik pakte wat te eten.

Hikari

Ik sloeg geschrokken mijn handen voor mijn mond. Wat had ik nou weer gezegd? Mitsuki keek teleurgesteld. "G-gomen..." stotterde ik. Mitsuki keek op. "Maakt niet uit hoor, zullen we teruggaan?" Ik knikte en pakte Mistuki's hand. Zo liepen we terug de eetzaal in. Shin'ichi-kun viel meteen aan; "Ze lopen hand in hand!" kraaide hij enthousiast. Hij deed of hij geschokt was stoote onee-chan aan. "Ne, Yami-chan, ik wist niet dat jouw zusje er zo één was!" Ik liet meteen Mitsuki's hand los. "Chigau yo!" riep ik blozend. Onee-chan schoot in de lach. Sawako's mond viel open. Ze keek geschokt van mijn naar Mitsuki en weer terug. "Sou~ka." zei ze toen. Ik voelde mijn gezicht steeds erger gloeien. Ik zwaaide paniekerig met mijn handen. "Chigau you, Sawako-chan! Sonna koto nai de!" Takuto keek nors over zijn schouder naar Mitsuki, maar toen hij haar zag veranderde zijn grimas in een ongemakkelijke glimlach. Ik dacht weer aan het gesprekje van net. Arme Mitsuki. Ik vroeg me af of ze gelijk had, als ik Takuto zo naar haar zag lachen...

Mitsuki

Ik keek Hikari strak aan. "Dat is er niet, hij beschouwt me als een goede vriendin" zei ik met een kleine teleurstelling in mijn stem.
Tsubasa keek de tafel rond. Yuuki praatte met Zero. Mitsuki legde haar hand op Takuto's schouder en wilde heel erg graag weten wat er aan de hand was. Takuto zei niets en at door.

Hikari

Mitsuki bloosde en wendde haar blik af. "Souka..." mompelde ik langzaam als haar woorden tot me door te kunnen dringen. Shin'ichi-kun had dus toch gelijk... "Yapari..." zei ik afwezig. "Eh?" Mitsuki trok één wenkbrauw op. "Yapari...?" Ik schrok een beetje. Ik had me niet gerealiseerd dat ik dat hardop zei. "Eto... Shin'ichi-kun had het er al over dat er... ehm... chemie was tussen jullie tweetjes."

Mitsuki

Ik sleepte Hikari mee de gang in en was nogal opgelaten. Ik haalde even diep adem om rustig te worden. "Het is weer goed" zei ik toen blij. "Waarom hadden jullie ruzie dan?" vroeg Hikari gretig. Ik werd wat stiller. "Toen ik na de repetitie de hal inliep stond hij te zoenen met Mitsuki Kouyama" zei ik zacht. Ik sloeg mijn ogen neer en hoopte dat Hikari al lang wist dat ik Takuto als meer dan een beste vriend beschouwde.
Tsubasa nam een slok van haar bloederige water en keek afkeurend. Yuuki keek haar aan met een glimlach. "Daar zul je het toch mee moeten doen" zei ze. Tsubasa zuchtte. Takuto begon met eten en zei niets. Mitsuki Kouyama keek hem vragend aan maar hij negeerde het.

Yamiko

Hikari bleef maar naar de deur kijken zonder iets te eten. Ze slaakte dan ook een zucht van opluchting toen Takuto en Mitsuki uiteindelijk samen de eetzaal in kwamen lopen. Sawako deed bewonderend "Oooooh." En Shin neuriede het 'Daar-komt-de-bruid'-deuntje. Hikari keek ze ademloos aan. "Hikari," zei ik toonloos. "Je mond hangt open." Hikari deed snel haar mond dicht en keek met wijd open ogen hoe Mitsuki naast haar kwam zitten. Ik slaakte een diepe zucht. Hikari zou geen hap naar binnen krijgen voor ze wist hoe het gegaan was. Shin had het ook gezien. "Ne, Kari-chan." zei hij kruiperig. "Moet je ook zo nodig naar de WC?" Hikari werd vuurrood. "Eeeeeeh?!" riep ze verbaasd uit. "Mitsuki ook al!" voegde ik er heftig knikkend aan toe. Hikari keek verward naar Mitsuki, maar die leek het wel te snappen. Ze pakte Hikari bij haar onderarm en sleepte haar mee de eetzaal uit. Ik zwaaide afwezig. Shin gaf Hikari opnieuw een knipoog. "Wat zit je nou met mijn kleine zusje te flirten?' zei ik tegen Shin toen Hikari uit zicht was. Shin haalde zijn schouders op. "Wat moet ik dan? Op de oudere zus werken mijn charmes niet."

Mitsuki

"Eeeeehhh! Vind Takuto Mitsuki leuk!" zei Mitsuki K verbaasd tegen Hikari. Ze sloeg haar handen voor haar mond. 'Daarom duwde hij me dus weg" zei ze er zachtjes achteraan.
"Ga je mee naar binnen? Ik heb honger" zei Takuto die met zijn hand door mijn haar ging. ''Geez, hoe vaak heb ik al gezegt dat je dat niet moet doen!" snel herstelde ik mijn kapsel. "Je krijgt altijd zo'n leuk kleurtje als ik dat doe" Takuto stak zijn handen in zijn broekzakken en liep weer terug richting de deur. Ik bleef even staan. Wat moest ik nou gaan zeggen als ik weer binnenkwam? "Oi!" Takuto draaide zich om en ik rende snel naar hem toe.

Hikari

Iedereen begon al te eten, maar Mitsuki en Takuto waren nog niet terug. "Denk je dat het een goed teken is dat ze zo lang wegblijven?" vroeg ik aan onee-chan. "Vast wel." zei ze zorgeloos, terwijl ze dankbaar haar tanden zette in een stuk aardappel. "Jij weet ook niet veel van de liefde hè? Kari-chan." zei Shin'ichi kun. Ik keek naar de grond. "Niet echt..." Shin'ichi kun trok een wijs gezicht en keek me recht aan. "Neem nou maar van mij aan dat er chemie is tussen die twee." Sawako verslikte zich in een hap rijst. "Eh? Ze waren toch vrienden?" Shin'ichi-kun schoot in de lach. "Dat is wat ze wíllen wat je gelooft." Sawako was verbijsterd. "Eeeeeh?! Honto?" Onee-chan schudde afkeurend haar hoofd. Shin'ichi-kun had er de grootste lol in. Ik keek naar onee-chan. Ik had haar in tijden niet zo vrolijk gezien. Kwam het door Shin'ichi-kun, of? Ik schrok van mijn eigen gedachten. Zou onee-chan verliefd zijn?