Mitsuki

Ik liep de eetkamer in en ging uit de buurt van Mitsuki zitten. Ik keek extra de andere kant op. Mio kwam naast me zitten. "Ohayo" zeiden we allebei. "Tsumugi zei dat het eten er zo aan komt" zei Mio. Ik knikte. Takuto kwam ook de eetkamer binnen. Hij had zijn muts niet op vandaag en droeg een gave witte blouse die niet helemaal dicht geknoopt was. Ik voelde dat mijn wangen rood werden. Takuto keek even twijfelend en ging toen aan mijn andere kant zitten. "Ohayo" zei hij alsof er net helemaal niets gebeurd was. "Ohayo" zei ik terug. Mio zwaaide. Mitsuki K zat er nogal vriendloos bij aan de andere kant van de tafel. Rosette kwam binnen en ze plantte zich naast Mitsuki neer. Ik grinnikte.

Yamiko

Ondertussen liepen Kukai en ik vast richting de eetzaal voor het ontbijt terwijl hij me vertelde over de avonturen van de Guardians. Toen we de eetzaal inliepen werden we meteen tegemoet gerend door Amu en een mooi meisje met lang stijl blauw haar, nogal jongensachtig gekleed. "Ohayo, Yamiko!" zei Amu vrolijk. Ze gebaarde naar het meisje. "Jij kent Nagihiko nog niet hè?" Ik stak al automatisch mijn hand uit en realiseerde me ineens wat Amu zei. Nagihiko. Dit.... was een jongen? "Eh... Hajimamashite!" zei ik vlug. Nagihiko pakte mijn hand. "Yoroshiku!" zei hij opgewekt, en hij maakte een klein buiginkje. "Maak je geen zorgen, ik was net zo verbaasd." fluisterde Kukai.

Mitsuki

Geez.. Ik had mijn hele kast overhoop gehaald en nog niets gevonden. "Mooh" Uiteindelijk pakte ik een rode rok die tot een stuk boven mijn knieën kwam, een wit hempje met een rood sjaaltje in dezelfde kleur als de rok. Ik zorgde ervoor dat mijn haren fatsoenlijk in de krul zaten en zag er al niet meer slaperig uit. Snel trok ik mijn paar witte teenslippers aan en deed ik een zilvere armband om. Het zag er misschien wat simpel uit, maar ik voelde me er fijn in. Ik zette een glimlach op en liep mijn kamer uit. Takuto zat op zijn bed en staarde als een zombie naar het raam. Mitsuki K had besloten dat ze Takuto uit ging vragen.

Hikari

Mitsuki (K) keek de andere Mitsuki na en wendde zicht toen tot mij. "Wat hebben ze gedaan?" vroef ze op ijskoude toon. Ik werd er een beetje bang van. "Shirimasen!" zei ik snel. Mitsuki wierp een wantrouwende blik op de andere Mitsuki's kamerdeur, alsof ze erdoorheen zou zien wat er zojuist in Takuto's kamer had plaatsgevonden. Daarna draaide ze zich om, stak haar neus in de lucht en liep terug naar haar kamer. Ik bleef een beetje beduusd in de gang staan. "Ineens barstte Nana-san in lachen uit. "Geweldig!" riep ze enthousiast. "Ik kan niet wachten om hier in te trekken!" Nobu-san slaakte een diepe zucht. "Mataku."

Mitsuki

"Ha-hazukashii" mompelde ik. Toen besefte ik dat ik nog in pyjama was. Ik zag dat Mitsuki K aankwam lopen. "Ohayo gozaimasu" zei ze. Ze droeg een hele schattige jurk en zag er nogal oogverblindend uit. Dat moest ik ook! "Ik ga me maar eens omkleden" zei ik. "Ik ook" zei Takuto wiens humeur nogal verpest was. Hij liep zijn kamer in en gooide de deur hard dicht. "Wat is er gebeurd?" vroeg Mitsuki. "Suiseiseki dacht dat Takuto Mitsuki aan het aanranden was" zei Hikari. Mitsuki sperde haar ogen wijd open en keek mij aan. "Wat hebben jullie gedaan?!" ze liep naar me toe. "Niets!" zei ik snel. Ik draaide me om en ging vlug mijn kamer in.

Yamiko

Verwonderd luisterde ik naar Kukai. Ik wist niet eens dat er naast Amu nog andere mensen in dit huis woonden die Shugo Chara hadden. Kukai begon op te sommen. "Ik heb alleen Daiichi, en we hebben Nagihiko, die heeft er twee; Temari en Rhythm, en Utau heeft er ook twee; Eru en Iru, en Ikuto natuurlijk, die heeft Yoru." Ikuto... Ikuto... Die naam kwam me bekend voor. "Oh! Die speelt viool bij mijn liedje op de live!" flapte ik eruit. Kukai keek bewonderend. "Doe je mee aan de live?" Ik wendde mijn blik af. "Ja, blijkbaar." Kukai knikte. "Ik kom kijken!" zei hij toen. Ik kon een glimlach niet onderdrukken.

Mitsuki

"Takuto is geen pervert" zei ik. "Ik heb gewoon bij hem geslapen'' piepte ik met een heel hoog stemmetje en een knal rode kop. Ik keek naar de vloer. Takuto keek naar het plafond en had zijn linkerhand achter zijn hoofd. "Eh.. Alleen maar geslapen desu ka'' zei Suiseiseki langzaam. Ik knikte. "Wat denken jullie wel niet van me!" zei Takuto boos. Nana moest lachen. Suiseiseki liep achter Hikari vandaan en stak haar tong uit naar Takuto. Daarna rende ze weg. Ik gaapte even en legde daarna mijn handen op mijn wangen. Ze voelde nogal warm aan en ik merkte dat ik rood was. Waarom schaamde ik me hier voor? De afgelopen twee jaar had ik niets anders gedaan. Hikari schudde lachend haar hoofd. "Suiseiseki-chan maakt ook overal zo'n probleem van" zei ze.

Hikari

Bezorgd keek ik Mitsuki aan. Zou Takuto haar echt lastiggevallen hebben? "Daijoubu?" vroeg ik voorzichtig. Nana-san stapte naar voren en keek Takuto uitdagend aan. "Dus dit is de pervert." Ze wierp een vlugge blik op Mitsuki. "Moet ik hem in elkaar slaan?" Ze hield haar vuist vol Vivienne Westwood-ringen omhoog. Takuto werd steeds roder. "Jij... wie denk je wel niet dat je bent?" Mitsuki aanschouwde het tafereel zwijgend en wreef slaperig in haar ogen. Ineens leek ze zich te realiseren wat er aan de hand was. Ze sperde haar ogen open en sprong tussen Nana-san en Takuto in. "Dame!" riep ze met een hoog stemmetje. Takuto leek nogal geïrriteerd dat hij verdedigd werd door een meisje en Nana-san trok geamuseerd een wenkbrauw op. "Oh jee... Stockholmsyndroom..."

Mitsuki

Ik werd wakker van alle herrie. Takuto had zichzelf ondertussen al los gekregen en rende in zijn pyjama de gang op. "STOMME ROT POP!" Zijn hele gezicht was knalrood. "Onee, hij gaat me vermoorden desu" Suiseiseki verschool zich achter Hikari. "Ara?" Nene bekeek Takuto. Zijn haar stak alle kanten uit en zijn shirt was nogal verfromeld omdat ik het daar had vastgepakt. Ik wreef door mijn ogen en stapte uit het bed. Ik was nogal nieuwsgierig naar wat er aan de hand was. "Nanni?" ik keek om de hoek van de deur de gang in. Het stond vol met mensen. Een Suiseiseki die achter Hikari verscholen stond, Takuto in zijn pyjama met een knalrood gezicht, een Nene die hem verbaasd aankeek. Nana en Nobu hadden een grijns op hun gezicht en Hikari snapte er niet veel van. Takuto probeerde Suiseiseki te grijpen en hij rende rondjes achter haar aan om Hikari heen. Ik begreep er niets van.

Hikari

Na dat Nana-san en Nobu-san me verteld hadden dat Shin ze had uitgenodigd hier te komen wonen waren ze mijn kamer binnengekomen en zaten we op mijn kamer te kletsen. Ineens hoorden we iemand dramatisch gillen. "KONO HENTAI! TAKUTO NO HENTAI! TAKUTO NO ECCHI!" "Hentai? Ecchi?" herhaalde Nana-san met een cynische grijns. "Nou, Nobu, zo te zien zijn we precies op de goede plaats terechtgekomen. "Hurusai." zei Nobu-san geïrriteerd. Ik keek onrustig naar de deur. Takuto? Hentai? Ik vroeg me af wat er aan de hand was. "Ik ga even... eh..." Ik gebaarde naar de deur. Nana-san sprong op. "Wij gaan mee! Wij willen ook hentai zien!" Ze greep Nobu-san's pols. "Chotto, Nana." protesteerde Nobo-san, maar Nana-san sleepte hem al mee de kamer uit. Ik volgde ze en knalde bijna tegen Suiseiseki op. Ze was helemaal hyper en kwam bijna niet uit haar woorden. "Takuto!" piepte ze opgewonden. "Takuto! Mitsuki... Ano... Mitsuki wa... Mitsuki wa..." Ik pakte Suiseiseki bij haar schouders en keek haar doordringend aan. "Suiseiseki, rustig. Vertel nou eens rustig. Wat is er gebeurd." Suiseiseki haalde diep adem en zei toen: "Takuto randt Mitsuki aan op zijn bed!"

Mitsuki

Ik sliep dus en Takuto probeerde mijn handen van zijn shirt los te krijgen. "Mooh.. baka" zei hij zachtjes. Suiseiseki gooide de deur van Takuto's kamer open. Takuto's gezicht werd knalrood. "Rot op" bromde hij. "Wat doe jij met Mitsuki!'' riep Suiseiseki verbaasd uit. "Eh? Boku?" Takuto keek van mij naar Suiseiseki en weer naar mij. ''PERVERT!" riep Suiseiseki de wegrende.

Yamiko

Ik liep afwezig door de tuin. Mayu zweefde boven mijn schouder. "Yami-chan." zei Mayu verveeld. "Waarom mag ik nooit met je chara-changen?" Ik zuchtte. "Datte... Hazukashii desu." Mayu draaide rondjes in de lucht. "Pff... Ik vind je normale gedrag genanter." "Oi!" Ik greep in de lucht, maar Mayu ontweek me. "Heb jij ook een Shugo Chara?" riep ineens een enthousiaste stem. Ik keek op en zag een jongen die iets jonger was dan ik. Hij had rood warrig rood haar en groene ogen, en naast zijn hoofd zweefde een piepklein jongetje in een sportoutfit. "Daiichi!" kraaide Mayu. Ze vloog op de Shugo Chara af en probeerde hem te omhelzen, maar hij ontweek haar behendig. "Mooh, Mayu-chan..." mompelde Daiichi geërgerd. "Kennen jullie elkaar?" vroeg ik verbaasd. De roodharige jongen staarde naar Mayu, die zich afklopte alsof ze door Daiichi's actie de grond had geraakt. "Mayu-chan..." mompelde hij. "Dan ben jij Tamura!" hij stak zijn hand uit met een zorgeloze glimlach. "Souma Kukai desu! En dit is Daiichi."

Mitsuki

Ik sliep nog. Nogsteeds had ik Takuto's shirt vast. Hij had een arm om me heen geslagen. Takuto sliep ook nog. Suiseiseki knalde een eind verderop weer door de ruit op mijn kamer. Toen ze me niet in mijn bed zag rende ze de kamer uit. "MITSUKI!" riep ze. Ik sliep steevast door. "Yamiko! Hikari! Waar is Mitsuki desu?" riep ze hard. Takuto hoorde vaag iets en opende zijn ogen. Hij negeerde de schreeuwende Suiseiseki en streek een pluk haar uit mijn gezicht. "Geez, Suiseiseki-chan, kun je je kop niet houden! Irritante pop!" riep een geïrriteerde Utau wiens slaapkamer dicht in de buurt van Mitsuki, Yamiko en Hikaro slaapkamers lag. "Ik ben geen irritante pop desu!" riep Suiseiseki boos terug. "Ara ara, zouden jullie wat stiller willen zijn" zei Nene die aan kwam lopen. Tsubasa sliep nu en ze was van plan dat nog lang vol te houden.

Hikari

Toen ik de volgende ochtend wakker werd was onee-chan al weg. Ik vroeg me af of ze kwaad op me was. Ik had immers gisteravond als een kind bij haar zitten uithuilen. Zonder haar iets uit te leggen. Ik kwam overeind en trok mijn knieën op en keek op de wekker naast mijn bed. Er was nog anderhalf uur tot het ontbijt. Ik kleedde me vlug aan en pakte mijn gitaar. Ik ging op de stoel naast het bed zitten en haalde diep adem.

"Ashita nante, konai you ni to

nagatta yoru kazoe kirenai

Yume mo ai mo nakushi

ame ni utareta mama

naiteru naiteru naiteru naiteru."

Ik schrok op toen ik een stem hoorde bij de deur. "Hé, dat ken ik!" zei een hese vrouwenstem. "Ze speelt de akkoorden beter dan jij!" "Niet waar!" zei een jongensstem. "Dat zeg je gewoon omdat je gemeen bent!" Ik veerde overeind en trok de deur open. "Nana-san! Nobu-san! Wat doen jullie hier nou weer?"

Mitsuki

Ik twijfelde. Zou ik het doen? Ja, waarom niet, we deden het eerst ook altijd. Zachtjes sloop ik mijn kamer uit en ik zorgde ervoor dat Mitsuki K mij niet zou horen. Ik liep langs veel deuren en stond stil voor een deur aan het einde van de gang. Ik hoopte dat hij nog niet sliep. Zo voorzichtig mogelijk duwde ik de klink naar beneden en stak ik mijn hoofd om het hoekje van de deur. Takuto schoot overeind. "Mooh, baka, laat me niet zo schrikken" mompelde hij toen hij zag dat ik het was. Ik lachte dommetjes en stapte naar binnen. "Ik kan niet slapen" zei ik met mijn ogen naar de grond gericht. Met mijn rechterhand frunnikte ik aan een stukje kant van mijn nachtjapon. "Waarom niet?" vroeg Takuto. Hij zuchtte. Ik haalde mijn schouders op en liep naar zijn bed. Ik ging op de rand zitten, met mijn rug naar hem toe. "Oi, Mitsuki" ik keek om en kreeg een kussen in mijn gezicht. "Baka! Waar was dat nou weer goed voor" zei ik boos en ik raapte het kussen op. Ik gooide het terug in zijn gezicht. Takuto lag dubbel. "Haha, je had je gezicht moeten zien" ik werd rood. Takuto gooide nog een kussen maar deze keer zag ik het aankomen en ontweek ik het. Takuto stond op uit zijn bed en kwam lachend op mij af. Ik greep een kussen van de grond en klemde hem tegen mij aan. Op het moment dat ik er mee wilde gaan slaan greep Takuto me om mijn middel en hing me over zijn schouder. "Zet me neer! Waar slaat dit op" riep ik wild met mijn benen spartelend. "Ik ben geen kind meer" zei ik en ik begon te lachen. Takuto legde me voorzichtig in zijn bed neer en sloeg de dekens over mij heen. "Ga maar slapen" zei hij. "Eh?" er verscheen zo'n druppel naast mijn hoofd. "Hai Takuto-sama" zei ik pesterig. Takuto stak zijn tong uit en liep naar de andere kant van het bed. "Oyasumi" mompelde hij. Ik wist nog van vroeger dat Takuto pas ging slapen als ik ook sliep. Voorzichtig trok ik de dekens wat verder over me heen. Er hing een bepaalde, bekende geur aan. Het rook veilig. Ik sloot mijn ogen en draaide me op mijn rechterzij. Heel snel viel ik in slaap. In mijn slaap krulde ik me op en pakte ik met mijn handen Takuto's shirt vast. Takuto schudde zijn hoofd. Het was weer net als twee jaar terug.

Yamiko

Vertederd keek ik naar Hikari's slapende gezicht. Na een tijdlang zonder iets ze zeggen in mijn armen te liggen huilen was ze uiteindelijk in slaap gevallen. Het had me herinnerd aan vroeger, toen was het ook altijd zo. Als Hikari huilde, ging ze nooit naar otou-san. Altijd naar mij. En Hikari sliep altijd eerst. Ik wachtte altijd tot zij sliep voor ik ging slapen, voor het geval ze niet kon slapen omdat ze bang was. Hikari was altijd overal bang voor. Monsters, spoken, spinnen... Dan kon ze niet slapen en ik joeg ze dan voor haar weg, allleen dan sliep ze. Ik glimlachte onwillekeurig. Hikari was net een kind als ze sliep. Dan leek ze nog helemaal niet veranderd sinds ze een kleuter was. Ik slaakte een zucht. Ergens miste ik die momenten. Ik miste het dat ze me tegen me opkeek als "onee-chan". De grote dappere onee-chan die haar overal tegen beschermde. Maar die had ze niet nodig. Zij had haar otou-san. En al haar vrienden. En ik? Ik had niemand. Mijn keel voelde ineens dik aan. Stilletjes hees ik me in mijn pyjama en kroop in bed. Ik draaide mijn rug naar Hikari toe en begroef mijn gezicht in mijn dekbed, zodat ze mijn gesnik niet hoorde. Wie beschermde mij?

Mitsuki

Ik besloot mijn pyjama aan te trekken. Ik stond op, zette het licht aan, deed de gordijnen dicht en pakte mijn nachtjapon uit de kast. Snel kleedde ik me om en begon ik heen en weer te lopen. Met mijn hand hield ik weer mijn ketting vast. Ik kon niet slapen, ookal was ik moe.
Takuto liep zijn kamer in en trok zijn pyjama aan. Hij ging in zijn bed liggen maar viel niet in slaap. Er was vandaag weer flink wat gebeurt en het zat hem niet helemaal lekker.

Yamiko

Ik stond nog een beetje beduusd buiten in de tuin. Mitsuki was zomaar ineens naar binnen lopen. Zou ze kwaad zijn omdat ik stond te luisteren? Ik haalde mijn schouders op en liep naar binnen. Zachtjes deed ik de deur open van de kamer die ik met Hikari deelde en sloop naar binnen. "Onee-chan." klonk het zachtjes. Ik knipte het licht aan. "Oh, je bent nog wakker." zei ik toonloos. Hikari zatin haar pyjama op haar bed met haar benen opgetrokken. Ze knikte. "Ik heb met Shin'ich- iie, Shin gepraat." "Shin?" vroeg ik verbaasd. Voor zover ik me kon herinneren had Hikari altijd naar hem verwezen als Shin'ichi-kun, ookal kende ze hem al langer dan ik. Ineens zag ik tranen in Hikari's ogen staan. "Wat is er?" vroeg ik verbaasd. Hikari stak haar hand uit en pakte de rand van mijn vest. "Gomennasai." Ik smolt. Hikari zag er zo aandoenlijk uit, opgekruld als een jong katje, met haar betraande ogen. Ik ging naast haar zitten en trok haar tegen me aan. "Het is al goed." zei ik zachtjes, hoewel ik geen idee had waarvoor ze zich verontschuldigde.

Mitsuki

Mijn hoofd werd knalrood. "Atashii.. etto.. eh.." Ik was sprakeloos. Het was niet de bedoeling geweest dat iemand me hoorde! Ik stond er een beetje zenuwachtig te doen. Yamiko stond ook nogal te stotteren en raar te doen. "Ik ga terug naar binnen" zei ik snel en ik liep langs haar heen. Ik ging gewoon via de achterdeur naar binnen. Ik hoorde vanuit de keuken Sawako en Mitsuki praten. Waar zou Takuto zijn? Ach ja, ik zag hem morgen ook weer. Ik liep terug naar mijn kamer, ging naar binnen en deed de deur dicht. Ik liep naar het raam en deed het dicht. Met een zucht ging ik op mijn bed liggen. "Hazukashii" zei ik zachtjes. Het was donker in mijn kamer, want er stond geen licht aan. Normaal hield ik niet van donker, maar nu maakte het me niets uit.

Yamiko

Nadat iedereen die ik een beetje kende de eetzaal uit was gelopen besloot ik ook maar terug naar mijn kamer te gaan. Ik vroeg me af of Hikari al sliep. Langzaam slenterde in door de gangen. Bij de afslag naar de buitendeur besloot ik nog even naar de sterren te gaan kijken. Ik duwde de zware deur open en struikelde het bordes op. Een heldere, gevoelige stem klonk door de koele avondlucht. Ik luisterde aandachtig, maar kon de stem niet thuisbrengen. Het waaide zachtjes. Nieuwsgierig liep ik in de richting van het geluid. Ik rilde bij het voelen van het natte gras aan mijn blote voeten. Mijn slippers werden glibberig. Al gauw zag ik waar het geluid vandaan kwam. Midden op het grasveld stond een klein silhouette te zingen, met haar gezicht naar mij toe, maar het was te donker om te kunnen zien wie het was. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes in een poging beter te zien, maar precies op dat moment schoof er een wolk voorbij, waardaar en felwitte, volle maan tevoorschijn kwam. Het maanlicht viel op het gezicht van de zingende gedaante, en meteen herkende ik haar. Als een engeltje, stond ze daar te zingen met haar handen gevouwen en haar ogen gesloten. Haar roodbruine krullen dansten sierlijk in de wind. Vertederd keek ik toe, en ineens vroeg ik me af hoe ik eruit zag als ik zong... Mitsuki leek haast wel een ander persoon, en Hikari ook als ze zong. Dan was ze niet langer een hulpeloos verlegen meisje, maar een sterke vrouw, zonder zorgen. En toen, totaal onaangekondigd stopte Mitsuki met zingen en opende ze haar ogen. Even leek ze te schrikken toen ze me zag staan kijken. "Eh...? Yami-chuu? Hoe lang sta je al te luisteren." "Ehm..." wat was ik blij dat het te donker was om te zien dat ik rood werd. "Nog niet zo lang..." mompelde ik quasi-onverschillig.